ระบบสร้างจอมวายร้าย แห่งโลกเวทมนต์

วันนี้ถ้าฉันไม่ได้สอนบทเรียนและทำให้แกรู้ว่าแกกำลังจะเผชิญกับปัญหาที่ยิ่งใหญ่ฉันเพอร์ซีย์จะใช้เวลาหลายปีในห้องปฏิบัติการแปรธาตุไปเพื่ออะไร!

จากนั้นเขาก็รอให้เอเลนอร์เดินเข้ามา

"เอเลนอร์เมอร์ลินแกคิดว่าฉันจะกลัวแกงั้นซินะ"

หลังจากนั้นไม่นานเอเลนอร์ก็ปรากฏตัวในระยะสายตาของเขาและเพอร์ซีย์ก็เดินเข้าไปหาอย่างตื่นเต้นราวกับว่าเขาได้เห็นเหยื่อผู้น่าสงสาร

“ทำไมยังกล้ามาอีกวันนี้แกไม่ต้องไปทำงานเหรอไง?” เมื่อมองเห็นเพอร์ซีย์ห่างออกไปจากอีกด้านเอเลนอร์ไม่พอใจกับภารกิจของระบบเป็๲ทุนเดิมอยู่แล้วยิ่งได้เห็นเพอร์ซีย์เขายิ่งไม่อยากเสียเวลา และหงุดหงิดมาก

“ ทำไมแกยังกล้าไปทำงานอยู่อีก?” ดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะมีความคิดเช่นเดียวกันเมื่อเพอร์ซีย์จ้องมองไปที่เอเลนอร์ดวงตาของเขาค่อยๆหรี่ลงตอนนี้เขารู้ภูมิหลังทั้งหมดของเอเลนอร์แล้วเขาจึงไม่จำเป็๞ต้องสุภาพกับเขา:“เมื่อวานแกพูดจาใหญ่โต แกเคยคิดถึงผลที่ตามมาไหม”

ในฐานะนักเวทขั้นต้นระดับห้าการถูกหลอกโดยนักเวทฝึกหัดเหมือนเป็๲การถูกทำลายศักดิ์ศรี

สิ่งที่แย่ไปกว่านั้นก็คือเอเลนอร์ได้ไปแตะโดนจุดเดือดของเพอร์ซีย์เข้า

มันจะโทษใครได้ ถ้าจะโทษก็คงต้องโทษตัวของมันเอง

ถ้าเมื่อวานเขาไม่ได้ข่มขู่มากจนเกินไปและทำให้อีกฝ่ายหงุดหงิด สถานการณ์ในตอนนี้ก็คงไม่น่าอนาถมากนัก

ตอนนี้เพอร์ซีย์กำลังคิดอยู่ว่าจะหักขาซ้ายหรือขาขวาก่อนหลังจากที่จับเอเลนอร์ได้แล้ว

ไม่..ทำไมฉันต้องพูดอะไรออกไปก่อนคอยดูว่ามันจะคุยอะไรไร้สาระได้อีก

ยิ่งเพอร์ซีย์คิดเกี่ยวกับเ๱ื่๵๹นี้เขาก็ยิ่งตั้งตารอให้เขาเดินเข้ามาถึงในระยะใกล้มากขึ้นแต่ในขณะที่เอเลนอร์ยังเดินมาไม่ถึงนั้น จู่ๆก็มีเสียงเรียกทักทายขึ้นก่อน

“ เพอร์ซีย์..นายมาทำอะไรที่นี่”

จากนั้นสีหน้าเย้ยหยันของเพอร์ซีย์ที่เขาเพิ่งเผชิญหน้ากับเอเลนอร์ก็หายไปอย่างรวดเร็วและรอยยิ้มที่สดใสที่สุดก็เต็มใบหน้าของเขา: "ท่านอาจารย์เมดิฟห์ทำไมท่านมาเช้าจัง ไม่น่าแปลกใจที่อาจารย์หลายท่านแนะนำให้เรียนรู้จากท่านและทำตามท่าน ”

อย่างไรก็ตามเมดิฟห์เดินผ่านไปเฉยๆและไม่สนใจคำทักทายของเพอร์ซีย์ แต่เขาพูดกับเอเลนอร์ว่า "เอเลนอร์เมอร์ลินมากับข้า"

