หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 164 เข้าห้องหอ

​เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม เสียงงานรื่นเริงยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ทว่าตอนนี้ได้มีเสียงฝีเท้าของผู้คนจำนวนมากมาที่หน้าเรือนหอแล้ว ชิงหมินได้ยินเสียงคนคุยกันและหัวเราะร่าจำนวนหนึ่ง เขาถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหล รู้สึกว่าตอนนี้ดวงตาสดใสมากขึ้น อย่างไรก็ตาม...ท้องของเขาก็ส่งเสียงร้องดังมากขึ้นด้วยเช่นกัน

“ฮูหยินเจ้าคะ ท่านแม่ทัพมาถึงแล้วเจ้าค่ะ” หญิงรับใช้ที่ปรนนิบัติชิงหมินอยู่ตลอดเอ่ยขึ้นด้วยความดีใจ แสดงออกราวกับว่าเป็นนางเองที่กำลังตั้งตารอการมาถึงของแม่ทัพใหญ่ ไม่ใช่ฮูหยินผู้นี้

“อ่อ เช่นนั้นก็ใกล้จะได้กินแล้วใช่ไหม” ชิงหมินเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ตื่นเต้นขึ้นด้วยเช่นกัน อาการง่วงงุนในตอนแรกหายไปทั้งหมดแล้ว เวลานี้อยากจะกินเนื้อกวางเข้าไปทั้งตัวในคำเดียว

​หญิงรับใช้ชะงักไปเล็กน้อย รู้สึกว่าหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงมากขึ้น ตัวนางคิดไปอีกอย่าง ในขณะที่ฮูหยินกลับคิดอีกอย่าง .... ไม่สิ ที่จริงแล้ว...ฮูหยินรู้หรือไม่ว่ากำลังจะเกิดอันใดขึ้นกับตนเอง หลังจากที่ท่านแม่ทัพเข้ามาในห้องหอน่ะ

​เอาเถอะ ในเมื่อเขายังสบายใจอยู่ได้ เช่นนั้นก็ปล่อยให้เขาสบายใจต่อไป นางพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย....ได้เวลากินก็ได้เวลากิน แต่ไม่รู้ว่าใครจะได้กินจนอิ่มก่อนกันแน่

“เช่นนั้นฮูหยินรอท่านแม่ทัพในนี้นะเจ้าคะ ข้าจะไปเตรียมของข้างนอกกับคนอื่นๆ”

“อืม ได้” ชิงหมินพยักหน้ารับ หญิงรับใช้เหล่านี้จัดเสื้อผ้าให้กับเขาใหม่ ทำให้สภาพก่อนหน้านี้ที่ยับยู่ยี่เนื่องจากเขาล้มตัวลงนอนดีกลับมาเป็นเหมือนกับปกติ

​เสียงด้านหน้าเรือนหอยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่ฝีเท้าของผู้คนทั้งหมดจะจากไป ชิงหมินได้ยินเสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาของหวงซีเฉิงเท่านั้นกำลังเข้ามาข้างใน

​อันที่จริง บุรุษผู้นี้เดินไปไหนมาไหนไม่เคยปล่อยให้เกิดเสียง ครานี้คงตั้งใจให้เขาได้ยินนั่นแหละ ชิงหมินเองก็นั่งตัวตรงรอต้อนรับเขา จะบอกว่าไม่ตื่นเต้นเลยก็คงจะเป็นไปไม่ได้ ดีที่อาการประหม่าของเขาถูกทำลายโดยความหิวโหยเสียแล้ว ดังนั้นจึงเฝ้ารอการที่จะได้กินอาหารมากกว่า

​ประตูถูกเปิดออกอย่างเชื่องช้า ราวกับเวลาทั้งหมดหยุดหมุนไปแล้ว ชิงหมินกลั้นหายใจเข้าราวกับไม่อยากรบกวนช่วงเวลานี้ ตอนไหนก็ไม่รู้ที่ที่นั่งข้างเตียงของเขามีคนนั่งลงมา กลิ่นสุราคละคลุ้งไปทั่วจนต้องขมวดคิ้ว ดูท่า...แม่ทัพใหญ่วันนี้จะถูกเล่นงานเสียจนเละเทะ

“รอข้านานหรือไม่”

​น้ำเสียงทุ้มลึกของคนข้างกายทำให้ขนแขนของชิงหมินลุกชัน เขาลูบแขนตนเองไปมาพร้อมทั้งพยักหน้ารับ

“นานมากจนหลับไปหนึ่งตื่น และท้องของข้าก็ส่งเสียงร้องแล้วด้วย”

