ผมย้ายมาอยู่กับพี่เมฆได้เกือบ3 เดือนแล้วครับ การดำเนินชีวิตส่วนใหญ่ก็ราบรื่นดีจะมีก็แค่บางวันที่อาจจะเดินเหมือนเป็ดไปบ้าง ยอกเอวบ้าง ก็ท่านเล่นไม่ค่อยออมแรงซักเท่าไรแต่ผมก็ยินดีนะครับตามใจผัวก็เป็เื่ที่เมียที่ดีควรทำ??
“วันนี้เองเดินเหมือนเป็ดอีกละ เมื่อคืนหนักอ่ะดิ?”
“แหม Sup คนเขารักกันมันก็เป็เื่ธรรมดาป่ะครับ”
“…นี่เอ็งเคยอายเื่อะไรกับเขาบ้างมั้ย?”
“…ก็…ไม่เคยนะครับ”
ปกติผมหน้าด้านอยู่แล้วพอมาอยู่กับพี่เมฆเขาแล้ว…บ่อยๆตอนนี้ชักเริ่มชินและชอบมากด้วย?? อย่าหาว่าผมแรดอะไรอย่างนั้นเลย มีผัวหล่อเร้าใจขนาดนี้มันก็ต้องมีบ้าง…
แต่่นี้ไม่ได้โดนมาเป็อาทิตย์แล้วที่เดินเหมือนเป็ดก็เพราะนอนดิ้นตกเตียงเมื่อคืนต่างหากเจ็บตูดฉิบหาย
“อาทิตย์หน้าก็วันเกิดพี่เมฆแล้วเอ็งจะซื้ออะไรให้พี่เขาล่ะ?”
“ยังคิดอยู่ครับ ผมอยากเซอร์ไพรส์พี่เขาซักหน่อย”
“อืม…ปกติเวลาพี่ให้ของขวัญ พี่เมฆก็ไม่ค่อยสนใจซักเท่าไร”
“ครับ…”
ผมก็คิดว่าอย่างนั้นแหละดีไม่ดีพี่แกอาจจะมีด่ากราดกลับ แล้วหาว่าทำเื่ไร้สาระอีกผมเลยต้องวางแผนดีๆ
‘Rrrrrrrrrr’
“ครับ?”
[วันนี้กลับเองได้รึเปล่าพี่มีประชุมถึงดึกเลย?]
“เอ่อ…ได้ครับ เดี๋ยวผมอาศัยรถ Sup กลับก็ได้”
[อืม…ขอโทษนะพอดีพี่มีประชุมด่วนครับ]
“ไม่เป็ไรครับ”
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหลังจากที่ย้ายมาอยู่กับพี่เขาพอเลื่อนขั้นเป็ผู้จัดการ ดูเหมือนงานแกจะยุ่งเพิ่มขึ้นเป็สองเท่ามีประชุมด่วนดึกๆบ่อยๆ บางทีผมก็รู้สึกเหงาเหมือนกันนะ เขาว่ากันว่ากระต่ายถ้าไม่มีเพื่อนมันจะเหงาตายแม้แต่ผมที่ไม่ใช่กระต่ายยังรู้สึกเหงาเลยครับ
“เป็อะรทำหน้าเหมือนตูดหมาปั๊ก?”
“…”
ตลกเนอะ Sup เหมือนหมายังไม่พอ ยังดันไปเหมือนตูดหมาอีก
“ว่าไง ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แล้ว?”
“Sup วันนี้ผมกลับด้วยนะ พี่เมฆมีประชุมอีกแล้ว”
“เอาดิ ว่าแต่่นี้พี่แกมีประชุมบ่อยนะไม่ใช่ว่าแอบไปหากิ๊กเหรอ?”
