(14 ) สหายเก่า ?
ตอนสายของอีกวันตาลุงขี้เมากระหืดกระหอบเข้ามาบอกกับนายสิงห์ว่า มีกลุ่มโจรป่านับสิบเข้ามาที่ตลาดมาถามหากลุ่มชายห้าคนกับผู้หญิงอีกหนึ่งคน ถ้าเป็พวกนายสิงห์ให้รีบหนีออกไปจากบ้านของลุงทันที เพราะกลัวว่าตัวเองและครอบครัวจะได้รับอันตรายไปด้วย
ตาลุงขี้เมาบอกให้หนีออกไปทางด่านสิงขรโดยเดินตามลำน้ำขึ้นไป ถ้าโชคดีก็อาจจะไม่เจอกับทหารพม่าและโจรป่าพวกนี้ไม่กล้าตามไปแน่นอน
อาการไข้ของคุณมะลิดีขึ้นเล็กน้อยพันวิเศษพี่ชายต้องช่วยประคองให้เดินไปด้วยกันทั้งหมดเลี่ยงที่จะผ่านกลับเข้าไปในตลาด ใช้วิธีเดินขนานไปกับลำน้ำทิ้งร่องรอยไว้ให้สังเกตุเห็นได้หากพวกโจรเห็นอาจจะไม่กล้าตามไปตามที่ลุงขี้เมาบอก และอาจจะต้องเปลี่ยนเส้นทางมุ่งลงไปทางใต้อีกหน่อย เพื่อขอความช่วยเหลือจากสหายที่รู้จักกัน
กลุ่มของเอกจงใจแวะขอน้ำดื่มและถามทางที่จะไปยังด่านสิงขร กับชาวบ้านที่อาศัยอยู่ตามริมน้ำเมื่อเดินไปได้ครึ่งวันก็เปลี่ยนเส้นทางมุ่งลงทางใต้เมืองที่นายสิงห์ตั้งใจที่จะไป ขอความช่วยเหลือจากสหายเก่า มีชื่อเมืองว่า เมืองชุมพล*
.. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
เมืองชุมพล* บ้างก็เรียก ชุมนุมพล เป็เมืองหน้าด่านของภาคใต้ที่ใช้เป็ที่รวมทัพเพื่อทำากันในสมัยก่อน ปัจจุบันเป็ที่ตั้งของจังหวัดชุมพร
เมืองชุมพลเป็เมืองที่มีท่าเทียบเรืออยู่หลายแห่งเพราะจะมีลำน้ำหลายสาย ไหลลงสู่ทะเลที่ปากอ่าว ชาวบ้านจึงใช้เป็เส้นทางขนสินค้ามาขาย พ่อค้าจึงมาตั้งท่าเทียบเรือไว้เพื่อสะดวกในการขนถ่ายและรับซื้อสินค้า
.. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
เดินทางกันมาจนค่ำก็มาถึงเมืองชุมพลที่บ้านท่าตะเภา ชาวบ้านแถวนี้ทำอาชีพประมง และเป็ลูกเรือสำเภาค้าขายต่างเมืองมีท่าเรือตั้งอยู่บนปากแม่น้ำที่มีขนาดกว้าง เรือสินค้าเข้าออกได้สะดวกจึงชอบเข้ามาจอดทอดสมอหลบคลื่นลมในทะเล นายสิงห์พาทั้งหมดไปว่าจ้างเรือให้พาไปส่งยังบ้านสหายเก่า ซึ่งก็คือนายเรือกว่านหรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่าไต๋กว่าน
ไต๋กว่านก็มีที่มาเช่นเดียวกับพ่อแม่ของเอกมีอาชีพเดินเรือสำเภาขนส่งสินค้าจากเมืองจีน มามีครอบครัวกับหญิงสาวชาวสยามก็เลยลงหลักปักฐานอยู่ที่นี่ ไต๋กว่านเป็เพื่อนรุ่นพี่ที่อายุห่างกันร่วมสิบห้าปีสนิทชิดชอบกับนายเรือบูนและนายสิงห์ด้วยมักจะไปมาหาสู่กันั้แ่เอกยังเป็เด็กน้อยแบเบาะ นายสิงห์จะเรียกไต๋กว่านว่าโกกว่านแต่่สิบกว่าปีที่ผ่านมานี้ ทางบ้านนายเรือบูน ไม่ได้รับข่าวคราวของโกกว่านเลย
เรือแจวรับจ้างสองลำใช้เวลาไม่นานนักก็มาถึงที่ท่าน้ำหน้าบ้านโกกว่าน จากท่าน้ำมีทางเดินอีกชั่วอึดใจจึงจะไปถึงหมู่เรือนขนาดเล็กใหญ่หลายหลังที่ปลูกอยุ่รวมกัน นายสิงห์ถามหาโกกว่านกับหญิงคนแรกที่เจออยู่ในบริเวณบ้าน หญิงคนนั้นย้อนถามกลับว่ามาเช่าเรือหรือ?นายสิงห์ยังไม่ทันตอบว่าอะไร หญิงคนนั้นก็ะโบอกเด็กน้อยที่เล่นกันอยู่แถวนั้นให้ไปบอกแม่สร้อยว่ามีคนมาเช่าเรือ