“หึ เช่นนั้นหรือ? ข้าเองก็ “หิว” แล้วเหมือนกัน” หวงซีเฉิงหัวเราะขึ้นมานำลำคอ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาเมามายหรืออย่างไร แต่น้ำเสียงของเขาในวันนี้กลับมีความเจ้าเล่ห์อยู่ในนั้นมาก

​ชิงหมินอยากจะขยับตัวหนีเขาเล็กน้อย ลมอุ่นร้อนของเขากำลังเป่าแก้มตนเอง ขนาดมีผ้าผืนบางคลุมหน้าอยู่ เขาก็ยังรู้สึกว่ามันใกล้เกินไปเลย

“ข้าอยากกินเสียตั้งแต่ตอนนี้ ทว่า...เจ้าคงไม่ชอบกลิ่นสุรามากนัก”

“อืม ข้าคิดว่ากลิ่นของมันค่อนข้างแรงจริงๆนั่นแหละ”

“นั่นสินะ ถ้าอย่างนั้น...เรามาดื่มสุราร่วมจอกกันก่อนแล้วค่อยไปอาบน้ำพร้อมกันเถอะ” หวงซีเฉิงกล่าวอย่างสบายๆ เมื่อได้รับการยืนยันแล้วว่าชิงหมินไม่ชอบกลิ่นสุราหลากหลายที่ตัวของเขา หวงซีเฉิงก็เอาหน้าออกไป

​เขาเองก็รู้สึกว่าวันนี้ได้ดื่มมากเกินไปจริงๆนั่นแหละ หากไม่สงบอารมณ์ให้ดี อาจจะเผลอพลั้งทำร้ายคนข้างกายจนต่อไปไม่กล้าให้เขาเข้าใกล้อีกก็เป็นได้

​มือหนาของหวงซีเฉิงลูบไปที่หัวของชิงหมินด้วยความรักใคร่ แม้จะมีผ้าผืนบางคลุมหน้าอยู่ แต่ชิงหมินก็รับรู้ได้ถึงความใส่ใจนี้ คนตัวโตกว่าค่อยๆไล่มือลงมาก่อนที่จะใช้นิ้วของตนเองยกชายผ้าขึ้นทีละเล็กทีละน้อย

​คองามระหงสีขาวนวลถูกเปิดออก หวงซีเฉิงลอบกลืนน้ำลายจนเกิดเสียง “อึก” ดังขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ชิงหมินเองก็นั่งเกร็งอย่างบอกไม่ถูก แม้จะบอกว่าตนเองเหมือนกับวิญญาณร้ายหน้าขาว แต่เขาก็รู้ว่าสิ่งที่ทุกคนพูดนั้นเป็นความจริง

​หากเขาเป็นสตรี ใบหน้าในกระจกนั้นคงงดงามมากเป็นแน่ ชิงหมินต่อต้านก็เพียงเพราะเขาไม่คุ้นเคยก็เท่านั้น

​สองสายตาประสานกันหลังจากที่ผ้าคลุมหน้าถูกเปิดออกทั้งหมด ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มยิ่งงดงามมากขึ้นไปอีกจนหวงซีเฉิงตกตะลึง อย่างไรก็ตาม...เขากลับนึกถึงใบหน้าสดใสของหลี่ชิงหมินที่ไม่ได้ตกแต่งมากกว่า ใบหน้านั้นแม้ไม่งามถึงขนาดนี้ ทว่ากลับเป็นใบหน้าที่เขาคะนึงหามาอยู่ตลอด

​ชายหนุ่มแตะไปที่แก้มนวล เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ จมูกโตของเขาแนบกับแก้มของชิงหมินแผ่วเบาก่อนจะผละออกมา ค่ำคืนแรกของเขา...อยากจะร่วมเตียงกับหลี่ชิงหมินที่เป็นตัวของหลี่ชิงหมินจริงๆ ดังนั้นเขาจึงยังไม่กดร่างกายที่งดงามนี้ลงกับเตียง อีกอย่าง...ยังต้องให้เด็กน้อยของเขากินให้อิ่มเสียก่อน ไม่อย่างนั้นจะงอแงจนทำให้เขา “กินไม่อิ่ม” ไปด้วย

“ข้าจะให้คนนำอาหารเข้ามา พวกเราร่วมกินอาหารมงคลด้วยกันก่อนเถอะ”

“ได้” ชิงหมินรอเวลานี้มานานแล้ว คราแรกเขายังนั่งเกร็ง แต่เมื่อได้ยินว่ากำลังจะมีอาหารเข้ามาแล้ว เขาก็เปลี่ยนท่าทางของตนเองทันที

