ท่านสามีที่รัก

        อ้อ มู่ถงเหยาคนนี้คงจะเพิ่งผ่านการเข้าหอมาล่ะสิท่าแต่ก็คงจะจริงอย่างที่ลู่ลู่ว่าละมั้ง ดูท่าท่านเสนาบดีอะไรนั่นไม่ได้อ่อนโยนกับสาวน้อยคนนี้เลยถึงได้รู้สึกระบมไปทั้งตัวแบบนี้

        ลู่ลู่ประคองเธอเข้ามาในห้องอาบน้ำก่อนจะช่วยถอดเสื้อผ้าออกให้ถึงจะเขินอายแต่ก็ต้องยอมให้อีกฝ่ายช่วยอยู่ดีนั้นแหละหากทำเองน้ำในอ่างก็คงจะเย็นก่อนได้อาบเสื้อผ้ายุคนี้จะทำให้ยุ่งยากไปถึงไหนเวลาจะใส่หรือจะถอดก็ต้องมีคนคอยช่วย

        ซ่า~ เสียงน้ำล้นจากอ่างเมื่อร่างบางค่อยๆ หย่อนกายลงนั่ง

        “อ่า สบายจัง” เสียงหวานครางออกมาอย่างสบายใจเธอให้สองแขนวางพาดทับไปกับขอบอ่างแล้วเกยคางไว้บนนั้นพลางหลับตาคิดไปถึงเ๱ื่๵๹ที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้

        เธอชื่อ ไป๋หลันหลัน ที่ๆ จากมาก็คงจะเรียกว่าเป็๲อีกโลกหนึ่งล่ะมั้งเ๱ื่๵๹ราวของเธอก็คงไม่แตกต่างกับเนื้อเ๱ื่๵๹ของนิยายจำพวกข้ามภพข้ามชาติสักเท่าไรแต่ที่สงสัยก็คือมู่ถงเหยาคนเก่าหายไปไหนในเมื่อเธอจำได้ว่าตอนที่อ่านนิยายเล่มนั้นมู่ถงเหยายังมีชีวิตอยู่เลยซึ่งฉากแต่งงานนี้ก็เพิ่งจะเป็๲๰่๥๹แรกๆ ของนิยายด้วยซ้ำถึงจะอ่านยังไม่จบแต่ก็แน่ใจว่าไม่ได้มีเหตุการณ์ของตัวละครที่เสียชีวิตลงกะทันหัน

        เอ... คงไม่ใช่ว่ามู่ถงเหยาคนเก่าจะทะลุข้ามไปอยู่ในร่างของเธอในอีกโลกหนึ่งหรอกนะ

        ไม่ใช่! ไม่ใช่หรอก ยังไงเธอก็ต้องหาทางกลับบ้านให้ได้ขืนอีกฝ่ายมาอยู่ในร่างของเธอแล้วทีนี้จะกลับไปยังไงเล่าได้มีศึกแย่งชิงร่างไป๋หลันหลันแน่

        “ฮูหยินเ๽้าคะ น้ำเย็นแล้วรีบขึ้นเถิดเ๽้าค่ะ”ไป๋หลันหลันหรือมู่ถงเหยาในตอนนี้ได้ยินเสียงเรียกก็หลุดออกจากภวังค์ความคิดเปลือกตาที่ปิดอยู่ก็เปิดออกอย่างเชื่องช้า เธอคิดไว้ว่าคงต้องสวมรอยเป็๲มู่ถงเหยาไปก่อนไม่เช่นนั้นคนรอบข้างอาจจะสงสัยเอาได้และคิดว่าเธอโดนผีเข้าจนต้องเอาไปทำพีธีแปลกๆ

        “อืม” ลู่ลู่เข้ามาช่วยประคองร่างน้อยขึ้นจากอ่างน้ำนำผ้าสะอาดมาซับน้ำออกจากผิวขาวผ่องก่อนจะค่อยๆใช้ขี้ผึ้งหอมทาบำรุงทั่วร่างจนหอมฟุ้งไปทั้งตัว

        มู่ถงเหยาถูกลู่ลู่จับแต่งเนื้อแต่งตัวอยู่สักครู่ก่อนจะเสร็จเรียบร้อยดีในตอนที่เห็นใบหน้าของร่างนี้ผ่านกระจกทองเหลืองยังอดจะรู้สึกไม่ได้เลยว่าผู้หญิงสมัยนี้เขาแต่งงานเร็วกันจริงๆอายุของร่างนี้ก็คงจะไม่เกินสิบห้าหรือสิบหกแน่

        เมื่อเดินออกมาจากห้องอาบน้ำก็เห็นอาหารเรียบง่ายสองสามอย่างวางอยู่บนโต๊ะเรียบร้อยแล้วมู่ถงเหยานั่งลงกินข้าวเช้าเงียบๆกินไปได้ครึ่งชามก็รู้สึกอิ่มแล้วความอยากอาหารของนางลดลงไปมาก เพิ่งจะวางถ้วยน้ำลงก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักก้าวเดินเข้ามาใกล้ประตูเรื่อยๆก่อนที่ประตูบานนั้นจะถูกเปิดออกพร้อมกับผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนเด่นเป็๲สง่าอยู่เบื้องหน้า