แม่สร้อยหรือสร้อยทิพย์เป็ลูกสาวคนเดียวของโกกว่าน อายุสี่สิบต้นๆรุ่นราวคราวเดียวกับนายสิงห์ ทั้งสองเคยพบเจอและมีความหลังร่วมกันมา ั้แ่รุ่นๆอายุยังไม่ถึงยี่สิบ แต่ที่นายสิงห์พบเห็นตอนนี้คือ หญิงสาววัยเดียวกับตนที่ตัดผมสั้นและแต่งกายคล้ายกับบุรุษ
“นั่น แม่สร้อยหรือ? ” นายสิงห์พูดขึ้น เมื่อเห็นแม่สร้อย
“ถ้าเป็คนคุ้นเคยกัน ก็เรียกข้าว่า สร้อย ” สร้อยตอบกลับนายสิงห์
นายสิงห์แนะนำทุกคนให้รู้จักกันก่อนที่จะถามหาโกกว่าน แม่สร้อยบอกว่าบิดาของตนป่วยตายไปร่วมสิบปีแล้วเธอจึงต้องรับ่ต่อกิจการของบิดา นายสิงห์จึงเล่าเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นและขอให้แม่สร้อยช่วยหาเรือพาพวกเขาไปส่ง ที่ที่ใกล้กับเมืองราชสีมาที่สุดเพื่อจะได้ไม่ต้องเสี่ยงไปพบกับพวกโจรป่านั้นอีก
แม่สร้อยฟังที่นายสิงห์เล่าด้วยสีหน้าเรียบเฉย เธอใช้สีหน้าครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะตอบกลับนายสิงห์มาว่าเธอต้องขอคิดดูก่อน เพราะ่มีาเช่นนี้ไม่มีใครอยากเดินเรือไปใกล้กับพื้นที่ที่ทำากันอาจเสี่ยงที่จะไปพบกับเรือรบของพม่า แล้วโดนยึดเรือหรือโดนทำลายไปอีกทั้งคนของเธออาจเป็อันตรายได้ เธอจึงบอกให้พวกนายสิงห์พักรอดูสถานการณ์อยู่ที่นี่ก่อน เธอจะลองหาข่าวจากเรือที่ออกไปหาปลาใกล้กับแถวนั้น แล้วจึงค่อยมาคิดกันว่าจะทำอย่างไรกันต่อไปแม้ทุกคนจะอยากกลับไปให้เร็วที่สุด ก็ต้องยอมรับในเหตุผลและทำตามการตัดสินใจของแม่สร้อย จำต้องอาศัยอยู่ที่บ้านท่าตะเภาแห่งนี้จนกว่าการรบพุ่งที่กรุงศรีจะยุติลง
แม่สร้อยจัดเรือนให้ทุกคนได้อยู่รวมกันยกเว้นแม่มะลิที่ให้มาอยู่ห้องเล็กในเรือนใหญ่ที่ว่างอยู่ให้คนไปคอยหุงหาอาหารให้ตามเวลา ดูแลความเป็อยู่ให้เป็อย่างดี
สำหรับนายสิงห์นั้นภายในใจที่ยังคงห่วงหาอาทรแม่สร้อยอยู่เมื่อมาได้รู้เห็นที่แม่สร้อยได้มาเผชิญชะตาตามลำพังทำให้รู้สึกผิดอยู่ในใจตลอดเวลา เป็เพราะเขาที่ไม่ได้ใส่ใจและไม่มีความพยายามทำตามคำเรียกร้องของหัวใจของตัวเองในตอนนั้นได้ทำให้ในใจของนายสิงห์ตอนนี้อยากย้อนเวลากลับไปเริ่มต้นใหม่กับความรักที่ทั้งคู่มีให้กัน
หลายวันผ่านไปยังไม่มีข่าวคราวการรบที่กรุงศรีมาถึง นายสิงห์ออกมาเดินเล่นยังริมน้ำ ซึ่งที่จริงแล้วคืออยากจะมาพบกับแม่สร้อยอดีตคนรัก ที่ศาลาท่าน้ำที่แม่สร้อยมักจะมานั่งเล่นอยู่คนเดียวที่นี่ ในตอนเย็นๆใกล้ค่ำ
“สร้อย . . ข้าขอนั่งด้วยคนสิ ” นายสิงห์ทักทาย ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆ
“. . . . . ”
“ข้ามักจะมานั่งขบคิด เื่ราวที่ผ่านมาในชีวิตของข้า . . . ” . . .
“คิดว่า . . หนทางที่ข้าไม่ได้เลือกนั้น จะเป็อย่างไร ” . . .
“แล้วท่านล่ะ เคยคิดเช่นที่ข้าคิดบ้างหรือไม่? ” แม่สร้อยพูดทำลายความเงียบขึ้นโดยที่สายตายังคงมองไปที่สายน้ำที่ไหลเอื่อยในคลอง
“ สร้อย . . ข้าอยากจะกล่าวคำขอโทษต่อเ้า ” . . .
