สถานการณ์ในโรงจำนำสงบลงแล้วเสวียนเทียนชิงกับสาวใช้ทั้งสองพากันเร่งฟื้นฟูพลังที่เสียไปโดยเฉพาะตัวเสวียนเทียนชิงเองที่เสียเืไปมากเขารับดาบของปรมาจารย์เฝิ่นถึงยังไงก็เป็การข้ามระดับชั้นแม้ว่าจะมีพลังของกระบี่ชั้นฟ้าคอยช่วยแต่ยังได้รับาเ็ภายในส่วนหนึ่ง
ขณะเดียวกันนั้นไม่ไกลจะโรงจำนำบนหลังคาตึกสูงมีชายชราถือน้ำเต้าสุรายกกระดกพลางเหลือบตามองโรงจำนำด้วยสายตาไม่ค่อยจะดีนักทั้งโกรธทั้งสงสัยทั้งชื่นชมหากชิงเหนียวอยู่ที่นี่ต้องจำได้แน่ว่าเขาก็คือชายชราเ้าของโรงจำนำที่เสวียนหงเคยมาพบคราวนั้น
“แผนการเลิศล้ำใช้ประโยชน์จากระดับขั้นที่ต่ำกว่าของตนเองที่สำคัญกระบี่นั้นยังพอเหมาะพอเจาะยิ่งนักยิ่งท่าทางเจียนตายนั่นหากไม่ใช่เพราะเล่นใหญ่เกินไปเกรงว่าน่าฆ่าคนนั้นคงลงมือไปแล้วอีกอย่างถึงจะเป็แค่ส่วนเล็กๆ แต่นั่นคือค่ายกลตรึงิญญาของแดนร้อยอสูรไม่ผิดแน่ตระกูลเสวียนยิ่งมายิ่งน่าสนใจจริงๆ”
กระดกสุราคำหนึ่งชายชราก็มองไปยังโรงจำนำด้วยสายตาครุ่นคิดทว่าไม่นานเมื่อนึกถึงสภาพโรงจำนำขึ้นมาก็ทำให้เขาโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง
“บัดซบเอ้ย! เ้าเด็กตัวเหม็นนั่นไม่เพียงแก้ค่ายกลของข้าอย่างมั่วๆจนทำให้ค่ายกลหลักเสียหายแต่ยังทำบ้านข้าพังไปครึ่งหลัง!คราวนี้หากตระกูลเสวียนไม่ชดใช้ให้ดีข้าจะไปถล่มบิดาเ้าซะ!”
พูดถึงบิดาของเสวียนเทียนชิงก็คือผู้นำตระกูลเสวียนในตอนนี้เสวียนอู๋หยางผู้ไร้พ่าย!ว่ายามก่นดาออกมาแววตาของชายชรากลับไม่สั่นไหวเลยสักนิดนอกจากความชื่นชมที่มีผู้ที่เอ่ยถึงเล็กน้อยแล้วก็ไม่มีสิ่งใดอีกราวกับว่าขอเพียงเขา้าก็สามารถทุบตีเสวียนอู่หยางได้จริงๆ
ชายชรากระดกเหล้าไปอีกคำโตก่อนจะเอนหลังนอนลงไปบนหลังคาตึกเสียอย่างนั้นวันนี้ที่บ้างของเขาวุ่นวายเกินไปและยังมีแนวโน้มว่าความวุ่นวายจะยังไม่จบลงด้วยเป้าหมายของเสวียนเทียนชิงคืออะไรเขาพอจะดูออกจึงไม่คิดจะกลับไปให้ตัวเองเสียเปรียบ
เวลาผ่านไปจนถึงรุ่งเช้าหลังจากเกิดการต่อสู้กับกลุ่มอี้สิงตอนนี้ที่ด้านนอกโรงจำนำมีคนไม่น้อยแล้วที่มาถึงกองกำลังทั้งสองฝ่ายต่างประชันหน้ากันด้วยสายตาแหลมคมแม้ว่ากำลังหลักจะยังปะทะกันอยู่แต่อย่างน้อยตอนนี้เสวียนเทียนชิงก็ถือว่าเดินออกมาในที่แจ้งไม่อาจหลบซ่อนได้ต่อไปแล้วยังถือว่าโชคดีที่ผลลัพธ์ของกลุ่มอี้สิงทำให้ไม่มีใครกล้าผลีผลาม
