สามวันหลังจากเหตุการณ์ที่ร้านกาแฟ...ข้าวปั้นใช้ชีวิตอยู่ในความรู้สึกที่หนักอึ้งเกินกว่าจะรับไหวร่างกายของเธอยังคงทำงานและใช้ชีวิตตามปกติแต่จิตใจกลับติดอยู่ในห้วงอารมณ์ที่สับสนราวกับน้ำวน เธอหวาดระแวงทุกสิ่งรอบตัวและในความหวาดระแวงนั้น เธอกลับรู้สึกถึงความโหยหาที่ไม่้า...ราวกับว่าเขาได้เข้ามาเป็ส่วนหนึ่งในลมหายใจของเธอไปแล้ว
ในตอนบ่ายของวันถัดมาขณะที่เธอกำลังจัดดอกไม้หน้าร้าน เสียงรถยนต์ที่คุ้นเคยก็แล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาท
ข้าวปั้นชะงักมือเธอเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง และก็เป็เขาจริงๆ ด้วย...แทนคุณ
แทนคุณก้าวลงจากรถพร้อมกับรอยยิ้มที่อ่อนโยนจนทำให้ข้าวปั้นแทบจะลืมหายใจเขาเดินเข้ามาหาเธอด้วยท่าทีที่สงบและนุ่มนวลกว่าเดิม
“กาแฟแก้วเดิม...ที่เดิมนะครับ”เขาพูดด้วยรอยยิ้มอย่างอ่อนโยน
แต่ก่อนที่ข้าวปั้นจะได้ตอบอะไรแทนคุณก็ยื่นมือมาจับมือของเธอไว้แน่นข้าวปั้นพยายามจะชักมือออกแต่เขาก็ยังคงจับมันไว้
“ผม...ขอโทษ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน“ผมทำเกินกว่าเหตุไปหน่อย”
ข้าวปั้นมองหน้าเขาด้วยแววตาที่สับสนเธอไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ชายที่เคยทำร้ายเธอทั้งร่างกายและจิตใจถึงมาขอโทษเธอด้วยท่าทีแบบนี้
“ผมแค่...อยากให้คุณอยู่กับผม”เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่
เศร้าสร้อย “ผมไม่อยากให้คุณหายไปไหนอีกแล้ว”
“ฉัน...ฉันไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร”เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
“ให้ผมดูแลคุณได้ไหม”แทนคุณพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “ให้โอกาสผมอีกครั้ง...ในฐานะ...คนรักของคุณ”
ข้าวปั้นเงียบไป เธอรู้สึกสับสนอย่างหนักแต่ในใจลึก ๆ เธอกลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่รุนแรงจากเขาซึ่งเป็ความรู้สึกที่เธอคุ้นเคยดี
“ฉัน...ฉันไม่พร้อม” ข้าวปั้นปฏิเสธเสียงแ่
“ผมเข้าใจ” แทนคุณพูดด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน“แต่ผม...อยากให้คุณไปเดทกับผม”
ข้าวปั้นเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความใ“เดท...กับคุณ?”
“ครับ...เดทกับผม...แค่วันเดียว...ถ้าคุณไม่โอเค...ผมสัญญา...ผมจะปล่อยคุณไป...ผมจะหายไปจากชีวิตคุณตลอดไป...”
คำสัญญาที่ดูจริงจังทำให้ข้าวปั้นรู้สึกใจอ่อนอย่างหนัก
“ฉัน...ฉันจะไป” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ“แต่คุณต้องสัญญา...ว่าคุณจะทำตามที่พูด”
แทนคุณยิ้มกว้าง เขากระชับมือของเธอไว้แน่น“ผมสัญญา...ผมจะไม่ทำให้คุณต้องเสียใจ”
แทนคุณพาข้าวปั้นมาที่ร้านอาหารสุดหรูบรรยากาศของร้านเต็มไปด้วยความโรแมนติก แสงไฟสลัว ๆทำให้ข้าวปั้นรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อยแทนคุณดูแลเธอเป็อย่างดีจนข้าวปั้นรู้สึกว่าเธอกำลังเป็เ้าหญิง
“คุณชอบไหม” แทนคุณถามด้วยรอยยิ้ม
“ชอบค่ะ” ข้าวปั้นตอบ “ที่นี่สวยมาก”
ข้าวปั้นเงียบไปก่อนจะตัดสินใจถามคำถามที่ค้างคาในใจ “คุณ...คุณทำแบบนี้ทำไมทำไมคุณถึง...ดีกับฉันแบบนี้”
แทนคุณเงียบไปชั่วขณะก่อนที่เขาจะยื่นมือมาจับมือของเธอไว้ “ผมอยากให้คุณ...ลืมเื่คืนนั้นให้หมด”
“แต่ฉัน...ฉันทำไม่ได้”ข้าวปั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