"ตกลง " เอเลนอร์มองเขาด้วยอาการมึนงงเช้าขนาดนี้อาจารย์เมดิฟห์มีเ๱ื่๵๹สำคัญอะไรกับเขา

"อาร์ชเมจเมดิฟห์มาหาเอเลนอร์ "

หลังจากหาจังหวะจัดการกับเอเลนอร์ได้ในที่สุดเพอร์ซีย์ก็เริ่มกังวลเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเอเลนอร์กำลังจะถูกพาตัวไปและอดไม่ได้ที่จะ๻ะโ๠๲

"เกิดอะไรขึ้น?"

“ เขาได้รับงานที่เหมาะสมกับเขาแล้ว ”ภายใต้การจ้องมองของเมดิฟห์เพอร์ซีย์ก็รู้สึกเคลียดเล็กน้อยเสียงของเขาก็เบาลงเรื่อย ๆ

"นักเวทฝึกหัดคนใหม่เพิ่งทำงานได้ไม่นานก็เลื่อนขั้น"

ได้ยินแบบนี้เพอร์ซีย์แทบสำลักตาย!

อย่างไรก็ตาม อาร์คเมจเมดิฟห์ไม่ได้ให้ความสนใจกับเขาอีกต่อไป หลังจากพูดเสร็จเขาก็เดินออกไปพร้อมกับเอเลนอร์.

เพอร์ซีย์ที่ยืนอยู่อีกด้านมองไปที่สองร่างที่เดินจากไป: "เอเลนอร์เมอร์ลินเ๱ื่๵๹นี้ไม่สามารถจบได้ง่ายๆแน่!"

หลังจากพูดแล้วเขาก็มองไปที่ทิศทางที่ทั้งสองกำลังจะไปและรีบเดินตามไป

ในไม่ช้า อาร์คเมจเมดิฟห์ก็พาเอเลนอร์เข้าไปในห้องทดลองของเขา

อาร์คเมจเมดิฟห์นั่งลงอย่างรวดเร็วก่อนที่เอเลนอร์จะได้ถามคำถามอะไรอาร์คเมจเมดิฟห์ ก็พูดขึ้นก่อนว่า "นายได้รับหม้อวิเศษและผลึกอะโคไนต์เมื่อวานนี้หรือไม่"

"ใช่ ฉันได้รับมาเมื่อวาน"

“ นายพบอะไรแปลก ๆ เมื่อได้รับมันหรือไม่?”

"พบอะไรแปลก ๆ? " เอเลนอร์ส่ายศีรษะเล็กน้อยและพูดด้วยความสับสน"ท่านอาจารย์เมดิฟห์มันมีปัญหาอะไรกับผลึกอะโคไนต์เ๮๣่า๲ั้๲หรือไม่?"

"มีปัญหาคือผลึกอะโคไนต์ชุดนั้นปนเปื้อน"

"ปนเปื้อน?" เอเลนอร์แปลกใจเล็กน้อย

"ถูกตัอง." เมดิฟห์พยักหน้า:"อย่างไรก็ตามมันยังไม่ชัดเจนว่าอะไรทำให้เกิดการปนเปื้อนแต่ผลึกอะโคไนต์ชุดนี้ก่อนที่จะเกิดการตรวจสอบห้ามใช้มัน"

เอเลนอร์รู้ว่าสถานการณ์นี้ค่อนข้างลำบากเขารู้ด้วยว่าเมื่อเร็ว ๆ นี้ในห้องปฏิบัติการแปรธาตุดูเหมือนว่าจะมีความ๻้๪๫๷า๹ผลึกอะโคไนต์แต่ตอนนี้แผนการทดลองต่างๆจะต้องถูกเลื่อนออกไปก่อน

การเลื่อนครั้งนี้พวกเขาต่างก็คาดหวังว่าจะใช้เวลาไม่นานหากนานเกินไปและส่งผลกระทบต่องานที่อาจารย์ใหญ่ทอร์มุนมอบหมายปัญหาที่จะตามมาพวกเขาแทบไม่กล้าที่จะนึกถึงมันด้วยซ้ำ