“ไม่ใช่หรอกครับ ผมเคยแอบไปดูแล้ว แต่แกเข้าประชุมจริงๆ”
“แน่นอนว่ะเอง มีแอบไปดูผัวด้วยไม่ธรรมดาเลย”
“ไม่ได้หรอกผัวใครใครก็หวงเป็ธรรมดาแหละครับ”
ไม่ใช่ไม่ไว้ใจพี่เขาหรอกครับแต่กลัวว่าพี่เขาจะไปงับหัวใครเขาแล้วโดนยิงกลับมามากกว่ายังไม่อยากเป็หม้ายตอนนี้
ผมกลับบ้านมาแล้วนอนหลับไปได้ซักพักแล้วแต่อยู่ๆก็ได้ยินเสียงกุกกักๆสงสัยพี่แกจะกลับมาแล้ว หันไปมองดูที่นาฬิกานี่ก็เที่ยงคืนกว่าแล้ว เพิ่งจะกลับมาใจหนึ่งก็สงสารพี่เขานะ แต่อีกใจก็สงสารตัวเอง...เหงาจัง…
‘จุ๊บ’
พี่เขาจูบที่หน้าผากผมเบาๆแล้วล้มตัวลงนอนไอ้ผมก็ไม่อยากจะเซ้าซี้ก็เลยไม่ได้พูดอะไร อยากให้พี่เมฆได้พักผ่อนเยอะๆ
[วันนี้พี่ติดประชุมอีกแล้วครับกลับกับมายด์ก่อนนะ]
“…ครับ”
อะไรกันครับ??กี่ครั้งแล้วเนี่ยอาทิตย์นี้เกือบทั้งอาทิตย์เลย ปล่อยผมเหงาเป็ผักเหี่ยวแห้งอยู่คนเดียว ผมต้องทำอะไรซักอย่างแล้วแหละครับ
“เวลาเอ็งทำหน้าโรคจิตแบบนี้ก็น่ากลัวเหมือนกันนะ”
“…ยังไงครับ Sup?”
“เหมือนเอ็งกำลังวางแผนจะไปดักฉุดใครอย่างนั้นแหละ”
“โห Sup ผมจะไปฉุดใครได้หล่ะ ผมมีผัวแล้วน้า”
“หรือว่าจะวางแผนจะไปทำอะไรพี่แกหล่ะให้พี่ช่วยได้นา?”
“…เหรอครับ? งั้นผมขอปรึกษาหน่อยครับ”
อิอิ…ผมว่าจะวางแผนเซอร์ไพรส์วันเกิดพี่เมฆ แต่ยังไมรู้จะทำยังไง มี Supมาช่วยอาจจะบันเทิงก็ได้ เอ… หรือว่ามันจะบรรลัยกันล่ะครับเนี่ย!
หลังจากใช้เวลางานปรึกษาเื่เซอร์ไพรส์วันเกิดพี่เมฆไปซักพักผมก็เกิดความละอายใจเลยคุยกับ Sup ว่าตอนกลับบ้านค่อยคุยกันต่อและSup บอกว่าจะพาผมไปซื้อของสำคัญบางอย่างที่ต้องใช้มาด้วย…แหมอย่าคิดลึกครับ…ก็พวกเค้กกับเทียนวันเกิดอะไรงี้หรอก แล้วก็ของขวัญที่ผมคิดไว้แล้วว่าจะซื้ออะไรต่างหากล่ะ
“เอ็งเอาแบบนี้มั้ยน่ารักว่ะพี่เคยใส่เล่นกับพี่พล”
“จ…จะดีเหรอ Supผมว่ามัน…”
“ดีดิ แบบนี้ได้อารมณ์ดีน่ารักหว่ะเหมาะกับเอ็งดีพี่ว่าเอาสีชมพูดีกว่า”
“อ…อย่าเลยครับ Sup”
“เฮ้ย ใจหน่อยไอ้น้องหมอกไหนว่าเอ็งหน้าด้านไม่เคยอายอะไรไง แค่นี้ทำป๊อดเหรอ?”
“ไม่ใช่ครับ ไม่เอาสีชมพูเอาสีดำดีกว่าดูเซ็กซี่ดี”
“…”
“ไม่ได้ไม่โดนมาหลายวันละผมจะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว เออพี่ครับผมเอาอันนี้สีดำครับ แล้วก็เอาหางยาวๆนั่นด้วย”
ผมหันไปสั่งพี่คนขายที่ทำหน้าอึ้งๆงงๆผมเป็ลูกค้านะครับเอาใจผมหน่อยครับ ถ้าหากใช้ดีวันหลังผมจะมาอุดหนุนอีกนะครับ
“…เออ สู้ๆ จริงจังยิ่งกว่าทำงานก็ไอ้เื่แบบนี้ล่ะนะ”
“แน่นอนครับ!!”