“ผมรู้” แทนคุณพูดด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย“ผมถึงได้...อยากให้คุณอยู่กับผม...อยากให้คุณลืมเื่ร้าย ๆ...แล้วเริ่มต้นใหม่กับผม”
ในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ทั้งสองต้องหันไปมอง
“ไง...ข้าวปั้น”อาร์ทเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่อ่อนโยน แต่แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใยก่อนที่เขาจะหันไปมองแทนคุณด้วยสายตาที่จริงจังและไม่เป็มิตร
“คุณ...” อาร์ททักด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น“มาทำอะไรที่นี่”
บรรยากาศเริ่มตึงเครียด ข้าวปั้นพยายามจะลุกขึ้นแต่
แทนคุณก็ยื่นมือมาจับมือของเธอไว้แน่นเป็การส่งสัญญาณให้เธอนั่งนิ่งๆ
แทนคุณหันไปมองอาร์ทด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นแต่กลับยิ้มอย่างสุภาพ“มากับข้าวปั้น”
อาร์ทยกยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน“ผมก็เห็นอยู่...แต่ไม่คิดว่าคุณจะมาไกลถึงขนาดนี้...คุณมาทำอะไรกับข้าวปั้น”เขาถามย้ำเสียงเข้มอย่างชัดเจนถึงความไม่พอใจ
แทนคุณหัวเราะในลำคออย่างเยือกเย็น“เื่ของผม...คุณมายุ่งอะไรด้วย” เขาถามกลับด้วยสายตาที่ดุดันไม่แพ้กัน
“ฉันมา...คุยธุระกับเพื่อน”อาร์ทตอบพลางหันไปมอง
ข้าวปั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมาย“ข้าวปั้น...ถ้ามีอะไรให้โทรหาฉันได้ตลอดเวลานะ”
อาร์ทพูดจบก็เดินจากไปทันทีทิ้งให้ทั้งสองต้องเผชิญหน้ากับความเงียบที่น่าอึดอัดข้าวปั้นหันไปมองหน้าแทนคุณด้วยแววตาที่สับสนเธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใคร...ระหว่างท่าทีที่อบอุ่นของแทนคุณกับคำเตือนของอาร์ทที่เหมือนจะรู้อะไรบางอย่าง
“ฉัน...ฉันไม่สบายใจแล้ว”ข้าวปั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ฉันอยากกลับ”
แทนคุณเงียบไป เขาไม่ได้ตอบอะไรแต่กลับยกมือขึ้นเรียกพนักงาน พนักงานเสิร์ฟรีบเดินเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็วแทนคุณยื่นบัตรเครดิตให้พนักงานพร้อมกับยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากข้าวปั้นมองการกระทำของเขาด้วยความประหลาดใจ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกเมินเฉยต่อความรู้สึกอย่างสิ้นเชิงและความรู้สึกนั้นก็ยิ่งทำให้เธอหวาดกลัวเขามากขึ้นไปอีก
รถหรูเคลื่อนตัวออกจากร้านอาหารและมุ่งหน้าสู่คอนโดมิเนียมของแทนคุณท่ามกลางความเงียบที่หนักอึ้ง ข้าวปั้นนั่งตัวเกร็งอยู่บนเบาะที่นั่งข้างคนขับเธอรู้ดีว่าทุก
ย่างก้าวที่เข้าไปใกล้ตัวเขาคือการก้าวเข้าสู่กับดักที่เธอไม่มีทางหนีพ้น
“คุณ...คุณจะพาฉันไปไหน” ข้าวปั้นถามเสียงแ่
“กลับบ้านของเราไงครับ”แทนคุณตอบด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนแต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความ้าที่ยากจะคาดเดา
เมื่อมาถึงคอนโดมิเนียมแทนคุณยื่นมือมาเปิดประตูให้เธออย่างสุภาพ ข้าวปั้นมองหน้าเขาด้วยความสับสนแต่เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความ้าของเขาเธอก็ทำได้แค่เพียงยอมจำนนต่อเขาในที่สุด