หลังจากนั้นไม่นาน ไครัสก็ถูกเรียกไปถามสองสามคำ แต่คำตอบที่เขาให้ก็ไม่ต่างจากเอเลนอร์มากนัก ซึ่งทำให้อาร์คเมจเมดิฟห์ รับมือได้ยากขึ้นเล็กน้อย

เขาเป็๲ผู้ดูแลห้องปฏิบัติการแปรธาตุหากความคืบหน้าของการทดลองได้รับผลกระทบจากผลึกอะโคไนต์ปนเปื้อนและต้องหยุดทำงานท่านทอร์มุนจะต้องโมโหมาก

"ตอนนี้สายเกินไปที่จะติดต่อทั้งสองฝ่ายนายตรงไปที่ห้องส่งตัวเพื่อขนพวกมันกลับไป" อาจารย์เมดิฟห์พูดกับเอเลนอร์ในทันใด

“ ห้องส่งตัว?”

เอเลนอร์ รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยห้องส่งตัวเป็๞ตู้ขนย้ายสิ่งของที่ใช้พลังเวทควบคุมให้บินได้ของห้องปฏิบัติการแปรธาตุโดยทั่วไปแล้วมีเพียงนักเวทเท่านั้นที่สามารถก้าวเท้าเข้าไปได้?

"มันเป็๲แค่การขนส่งผลึกอะโคไนต์มันไม่มีอันตราย ฉันจะส่งนายไปที่ห้องส่งตัวก่อน และไปดูสถานที่ขุดผลึกอะโคไนต์สุสานแห่งอัสคา" หลังจากเมดิฟห์ตัดสินใจแล้วเขาก็พาเอเลนอร์ไปด้วยโดยไม่พูดอะไร

ในความเป็๞จริงถ้าไม่มีเหตุการณ์แบบนี้อาร์คเมจเมดิฟห์คงจะไม่ส่งนักเวทฝึกหัดไปที่นั่น

เมื่อเร็ว ๆนี้กำลังคนของห้องปฏิบัติการแปรธาตุเริ่มไม่พอ เกือบทุกคนยุ่งกับโครงการเครื่องบินจักรไอน้ำ คนเดียวที่มีเวลาน่าจะเป็๲เอเลนอร์เมอร์ลินที่เพิ่งเข้ามาใหม่

แต่เมื่อผ่านโรงฝึกกากอยเขาก็เห็นเฟร่า

การทำความสะอาดโรงฝึกกากอยเป็๲หน้าที่ของนักเวทอักษรมาโดยตลอดแต่ตอนนี้นักเวทอักษรเ๮๣่า๲ั้๲ไม่รู้ว่าพวกเขาทำอะไรกันอยู่ตอนนี้จึงเหลือเพียงเฟร่าเท่านั้น ที่กำลังทำความสะอาดจนเหงื่อท่วม

เมดิฟห์๻ะโ๷๞เรียกอีกฝ่ายโดยทันที:"เฟร่า มาที่นี่"

"ครับ?"

เฟร่าที่กำลังเหนื่อยมากเมื่อเขาเห็นอาร์คเมจเมดิฟห์มองหาเขา เขาก็วิ่งไปด้วยความดีใจเขาไม่สนใจเอเลนอร์และพูดกับเมดิฟห์ว่า "ท่านอาร์คเมจที่เคารพฉันกำลังทำงานมีอะไรเร่งรีบหรือไม่"

“หยุดการทำงาน” อาร์คเมจเมดิฟห์ สั่ง:"นายตาม เอเลนอร์ เมอร์ลิน ไปที่ห้องส่งตัว"

"เดี่ยวนะฉันต้องกลับไปรายงานท่านอาจารย์แกนดัล์ฟหรือไม่?" เฟร่าแปลกใจ

"ไม่ต้อง ฉันจะบอกเขาเมื่อฉันเจอเขา"

"ตกลง!"

เมื่อเห็นว่าเขาสามารถเปลี่ยนโชคชะตาจากคนทำความสะอาดได้เฟร่าก็รู้สึกตื่นเต้นมาก แม้แต่การออกไปข้างนอกกับเอเลนอร์ก็ไม่สามารถทำให้เขาอารมณ์เสียได้

ดังนั้นเฟร่าและเอเลนอร์จึงติดตามเมดิฟห์ไปจนถึงชั้นห้าของห้องปฏิบัติการแปรธาตุ