[จ้าวย่าหลง–ประธานวายเอทีอีกรุป วิวัฒนาการครั้งที่ 3 สำเร็จ และกำลังเตรียมตัวเข้าสู่ก็อดแซงก์ทัวรีสเปซที่ 4 ซึ่งจะนับเป็มนุษย์คนที่ 83 ในประวัติศาสตร์ที่ไปถึงสเปซที่ 4 ของก็อดแซงก์ทัวรี โดยขณะนี้ประธานจ้าวมีอายุขัย 500 ปี และได้รับสถานะ ‘กึ่งเทพ’ เป็ที่เรียบร้อย]
.
[เด็กหนุ่มอัจฉริยะแห่งกาแล็กซีเรคอต–เหลยเกอ ใช้จีโนพอยต์กลายพันธุ์ 100 พอยต์เพื่อวิวัฒนาการเข้าสู่ก็อดแซงก์ทัวรีสเปซที่ 3 ขณะนี้เขามีอายุขัย 300 ปี และได้รับสถานะ ‘ผู้วิวัฒนาการ’ แล้ว]
.
[สมาชิกวุฒิสภาเฮมิงเวย์นำกลุ่มสังหารสัตว์อสูรระดับเืศักดิ์สิทธิ์ในก็อดแซงก์ทัวรีสเปซที่ 4 ได้เช้าวานนี้ นับเป็มนุษย์กลุ่มแรกที่โค่นล้มสัตว์อสูรที่อยู่ระดับสูงสุดได้ในขณะนี้]
.
.
หานเซินที่เพิ่งเทเลพอร์ตกลับออกมาจากฐานพักพิงเกราะเหล็กยืนอ่านข่าวเด่นประจำวันบนกระดานข่าวของสถานีเทเลพอร์ตแห่งหนึ่ง
.
[“จากการคาดการณ์ของผู้เชี่ยวชาญ มนุษยชาติจะมีผู้ที่สามารถวิวัฒนาการครั้งที่สี่และก้าวเข้าสู่ก็อดแซงก์ทัวรีสเปซที่ 5 ได้เป็คนแรกในอีกสิบปีข้างหน้า…”]
เสียงรายงานข่าวจากจอภาพขนาดใหญ่บนตึกแห่งหนึ่งในละแวกนั้นดังขึ้นในขณะที่หานเซินกำลังเดินออกจากสถานีเทเลพอร์ตเพื่อตรงกลับบ้าน
‘ผู้วิวัฒนาการ ผู้เป็เลิศ กึ่งเทพ… ขอแค่มีคริสตัลสีดำ เราก็ไปถึงระดับนั้นได้ ไม่สิ! เราต้องไปให้ได้ไกลยิ่งกว่านั้น ระดับสูงสุดที่เหนือกว่าใคร...จะไม่ใช่เื่เพ้อฝันอีกแล้ว!’
เด็กหนุ่มครุ่นคิดพลางตั้งเป้าหมายกับตัวเองในระหว่างนั่งรถไฟฟ้า
.
ในตอนที่เดินมาถึงหน้าบ้าน ยังไม่ทันก้าวพ้นสวนเล็ก ๆ หานเซินก็ได้ยินเสียงทุ้ม ๆ ฟังดูตึงเครียดของผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากด้านใน
“ลั่วซูหลาน เธอจะฮุบสมบัติของตระกูลหานไปง่าย ๆ ไม่ได้! บ้านหลังนี้เป็ของพ่อแม่ฉัน เป็มรดกที่พวกท่านทิ้งเอาไว้ ยังไงพวกเราสามพี่น้องก็มีสิทธิ์ในบ้านเท่า ๆ กัน… ตอนนี้พี่ใหญ่ไม่อยู่แล้ว ฉันกับน้องก็ไม่ได้อยากรังแกพวกเธอ แต่ถ้าจะให้เธอยึดบ้านหลังนี้ไว้คนเดียว พวกเรายอมไม่ได้!”