หลังจากเสร็จจากการซื้อของสำคัญSup ก็มาส่งผมที่บ้าน พอเปิดประตูบ้านเท่านั้นแหละเ้าหมาปั๊กมันวิ่งมาต้อนรับพร้อมทั้งส่ายหางไปมาอย่างดีใจสุดฤทธิ์ ไม่ใช่ว่าเ้าปั๊กมันจะรักอะไรผมนักหนาหรอกครับก็เพราะั้แ่ย้ายมาผมก็เป็คนให้ข้าวมันทุกวันไงตอนนี้เลยกลายเป็เพื่อนรักกันแล้ว ไม่เห่าไม่แฮ่ไส่ผมอีกเลย
‘งึดๆ หงิงๆ’
ผมให้ข้าวเ้าปั๊กแล้วก็นั่งเกาคางมันเล่นซักพักก็ไปหาอะไรกินใครครัวบางวันพี่เมฆก็ทำกับข้าวให้กิน บางวันผมก็ซื้อมาจากข้างนอกแต่อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์ผมต้องกินข้าวกล่องตลอดเลยเซ็งอ่ะอยากกินกับข้าวฝีมือพี่เมฆจัง
‘Rrrrrrrrrr’
“ครับกำนัน?”
[ว่าไงไอ้ลูกหมา ไม่โทรหาพ่อเลย]
“อ่อ…่นี้ผมยุ่งๆอ่ะกำนัน”
[แล้วเป็ยังไงบ้าง?ย้ายไปอยู่กับผัวได้เกือบสามเดือน ไปทำอะไรให้พี่เขาโมโหรึเป่ล่า?]
“ไม่มีหรอกกำนันผมออกจะหล่อแล้วก็น่ารักขนาดนี้ พี่เมฆเขาจะโมโหได้ยังไง?”
[งั้นก็ดีแล้ว มีอะไรก็คุยกันดีๆหรือปรึกษาพ่อก็ได้นะ]
“ครับ แล้วไหนว่ากำนันจะมาหานี่ย้ายมาอยู่ได้เกือบสามเดือนไม่เห็นกำนันจะแวะมาเลย”
[อืมเอาไว้วันหลังพ่อจะแวะไปบอกลูกเขยด้วยก็แล้วกัน]
“ครับ”
เห็นมั้ยครับพ่อผมโคตรน่ารักเลยไม่ว่าผมจะเป็ยังไง จะนิสัยไม่ดี จะโรคจิต จะหน้าด้านยังไงกำนันก็ยังรักผมเสมอรัก…กำนันนะครับ เดือนหน้า…ขอค่าขนมซักสอง-สามหมื่นนะครับ
“วันนี้มีงานค้างพี่อาจจะกลับดึกเรากลับกับมายด์ก่อนเลยนะครับ”
พี่เมฆเดินมาบอกผมที่แผนกบุคคลด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าสงสารพี่เขานะครับแต่ผมต้องสงสารตัวเองก่อน
“พี่เมฆ…วันนี้ผมกลับบ้านนะ”
“…ก็ได้เดี๋ยวพี่ไปส่ง”
“ไม่ต้องครับ ผมจะกลับเอง”
“แต่…”
“ผมกลับเองได้ ผมไม่อยากเป็ภาระของพี่หรอก”
“หมอก…”
“ผมขอตัวครับ เดี๋ยวมีประชุม”
พี่เมฆเดินหูตกกลับไปที่แผนกผลิต
“เอ็งทำไมพูดกับพี่เขาอย่างนั้นล่ะ? น่าสงสารออก”
“Sup ผมมีอะไรจะให้ช่วยหน่อยครับ”
“…ว่ามาสิ”
ผมรู้สึกว่าตัวเองเริ่มเป็แฟนที่ไม่ได้เื่ที่สุดก็วันนี้เองเ้าปั๊กน้อยที่แสนสดใส อารมณ์ดีทั้งวันเหมือนไม่มีเื่ทุกข์ร้อนอะไรแต่วันนี้กลับมีสีหน้าไม่ค่อยสดใสอย่างเคยยิ่งเมื่อน้องได้ยินว่าผมติดงานน้องก็ทำสีหน้าผิดหวังอย่างแรงบอกว่าจะกลับไปอยู่บ้านโดยที่ไม่ให้ผมไปส่ง มันทำให้ผมรู้สึกแย่มากๆเลยตอนนี้
“เฮ้ยไอ้เมฆวันนี้ไม่รีบกลับเหรอวะวันนี้วันเกิดมึงไม่ใช่เหรอ ไม่กลับไปฉลองกับเมียรึไง?”
