ไอ้เชจะเป็ลูกเขยกำนัน
ตอนที่ 4. หมาพันธุ์ทาง กับเ้าชายน้ำแข็ง
"อีกแล้ว" ไอ้เชสบถในใจ
เฮียอี้นั่งอยู่แถวหน้าเวทีมวย ชุดเชิ้ตสีกรมท่าแขนพับขึ้นถึงข้อศอก ใบหน้าหล่อเ็าจนเหมือนคนไม่มีอารมณ์
ส่วนไอ้เช... มันเจอผู้ชายคนนี้เป็ครั้งที่ห้าในรอบสัปดาห์
งานวัดก็เจอ
ตลาดเช้าก็เจอ
ร้านกาแฟก็เจอ
วันนี้ยังมาเจอที่สนามมวยอีก
"กูว่าถ้ามึงจะจ้องเฮียเค้าขนาดนั้น มึงไปนั่งมองหน้าที่โต๊ะกรรมการเลยก็ได้นะ" ตุ่นพูดขึ้น
“เสือก” ไอ้เชด่าไปตุ่น
“ว่ามัน มึงอะ มีปัญหาอะไร ทำไมจ้องขนาดนั้น แอบชอบเหรอ กูจิ้นนะ”
“ส้นตีน” เชแจกความสดใสให้ไอ้ลอย
“ส่งสายตาขนาดนี้ กูว่า กูก็จิ้น” ไอ้เชถลึงตา มันว่าสายตาเคียดแค้นของมันไม่ได้หวานหยดเยิ้มหรอก เพื่อนๆของมันต่างหากที่พยายามแซว หาเื่ให้มันงุ่นง่านใจเพิ่มขึ้น
“มึงว่าไอ้เฮียอี้เนี่ย มันตามมากันท่ากูกับหลินรึเปล่าวะ”
“ใครให้มึงใช้สมองไร้สติคิดแบบนี้วะไอ้เช มึงก็เห็นๆอยู่ว่าเฮยอี้เค้ามาคนเดียว หลินไม่ได้มาด้วย” เม่นดึงสติเพื่อน
“กูขอให้มึงแพ้น็อค โดนฟาดปากแตก” เชแช่ง
“ไอ้ควาย” เม่นพูด ทำหน้ากวน ชูนิ้วกลางให้ ก่อนจะวิ่งไปเตรียมตัวที่ห้องนักกีฬา
“กูไปจอยๆก่อนเดี๋ยวมา” ไอ้ชาติลุก คำว่า จอยๆ ของมันหมายถึงไปสูบบุหรี่ ถึงไอ้เชมันจะเกเรเบอร์แรง แต่มันก็แพ้ควันบุหรี่เต็มขั้น
“เออก็ไปด้วย เริ่มหิว” ไอ้ตุ่นลุกขึ้นอีกคน
“ไปด้วย แฟนกูใกล้ถึงละ ออกไปรับก่อน” ลอยเป็คนสุดท้ายที่ลุกไป
“มึงเฝ้าที่ไปนะไอ้เช” ทุกคนพูดพร้อมกันเมื่อเห็นไอ้เชทำท่าจะลุกด้วยอีกคน
พอเพื่อนทยอยหายลับตาไป ไอ้เชก็กวาดสายตามองไปที่ที่นั่งกรรมการอีกครั้ง คราวนี้ไม่เห็นใบหน้าเรียบเฉยของเฮียอี้อีก ในใจนึกสงสัยว่าหายไปไหน
ตึ๊ง!