“คนมากันเยอะแล้ว ในเมื่อผู้าุโยังไม่กลับมาพวกเราก็ไปกันเถอะชิงเหนียวเ้าเขียนจดหมายและทิ้งเงินเอาไว้หน่อยโรงจำนำพังไปขนาดนี้คงทำให้ผู้าุโขุ่นเคืองใจแน่”
“เ้าค่ะนายน้อย”
ระหว่างที่ชิงเหนียวกับลู่หยาเก็บของเตรียมเดินทางนั้นเสวียนเทียนชิงยังคงยืนทอดสายตามองไปด้านนอกโรงจำนำด้วยสายตาเ็าขุมกำลังใหญ่ในเขตผาหินของตระกูลเสวียนั้นคือสำนักดาราและตระกูลลั่วตอนนี้นอกจากผู้จัดการร้านสามคนของตระกูลลั่วที่นำคนมาเขายังไม่เห็นคนระดับสูงของตระกูลลั่วและคนของสำนักดาราสักคนเลยยิ่งคนของศัตรูไม่ได้ปรากฏตัวก็หมายความว่าตระกูลลั่วกับสำนักดารากำลังเผชิญศึกหนักอยู่แน่
“กองทัพหลวงไม่มาก็คิดได้ว่าราชวงศ์เอนเอียงไปทางฝั่งนั้นกระมังส่วนตระกูลเซี่ยปล่อยให้กลุ่มอี้สิงขนคนมามากขนาดนั้นได้ก็คงชัดเจนแล้ว เหอะๆหากรู้ว่าจะเป็เช่นนี้ครั้งก่อนข้าคงไม่ไว้หน้าพวกเขาชีวิตขององค์ชายสิบสองกับเซี่ยลู่เหวินที่ปล่อยไปช่างเสียเปล่าจริงๆ”
ขณะที่กล่าวออกมาเช่นนั้นดวงตาของเสวียนเทียนชิงพลังทอจิตสังหารขึ้นมาวูบหนึ่งพอดีกับชิงเหนียวและลู่หยาจัดการทุกอย่างเรียบร้อยก็เดินมาอยู่ด้านหลังของเขาก่อนจะที่ชิงเหนียวจะยิ้มออกมา
“นายน้อยจะพูดเช่นนี้ไม่ได้นะเ้าคะเซี่ยลู่เหวินก็แล้วไปแต่หากท่านสังหารองค์ชายนั่นมิใช่กลายเป็ฏแผ่นดินหรอกหรือเ้าคะ?”
“เฮอะ! ฏอะไรกันเล่า?ทุกวันนี้ราชวงศ์อ่อนกำลังลงทั้งพวกราชวงศ์เก่าอย่างตระกูลฉินยังคอยจ้องตาเป็มันขนาดนั้นเ้าคิดว่าหากตระกูลเสวียนร่วมมือกับตระกูลฉินแล้วท้ายที่สุดบัลลังก์จักรพรรดิจะตกเป็ของผู้ใด?ตระกูลเสวียนไม่เคยคิดเื่เหล่านี้แต่พวกเขากลับหวาดกลัวและหวาดระแวงพวกเรามาตลอดความคิดของคนอ่อนแอพวกนั้นช่างชวนให้ผู้คนขยะแขยงเสียจริง”
พูดมาถึงตอนนี้เสวียนเทียนชิงเริ่มแสดงสีหน้าหงุดหงิดขึ้นมาแล้วคิดย้อนไปเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อนก็มีกลิ่นของราชวงศ์อยู่ลางๆหลังเขาคิดดูให้ถี่ถ้วนอีกทีในสามปีที่ผ่านมานี้ถึงเข้าใจว่าแท้จริงคืนนั้นก็เป็แผนการร้ายสมคบคิดของคนกลุ่มหนึ่งเพียงแต่ว่าพวกเขาไม่มีความกล้าพอจะเผชิญหน้ากับโทสะของตระกูลเสวียนและบิดาของเขาจึงทำให้เพียงใช้วิธีนี้เพื่อบีบให้เสวียนเทียนชิงออกจากเมืองหลวงนภาคราม
“ไปเถอะคราวนี้กลับบ้านข้าก็ไม่คิดเดินบนพรมแดงแต่คิดเดินกลับด้วยถนนโลหิตอยู่แล้วหากพวกเขายังกล้าเล่นนอกกระดานข้าก็จะล้มกระดานนี้ทิ้งเสีย!”