ทันทีที่เข้ามาในห้องแทนคุณก็หันมาปิดประตูอย่างแ่เบา ก่อนจะเดินเข้ามาหาเธออย่างเชื่องช้าข้าวปั้นก้าวถอยหลังไปจนแผ่นหลังชิดกับบานประตูความหวาดหวั่นที่เธอเคยรู้สึกในคืนนั้นกลับมาอีกครั้งแต่คราวนี้มันกลับผสมปนเปกับความโหยหาอย่างน่าประหลาด
“คุณ...้าอะไรจากฉัน” ข้าวปั้นถามเสียงแ่“ทำไมคุณถึง...ไม่ปล่อยฉันไปสักที”
แทนคุณไม่ได้ตอบแต่รอยยิ้มของเขาเหี้ยมเกรียมขึ้นเล็กน้อยเขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกของเขาแตะกับปลายจมูกของเธอ ลมหายใจอุ่น ๆของเขารดรินอยู่บนใบหน้าของเธอ ก่อนที่เขาจะกระซิบเสียงแหบพร่า“ผมจะทำให้คุณรู้เองว่าผม้าอะไร”
เขาพูดจบก็กดจูบลงบนริมฝีปากของเธออย่างรุนแรงจนข้าวปั้นต้องเบิกตากว้างด้วยความใเธอพยายามจะผลักไสเขาออกไปแต่ก็ไม่มีเรี่ยวแรงแทนคุณใช้มือข้างหนึ่งโอบรัดเอวของเธอไว้แน่นส่วนอีกข้างก็ดึงร่างของเธอเข้ามาแนบชิดกับร่างกายของเขาจนไม่เหลือช่องว่าง
การจูบครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อนอย่างสิ้นเชิงมันไม่ใช่แค่การแสดงความเป็เ้าของแต่เป็การส่งผ่านความปรารถนาที่ร้อนแรงจนข้าวปั้นรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะถูกเผาไหม้เธอหายใจหอบแรงจนเกิดเสียงครางแ่ ๆ ในลำคอ เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีทางสู้แรงเขาได้
“คุณไม่มีทางปฏิเสธผมได้...ร่างกายคุณมันทรยศ”แทนคุณกระซิบชิดริมฝีปากของเธอคำพูดที่เต็มไปด้วยการครอบงำนั้นดังก้องอยู่ในหัวของเธอทำให้เธอสับสนจนไม่สามารถต่อต้านเขาได้
เมื่อการจูบลุ่มลึกขึ้นแทนคุณก็เริ่มใช้มืออีกข้างปลดกระดุมเสื้อของเธอออกอย่างแ่เบา...ทุกการกระทำเป็ไปตามแรงปรารถนาที่ไม่ยอมรอคอยข้าวปั้นไม่ทันได้รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเสื้อของเธอกำลังจะถูกถอดออกเธอปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความรู้สึกที่เกินจะควบคุมเมื่อกระดุมเม็ดสุดท้ายหลุดออก แทนคุณก็ใช้มือข้างที่ว่างค่อย ๆถอดเสื้อของเธอออกจนเผยให้เห็นบราเซียสีขาวที่เธอสวมอยู่ เขาจูบลงไปตามลำคอของเธออย่างแ่เบาก่อนจะเลื่อนลงไปจูบที่เนินอกของเธออย่างร้อนแรง
ข้าวปั้นร้องครางออกมาด้วยความใเธอลืมสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเป็ไป เธอรู้สึกถึงไฟปรารถนาที่พุ่งพล่านจากเขาแรงดึงดูดนั้นแผดเผาจนเธอคุ้นเคย มันเป็ความรู้สึกที่เธอเคยได้รับในคืนนั้น
แทนคุณใช้มือข้างหนึ่งประคองแผ่นหลังของเธอไว้อีกข้างก็สอดเข้าไปในกลุ่มผมของเธออย่างอ่อนโยนเขาจูบเธออย่างนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความ้าที่รุนแรง ก่อนจะค่อย ๆอุ้มเธอขึ้นในอ้อมแขนแล้วพาเธอไปที่เตียงนอนอย่างแ่เบาข้าวปั้นไม่ได้ขัดขืน...เธอปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์ต้องห้ามที่ถาโถมเข้าใส่
เขาค่อย ๆ วางเธอลงบนเตียงก่อนที่เขาจะถอดเสื้อผ้าของเขาออกทีละชิ้นข้าวปั้นมองการกระทำของเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนเธอไม่รู้ว่าเธอควรรู้สึกอย่างไร แต่ในใจลึก ๆเธอกลับรู้สึกถึงความ้าที่รุนแรงจากเขา แรงปรารถนาที่เคยสร้างปมให้เธอ
เมื่อเสื้อผ้าทุกชิ้นถูกถอดออกแทนคุณก็ก้มลงไปจูบเธออีกครั้งอย่างร้อนแรงและลุ่มลึกกว่าเดิมข้าวปั้นปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปในห้วงอารมณ์นั้นเธอไม่รู้ว่าควรจะต้านทานหรือยอมรับแต่รู้เพียงว่ากำลังหลงใหลในความหฤหรรษ์ที่สวนทางกับจิตสำนึก