เสียงไลน์ของมันดังขึ้น เชหยิบมือถือมาดู ใครไม่รู้ส่งข้อความมาหา ชื่อก็เขียนด้วยตัวขีด (-) ตัวเดียว แถมรูปโปร์ไฟล์ก็เป็รูปอะไรไม่รู้ขาวๆดำๆ มันเปิดข้อความอย่างส่งๆ
“เตี้ย” ไอ้เชส่งเสียงดังลั่น ไม่แคร์ว่าใครต่อใครจะมองมาด้วยสายตาดุด่า เพราะข้อความจากผู้ส่งนิรนามนั้นมันคือรูปหมาขี้เรื้อนตัวหนึ่งในท่านอน แต่ที่ทำให้มันโมโหคือ มีคนตัดต่อหน้าตาไอ้เชใส่แทนหน้าตาของหมาตัวนั้น
‘หมาขี้เรื้อน’ เชอ่านข้อความที่เพิ่งส่งก็โกรธจนควันแทบออกหู เกิดมาไม่เคยถูกใครหยามเกียรติขนาดนี้มาก่อน มันกดเพิ่มเพื่อน ก่อนจะกดโทรออก ... แต่ไม่มีใครรับสาย มันกวาดสายตามองผู้คนในสนามมวยขนาดย่อมแห่งนี้ก็ไม่เห็นใครมีพิรุธ ก่อนจะไปสบตากับคนที่มันไม่ถูกชะตาที่โต๊ะกรรมการ
แค่แว้บเดียว... มันเห็นมุมปากของเฮียอี้กระตุกขึ้นนิดหนึ่ง ถ้าเป็คนอื่นอาจเรียกว่ายิ้มแต่สำหรับผู้ชายหน้าตายคนนั้น แค่นั้นก็เพียงพอจะทำให้ไอ้เชเืขึ้นหน้าแล้ว
ไอ้เชฉุนขาด พุ่งตัวออกจากที่นั่งแทบจะทันที
หยามกูเหรอ
เชกำมือถือแน่นจนเส้นเืปูด
ตอนแรกมันตั้งใจจะเดินเข้าไป
แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งเดือด
จากเดินเร็ว ๆ
กลายเป็กึ่งวิ่งโดยไม่รู้ตัว
“ชิบหายแล้ว” ไอ้ลอยสะกิดเพื่อนๆ
“พุ่งสิหญิง พุ่ง” ไอ้เม่นลากคอไอ้ลอยกับไอ้ตุ่นให้รีบวิ่งไปทางโต๊ะกรรมการ ลอยคือตัวต้นเื่ เอารูปหน้าไอ้เชไปตัดต่อใส่แทนหน้าของหมาขี้เรื้อน แค่อยากจะแกล้ง ตามประสาเพื่อนคนโฉด
“กูว่าเพื่อนกูโง่ แต่ก็ไม่น่าจะโง่ได้ขนาดนี้ ถุ๊ย” ชาติปาก้นบุหรี่ทิ้งและวิ่งไปสมทบ
ทางด้านกรรมการหนุ่มอย่างอี้ ที่เผลอยกยิ้มเพราะหลานสาวส่งรูปเสื้อเชิ้ตตัวใหม่ที่ลงทุนบินไปซื้อถึงกรุงเทพมาให้ สีที่เขาสั่งคือสีดำ แต่น้องหลินซื้อสีชมพูหวานเกินไปมาเพิ่มอีก 1 ตัว พร้อมข้อความบอกว่า ‘เผื่อวันนึงอาอยากลองใส่’
เพี้ยะ!
ตุบ!
ฟิ้ววววว ...
วัตถุชนิดหนึ่งลอยขึ้นฟ้า ระยะไม่ได้สูงมากเนื่องจากมีแรงต้านเพราะโดนถือไว้ แต่มีมือใครสักคนตั้งใจฟาดมันสุดแรง
ไอโฟนเครื่องหรูร่วงกระแทกพื้นเต็มแรง อี้มองตามด้วยสีหน้านิ่งเฉย เขาไม่เคยใส่เคส ไม่เคยติดกระจกนิรภัยด้วยซ้ำ
เชยืนหอบหายใจ ตาถลึง บ่งบอกว่าโกรธ ใบหน้าแดงจัด ตั้งการ์ดเหมือนนักมวย
กรรมการคนอื่นหน้าซีด เพราะต่างก็รู้กิตติศัพท์ของเฮียอี้ผ่านข่าวลือเป็อย่างดี
ชาติ ตุ่น เม่น ลอย ที่กำลังวิ่งมา ยืนนิ่งยกขาค้าง และต่างอ้าปากเหวอด้วยความใสุดชีวิต
อี้ลุกขึ้นเผชิญหน้ากับเด็กน้อยที่ยืนจังก้า ไม่ได้สนใจมือถือของตัวเองที่ตกลงพื้น
ชายหนุ่มสี่คน ที่คาดว่าเป็บอดี้การ์ดของเฮียอี้ต่างกรูเข้ามา แต่ถูกร่างสูงส่งสัญญาณมือให้หยุด
“ไอ้เตี้ย” เชแผดเสียง แต่อี้ยังเฉย เขาไม่ได้เตี้ยสักหน่อยสูงตั้ง 187 เซ็นติเมตร สูงกว่าไอ้เด็กนี่ตั้ง 10 เซ็น ไอ้เด็กนี่เรียกเขาว่าเตี้ยทำไม
“มีอะไร” ฝ่ายคนสูงกว่าถามเสียงเรียบ แต่ฟังแล้วตึง
“ยังจะมาถามอีก!” เชชี้มือถือของตัวเอง “ส่งรูปหมาขี้เรื้อนมาให้กูทำไม!”