“ ข้าผิดต่อเ้า . .
“ ข้าละทิ้งเ้า . .
“ ข้าไม่อาจเอ่ยคำแก้ตัวใดๆ . .
“ในใจของข้า มีเ้าอยู่เสมอ . .
“ ต่อนี้ไปข้าจะขอเป็คนดูแลเ้าเอง ” เป็น้ำเสียงอ้อนวอน ของนายสิงห์
สายตาของสร้อยยังคงเหม่อมองสายน้ำที่ไหลอยู่ข้างหน้า พร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว .. .
.. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
หมอนินยังคงพยายามตีความหมายของตัวหนังสือจีน ในกระดาษทั้งสองแผ่นนั้นให้ได้ . .ในตอนบ่ายของวันนั้น พันวิเศษรู้สึกมวนท้อง จึงมาตามหาหมอนินเพื่อที่จะขอยาไปกินแต่มาพบหมอนินงีบหลับอยู่ที่ชานเรือน โดยมีกระดาษทั้งสองแผ่นวางอยู่ข้างตัวด้วยความอยากรู้จากที่เคยสังเกตุเห็นในครั้งก่อนจึงค่อยๆดึงกระดาษทั้งสองแผ่นนั้นออกมา จึงเห็นว่ามีตัวหนังสือจีนเขียนอยู่พันวิเศษอ่านพึมพำเป็ภาษาจีนออกมา สักครู่หนึ่งบุญมีก็มาเห็นเข้าจึงถามพันวิเศษด้วยเสียงอันดังว่าทำอะไร? ทำให้หมอนินรู้สึกตัวตื่นขึ้นพร้อมกับเอกและนายสิงห์ที่เดินตามบุญมีเข้ามาพอดี
นายสิงห์ถามว่ามีอะไรกันหรือ?บุญมีบอกว่าพันวิเศษมาแอบดูกระดาษของพี่เอก พันวิเศษบอกว่าเขาแค่อยากที่จะช่วยเพราะเห็นว่าหมอนินดูแล้ว คงจะไม่เข้าใจ ตัวเขาพอที่จะเข้าใจตัวหนังสือจีนอยู่บ้างแล้วก็รีบบอกความหมายของตัวหนังสือจีนบางตัวออกมา โดยเอานิ้วจิ้มไปบนกระดาษแล้วบอกว่า ตัวนี้ ซาน คือ ูเา, ตัวนี้ กั๋ว คือ สูง, ตัวนี้ . . .ขณะนั้นแม่สร้อยก็เดินเข้ามาสมทบอีกคน
เมื่อถามความจนเข้าใจกันดีแล้วเอก นายสิงห์ และแม่สร้อย ก็แยกออกมาปรึกษากันเอกกับนายสิงห์เล่าถึงที่มาของกระดาษทั้งสองแผ่นนั้นให้แม่สร้อยฟังแม่สร้อยครุ่นคิดแล้วเสนอว่า ให้พันวิเศษกับหมอนินร่วมกันถอดความในกระดาษนั้นหากได้ความที่แน่ชัดว่าเป็แผนที่พาไปที่ซ่อนสมบัติจริงแล้วระหว่างนี้ทุกคนก็ไม่ได้ทำอะไร และเธอก็มีเรือที่ออกทะเลไปไกลๆได้พวกเราก็จะไปตามล่าสมบัตินั้นกัน เมื่อทุกคนได้รับฟังข้อเสนอของแม่สร้อยแล้วก็ตอบตกลงที่จะไปด้วยกัน
. . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
จากการตีความหมายในกระดาษทั้งสองแผ่นของพันวิเศษกับหมอนิน แผ่นหนึ่งเป็ข้อความของหม่าเหอผู้เป็บิดาของเอกที่ได้เขียนสั่งเสียและบอกให้ตามหาสมบัตินั้นมาให้ได้อีกแผ่นที่มีสภาพเก่ากว่า จะเป็คำใบ้บอกถึงการเดินทาง ว่าจะไปพบกับอะไรบ้างแต่ก็ไม่ได้บอกอย่างละเอียดนัก ซึ่งแม่สร้อยบอกว่าจะไป
ถามกับคนเดินเรือด้วยกันตามท่าเรือที่ต้องแวะหาเสบียงระหว่างทางได้
เอกได้รู้ข้อความที่หม่าเหอผู้เป็บิดาทิ้งไว้ให้แล้ว ยิ่งทำให้เกิดความปรารถนาที่จะทำให้สำเร็จเอกตั้งใจว่าจะแบ่งสมบัตินั้นกับทุกคนที่ไปด้วยกัน และหากมีมากพอ ก็จะนำกลับไปให้ครอบครัวบรรพบุรุษของหม่าเหอที่เมืองจีนด้วย
ทุกคนพร้อมร่วมเดินทางไปด้วยกันไม่เว้นแม่แต่แม่มะลิที่อยากได้อยู่ใกล้ชิดกับเอก และหวังจะได้ส่วนแบ่งกับเขาด้วย
805