เสวียนเทียนชิงชักสายตากลับมาพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบตระกูลเสวียนคบมิตรไม่ได้ดูที่ศักดิ์ฐานะแต่เป้นความจริงใจและควรค่าพอให้เชื่อถือหรือไม่ตอนนี้ทั้งสำนักดาราและตระกูลลั่วตกอยู่ในความลำบากย่อมทำให้เขาหงุดหงิดใจเป็ธรรมดาย้อนกลับไปตอนนั้นที่เขาถล่มสำนักเขากระบี่ก็เพียงเพราะผู้าุโของสำนักนั้นขโมยยาจากสหายเขาไปเพียงขวดเดียว
ชิงเหนียวและลู่หยาไม่ได้กล่าวสิ่งใดเพียงนิ่งเงียบและเดินตามนายน้อยของพวกนางออกจากโรงจำนำอยู่ด้วยกันมาหลายปีพวกนางรู้ดีว่าตอนนี้เสวียนเทียนชิงเริ่มจะโกรธแล้วหากเกิดเื่ร้ายแรงขึ้นกับสำนักดาราหรือตระกูลลั่วขึ้นมาจริงๆเกรงว่าหลังจากนี้เสวียนเทียนชิงคงได้อาละวาดจนเขตผาเหินวุ่นวายแน่
อย่างไรก็ตามด้วยนิสัยเช่นนี้ของเสวียนเทียนชิงนี่แหละที่ทำให้พวกนางนับถือนายน้อยผู้นี้จนสุดใจอีกทั้งก็เพราะด้วยนิสัยเช่นนี้ของเขาถึงทำให้มีศัตรูจำนวนมากแต่ในทางกลับกันมิตรแท้ที่ได้รับมาก็คุ้มค่าไม่แพ้กันเสวียนเทียนชิงเดินทางกลับเมืองหลวงนภาครามไม่ได้ร้องขอความช่วยเหลือจากผู้ใดเลยเพราะเขาไม่้าดึงผู้อื่นมาสู่อันตราย
ทว่าพวกนางเชื่อและมั่นใจมากว่าการเดินทางครั้งนี้ต้องมีคนที่พร้อมจะช่วยเขาอย่าไม่หวั่นเกรงอันตรายหรือกระทั่งความตายแน่นอน!
“นายน้อย!”
เสวียนเทียนชิงเดินออกจากโรงจำนำคนจำนวนมากก็มองเขาเป็ตาเดียวสามคนที่มาจากตระกูลลั่วรีบสั่งคนไปล้อมชายหนุ่มเอาไว้พร้อมกับพุ่งเข้ามาหาด้วยสีหน้าร้อนรนรอจนเห็นว่าชายหนุ่มไม่ได้รับาเ็พวกเขาถึงได้ถอนหายใจออกมาพากันคารวะชายหนุ่ม
“ลำบากพวกท่านแล้วตอนนี้ท่านลุงลั่วเป็อย่างไรบ้าง?”