เงียบ...เงียบทั้งสนาม
อี้มองหน้าเช
มองมือถือในมือเช
แล้วมองกลับมาที่หน้าเชอีกครั้ง
“กูส่ง?” เขาถามกลับเสียงเย็น
“ถ้ามึงไม่ได้ส่งแล้วใครจะส่ง” เชยังโวยวาย เพราะรู้ดีว่าเฮียอี้กันท่าไม่อยากให้เขาเข้าใกล้หลานสาว ยื่นมือถือเข้าไปเกือบชนจมูกโด่งๆของอีกฝ่าย ดีที่ยังไม่ถึงขั้นชน เพราะจังหวะยื่นมือถือไปมันสุดแขนของไอ้เชพอดี
อี้ไม่ได้ถดหนี แค่หยิบมือถือขึ้นมาดู ความเงียบครอบคลุมไปชั่วครู่
“ตัดต่อไม่เนียน” เสียงราบเรียบกล่าว ก่อนโยนมือถือกลับ ไอ้เชรีบคว้าไว้ด้วยความเร็วจนเกือบล้มคว่ำ
“อย่ามาวอก” วอก...ภาษาเหนือเป็คำด่าว่า โกหก นี่คือสิ่งที่เชด่าออกมา
“มึงทำเองส่งเองชัดๆ”
“กูส่ง?” อี้ถามคำถามเดิมอีกครั้ง
“เออสิ ถ้าไม่ใช่มึงแล้วจะใคร” เชถามกลับ ในสนามมวยเงียบกริบ
ตัดภาพไปที่ตัวต้นเื่ ...
ไอ้ลอยที่ ... หน้าเริ่มซีด
หน้าไอ้ชาติก็ซีด
หน้าไอ้ตุ่นก็ซีด
หน้าไอ้เม่นเตรียมหาโลง
เพราะคนที่ส่งจริงกำลังยืนอยู่ข้างหลังไอ้เช ไม่ใช่คนที่มันกำลังเผชิญหน้าอยู่
“มึง กูจะตายมั้ยวะ” ไอ้ลอยเสียงสั่น ขาสั่นจนร่วงกองกับพื้น มันไม่ได้กลัวว่าไอ้เชรู้แล้วจะมาเอาเื่ แต่มันกลัวคนที่ไอ้เชมันหาเื่จะรู้ว่าใครทำ และจะมาจัดการมัน
“ไม่เหลือ” ตุ่นตบหลังปลอบใจ
“กูหาโลงให้ละ” เม่นที่มือไวคว้ารักแร้ฉุดไอ้ลอยไว้ได้เสริมขึ้นมา
เฮียอี้ที่ยืนนิ่ง มองหน้าเด็กหนุ่มที่กำลังหัวร้อนด้วยแววตาแข็งกร้าว เขาไม่ได้รีบร้อนโต้ตอบ เพราะรู้ดีว่าเด็กคนนี้ไม่ค่อยฉลาด ยิ่งตอบก็ยิ่งเหมือนแก้ตัวมากกว่า ทางที่ดีคือ แค่กวนกลับ ให้อารมณ์เด็กนี่ทะลุปรอทไปเลย
“ทำไมกูต้องตอบ” อี้ตอบสั้นๆ เสียงออกจะกวนนิดๆ
“มึงคิดว่าแน่นักเหรอ” เชทำท่าจะง้างหมัดใส่ แต่ไอ้ชาติที่ไวกว่ารีบพุ่งมาตะครุบไว้
“ปล่อยกู ไอ้ชาติ มึงปล่อยกู๊”
“เบาได้เบาไอ้เช” ไอ้เชยังดิ้นไปมาในอ้อมกอดรัดกึ่งลากของเพื่อน เพราะไอ้ชาติตัวสูงใหญ่ เชเรเลยสู้แรงไม่ได้
“ฟังคำเพื่อนมึงไว้ดีกว่านะ” อี้ขยับสองนิ้ว บอดี้การ์ดยื่นมือถือของเขามาให้ ยื่นหน้าจอที่แตกละเอียดให้เด็กมันดู
“ไม่งั้น นอกค่าจากซ่อมหน้าจอ ค่าปรับที่โรงพัก และค่าหยอดน้ำข้าวต้มมึง มันแพงนะ” นี่เป็ประโยคเดียวที่อี้พูดยาวที่สุดในรอบหลายปี ไม่น่าเชื่อว่าคนเก็บถ้อยเก็บคำแบบเขาจะต้องมาเสียสถิติเพราะเด็กตัวเท่ากำปั้น
...สรุปว่าวันนั้นเม่นแพ้บาย เพราะมามุงดูเพื่อน เลยลืมลงแข่ง ...
12K