​เมื่อหวงซีเฉิงเห็นเช่นนั้น เขาก็หัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้ แขนแกร่งของเขายกตัวของชิงหมินเข้ามาไว้ในอ้อมแขน ปากส่งเสียงให้คนนำอาหารเข้ามา ทว่าแขนทั้งสองของเขากลับกอดรัดร่างเล็กๆเอาไว้อย่างไม่คิดจะอายใคร

​ชิงหมินถูกยกมาวางบนตักของหวงซีเฉิงก็เขินอายอยู่บ้าง ก่อนหน้านี้เขาก็ถูกอุ้มอยู่บ่อยครั้งจนเคยชิน ทว่าวันนี้กำลังถูกอุ้มในฐานะคนที่จะเป็นภรรยาของเขา ดังนั้นจึงรู้สึกแปลกๆ

​ของแข็งบางอย่างที่ไม่คิดควบคุมกำลังทิ่มเขาจากด้านหลัง ชิงหมินรู้สึกอึดอัดและเขินอายมากขึ้น ก่อนหน้านี้หวงซีเฉิงพยายามควบคุมของเขาอย่างดี หรือบางครั้งก็ไม่ให้ชิงหมินได้สัมผัสในจุดนั้นมากเกินไป ทว่าวันนี้เขาไม่คิดซ่อนความต้องการของตนเองอีกต่อไปแล้ว

​เด็กหนุ่มนึกอยากจะขยับตัวออก ทว่าแขนแกร่งของบุรุษด้านหลังได้โอบรัดเขาเอาไว้ ราวกับต้องการให้เขาทำใจเกี่ยวกับขนาดที่กำลังเติบโตของมัน ชิงหมินซ่อนใบหน้าแดงก่ำของตนเองเอาไว้ พยายามทบทวนความรู้ทั้งหมดของตนเอง แต่ก็ยังอดที่จะหวาดกลัวไม่ได้

​เขาเคยลองที่จะใช้นิ้วเพื่อเปิดช่องทางแล้ว แต่มันค่อนข้างเจ็บเลย ถ้านิ้วของเขายังเจ็บขนาดนั้น แล้วถ้าเป็น....ของหวงซีเฉิง เขาจะต้องรู้สึกเช่นไร

​ชิงหมินค่อนข้างกลัว เขาเตรียมยาระงับความเจ็บปวด ยาสมานแผล กระทั่ง...หากมันรับไม่ได้จริงๆ เขาก็ยังเตรียมยาอัมพาตเอาไว้แล้วด้วย อย่างน้อยๆ...เขาก็จะได้ไม่ต้องทนกับความเจ็บปวดมากเกินไป

​หากหวงซีเฉิงได้ยินความคิดนี้ของชิงหมิน คนคงจะหัวเราะออกมาเป็นแน่ สำหรับเขา...ต่อให้ชิงหมินจะเจ็บตัวอยู่บ้าง ทว่า...เขาก็ไม่มีทางยินยอมให้ชิงหมินใช้ยาอัมพาตเด็ดขาด หากจะมีความสุข เช่นนั้นก็ต้องมีด้วยกัน ไม่อย่างนั้นเขาจะเฝ้ารอวันที่ชิงหมินพร้อมสำหรับเขาหรือ?

​หากเขาเพียงต้องการร่างกายของคนตรงหน้า เขาสามารถจับอีกฝ่ายมาทำตั้งแต่วันแรกที่ต้องการไปแล้ว

​อาหารมงคลหลายสิบอย่างค่อยๆนำเข้ามา นี่เป็นอาหารมงคล 99 ชนิด ถึงแม้ว่าจะเป็นอย่างละนิดละหน่อย แต่มันกลับต้องใช้ความละเอียดและความพิถีพิถันค่อนข้างมาก ตระกูลหวงเตรียมงานมาหลายเดือน และอาหารมงคล 99 ชนิดนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกัน

​ทุกอย่างมีเป็นคู่ทั้งหมด พวกเขาสามารถเลือกกินได้ ขอแค่เอามาตั้งโต๊ะให้เป็นมงคลแก่คู่รักคู่ใหม่ก็พอ ดังนั้นกว่าที่อาหารจะยกมาทั้งหมด ชิงหมินก็รู้สึกตาลายไปหมดแล้ว

“มาเถอะ หิวแล้วหรือไม่” หวงซีเฉิงเอ่ยเชิญชวน ชิงหมินเตรียมขยับร่างกายเพื่อที่จะลงไปยังโต๊ะอาหาร ทว่าร่างของเขากลับถูกอุ้มขึ้น หวงซีเฉิงไม่ยอมปล่อยเขาไปแม้เพียงก้าวเดียว

