Chapter 3
วันนี้ทั้งวันทีวุ่นกับการเป็เวรที่ห้องฉุกเฉิน แถมก่อนจะออกเวรยังมีเคสด่วนของนักศึกษาที่โดนรถชนเข้ามาอีก
"น้องหมอทีคะ นั่นอาจารย์คณะวิศวะที่พานักศึกษามาส่งโรงพยาบาลค่ะ"
"ขอบคุณครับพี่ส้ม" ผมหันไปขอบคุณพี่พยาบาลหน้าห้องฉุกเฉินก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างสูงที่ยืนพิงกำแพงมองมา
"คนไข้ปลอดภัยแล้วนะครับ อาจารย์หมอให้พักฟื้นดูอาการเผื่อแผลติดเชื้อ ถ้ายังไงผมขอตัวนะครับ" ทีพนมมือไหว้แล้วเดินผ่าน แต่มือหนาของร่างสูงก็คว้าต้นแขนไว้ก่อน
"ทานข้าวหรือยัง" หยางหลงถามร่างบางที่ดูเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายวันและพร้อมจะทิ้งตัวลงนอนได้ทุกเมื่อ
"อืออ เดี๋ยวค่อยกินหลังตื่นก็ได้ครับ"
"ไปทานข้าวกันเดี๋ยวมาส่ง" ทีเงยหน้ามองก่อนจะพยักหน้ายอมให้ร่างสูงจูงออกจากโรงพยาบาล โดยที่เ้าตัวคงจะง่วงจนลืมว่ายังไม่ได้ถอดเสื้อกาวน์ออก และยังไม่ได้กลับไปหยิบโทรศัพท์ของที่ห้องเลย
"ที! จะไปไหน ไม่กลับหอหรอ" เสียงเรียกของเตดังขึ้นขณะที่ทียืนรอรถของหยางหลง
"อ่า ไปกินข้าวเดี๋ยวมา" ทีตอบ
"แล้วจะไปสภาพนี้เหรอ โทรศัพท์กับกระเป๋าตังล่ะ" หนึ่งถามหลังจากที่มองดูชุดคนตรงหน้า
ทียืนนิ่งไปก่อนจะค่อยๆ ถอดเสื้อกาวน์ออกแล้วหันหลังจะเดินกลับเข้าโรงพยาบาล
"ไปไหน" เป็หยางหลงที่ขยับมาขวาง
"เอาเสื้อกาวน์ไปเก็บแล้วก็เอากระเป๋าตัง" ทีตอบ
"มึงนั่งรออยู่นี่แหละเดี๋ยวกูกับหนึ่งเดินไปเอาให้ ขืนให้มึงเดินไปเอาเองสงสัยจะไม่ได้ไป คุณรอแป๊บนึงนะครับ" หนึ่งอาสาก่อนจะเดินมาคว้าเสื้อกาวน์จากมือของทีไปง่ายๆ
"ไม่ได้นอนมากี่วันแล้ว" หยางหลงจูงทีเดินไปนั่งที่ด้านในโรงพยาบาลเพื่อรอเพื่อนของที
"อือ สองมั้ง" ทีนั่งก่อนจะขยับเอนพิงเบาะแล้วหลับตา ท่าทางเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด ใต้ตามีรอยคล้ำที่หมีแพนด้าเห็นก็คงเรียกแม่
"ไปกินข้าวไหวมั้ย" หยางหลงเริ่มไม่แน่ใจว่าไปกินข้าวหรือปล่อยให้ทีไปพักแบบไหนดีกว่ากัน
ทีไม่ตอบแต่พยักหน้าให้
รอไม่นานเตกับหนึ่งก็เดินมาพร้อมกับกระเป๋าสะพายไหล่ใบเล็กของที
"คุณรีบพาทีมันไปทานข้าวเถอะครับ มันไม่ได้กินอะไรมาั้แ่เช้าแล้ว เคสด่วนหมอไม่พอเลยต้องดึงมันไปช่วย"
"เมนูอาหารขอย่อยง่ายหน่อยนะครับ ทานเสร็จคงล้มนอนเลยเดี๋ยวกรดไหลย้อนเอา"
ทีลืมตามองก่อนจะยื่นมือมารับกระเป๋าไป