“ใช่แล้ว บ้านที่เป็มรดกของพ่อแม่ ลูกทุกคนต้องมีสิทธิ์เท่ากัน คุณแค่คนที่แต่งเข้ามาจะยึดไว้เป็ของตัวเองมันไม่ถูกต้อง” เสียงของผู้ชายวัยกลางคนดังขึ้น
“พี่รองพูดถูก พี่สะใภ้ใช้บ้านหลังนี้มายี่สิบกว่าปี ที่ผ่านมาถือว่าคุ้มค่ามาก ตอนนี้บ้านก็เก่าโทรมจนไม่น่าอยู่แล้ว น่าจะได้เวลาคืนมรดกให้พวกเราแล้วนะครับ” เสียงที่นุ่มนวลกว่าของผู้ชายอีกคนดังตามมา
“จริงค่ะ คุณอยู่ที่นี่มาเกินยี่สิบปีแล้ว และที่จริงคุณเองก็เป็คนนอก ั้แ่สามีคุณเสียไป พี่รองกับสามีฉันก็ยังไม่เคยเก็บค่าเช่าเลยแม้แต่เหรียญเดียว ฉันว่าทำให้เื่มันจบในวันนี้เถอะนะคะ" เสียงผู้หญิงที่แหลมจนเสียดหูสำทับ
ผู้หญิงเสียงทุ้มคนเดิมพูดต่อ “เราปรึกษาทนายแล้ว บ้านหลังนี้มีราคาประเมินอยู่ที่สามล้านเหรียญ เธอต้องจ่ายพวกเรามาครอบครัวละล้าน ไม่งั้นเราจะขายบ้านหลังนี้แล้วเอาเงินมาแบ่งกัน”
“น้องรอง น้องสาม อย่าบีบฉันเลยนะ พวกเธอก็รู้ว่าฉันกำลังลำบาก ฉันจะไปหาเงินสองล้านมาจากไหน?” เสียงของผู้หญิงอีกคนตอบกลับอย่างสิ้นหวัง
“ถ้างั้นก็ขายบ้าน!” ผู้หญิงเสียงทุ้มสวนทันควัน
“ถ้าขายบ้าน แล้วพวกเราจะไปอยู่ที่ไหน? เซินเพิ่งเรียนจบ เหยียนยังเล็ก และอีกไม่นานก็ต้องเข้าโรงเรียน เห็นใจพวกเราเถอะ” ลั่วซูหลานวิงวอน
“คุณลั่วคะ! คุณก็พูดเอาแต่ได้ฝ่ายเดียว ครอบครัวพวกเราก็ลำบากเหมือนกัน หานเซินยังดีที่ได้เข้าโรงเรียนรัฐบาล แถมตอนนี้ก็เรียนจบแล้ว ลูกฉันสิกำลังจะเข้าโรงเรียนเอกชน แค่เื่ค่าเทอมก็ทำให้ฉันเครียดจนผมจะหงอกหมดหัวอยู่แล้ว” ผู้หญิงเสียงแหลมโต้ ครั้งนี้เสียงเธอสูงขึ้นจนเหมือนหวีดร้อง
“พี่สะใภ้ ขายบ้านไปก็ดีเหมือนกันนะครับ นอกจากจะจบปัญหาได้ แล้วก็ยังได้เงินมาอีกตั้งล้านนึง พี่จะได้มีเงินให้เหยียนเหยียนเรียนด้วยไง” ผู้ชายที่ฟังดูอ่อนโยนกว่าคนอื่น ๆ เกลี้ยกล่อม
“เอาละ ๆ เธอรีบตัดสินใจได้แล้ว พวกเรามีเวลาไม่มาก เลือกมาว่าจะให้เงินเราหรือขายบ้าน!” ผู้หญิงเสียงทุ้มเริ่มหมดความอดทน
หานเซินที่ยืนฟังอยู่นอกประตูโกรธจัด เขาเองก็ไม่ทนแล้วเช่นกัน เด็กหนุ่มกระชากประตูเปิดแล้วพุ่งเข้าไปในบ้าน
ภาพแรกที่เห็นคือแม่กำลังกอดน้องสาววัยห้าขวบที่สะอื้นจนตัวโยกไว้ในอ้อมแขน หนูน้อยหานเหยียนขดตัวอยู่ในอ้อมอกมารดาน้ำตานองหน้า ดวงตาใส ๆ มีแต่ความหวาดหวั่นและตื่นกลัว ถัดไปไม่ไกลมีผู้ชายสองคนกับผู้หญิงสองคนยืนจ้องพวกเขาอยู่ หานเซินรู้สึกว่าสีหน้าของคนเหล่านี้น่ารังเกียจสิ้นดี
“พวกคุณมีหน้ามาทวงบ้านหลังนี้กันอีกเหรอ?”
หานเซินชี้หน้าผู้หญิงร่างท้วมเ้าของเสียงทุ้ม “ลืมไปแล้วเหรอ ตอนอาทำงานที่บริษัท หนี้สิบกว่าล้านของอาก้อนนั้นน่ะ ใครกันที่ร้องไห้มาหาพ่อผม? แล้วใครที่ให้เงินอาปลดหนี้จนหมด!”
“หานเซิน นี่แกพูดอะไร! ใครเป็หนี้กัน อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ!” หญิงเสียงทุ้มลนลานปฏิเสธ
“อาก็ด้วย บริษัทใหม่ของอาล้มละลาย เป็อาเองไม่ใช่เหรอที่มาคุกเข่าขอร้องให้พ่อผมช่วย?” หานเซินชี้หน้าผู้ชายที่ดูหนุ่มและท่าทางนุ่มนวลที่สุดพลางพูดอย่างโกรธจัด
“อาเขย คุณติดหนี้พนันก้อนโต ถูกบีบจนเกือบะโตึกฆ่าตัวตาย ใครเป็คนช่วยคุณ? คุณเคยมีเื่ชู้สาวจนถูกฟ้องเกือบหมดตัว ตอนนั้นใครเป็คนช่วยออกเงินให้?” หานเซินชี้หน้าผู้ชายเ้าเนื้ออีกคน
“ถ้าพ่อผมไม่เอาเงินมากมายไปช่วยพวกคุณ มีเหรอบ้านเราจะตกอับอย่างทุกวันนี้ นี่ผมยังไม่ได้พูดเื่สตาร์ยูนิเวิร์สกรุปที่อยากจะเทกโอเวอร์บริษัทเรานั่นอีกนะ พวกคุณเห็นดีเห็นงามแต่ถูกพ่อผมคัดค้าน…พ่อถึงต้องตายปริศนาแบบนั้นใช่ไหมล่ะ?”
