ซอมพอถวายอินทร์ สุวรรณโคมคำนครแห่งสายนที

พระองค์จ้องมองลูกดอกหน้าตาไม่คุ้นเคย ที่พลาดเป้าปักลงบนพื้นดิน “นี่ไม่ใช่ลูกดอกของไอ้พวกเวียงหนองแส”

เจ้านางซอมพอเหล่ตามอง “มันคือลูกดอกเวียงทุ่งหลวง…ข้าเจ้าเพิ่งปาดคอไอ้ขุนหลวงเฒ่านั่น ตายไปเมื่อกลางดึกที่ผ่านมา! คนหมู่นี้ติดตามมาด้วยหมายจักเอาชีวิตข้าเจ้า ทดแทนชีวิตเจ้าหลวงของพวกมัน”

“ปาดคอ! เจ้าซอมพอนี่เจ้า!”

“พี่ท่าน…นี่ใช่เพลาต้องมาซักถามกันหรือไม่ ข้าเจ้าหนีพวกมันมาทั้งคืนจนยามนี้ อีเอื้องจักเป็นอย่างไรบ้างก็หารู้ไม่ส่วนอีฟั้นนั้น…" นางเงียบไปอึดใจ "ทั้งหมดก็ล้วนเป็นความผิดของพระองค์นั่นแล หากทำตามรับสั่งตั้งแต่แรก มีหรือจะเป็นไปได้ถึงเพียงนี้ ข้าเจ้าก็คงมิต้องฆ่าคน แลอีเอื้องกะอีฟั้นก็มิต้องมาพบเจอเรื่องร้ายเพราะข้าเป็นเหตุ”

องค์อินทร์ถวายก้มมองหญิงคนรักที่อยู่ในอ้อมอก หากมิใช่ยามหน้าสิ่วหน้าขวาน จักหอมจักจูบนางให้หายเง้างอนเสียสักทีสองที “ขอโทษเถิดเจ้า…พี่ผิดต่อเจ้าไปแล้วจริง ๆ เอาไว้พี่จักชดเชยให้ดีหรือไม่…” เสียงแผ่วเบาข้างหู ทำให้ใจนางสั่นไหว แต่ทุกอย่างกลับถูกทำลายลง เมื่อเสียงฝีเท้าของคนนับสิบที่กำลังดังใกล้เข้ามา

ขุนหลวงอินทร์ถวายกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นชั่วครู่ ก่อนจะปล่อยมือเพื่อให้ต่างฝ่ายต่างจับอาวุธได้ถนัดถนี่ พร้อมตั้งรับหากภัยเข้ามาถึงตัว

"ซอมพอ...เจ้าอยู่เบื้องหลังพี่!" ขุนหลวงพูดคำราม พลางชักดาบสรีกัญไชยออกจากฝัก แสงแดดที่ลอดรำไรสะท้อนลงบนใบดาบที่เพิ่งล้างทำความสะอาด ทว่ายังมิทันที่พระองค์จะก้าวออกไป เจ้านางซอมพอกลับเบี่ยงกายหลบพ้นรัศมีวงแขนของพระองค์เสียก่อน

"หลังของพระองค์นั้นแหละ ที่จักพรุนด้วยลูกดอกเกาทัณฑ์! ทรงดูแลตนเองเถิดเจ้ามหาชีวิต พระองค์เองก็เหน็ดเหนื่อยจนแทบสิ้นเรี่ยวแรงมิใช่ฤา ข้าเจ้าเองก็หาใช่สตรีในคุ้มหลวง ที่จักคอยเอาแต่หลบซ่อนกำบังตัวอยู่แต่เสียเบื้องหลังของผู้ใด"

สิ้นคำนาง มือเรียวบางตวัดดาบคู่ในมือ พลันบรรยากาศรอบกายก็แปรเปลี่ยนไป วงดาบสองมือของนางร่ายรำเป็นวงกลมประหนึ่งกลีบดอกซอมพอที่กำลังร่วงหล่น มันมิได้แฝงไว้เพียงความงาม แต่มันกลับแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายสังหาร ลูกดอกธนูสามดอกที่พุ่งมาจากพุ่มไม้ ถูกคมดาบของนางปัดป้องจนกระเด็นตกดินไปอย่างน่าอัศจรรย์

“วิชาดาบสำนักครูบาเจ้าสบปิน! ร้ายกาจเช่นที่เจ้าพรหมเสกเล่าขานจริง ๆ” ขุนหลวงอุทานด้วยความตกตะลึง ทรงเคยได้ยินกิตติศัพท์ว่าวิชาสำนักนี้ เน้นความไวประหนึ่งผีพุ่งไต้ เน้นลงเป้าหมายด้วยน้ำหนักที่หนักหน่วง แต่เจ้าซอมพอเป็นแม่ญิง เพลงดาบเลยถูกพลิกแพลงให้พลิ้วไหวประดุจสายน้ำไหล มินึกเลยว่าเจ้านางที่พระองค์เฝ้าคะนึงหา จักสืบทอดวิชาโบราณเช่นนี้เอาไว้กับตัว

