ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 400 สองข้อเรียกร้อง(ฟรี)

แม่เหลียนได้ยินฉีซวี่พูดแบบนั้น ก็ยังไม่วางใจ 

"เด็กดีๆ แค่ให้เป็นทหารรับจ้างธรรมดาก็พอ ทำไมถึงไปต่อสู้กับผู้นำในกองทัพได้?"

ฉีซวี่จำใจต้องเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเหลียนอี้ในกองทัพเดือนที่ผ่านมาให้ทุกคนในครอบครัวฟัง

เหลียนอี้เข้ากองทัพเพียงหนึ่งชั่วโมง เพื่อนทหารในหน่วยเดียวกันก็พบว่าสมองเขามีข้อบกพร่องเล็กน้อย

เพื่อนทหารไม่เพียงไม่เหยียดหยาม แต่ยังคอยดูแลปกป้องเขาทั้งในชีวิตประจำวันและการฝึก ส่วนเหลียนอี้มักแยกแยะได้ว่าใครดีกับเขา ใครไม่ดีกับเขา

ดังนั้น เขาจึงดีกับเพื่อนทหารในหน่วยเดียวกันอย่างสุดหัวใจ

วันหนึ่งในการแข่งขัน สมาชิกในหน่วยของเขาถูกทหารจากหน่วยที่สองกดล้ม ระหว่างการต่อสู้ สมาชิกในหน่วยของเขาถูกตีที่หน้าหลายครั้ง มีเลือดไหลออกจากจมูกมาก

เหลียนอี้ทนไม่ได้ที่เห็นเพื่อนร่วมทีมถูกรังแก จึงท้าทายคนจากหน่วยที่สองโดยตรง ผลคือเอาชนะด้วยกระบวนท่าเดียว ทำให้คนนั้นมีเลือดไหลออกจากจมูกเช่นกัน

หน่วยที่สองเพื่อกู้หน้า หัวหน้าหน่วยจึงต่อสู้กับเขาเอง ผลยังคงเอาชนะด้วยกระบวนท่าเดียว หัวหน้าหน่วยที่สองก็ถูกเหลียนอี้ทำให้มีเลือดไหลออกจากจมูกและปากเช่นกัน

ผู้บังคับกองร้อยเห็นว่าเขาเป็นคนมีความสามารถ จึงรวบรวมคนที่มีฝีมือในกองร้อยทั้งหมดมาเข้าแถวต่อสู้กับเหลียนอี้ ผลคือเหลียนอี้คนเดียวสู้กับสิบคน ไม่เสียเปรียบเลย ทำให้คนเหล่านั้นร้องไห้หาพ่อหาแม่

ผู้บังคับกองร้อยเกิดความรักในความสามารถทันที ส่งรายงานขึ้นไปหลายฉบับแล้ว อยากฝึกฝนเหลียนอี้ให้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าหน่วย

รายงานเหล่านี้แน่นอนว่าส่งตรงมาที่ฉีซวี่ เขากดไว้หลายวันแล้ว พอดีวันนี้มีคนพูดถึงเรื่องนี้ เขาจึงตั้งใจจะถามความเห็นของเหลียนเซวียนและแม่เหลียน

พลังการต่อสู้สูงไม่ได้แปลว่าเขาจะนำทีมได้ดี

แม่เหลียนส่ายหน้าอย่างแน่วแน่ 

"ลูกของฉันเป็นแบบไหน ฉันรู้ดีที่สุด แค่เขาไม่สร้างปัญหาให้ฉัน สามารถมีชีวิตอยู่อย่างปลอดภัยก็ดีกว่าอะไรทั้งหมด ให้เขาเป็นหัวหน้าหน่วยทำไม ถ้าเกิดความผิดพลาดขึ้นจริงๆ ไม่เพียงทำร้ายตัวเอง"

"การตัดสินใจผิดพลาดบนสนามรบอาจทำให้คนหลายคนเสียชีวิตได้ ให้เขาเป็นทหารธรรมดาเถอะ"

จริงๆ แล้วฉีซวี่ก็คิดเช่นเดียวกัน

---

หลังจากพูดถึงเหลียนอี้จบ เหลียนเซวียนก็หารือกับหวังหงเกี่ยวกับการซื้อเห็ดตีนหมูและการสร้างที่นาคุณภาพสูง

หวังหงสนใจที่ดินแปลงหนึ่ง ซึ่งอยู่ใกล้แม่น้ำใหญ่ ดินชุ่มชื้น เพียงแค่ปรับปรุงเล็กน้อยก็สามารถเปิดพื้นที่นาเป็นพันไร่ตามแม่น้ำ เหมาะสำหรับการปลูกข้าวที่สุด

ตามการประเมินของเธอ เพียงแค่ซื้อเห็ดตีนหมูส่วนเกินจากประชาชนทุกฐานมาทั้งหมด ก็จะสามารถปรับปรุงที่นาพันไร่นี้ได้

มีที่นาพันไร่นี้แล้ว ฤดูใบไม้ร่วงปีหน้า ผลผลิตข้าวของฐานจะเพิ่มขึ้น 5 เท่า

สามารถตอบสนองความต้องการของกลุ่มคนระดับสูงได้ในระดับหนึ่ง

เหลียนเซวียนถาม 

"ปัญหาในปัจจุบันคืออะไร?"