หานเซินกัดฟันมองคนทั้งสี่
“พวกคุณมันใจดำ ตอนพ่อผมตาย ไม่มีใครมางานศพเลยสักคน มีแต่รีบวิ่งไปหากลุ่มสตาร์ยูนิเวิร์สเพื่อขายบริษัทของตระกูล พวกคุณมาทวงบ้านบอกว่ามีสิทธิ์ได้บ้าน ถ้างั้นพวกเราก็มีสิทธิ์ได้เงินที่พวกคุณขายบริษัทเหมือนกัน ไหนล่ะเงินนั่นน่ะ เคยคิดจะแบ่งเราบ้างรึเปล่า?
ครอบครัวผมมีสิทธิ์อยู่ที่นี่โดยชอบธรรมเพราะพ่อผมเป็คนดูแลบ้าน ดูแลคุณปู่คุณย่า ตอนที่คุณปู่คุณย่ายังอยู่ มีพวกคุณคนไหนมาดูดำดูดีพวกท่านบ้าง? พอมาตอนนี้กลับอ้างสิทธิ์มาทวงบ้าน ถามจริงเถอะ ไม่อายบ้างเหรอ?”
“หุบปากนะ! พ่อของแกทำในสิ่งที่พี่ชายคนโตควรจะทำอยู่แล้ว และบริษัทก็เป็สมบัติที่พ่อแม่เราทิ้งเอาไว้ให้ ถึงเป็พี่ชายคนโตก็ไม่มีสิทธิ์จะมันคนเดียว เงินในบริษัทเป็ส่วนกลางพวกเราเป็กรรมการบริหารจะเอาไปใช้ในสิ่งที่จำเป็แบบไหนก็ได้” หานอวี้เหมยพูดอย่างไม่อายใคร
“อารองพูดถูก จริงอยู่ที่พ่อของเธอเป็ประธานบริษัท แต่พวกอาเองก็มีสิทธิ์ในบริษัทเหมือนกัน พอพ่อเธอเสีย บริษัทไปต่อไม่ได้ อากับอารองก็ตัดสินใจขายก่อนที่ล้มละลายมากกว่านี้ พวกอาแค่เอาเงินส่วนที่เป็ของตัวเองกลับมาเท่านั้นเอง” หานเหลยพูด
“พอเถอะ! พูดกันต่อไปก็ไร้ประโยชน์ พวกแกจะคิดยังไงกับเราก็แล้วแต่ แต่ถ้าไม่ให้เงินเรามาก็รอเจอกันในศาลได้เลย ถึงตอนนั้นฉันรับรอง พวกแกไม่มีวันชนะคดีแน่!” หานอวี้เหมยข่มขู่
หานเซินโกรธจนตัวสั่น เขารู้สึกเจ็บใจแทนพ่อ ตอนพ่อของเขาเข้ามารับ่ต่อดูแลกิจการ บริษัทนี้ยังเป็แค่บริษัทเล็ก ๆ เท่านั้น และด้วยความพยายามของพ่อบริษัทก็เติบโตขึ้น หลายครั้งที่พ่อต้องยื่นมือเข้าช่วยเหลือคนในครอบครัวจนบริษัทเกือบล้มละลาย แต่ผลสุดท้ายพ่อกลับต้องตายอย่างเป็ปริศนา
ในตอนยังมีชีวิตอยู่ พ่อมักพูดเสมอว่า ‘ทุกคนเป็ครอบครัวเดียวกัน ยามลำบากต้องช่วยเหลือกัน ช่วยคนในครอบครัวไม่จำเป็ต้องคิดเล็กคิดน้อย’ พอมานึกดูตอนนี้ คำพูดที่ว่า…น่าตลกสิ้นดี
เพราะหลังพ่อจากไป เมียกับลูก ๆ ของพ่อกลับต้องเผชิญความลำบากและทุกข์ร้อนด้วยฝีมือของคนในครอบครัวที่พ่อเคยช่วยเหลือ
อันที่จริง ถ้าชีวิตคนเหล่านี้มีปัญหาหนัก จำเป็ต้องใช้เงินจริง ๆ หานเซินก็คงพอทำใจยอมเจรจาหาวิธีประนีประนอมได้ แต่จากที่เห็น คนโลภพวกนี้ตั้งใจมาเพื่อขูดรีดของแท้
ดูแค่รถส่วนตัวที่พวกเขาใช้ก็รู้แล้ว แต่ละคันราคาหลายล้านเหรียญ… ห่างไกลจากคำว่ายากลำบากไปมากโข
.
.
.
1K