เสวียนเทียนชิงพยักหน้ารับพลางยิ้มให้กับผู้ดูแลร้ายทั้งสามคนของตระกูลลั่วชายร่างท้วมที่อยู่ตรงกลางพลันมีสีหน้าไม่สู้ดีขึ้นมาทันทีตอนนี้ในเขตผาเหินวุ่นวายมาก ตั้งบนลงล่าวล้วนเกิดการต่อสู้ทั้งที่ลับที่แจ้งคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับเื่นี้ต่างก็ถูกบังคับให้แสดงความภัคดีทั้งกองกำลังที่เป็กลางก็จำใจต้องเลือกฝ่าย
ลำพังแค่ตระกูลเล็กๆบางตระกูลหาก้าอยู่รอดต่อไปยังต้องะโออกมาเพื่อแสดงเจตนาให้ชัดเจนด้วยซ้ำว่าอยู่ฝ่ายไหนแต่ที่รุนแรงที่สุดก็คงไม่พ้นาบนชั้นที่หกทั้งสำนักดาราและตระกูลลั่วล้วนถูกกดดันอย่างหนักจนแทบหายใจไม่ออกเลยทีเดียว
“เรียนนายน้อย เ้าสำนักจางและผู้าุโรวมถึงศิษย์ของสำนักดารานั้นถูกกักไว้ในสำนักขอรับท่านหัวหน้าตระกูลของเราตอนนี้ก็นำคนฝ่าวงล้อมออกไปช่วยแล้วั้แ่เมื่อคืนทว่าคนที่มาขวางไว้แข็งแกร่งเกินไป ท่านหัวหน้าตระกูลกับเ้าสำนักจางจึงตัดสินใจเปลี่ยนแผนเป็ดึงตัวคนพวกนั้นไว้แทนทีจะมาที่นี่ขอรับ”
เสวียนเทียนชิงฟังแล้วไม่ได้แปลกใจแต่สงสัยมากกว่าคราวนี้ใครกันที่เป็คนมาหยุดสำนักดารากับตระกูลลั่วหลังเอ่ยถามออกมายามเมื่อรู้ว่าเป็ใครดวงตาของเขาก็พลันเกิดจิตสังหารขึ้นมาทันทีก่อนจะกล่าวกับชิงเหนียวที่อยู่ด้านหลังอย่างเ็า
“สามดาบคลั่งแห่งทุ่งอุดร...สองปีก่อนข้าสังหารศิษย์ของพวกเขาไปคนหนึ่งเพื่อเป็การเตือนดูท่าว่าทุ่งอุดรจะไม่สนใจคำเตือนนั้น ชิงเนียวเ้าจดชื่อพวกเขาลงในบันทึก”
“เ้าค่ะนายน้อย”
ชิงเหนียวนำบันทึกสีดำเล่มหนึ่งออกมาครั้งก่อนเสวียนเทียนชิงเคยกล่าวว่าหากกลุ่มอี้สิงพ่ายแพ้ก็ไม่ควรค่าให้จดลงในบันทึกซึ่งก็คือบันทึกเล่มนี้ใครจะคิดว่าเสวียนเทียนชิงจะเ้าคิดเ้าแค้นยิ่งกว่าสตรีเสียอีกศัตรูที่เขายังไม่อาจเอาชนะได้หรือยังไม่ว่างพอจะไปไล่ตามก็ล้วนมีชื่ออยู่ในบันทึกเล่มนี้ปีนั้นเสวียนเทียนชิงเคยสาบานต่อฟ้าว่าชื่อใดก็ตามที่ถูกเขียนลงในบันทึกเล่มนี้เขาจะไล่ล่าสังหารจนกว่าชีวิตจะหาไม่!
“พวกท่านกลับไปบอกลุงลั่วกับเ้าสำนักจางว่าไม่ต้องห่วงทางนี้แค่เขตผาเหินหากคิดจะหยุดข้ายังไม่เพียงพอ ข้าจะไปดูที่ว่าการเขตเสียหน่อยว่าคนแซ่เซี่ยคิดจะทำอะไรกันแน่!”
6