หวังหงเม้มริมฝีปากอย่างเกร็งๆ 

"พี่เหลียน ปัญหาใหญ่ที่สุดตอนนี้คือเงินทุน การซื้อเห็ดตีนหมูจะต้องใช้เงินประมาณ 300 ล้านขึ้นไป การบุกเบิกที่นาต้องจ้างคนงานและเครื่องจักร เมื่อถึงเวลาปลูก ยังต้องจ้างคนที่มีพรสวรรค์ในการเพาะปลูกระดับรองอีกกลุ่ม"

"ฉันคิดเพ้อฝันไปหน่อย ถ้าจะทำเรื่องนี้ ต้นทุนที่ต้องลงทุนมากเกินไป ถ้าทำดี อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลา 5 ปีกว่าจะคืนทุน"

ในมือเธอมีแค่สินสอดหกแสนที่ครอบครัวเหลียนให้ กับเงินปันผลและเงินเดือนที่ได้จากการตามเหลียนเซวียนเข้าไปในภูเขา รวมกันไม่ถึงหนึ่งล้าน

การคิดทำโครงการที่ลงทุนหลายร้อยล้านแบบนี้ ช่างเป็นความคิดเพ้อฝันจริงๆ

เหลียนเซวียนโบกมือ 

"เรื่องเงินทุนไม่ต้องกังวล ฉันสามารถลงทุนทั้งหมด ถ้าเราไม่ทำเรื่องนี้ ก็จะมีคนอื่นมาทำในที่สุด ถ้าคนในครอบครัวทำ ทุกอย่างก็ยังควบคุมได้

"เธอรับผิดชอบบริหารโครงการนี้ทั้งหมด แต่ฉันมีสองข้อเรียกร้อง ข้อแรก เธอต้องไปเรียนต่อที่โรงเรียนผู้ใหญ่ทุกวัน

"นอกจากนี้ ฉันจะจัดหาครูเฉพาะทางให้เธอคนหนึ่ง สอนเนื้อหาด้านการบริหารจัดการ"

หวังหงพยักหน้าอย่างตื่นเต้น 

"วางใจได้ พี่เหลียน ฉันจะตั้งใจเรียนและตั้งใจทำงาน"

เหลียนเซวียนพูดอย่างพึงพอใจ 

"เธอฉลาดและขยัน สิ่งเดียวที่ขาดคือการเรียนรู้อย่างเป็นระบบ ฉันเชื่อว่าเธอจะทำได้ดี"

"อืม พี่เหลียน ข้อเรียกร้องที่สองคืออะไร?"

เหลียนเซวียนยิ้ม 

"ข้อเรียกร้องที่สอง ผู้รับผิดชอบโครงการนี้คือเธอ เรื่องเล็กๆ ให้เธอตัดสินใจทั้งหมด แต่ฉันจะควบคุมทิศทางใหญ่ และในกระบวนการดำเนินงานจริง ฉันจะมาดูเป็นระยะ"

"ถ้ามีอะไรไม่เหมาะสม ฉันหวังว่าเราจะสามารถหารือร่วมกัน และปรับเปลี่ยนได้"

หวังหงพยักหน้าแรงๆ 

"ดีมากเลย พี่เหลียน ฉันกังวลว่าความสามารถของฉันไม่พอ จะทำเรื่องนี้พัง"

"มีพี่ช่วยให้คำแนะนำและตรวจสอบ ฉันก็มั่นใจแล้ว"

---

หลังอาหารเย็น หวังหงหยิบกล่องอาหารที่เตรียมไว้ล่วงหน้า ขับรถไปที่กองทัพที่เหลียนอี้อยู่

ช่วงนี้ แม้เหลียนอี้จะอยู่ในกองทัพ แต่ก็มักได้รับอาหารจากภรรยาเสมอ

และทุกครั้งที่หวังหงมา จะต้องนำอาหารอร่อยมาเต็มโต๊ะ: หมูตุ๋นซีอิ๊ว ปลาไหลทอดซีอิ๊ว ปลาคาร์พตุ๋นใบหญ้า สตูว์เนื้อวัวกับมันฝรั่ง แตงกวากับแผ่นเกี๊ยว ซี่โครงตุ๋นกับถั่วฝักยาว...