        ถ้าจะบอกว่าเขาหลุดออกมาจากเทพนิยายจีนโบราณก็คงจะไม่เกินจริงก็เขาเป็๲คนจีนโบราณจริงๆ นี่แต่ที่เห็นว่าจะเกินจริงไปหน่อยก็คงเป็๲ความหล่อเหลาออร่าพุ่งขนาดนี้ต่างหากเห็นแล้วก็แทบน้ำลายหกดีที่ยังรู้สึกตัวเร็วอยู่บ้างจึงได้รีบก้มหน้าลงไว้ทัน

        เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้นก่อนจะหยุดลงเขานั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามกับนาง สาวใช้เข้ามารินชาให้ก่อนจะถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ

        มู่ถงเหยาที่ไม่เคยรู้จักอีกฝ่ายมาก่อนแต่กลับรู้สึกถึงแรงกดดันกับบรรยากาศอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้วนี่เขาเป็๲สามีของนางจริงๆ ใช่หรือไม่ ช่างน่าสงสารสาวน้อยมู่ถงเหยาคนเก่าจริงๆมีสามีหล่อเหลาปานจะกลืนกินแต่กลับมีพิษกินทีได้ตายกันพอดี

        “ข้าจะพาไปพบท่านพ่อ”เสียงของเขาไม่ได้ดุดันน่ากลัวแต่กลับนุ่มนวลคล้ายกับสายลมพลิ้วไหวช่างอ่อนโยนชวนให้ใจคนลุ่มหลง

        มู่ถงเหยาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายใบหน้าของเขาประดับไว้ด้วยรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนแต่นางกลับรู้สึกว่ามันเป็๲รอยยิ้มที่ถูกเคลือบไว้ด้วยยาพิษเหมือนกับแอบเปิ้ลของแม่มดที่เอามาให้สโนวไวท์เลย น่ากินแต่อันตราย

        “เ๽้าค่ะ” อย่างผู้ชายคนนี้ภายนอกก็นุ่มนวลอ่อนโอนแต่จิตใจอยากแท้หยั่งถึงอย่างนั้นก็คงต้องเออออไปก่อนก็แล้วกัน ถึงยังไงนางก็ยังต้องอยู่ที่นี่ไปอีกสักพักมีปัญหากับเขาดูท่าว่าจะไม่ใช่เ๱ื่๵๹ที่ดี

        จำได้คร่าวๆ ว่าในนิยายมู่ถงเหยาไม่พอใจกับการแต่งงานครั้งนี้เพราะนางมีคนที่ชอบอยู่แล้วแต่ก็ถูกกดดันให้แต่งออกมาจนได้ชีวิตหลังจากแต่งงานของนางก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษเพราะด้วยนิสัยของมู่ถงเหยาที่เป็๲คนเงียบๆไม่ค่อยพูดหรือแม้แต่จะสู้คนก็ยังไม่มีให้เห็นสักฉากเป็๲ตัวละครที่เรียกว่าตัวประก๊อบประกอบจริงๆ

        เมื่อเห็นว่านางตอบตกลงและไม่ได้พูดอะไรอีกสามีสุดแสนจะหล่อเหลาของนางก็ลุกขึ้นและเดินนำไปอย่างเงียบเชียบมู่ถงเหยาจึงลุกขึ้นและเดินตามเขาออกไปทันทีท่าทางของเขาราวกับเทพเซียนที่ลงมาเที่ยวเล่นยังโลกมนุษย์ไม่มีผิดคนอะไรมันจะดูดีได้ทุกระเบียดนิ้วขนาดนี้กันนะ

        มองอาหารตาอยู่เพลินๆ คนข้างหน้าก็หยุดเดินกะทันหัน เป็๲เหตุให้คนที่เดินใจลอยอยู่นั้นไม่ทันได้ตั้งตัวใบหน้าจึงชนกระแทกเข้าที่กลางแผ่นหลังแข็งๆของอีกฝ่ายอย่างจัง

        “โอ๊ย! เจ็บฉิบ...” หาย ดีที่หยุดไว้ทันไม่งั้นภาพลักษณ์เรียบร้อยของมู่ถงเหยาคนก่อนได้ป่นปี้หมดเมื่อตั้งสติได้จึงถอยออกมาตั้งหลักก่อนจะยกมือขึ้นลูบคลำสำรวจจมูกว่าเสียหายมากน้อยแค่ไหนดีที่แค่เจ็บๆ ไม่ถึงกับหัก หลังคนหรือแผ่นคอนกรีตกันแน่ แข็งชะมัด