“…กูมีงานต้องเคลียร์”
“เดี๋ยวเมียมึงก็น้อยใจหรอก”
“น้อยใจไปแล้ว วันนี้บอกว่าจะกลับบ้านแล้วไม่ให้กูไปส่งด้วยงอนกูอีกงานกูก็ต้องเคลียร์ ไม่รู้จะทำไงยังดีแล้วเนี่ย”
“นั่นสิ กูเห็นมึงนั่งทำงานไปก็ทำหน้าเหมือนปวดท้องไปด้วยกูว่ามึงต้องคุยกันดีๆนา เด็กสมัยนี้เวลามันตัดสินใจอะไร มันจะไม่มัวชักช้าอืดอาดอยู่หรอกนะถ้าน้องมันจะไปมันก็ไปเลยนะ”
“…”
ผมก็ว่าจะรีบเคลียร์งานแล้วพรุ่งนี้จะตามไปที่บ้านน้องนั่นแหละคงต้องคุยกันดีๆเพราะเ้าปั๊กน้อยเวลาดื้อก็ไม่ฟังใครเหมือนกัน
หลังจากผมเคลียร์งานเสร็จก็เป็เวลาเกือบห้าทุ่มผมขับรถกลับบ้านภายในบ้านไม่ได้เปิดไฟเ้าปั๊กน้อยคงกลับไปั้แ่เลิกงานแล้ว โทรไปก็ไม่รับสายว่าจะโทรไปหากำนันแต่ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วก็ไม่อยากจะรบกวน แล้วก็ไม่อยากจะให้กำนันเขากังวลใจแต่เ้าปั๊กน้อยคงเล่าเื่ทั้งหมดให้พ่อเขาฟังแล้วล่ะเพราะพ่อลูกคู่นี้ไม่ค่อยมีเื่ปิดบังกัน คราวนี้ผมยอมรับผิดเพราะโรงงานกำลังขยายกำลังผลิตเปิดไลน์ผลิตใหม่ ผมซึ่งเป็ผู้จัดการแผนกผลิตต้องรับผิดชอบโครงการทั้งหมดทำให้เกือบสองสัปดาห์มานี้ที่ผมมีประชุมแล้วกลับดึกทุกวันเ้าปั๊กน้อยคงเหงามากเพราะปกติน้องก็เป็คนที่ขี้เหงาอยู่แล้วแต่คราวนี้งอนหนักเลย
ผมเปิดไฟในบ้านแล้วเดินไปดูเ้าปั๊ก(หมา)ปกติมันจะวิ่งมาต้องรับผม แต่่นี้มันเลิกสนใจผมแล้วเพราะผมไม่ค่อยได้ให้อาหารมันซักเท่าไรเพราะเ้าปั๊กน้อย(คน) เป็คนรับหน้าที่ดูแลแทน ผมเห็นเ้าปั๊ก(หมา)นอนหลับสบายไปแล้ว เห็นในชามมีอาหารเหลือยู่ เ้าปั๊กน้อย(คน) คงเทอาหารไว้ให้แล้วหลังจากนั้นขึ้นไปอาบน้ำที่ห้องน้ำชั้นสอง เวลาไม่มีเ้าปั๊กอยู่บ้าน เงียบมากเลยบ้านไม่เหมือนบ้านอย่างที่เคยเป็
ผมปิดไฟความมืดคลืบคลานเข้ามาแทนที่พอล้มตัวลงนอนก็ทำให้นึกถึงเ้าปั๊กน้อยที่นอนอยู่ข้างๆในทุกๆคืนยังมีกลิ่นของน้องหลงเหลือติดอยู่ที่ผ้าห่มแต่มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกโหยหาน้องมากยิ่งกว่าเดิม
‘พรึ่บ’
เสียงประตูตู้เสื้อผ้าที่อยู่ห้องข้างๆดังขึ้นหรือว่าจะมีขโมย ตอนที่ผมเข้ามาในบ้านก็ไม่มีร่องรอยผู้บุกรุกเลยนี่นาผมรีบลุกขึ้นกำลังเดินไปที่ประตู แต่มันถูกเปิดขึ้นซะก่อน
‘แอ๊ด’
เ้าปั๊กน้อย!!!แต่…ทำไมน้องยังอยู่ที่นี่…แต่ที่สำคัญกว่านั้น!! น้องใส่ชุดคอสเพลย์แมวเหมียวสีดำสุดเซ็กซี่ขยี้ใจสุดๆ…โอ้ย!! เืกำเดาจะไหล…
“หมอก…”
“กลับช้านะครับผมเกือบหลับอยู่ในตู้เสื้อผ้าซะแล้ว”
“…ค…ครับ”
หัวใจผมเต้นโครมครามไม่เป็จังหวะรู้สึกว่าคอตัวแห้งผากจนต้องกลืนน้ำลาย…ชุดที่น้องใส่มันเร้าใจมากครับผม…ชอบมาก!! ขออนุญาตเช็ดเืกำเดาแป๊บ…
“พี่เมฆ ขึ้นไปนอนบนเตียงเดี๋ยวนี้ครับ”
เมียสั่งก็ต้องทำตามครับรักเมียต้องเชื่อเมีย เพราะถ้าไม่เชื่อเมียจะไปเชื่อใครหล่ะ! ผมทำตามอย่างว่าง่าย ไม่ให้น้องต้องเสียเวลาสั่งเป็รอบที่สอง
“ห…หมอกจะทำอะไรครับ?”
