เมื่อหยางิกำลังดีใจเค้าก็รู้สึกถึงอันตรายแต่เค้าหลบไม่ทัน หยางิได้หลบไปนอนกับพื้น เยเฉินไม่สนใจหยางิเค้าได้เดินเข้าไปในแดนลับ เมื่อเยเฉินเดินไปเรื่อยตาก็เป็ประกายถึงสมบัติจะไม่มากเท่าแดนลับที่หลี่เหยาพาไปแต่ก็มีไม่น้อยเช่นกัน เยเฉินไม่รอช้าได้เก็บอย่างรวดเร็วเมื่อเค้าเดินไปเรื่อยๆ ไม่ว่าอะไรเค้าก็เก็บทั้งหมดไม่ว่าจะมีค่าน้อยแค่ไหนสำหรับเค้าถึงเนื้อจะน้อยแต่ก็มีเนื้อ เมื่อเค้าเก็บไปเรื่อยๆ ก็ได้มาถึงใจกลาง เค้าได้ยินเสียงต่อสู้เยเฉินได้วิ่งไปทางเสียง มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังถูกอสูรล้อมอยู่ ร่างกายนางเต็มไปด้วยเืไม่รู้ว่าเป็เืนางหรืออสูร เสื้อผ้าฉีดขาดเผยให้เห็นผิวขาวใส ถึงร่างกายนางจะไม่ดีเท่าหลี่เหยาแต่ก็ไม่ได้ด้อยกว่ามากนัก อสูรนั้นคือหมาป่าทมิฬอยู่ขั้นนักบุญ นางก็อยู่ขั้นนักบุญขั้นสูง แต่เมื่อโดนล้อมไว้นางก็ไม่สามารถหนีออกไปได้เช่นกัน เมื่อเวลาผ่านไปนางก็เริ่มเสียเปรียบ
"ตุบ.!"
นางลอยกระเด็นไปชนผนังถ้ำก่อนจะกระอักเืออกมา นางมองไปที่หมาป่าทมิฬ
"บ้าเอ๋ย..ช้าบุตรสาวของตระกูลโบราณจะมาพลาดท่าที่นี่หรอ"
นางพูดอย่างเสียใจ นางคือบุตรสาวของหัวหน้าตระกูล หลินเซียวคือบุตรสาวที่หัวหน้าตระกูลหวงแหน แต่นางแค่เบื่อแล้ว้าออกมาเดินเล่นแต่ใครจะไปรู้ มึแดนโบราณนางก็แค่อย่าเข้ามาดูเฉยๆ แต่ใครจะไปรู้แค่เข้ามาไม่นานเท่าไรก็เจอหมาป่าทมิฬพอจะหนีก็สายไปแล้ว นางมองไปที่หมาป่าทมิฬที่กำลังเข้ามา หลินเซียวหลับตาลงแต่ความเ็ปที่คิดไว้ไม่ได้เกิดขึ่น เมื่อนางไม่รู้สึกเ็ปนางได้ลืมตาขึ้นมา นางได้เห็นหลังชายคนหนึ่ง ร่างกายสูงโปร่งต่อให้เป็แค่ด้านหลังแต่ก็รู้ได้ว่าชายคนนี้หล่อแค่ไหน เยเฉินได้เข้ามาช้วยก่อนจะยกมือขึ้นมา พลังได้ควบแน่นเป็กระบี่แทงไปที่หมาป่าทมิฬ พวกมันยังไม่ได้ตั้งตัวก็ถูกตัดตัวจนหมด หลินเซียวตกตะลึงอ้าปากค้าง หมาป่าทมิฬที่นางสู่อย่างยากลำบาก แต่เค้ากับฆ่าได้อย่างง่ายดาย เยเฉินหันมามองนางก่อนจะกล่าว
"แม่นางเ้าเป็ไรหรือไม่"
เยเฉินพูดด้วยความอ่อนโยน เมื่อนางได้ยินสีหน้าก็แดงก่ำ
"ข้าไม่เป็ไร ขอบคุณท่านมากถ้าไม่ได้ท่านข้าคงแย่แน่"
นางพูดด้วยความเขินอาย เยเฉินไม่สนใจมากนัก
"ถ้าเ้าไม่เป็ไรแล้วข้าขอตัวล่า"
เมื่อเยเฉินพูดจบก็เดินจากไป เมื่อนางเห็นว่าเยเฉินกำลังจะจากไปนางก็ไปเรียกเค้าไว้
"เดี๋ยวก่อน."