​คนพาเขามานั่งเก้าอี้ตัวเดียวกัน หลี่ชิงหมินขมวดคิ้วมองเขา คิดไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนเริ่มต้นคีบอาหารให้ก่อน

“เจ้าชอบเกี้ยวมากที่สุด เช่นนั้นกินเกี้ยวอวยพรก่อนก็แล้วกัน” เกี้ยวตรงหน้าตกแต่งเป็นเหมือนปลาคู่ ดูงดงามเสียจนไม่กล้ากิน หวงซีเฉิงคีบมันขึ้นมาจ่อที่ปากเล็กๆของเขา ชิงหมินรู้แล้วว่าเจ้าคนผู้นี้คงต้องการจะปรนนิบัติเขาทั้งหมด

​เด็กหนุ่มอ้าปากอย่างช่วยไม่ได้ เกี้ยวปลาตัวเท่านิ้วโป้งเล็กๆของเขาเท่านั้น กินเข้าไปรับรู้ว่ารสชาติอร่อยมาก แต่กลับไม่ได้ทำให้ความอยากอาหารหายไปเลย แน่นอนว่าชิงหมินรู้...พวกเขาจงใจทำให้ทุกอย่างมีขนาดเล็ก เพื่อที่จะได้กินอาหารมงคลให้ครบทั้ง 99 ชนิด และชิงหมินก็ยินดีทำเช่นนั้นเหมือนกัน

​หวงซีเฉิงป้อนชิงหมินคำหนึ่ง แล้วตนเองก็กินอีกคำหนึ่ง ไม่ว่าชิงหมินจะกินถ้วยไหน เขาก็จะกินอีกชิ้นเพื่อให้เข้ากันเป็นคู่ การกระทำเหมือนไม่อยากจะแยกจาก นี่ยืนยันแล้วว่าเจ้าคนตัวโตต้องการครอบงำเขาไว้เพียงคนเดียวตลอดไป!

​ชิงหมินกินเก่งมาก หวงซีเฉิงก็ไม่บ่น เขาขยับตะเกียบรวมแล้วเกือบสองร้อยครั้ง ชิงหมินกินอาหารมงคลทั้ง 99 ชนิดครบจริงๆ แม้จะค่อนข้างอิ่ม แต่ก็มีชาช่วยย่อยอาหารตรงหน้าด้วย ดังนั้นเขาจึงกินพวกมันได้อย่างสบายๆ และอารมณ์ของเขาในเวลานี้ก็ค่อนข้างดีเลย

“ดื่มสุรามงคลกันหน่อยเถอะ” หวงซีเฉิงเช็ดปากให้เขา ก่อนจะยกสุราที่เป็นอาหารอย่างสุดท้ายสำหรับค่ำคืนนี้มาให้ชิงหมิน กลิ่นหอมของน้ำหมักเข้มข้นจนชิงหมินต้องขมวดคิ้ว นี่น่าจะเป็นสุราแรงไม่น้อย...

“ดื่มนิดหน่อยก็ได้ อาจจะแสบคอไปบ้างสำหรับเจ้า”

“อืม ได้” ชิงหมินพยักหน้ารับ ในเมื่อเขาบอกให้ดื่มนิดหน่อย เช่นนั้นเขาก็จะดื่มแค่นิดหน่อยจริงๆ

​คนตัวเล็กอ้าปากรับเหมือนลูกนก ราวกับอาหาร 99 ชนิดก่อนหน้านี้ทำให้เขาเคยตัวเสียแล้ว คนตัวโตหัวเราะ “หึ” ในลำคอ ท่าทางของชิงหมินเช่นนี้...หากเป็นคนอื่น คงจะต้องคิดว่ากำลังยั่วยวนตนเองแน่

​ริมฝีปากที่มันวาวขึ้นเนื่องจากได้กินอาหารไปจำนวนมาก ปากแดงที่ถูกแต่งก่อนหน้านี้เริ่มจางลง เห็นริมฝีปากบางของเจ้าตัวที่เป็นสีชมพูมากขึ้น สีเดียวกับลิ้นและเนื้อในปากของเขา ช่างน่า....ลิ้มลองเสียจริงๆ

​หวงซีเฉิงคิดเช่นนั้น เขาก็นำสุราเทเข้าปากของตนเองจริงๆ หลังจากนั้นก็ก้มลงแล้วใช้ปากของตนเองเป็นที่ป้อนแทนช้อนให้กับชิงหมิน