เสียงผมสั่นเลย…แต่สู้นะครับ
เ้าปั๊กน้อยขึ้นมานั่งอยู่บนเอวผมแล้วจับมือผมใส่กุญแจมือกับไวักับหัวเตียงโดยที่ผมไม่สามารถขยับตัวและละสายตาได้เลย…แต่มีสิ่งหนึ่งที่มันพยายามจะขยับไห้ได้เลย ให้ตายสิ!
“วันนี้อยู่เฉยๆนะครับ ผมไม่อยากใช้กำลัง”
น้องค่อยๆปลดกระดุมเสื้อผมออกแล้วแหวกจนด้านหน้าผมเปลือยเปล่าเสร็จแล้วน้องก็ถอดกางเกงผมออก ท่าทางที่น้องทำโคตรอีโรติกเลย
“…”
“พี่ทำให้ผมโกรธ…เพราะฉะนั้นพี่ต้องไม่ดื้อแล้วก็ต้องเป็เด็ก…แล้วเด็กดีก็ต้องถูกลงโทษ”
“ครับ…ได้ครับ”
“ไม่ต้องมายิ้มครับ ผมยังไม่หายโกรธ แล้วก็…สุขสันต์วันเกิดครับ”
‘จุ๊บ’
เ้าปั๊กน้อยจูบที่หน้าผากผมหนักๆแล้วเลื่อนลงมาที่ริมฝีปาก
“อื้อ”
น้องกัดริมฝีปากผมครับ รู้สึกเหมือนเืจะออกด้วยร้ายจริงๆ
“จำไว้นะครับพี่ทำให้ผมโกรธแล้วถ้าผมโกรธมากๆผมก็ไม่รู้หรอกน้าว่าจะทำอะไรลงไป”
“ห…หมอกจ…จะทำอะไรครับ”
“พี่ก็ต้องอยู่เฉยๆจะได้ไม่เจ็บตัวไง”
“…”
หวังว่าน้องคงไม่เอามีดมาแทงผมหรอกนะครับตัวเองตายไม่เป็ไรแต่กลัวว่าน้องจะเป็หม้ายไง
“อืม…”
เ้าปั๊กน้อยจูบแล้วก็เลียที่ริมฝีปากผมแต่ผมรู้สึกแสบๆ ปากแตกแน่ๆเลย น้องลิ้นเล็กๆสอดเข้ามาในปากผม เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดพร้อมทั้งใช้ฟันคมกัดลิ้นจนผมรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาแสบนักนะเ้าปั๊กน้อยฝากไว้ก่อนเถอะอย่าให้ผมหลุดไปได้นะ จะเอาให้ฟ้าเหลืองเลยทีเดียว
“อา…อืม”
น้องจูบผมอยู่อย่างนั้นเป็เวลานานก่อนจะค่อยๆใช้มือรูดเ้าลูกชายผมไปมาเ้าปั๊กน้อยชำนาญการขึ้นเยอะเลย
“อา…”
“อยู่เฉยๆนะครับอย่าดื้อ”
เ้าปั๊กน้อยค่อยๆนั่งลงมาจนเ้าลูกชายผมเข้าไปจนสุดปกติน้องก็เคยออนท็อปให้ แต่วันนี้รู้สึกว่าจะรู้สึกดีเป็พิเศษ
“อืม…พี่เมฆ”
น้องเริ่มครางผมมองขึ้นไปเห็นหน้าน้องที่กำลังมีความสุข มันช่างเป็ภาพที่เร้าใจสุดๆไปเลย
“อา…หมอกเร็วอีกครับ”
“อ๊า! พี่เมฆ อา…บอกว่าอย่าขยับ”
ผมเด้งเอวสวนขึ้นไปเ้าปั๊กร้องครางลั่นเลย
“…ก็พี่ทนไม่ไหว”
“อืม…ไม่…พี่เมฆ…ช้าๆ”
“อา…ซี๊ดดด”