เหล่ามือสังหารจากสองเวียงวิ่งมาพบกันในจุดนี้ แม้จะมีทีท่าลังเลในคราแรก แต่เมื่อรู้ว่าเป้าหมายของผู้ที่พวกมันตามมาเอาชีวิตเป็นคนละคนกัน มันต่างก็พากันกรูเข้าหาจุดหมายของตน พวกเวียงหนองแสนุ่งห่มรัดกุมสีเข้มเช่นชาวแคว้นแดนเหนือ แลพวกเวียงทุ่งหลวงที่โพกผ้าแดง ทั้งสองฝ่ายต่างมุ่งเป้ามาที่คนทั้งสอง

ขุนหลวงอินทร์ถวายพุ่งเข้าปะทะกับกลุ่มทหารเวียงหนองแส ดาบสรีกัญไชยของพระองค์หนักแน่นทรงพลัง ด้วยหมายเร่งจัดการพวกมันให้สิ้น ก่อนที่แรงของตนจะตกลงอีกจนไม่อาจต่อสู้กับพวกมันได้

ทางฝั่งเจ้านางซอมพอนั้นต่างออกไป นางประดุจพยัคฆ์สาวกลางไพร ดาบในมือขวาปัดป้อง ดาบในมือซ้ายทิ่มแทง แม้จะเป็นเพียงดาบที่เก็บได้จากการหลบหนีเมื่อค่ำคืน แต่มันก็ใช้เป็นอาวุธได้ดี มากเสียกว่าจะมีแค่เพียงแค่สองมือเปล่า ที่ไร้ของป้องกันตัว ทหารร่างใหญ่จากเวียงทุ่งหลวง พุ่งเข้าใส่นางด้วยหอกยาว แต่นางกลับหมุนตัวหลบแฉลบเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ก่อนจะไขว้ดาบตัดเข้าที่เส้นเอ็นข้อเข่าของศัตรู จนมันล้มกลิ้งไม่เป็นท่า แล้วตามด้วยการตวัดคมดาบเข้าที่จุดตายจนคอมันผู้นั้นขาดกระเด็น

“กูบอกพวกมึงแล้ว ว่าจงอย่าขวางทางกู!” นางตวาดใส่พวกทหารที่เหลือ ที่พยายามเข้าล้อมรอบตัวนาง

แม้ใจจะโกรธขึ้งจนอยากจะสับร่างชายคนรักให้แหลกเป็นชิ้น ๆ ข้อหาที่พระองค์ผิดสัตย์สัญญา แต่ยามเห็นทหารเวียงหนองแสแอบง้างธนูเล็งไปที่แผ่นหลังกว้างของขุนหลวง เจ้าซอมพอกลับมิทำดั่งใจคิด นางซัดดาบในมือปักเข้ากลางอกมือธนูผู้นั้นอย่างแม่นยำ จนมันผู้นั้นทิ้งร่างร่วงหล่นจากโขดหินใหญ่กลิ้งไปกับพื้น

“ระวังหลังด้วยเจ้ามหาชีวิต! หากพระองค์ตายด้วยเงื้อมมือคนพวกนี้ ข้าเจ้าจักมิยกโทษให้แม้แต่ในเมืองผี!”

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ทั้งสองฝ่ายต่างช่วยกันปิดจุดอ่อนให้กันและกันอย่างไม่รู้ตัว หลายครั้งที่เจ้าซอมพอพลาดท่าเพราะพละกำลังที่เริ่มถดถอยของสตรี ขุนหลวงจะถลาเข้ามา ใช้แผ่นหลังหนาของตนรับแรงกระแทกจากคมอาวุธจนเป็นรอยปื้นแดง หรือใช้ดาบในมือต้านรับดาบของศัตรูที่กำลังมุ่งเข้าถึงตัวนาง

“พี่บอกแล้วว่าจักชดเชยให้...แต่ต้องรอดไปก่อนหนา!” ขุนหลวงกัดฟันกรอด ยามที่คมหอกของทหารทุ่งหลวงกรีดเข้าที่ชายโครงพระองค์เพื่อบังทางให้ซอมพอหลบฉากลอดพ้นออกไป

“ใครใช้ให้พระองค์มารับคมดาบแทนข้า! ห่วงแต่ผู้อื่น จนลืมว่าตนเองจะมิตายดี!” นางตะโกนตอบ แต่เมื่อพบว่าร่างของอินทร์ถวายไม่มีบาดแผลก็อุ่นใจ น้ำตาแห่งความอัดอั้นรื้นขึ้นมาคลอเบ้า แต่นางกลับรีบสะบัดมันทิ้งไปพร้อมกับหยาดเลือดบนใบดาบ

ฝูงนักรบสังหารเริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จนคนทั้งคู่ถูกต้อนมาจนถึงริมหน้าผาสูงชัน เบื้องล่างคือเสียงน้ำตกที่คำรามกึกก้อง จุดที่ลำธารสองสายไหลมาบรรจบกัน จนกลายเป็นวังน้ำขนาดใหญ่ใต้ธารน้ำตกสมสู่

“ซอมพอ...เชื่อใจพี่สักครั้งได้หรือไม่” ขุนหลวงอินทร์ถวายหันมาสบตานาง แววตาพระองค์นิ่งสงบผิดกับสถานการณ์รอบข้าง พระหัตถ์ที่อาบเลือดเอื้อมมากุมมือน้อยที่สั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้าของนางไว้

เจ้านางซอมพอมองดูบาดแผลฉกรรจ์บนต้นแขนของชายหนุ่ม แลรอยดาบมากมายที่ฟันไม่เข้า แต่ทิ้งรอยแดงดั่งแมวข่วนเอาไว้ หัวใจที่เคยแข็งกร้าวด้วยแรงทิฐิกลับสั่นคลอน นางเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะพยักหน้าตอบรับ

“หากครั้งนี้พระองค์โกหกข้าเจ้าอีก ข้าเจ้าจักตามจองล้างจองผลาญพระองค์ไปทุกภพทุกชาติ!”

องค์อินทร์ถวายยิ้มให้นางอันเป็นที่รัก “ได้เจ้าซอมพอ…พี่เองก็อยากอยู่ด้วยเจ้าไปทุกภพทุกชาติเช่นกัน เชื่อใจพี่...พี่ขอสัญญาด้วยเกียรติของดาบสรีกัญไชยที่เจ้ามอบให้”

“ระวัง!” มิทันขาดคำ ลูกเกาทัณฑ์สีดำประหลาดก็พุ่งแหวกอากาศเข้าหาคนทั้งสอง เจ้าซอมพอที่เป็นคนมองเห็น จึงพลิกเอาตัวเองเข้าขวาง ใช้ร่างตนปกป้องชายคนรัก

เมื่อจุดยืนถูกเปลี่ยน ลูกเกาทัณฑ์นั้นจึงแจ่มชัดอยู่นัยย์สองตาขององค์อินทร์ถวาย ความเสียสละของนาง มีหรือที่ชายชาตินักรบจักยอมรับได้ เหตุการณ์เลวร้ายนี้หากจำต้องเกิดขึ้น คนผู้นั้นต้องเป็นตน หาใช่สตรีนางนี้ไม่

ขุนหลวงอินทร์ถวายรวบกอดเอาร่างเจ้าซอมพอเข้าแนบอก ก่อนจะหมุนตัวใช้ร่างตนบังร่างนาง ก้าวถอยหลังทิ้งกายให้ตกจากผาสูง สู่ธารน้ำเบื้องล่าง หวังหลบหลีกอาวุธมีคมจากเหล่ากบฏ ที่หมายมุ่งเอาชีวิต ร่างของคนทั้งสองแหวกอากาศร่วงตกสู่สายน้ำที่ไหลมาบรรจบกัน ก่อนที่กระแสน้ำเชี่ยวกรากจะกลืนกินร่างของเจ้ามหาชีวิตและเจ้านางผู้สูงศักดิ์ให้หายลับไปในวังวน ทิ้งให้เหล่ามือสังหารที่ชะโงกมองหาด้วยความตระหนกงุนงง

‘มหานทีนี้จงเป็นพยาน หากกูสองรอดพ้นความตายกลับไปได้ กูจักมิให้เกิดเหตุเยี่ยงวันนี้ขึ้นอีกเป็นคราที่สอง ไอ้อีผู้ใดคิดร้ายต่อกู กูจักตามเอาเลือดมันผู้นั้นมาล้างตีน แลจะขอดูแลนางสวรรค์ผู้นี้ให้ดี สมกับที่นางยินยอมพร้อมใจตายเคียงกู’

สายน้ำสองสายได้หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว เช่นโชคชะตาของคนทั้งสอง ที่ถูกผูกติดกันไว้ด้วยโชคชะตาแห่งความรัก ความแค้น และพันธสัญญาที่ยังรอคอยการสะสางให้จบสิ้นลง...

อ่านฟรีจนจบ 143 ตอน ปิดจบติดเหรียญถาวร

แบบอีบุ๊ค 3 เล่มจบ :

เล่ม 1. https://shorturl.asia/e8Lbh

เล่ม 2   https://shorturl.asia/BxnNW

เล่ม 3. https://shorturl.asia/hCcXH