ร่างกายของทั้งคู่ประสานกันในที่สุดมันไม่ใช่การบังคับอีกต่อไป แต่เป็การที่ข้าวปั้นเริ่มตอบสนองต่อทุกััของเขาร่างกายของเธออ่อนไหวต่อทุกการกระทำของแทนคุณทุกการััของเขาทำให้เธอรู้สึกร้อนรุ่มและโหยหามากขึ้นไปอีกข้าวปั้นร้องครางออกมาด้วยความสุขสมปนความสับสนเธอไม่รู้ว่าความรู้สึกที่กำลังได้รับอยู่นี้คืออะไร
แทนคุณยังคงจูบเธออย่างร้อนแรงและลุ่มลึกเขาใช้มืออีกข้างโอบกอดเธอไว้แน่นราวกับว่าเขา้าที่จะรวมเธอให้เป็หนึ่งเดียวกับเขาเขา้าที่จะทำให้เธอรู้ว่าเธอเป็ของเขาเพียงคนเดียว
"นี่คือ...พันธนาการของเรา"แทนคุณกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ "พันธนาการที่เธอไม่อาจหนี"
ข้าวปั้นไม่ได้ตอบอะไรเธอทำได้แค่เพียงพยักหน้าอย่างเงียบ ๆเธอปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปในความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาเธอไม่รู้ว่าเธอควรรู้สึกอย่างไรแต่เธอรู้แค่ว่าเธอกำลังหลงใหลในความสุขสมที่ไม่้า
ความเงียบเข้ามาแทนที่ความร้อนแรงอ้อมกอดของแทนคุณยังคงแน่นราวกับไม่้าให้เธอหายไปไหนข้าวปั้นซบหน้าลงกับแผ่นอกของเขาด้วยความอ่อนล้าร่างกายที่บอบช้ำไม่ได้ทำให้เธอเ็ปเท่าจิตใจที่สับสน
เขาหลับไปแล้วแต่คำพูดสุดท้ายที่เต็มไปด้วยการประกาศสิทธิ์ของเขายังคงดังก้องในโสตประสาท:"นี่คือ...พันธนาการของเรา"
ข้าวปั้นมองใบหน้ายามหลับของเขามันดูอ่อนโยนจนน่าประหลาดใจต่างจากแววตาที่เต็มไปด้วยความ้าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน แต่ในความอ่อนโยนนั้นเธอกลับััได้ถึงความมืดมิดที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ
เธอพยายามดึงมือตัวเองออกจากวงแขนของเขา และ
ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียง ผ้าห่มผืนหนาลื่นลงไปกองที่เอวเผยให้เห็นร่องรอยการที่สลักไว้บนผิวของเธอ
ข้าวปั้นมองร่องรอยเ่าั้ด้วยแววตาว่างเปล่าก่อนที่น้ำตาเม็ดหนึ่งจะไหลลงมาอย่างช้า ๆมันไม่ใช่รอยน้ำตาแห่งความโกรธหรือความเสียใจ...แต่มันคือความสับสนที่ทำให้เธอไม่รู้ว่าควรจะโกรธเขาหรือควรจะรู้สึกกับััที่ได้รับเมื่อคืนกันแน่
จังหวะนั้นเองโทรศัพท์มือถือของแทนคุณที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็สว่างวาบขึ้นพาดหัวข่าวใหญ่สีแดงเพลิง กระแทกเข้าสู่สายตาของเธอเต็ม ๆ
ด่วน!ตำรวจเร่งสืบคดีทายาทธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ "นายแทนคุณ อนันตไพศาล"ถูกกล่าวหาว่าเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ลอบทำร้าย...
หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบทะลุออกมาจากอกร่างกายของเธอชาหนึบไปทั้งตัว ข้าวปั้นไม่กล้าแม้แต่จะหยิบโทรศัพท์นั้นมาดูแต่พาดหัวข่าวที่มาพร้อมกับชื่อของเขาในเช้าวันรุ่งขึ้น...มันทำให้เธอตระหนักได้ว่าพันธนาการที่เกิดขึ้นเมื่อคืน... อาจไม่ใช่แค่เื่ของความปรารถนา...แต่เป็เื่ที่อันตรายและมืดมิดกว่าที่เธอคิดไว้มากนักและความจริงเกี่ยวกับเขา...กำลังจะถูกเปิดเผย
คืนพันธนาการจบลงด้วยความจริงช็อก! ข้าวปั้นเห็นข่าวคดีลอบทำร้ายของแทนคุณบนโทรศัพท์!ความรักอันตรายนี้จะไปต่ออย่างไร? ตามต่อตอน 8!อย่าลืมกดหัวใจและกดติดตามไว้เลยนะคะ!
สามารถค้นหา E-book ชื่อ"คลั่งรักในพันธนาการ" ได้ที่ร้านค้า E-book ชั้นนำที่คุณใช้บริการอยู่
248