​คนตัวเล็กตกใจกับการกระทำที่รวดเร็วนี้มาก เขาไม่ได้คิดมาก่อนว่าตนเองจะถูกลวนลามทั้งอย่างนี้ แต่เพราะอีกฝ่ายรุกล้ำเข้ามา ทั้งลิ้นทั้งน้ำสุรา มันทำให้เขาต้องกลืนลงคออย่างช่วยไม่ได้

​แต่หวงซีเฉิงไม่ได้ปล่อยเขาไป คนตัวโตยังคงประคองใบหน้าของเขาไม่ยอมให้หลบหนี ใช้ลิ้นของตนเองไล่กวาดความหอมหวานของสุราที่หลงเหลืออยู่ราวกับต้องการทำความสะอาด ทว่า...แม้กลิ่นสุราทั้งหมดจะเบาลงแล้ว อีกฝ่ายกลับไม่ยอมปล่อย ดึงเล่นลิ้นของเขา ทั้งดูดกลืนมันราวกับกำลังหิวกระหาย

​ชิงหมินรู้สึกหายใจไม่ออกขึ้นมาบ้าง สายตาของเขาเริ่มพร่าเลือน พลังทั้งหมดในร่างกายเหมือนถูกดูดออกไปพร้อมกับน้ำลายในปากของเขาด้วย แต่ก่อนที่จะเกิดโศกนาฏกรรมขึ้น หวงซีเฉิงก็ปล่อยให้เขาเป็นอิสระ เส้นน้ำลายใสยังเชื่อมระหว่างปากของพวกเขาและทำให้ดูสกปรกเล็กน้อย

“แฮ่ก....”

​หลี่ชิงหมินรีบโกยอากาศเข้าปอดของตนเอง สติของเขาจึงค่อยฟื้นกลับมา คนตัวเล็กมองดูหวงซีเฉิงที่กำลังฮึมฮำในลำคออย่างมีความสึก รู้สึกอยากจะทุบหลังเขาให้ร้องดัง “อั่ก” ให้สมกับที่แกล้งตนเอง

​หวงซีเฉิงยกจอกสุราขึ้นดื่มรวดเดียว เขายังเทให้ตนเองอีกหลายจอก ราวกับต้องการระงับอารมณ์ที่ฟุ้งซ่าน สายตาของเขายังจ้องหลี่ชิงหมินเหมือนกับสิงโตที่ต้องการจะกินเหยื่อเข้าไปรวดเดียวทั้งหมด สายตาเช่นนั้นเริ่มทำให้ชิงหมินรู้สึกหวาดกลัว...

“อ๊ะ จะไปไหนหรือ?” ชิงหมินที่กำลังขยับตัวอย่างประหม่า ไม่คุ้นชินกับสายตาของเขาก็ต้องร้องดังขึ้น คนตัวโตยกเขาลอยอีกครั้ง และพาตรงไปยังด้านหลังของเรือนหอ

“ท้องของเจ้าไม่ว่างแล้ว เช่นนั้นก็มาแช่น้ำทำความสะอาดกันเสียหน่อยเถอะ ข้าจะอาบน้ำให้เจ้าเอง”

“หะ หา...ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้า....”

“มาเถอะฮูหยินของข้า” หวงซีเฉิงคลี่ยิ้มออกมา กลิ่นหอมของดอกไม้หลากหลายชนิดทำให้ชิงหมินผ่อนคลายลงบ้าง เขามองเห็นบ่ออาบน้ำที่ค่อนข้างใหญ่ เพียงพอสำหรับคนสองคนแช่ในนั้นได้จริงๆ

“วันนี้เจ้าอาจจะไม่ได้แช่น้ำนานนัก วันหลังข้าจะพาเจ้ามาแช่น้ำใหม่ก็แล้วกัน วันนี้...ข้าเองก็ยังหิวอยู่” หวงซีเฉิงกล่าวอย่างรู้สึกผิด อันที่จริง...เขาสั่งให้ทำห้องน้ำใหญ่เป็นพิเศษก็เพื่อเอาอกเอาใจคนชอบแช่น้ำอย่างชิงหมิน

​เขาเองก็คิดเอาไว้อย่างดีว่าวันแต่งงานจะแช่น้ำร่วมกัน ทำให้ชิงหมินประทับใจให้มากที่สุด ทว่า...ความต้องการของเขาเกือบจะระงับเอาไว้ไม่ได้แล้วนี่สิ หวงซีเฉิงจึงทำได้แค่ขอโทษคนตัวเล็กก่อนก็เท่านั้น

 ……………………………