เ้าปั๊กน้อยขยับเอวเร็วขึ้นหน้าท้องขาวๆไหวไปมาทำเอาผมใจสั่นไปหมด
“อืม…พี่เมฆ อ๊ะ…ผมบอกให้อยู่เฉยๆ”
“แต่…พี่ไม่ไหว”
เ้าปั๊กน้อยจับข้อมือที่ถูกใส่กุญแจมือของผมกดลงที่เตียงแล้วโน้มหน้าเข้ามาใกล้ๆ
“อย่าดื้อครับ…คืนนี้ยังอีกยาวไกล”
แล้วน้องก็ส่งรอยยิ้มที่ตัวเองคิดว่าร้ายกาจสุดๆมาให้แต่มันทำให้ผมคิดว่าเป็รอยยิ้มที่น่ารักที่สุดต่างหาก…
เช้านี้ผมตื่นมาด้วยความสดชื่นสุดๆ ก็เมื่อคืนเป็ครั้งแรกที่ผมจับพี่เมฆกดสำเร็จ…จับมือกดบนเตียงสำเร็จอ่ะนะครับ…ผมหันไปมองพี่เขาที่ยังหลับอยู่สภาพดูไม่จืดซักเท่าไรเพราะตามเนื้อตัวที่โผล่พ้นผ้าห่มมานั้นมีแต่รอยแดงที่ผมทำไว้เต็มไปหมดตามซอกคอมีรอยขบกัด ที่หัวนมสีน้ำตาลนั่นก็ด้วย สรุปแล้วเต็มพื้นที่จริงๆผมสะใจมากครับบอกเลย
“มองอะไรเหรอครับ?”
“ฮะ…พ…พี่ตื่นแล้วเหรอ”
ผมสะดุ้งเพราะพี่เมฆดันลืมตากระทันหันก็เมื่อคืนผมก่อคดีไว้เยอะก็เลยต้องระวังตัวนิดหน่อย
พี่เมฆดูยิ้มแย้มสดใสผิดปกติ แต่รอยยิ้มพี่แกนี่สิดูแปลกๆนะครับมันทำให้ผมรู้สึกเสียวสันหลังยังไงม่รู้
“สุขสันต์วันเกิดครับ”
ผมหยิบกล่องนาฬิกาที่อุตส่าห์เก็บเงินตั้งสามเดือนเพื่อซื้อให้พี่เขาส่งให้
“ขอบคุณครับ”
พี่เมฆรับไปใส่ทันที ดูแล้วแปลกๆดีครับหนุ่มหล่อหุ่นดีเร้าใจในร่างเปลือยเปล่า แต่ดันใส่นาฬิกาข้อมือ ดูแล้วก็ขำๆนะครับ
‘จุ๊บ’
พี่เมฆจูบเหม่งผมเบาๆพี่แกอ่อนโยนไปหน่อย ทั้งที่เมื่อคืนโดนผมเล่นงานไปเยอะ ไม่รู้ว่าเช้านี้ผมจะโดนเอาคืนอะไรบ้างนะ
“หายโกรธพี่แล้วเหรอ?”
“จริงๆแล้วผมก็ไม่ได้โกรธอะไรหรอกครับแค่เหงานิดหน่อย”
“พี่ขอโทษนะที่ปล่อยให้ปั๊กเหงาต่อไปนี้จะไม่ทำแล้วพี่สัญญา”
“ครับ”
“พี่สัญญาว่าจะรักเ้าปั๊กน้อยที่เป็คนคนนี้คนเดียวตลอดไปครับ…”
“ถ้าพี่เมฆผิดสัญญาพี่จะโดนแบบเมื่อคืนนะครับผมบอกไว้ก่อน”
“งั้น…ขอผิดสัญญาตอนนี้เลยได้มั้ยครับ?”
ไม่ได้ครับเพราตอนนี้ผมรู้สึกเจ็บตูดขึ้นมาแล้วแต่จะว่าไปไอ้อาการเจ็บตูดแบบนี้มันก็เป็ความเจ็บที่ผมชักจะติดใจซะแล้วสิครับผมไม่ได้แรด ก็แค่…รักผัวมาก…ก็เท่านั้นเอง
1K