เยเฉินหันกลับมามองไปที่หลินเซียว นางมีท่าทางที่เขินอายก่อนจะกล่าว
"ท่านมีนานว่าไรหรือ"
เยเฉินยิ้มเล็กน้อย
"ข้าชื่อ เยเฉินเป็ศิษย์ของสำนักกระบี่หนานิ"
เยเฉินพูดอย่างสุภาพก่อนจะเดินจากไปก่อนจะไปเค้าได้ให้เม็ดยารักษาไว้ให้นาง นางมองไปที่หลังเยเฉินอย่างเหม่อลอยก่อนจะพึมพำ
"ข้าจะไปมาท่านแน่นอน"
เยเฉินได้เดินเข้าไปลึกขึ้นอีกระวางทางเค้าได้เจออสูรจำนวนมาก เยเฉินได้สังหารแล้วเก็บสมบัติไปเรื่อยๆ จนมาถึงใจกลางแดนลับ เยเฉินได้เดินเข้าไปเค้าได้เห็นกองกระดูกจำนวนมาก เยเฉินได้เดินเข้าไปก่อนจะขมวดคิ้ว กองกระดูกนั้นเต็มได้ด้วยกระดูกมนุษย์และอสูร มีออร่าปีศาจยังติดอยู่แม้จะผ่านการเวลาไปนาน เยเฉินเดินไปก่อนจะถามระบบ
"ระบบนี้คือแดนลับเช่นไรกัน ทำไมถึงได้มีออร่าปีศาจ"
"ติ้ง.นี้คือสนามรบโบราณ มีมนุษย์กับอสูรรวมถึงปีศาจได้ล้มตายอยู่ที่นี่ มีปีศาจถึงปิดผนึก"
เมื่อเยเฉินได้ยินสีหน้าก็เปลี่ยนไปนี้คือสนามรบ แถมยังมีปีศาจถูกปิดผนึกไว้อีก
"ระบบปีศาจนั้นแข็งแกร่งแค่ไหน"
"ติ้ง.! ปีศาคนั้นถูกปิดผนึกไว้นาน ตอนนี้มีพลังเหลืออยู่เพียงเล็กน้อยตอนนี้เทียบได้กับสร้างอณาเขต"
เยเฉิน เค้าถึงกับพูดไม่ออกนี้เล็กน้อยหรอ ถ้านี้เล็กน้อยแล้วข้าและ
"ระบบข้าขอซื้อการโจมตี"
"ติ้ง.!ระบบสามารถให้โฮสต์ซื้อได้เพียงครั้งเดียว"
เยเฉิน
"แล้วทำไมเ้าไม่บอกข้าเหละ"
"ติ้ง.!โฮสต์ไม่ได้ถามระบบไม่มีหน้าที่ต้องบอกถ้าโฮสต์ไม่ได้ถาม"
เยเฉิน
"ถือว่าข้ายอม"
เยเฉินได้เดินต่อไปถึงจะรู้ว่ามีปีศาจแต่เค้าก็ไม่ได้หวาดกลัวมากนัก ท้ายที่สุดเค้าก็มีไพ่ตายจำนวนมาก เมื่อเค้าเดินไปเรื่อยๆ ออร่าปีศาจก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน เมื่อมาถึงใจกลางมีชายคนหนึ่งถูกโซ่มัด เมื่อชายคนนั้นเห็นเยเฉินเดินเข้ามาก็ได้มอง เยเฉินเห็นสายตานั้นเค้ารู้สึกถึงแรงกดดันเยเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย เค้ามองไปที่ชายคนนั้นชายคนนั้นก็มองเค้าเช่นกัน ชายคนนั้นยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย
"ฮ่าๆ เ้าหนูถ้าเ้าปล่อยข้าไปข้าจะให้สิ่งที่เ้า้า"
ชายคนนั้นพูดออกมาเสียงเค้าแหบแห้งเล็กน้อย เยเฉินมองไปที่ชายคนนั้นสีหน้าเ็า
"สิ่งที่ข้า้างั้นหรอ แม้แต่เ้ายังไม่สามารถออกมาได้เ้าจะใหเไรข้า"
เยเฉินพูดอย่างประชดประชัน ชายคนนั้นไม่โกรธเช่นกันเค้ายิ้มออกมา
"ฮ่าๆ อีกไม่นานข้าก็ออกไปได้ ผนึกนี้ไม่สามารถหยุดข้าได้"
ชายคนนั้นพูดด้วยความภูมิใจ เยเฉินมองไปที่เค้าก็จะถอนหายใจ
"พวกปีศาจนั้นบ้ากันถูกคนเลยหรอ"
เยเฉินพูดไม่ออกทำไมต้องหัวเราะ เยเฉินไม่พูดมากเค้าได้นำกระบี่ออกมาฟัดไปที่ปีศาจตัวนั้น ชายคนนั้นหยุดหัวเราะทันที่ก่อนจะยกมือขึ้นมาป้องกันไว้ข้างหน้า
"ตู้ม.!"
เสียงะเิดังไปทั่วแดนลับ ชายคนนั้นสีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ
"เ้ามดปลวกเ้ากล้าดียังไงมาโจมตีข้า"
เยเฉินไม่สนใจเค้าได้รวมพลังก่อนจะฟัดไปที่ปีศาจคนนั้นต่อไป ชายคนนั้นมีหน้าตึงเครียดก่อนจะฟาดฝ่ามือไปที่กระบี่ แรงปะทะทำให้ปีศาจคนนั้นถอยไปเล็กน้อน
"หึ.ถ้าเป็เมื่อก่อนด้วยระดับอย่างเ้าแค่เหลือบมองเ้าก็ตายแล้ว"
ปีศาจพูดออกมาอย่างโเี้ เยเฉินเห็นว่าการโจมตีไม่สามารถทำลายปีศาจนั้นได้ เยเฉินได้ใช้วิชากระบี่ผ่า์เพื่อฟันไปที่ปีศาจ ปีศาจต้นนั้นสีหน้าเปลี่ยนไปนี้เป็วิชาที่เค้าไม่เคยเห็นมาก่อนมันทำให้เค้ารู้สึกอันตรายอย่างมาก
"เ้าบังคับข้าเองน่ะ"
ปีศาจพูดด้วยความโกรธ เค้ามีวิชาลับอยู่แต่มันจะทำให้รากฐานเสียหายแต่ตอนนี้ถ้าไม่ใช้แค่รากฐานจะเสียหายเท่านั้นแต่เค้าจะตาย ปีศาจนั้นใช้วิชาลับอย่างรวดเร็ว เพื่อหลุดจากการผนึก
1K