สรุปคือที่บ้านกินอะไร ก็จะเตรียมให้เหลียนอี้ครบโต๊ะ

ทหารรับจ้างในหน่วยเดียวกับเหลียนอี้เกือบจะสักการะเขาแล้ว

หมอนี่แม้สมองจะบกพร่องเล็กน้อย แต่รู้จักสร้างหน้าตาให้หัวหน้าหน่วยของตัวเอง กลางวันชนะได้ทุกคนในกองทัพ

ตอนนี้เขาจัดการมือดีจากกองร้อยใกล้เคียงไปหมดแล้ว

ทั้งกองร้อยได้รับประโยชน์จากเขา

พอถึงตอนกลางคืน ภรรยาสวยของเหลียนอี้ยังนำอาหารมาเป็นระยะ เหลียนอี้ก็ไม่ตระหนี่ ทั้งหน่วยได้กินอย่างอิ่มหนำสำราญ

เพื่อนร่วมทีมแบบนี้ ใครจะไม่รัก?

เป็นสมบัติล้ำค่าของกองร้อยแน่นอน

เหลียนอี้มีความสุขมาก มีความสุขเหลือเกิน

ที่บ้านแม่ตามใจเขา พี่เขยฉีซวี่ก็ตามใจเขา ตอนนี้พี่สาวและภรรยาก็ตามใจเขา แต่เขาไม่เคยมีเพื่อนร่วมวัยมาก่อน

ความรู้สึกที่ได้รับการเอาใจใส่และความรักจากญาติ กับมิตรภาพนั้นแตกต่างกัน

เขามีความสุขมากทุกวันในกองทัพ

---

ในพริบตา เวลาผ่านไปเกือบครึ่งปีอย่างรวดเร็ว ทุ่งนาใหญ่ทั้งหมดในภาคเหนือถึงเวลาเก็บเกี่ยว ผลผลิตอาหารของรัฐในฐานภาคเหนือทั้งหมดเพิ่มขึ้น 5 เท่า

พื้นที่ดินไม่ได้เพิ่มขึ้น แต่เพราะที่ดินของรัฐทั้งหมดปลูกเห็ดตีนหมู อัตราผลผลิตอาหารจึงเพิ่มขึ้นมาก

ในรอบร้อยปี ราคาข้าวโพดลดลงเหลือ 10 หยวนต่อชั่งเป็นครั้งแรก

เมื่อเผิงฮุยสร้างโรงงานกระดาษ โรงงานอาหาร โรงทอผ้า โรงงานหนัง โรงงานเสื้อผ้า โรงงานอิฐและปูนซีเมนต์ไปยังฐานเล็กๆ ต่างๆ ฉีซวี่ก็ผลักดันโครงการสร้างถนนและสะพานลงสู่ท้องถิ่น

ทั้งภาคเหนือในเวลาเพียงหนึ่งปี ก้าวเข้าสู่ยุคอุตสาหกรรมและยุคการสร้างโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่

เกือบทุกคนหนุ่มสาวหางานที่เหมาะกับตัวเองได้ มีเงินเดือนประจำทุกเดือน

ส่วนคนที่หางานไม่ได้ สามารถขอที่นาจากฐานได้ รัฐบาลใหม่ได้เปิดพื้นที่นาในชานเมืองสำหรับคนประเภทนี้ ซึ่งได้รับการปรับปรุงให้เป็นที่นาดีที่เต็มไปด้วยเห็ดตีนหมูแล้ว

ประชาชนแต่ละคนได้รับที่นาสองไร่ แค่ขยันทำนา แม้จะไม่รวยเปรื่อ แต่การมีอาหารเพียงพอไม่ใช่ปัญหาแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงเวลาว่างจากการทำนา ผู้คนยังสามารถเข้าไปในภูเขาใกล้ชานเมืองเพื่อเก็บผักป่าและเห็ด

มาถึงตอนนี้ ใบไม้ขมได้ออกไปจากโต๊ะอาหารของผู้คนแล้ว การกินผักป่าก็เพราะชอบรสชาติของผักป่าบางชนิด

ไม่ใช่เพื่อบรรเทาความหิว

รัฐบาลใหม่ปฏิบัติตามคำมั่นสัญญาจริงๆ ในเวลาอันสั้น ทำให้วิสัยทัศน์ที่คนส่วนใหญ่ไม่ต้องหิวโหยเป็นจริง