"เจอกัน" ทีหันไปลาเพื่อนทั้งสองก่อนจะเดินตามหยางหลงไปขึ้นรถ
ขึ้นรถได้ทีก่อนขยับตัวพิงเบาะแล้วหลับตาทันที
"ไปร้านไหนดีครับ" ไป๋เค่อถามเสียงเบาเมื่อเห็นว่าเ้านายตนกำลังหยิบสูทสีดำขยับไปคลุมร่างบางอย่างเบามือ
"ไปที่คอนโดสั่งให้คนไปซื้อโจ๊กที่โรงแรมเชอราตันมารอไว้ให้หน่อย"
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงรถคันหรูก็แล่นเข้ามาจอดหน้าคอนโดที่ทีเพิ่งมาเมื่อสองสัปดาห์ก่อน
หยางหลงไม่ปลุก แต่ขยับอุ้มทีลงจากรถ ทีครางอืออาในลำคอแต่เมื่อขยับซุกอกแกร่งได้ที่ก็หลับลงไม่ยาก
"ให้ผมอุ้มมั้ยครับนาย" ลูกน้องที่ยืนรอรับปราดเข้ามาถามแต่ได้เพียงสายตาคมตวัดมองอย่างไม่พอใจ
หยางหลงอุ้มทีเข้ามาในห้องนอนก่อนจะวางลงบนเตียงหลังใหญ่กลางห้องขยับผ้าห่มให้ก่อนจะหันไปดูนาฬิกาเมื่อเห็นว่าเพิ่งสี่โมงเย็นก็เดินออกจากห้องไป
หกโมงเย็นหยางหลงเดินกลับเข้ามาในห้องเห็นทียังคงนอนหลับก็ยิ้มแล้วเดินไปนั่งข้างเตียง
หมับ มือเล็กขยับจับมือหนาที่กำลังจะเกลี่ยจมูกทันควัน
"ตื่นแล้วหรอ" หยางหลงยอมให้จับก่อนจะขยับลงไปกระซิบที่ข้างหูอย่างหยอกเย้า
"อ๊ะ อือ อย่าแกล้ง"
"ลุกไปทานข้าวก่อนแล้วค่อยมานอนต่อ" หยางหลงยอมขยับออก
"อืออ" ทีบิดี้เีก่อนจะขยับลุกขึ้น
หน้าตาดูดีขึ้นหลังจากได้นอนไปสองชั่วโมง
และสติที่หายไปก่อนหน้าก็กลับมาเช่นกัน
"ผมมาอยู่ที่นี่ได้ไง ไม่ ผมหมายถึงทำไมคุณไม่พาผมไปทานข้าว นี่มันคอนโดคุณนี่" ทีหันไปมองรอบ ๆ มั่นใจว่านี่คือห้องที่มาเมื่อสองสัปดาห์ก่อนแน่นอน
"ก็เธอหลับ มาเถอะอาหารพร้อมแล้ว ทานให้เสร็จแล้วค่อยคุยกัน" ทีเดินตามหยางหลงมายังห้องอาหาร
"ไม่รู้ว่าเธอชอบอะไร" หยางหลงบอกเมื่อทีมองไปยังโต๊ะอาหารแล้วพบเมนูโจ๊กหลากหลายวางเรียง
"อ่า จริง ๆ ผมทานได้ทุกอย่าง" ทีขยับตัวลงนั่งก่อนจะค่อย ๆ ยกโจ๊กหมูสับและไข่ที่อยู่ใกล้สุดมาทาน
"เลิกเรียกคุณได้แล้วจำไม่ได้หรอว่าให้เรียกยังไง"
ใบหน้าขาวสุขภาพดีแดงขึ้นอย่างเขินอาย
"หึ หึ" หยางหลงหัวเราะในลำคอก่อนจะเริ่มทานอาหารบ้าง
หลังทานเสร็จหยางหลงเดินนำไปที่ห้องรับแขก แล้วนั่งลงบนโซฟาก่อนจะกวักมือเรียกทีไปนั่งด้วย
ทีเดินเข้าไปนั่งด้านข้างแต่ก็โดนร่างสูงอุ้มไปนั่งตักหน้าตาเฉย
"คุณมีอะไรจะคุยครับ ถ้าไม่มีไปส่งผมที่หอเถอะผมอยากพักแล้ว"
"ทำไมวันนั้นไม่หยิบเช็คไป" หยางหลงขยับตัววางคางบนไหล่ที
"ก็ผมไม่ได้ขายซักหน่อย ต่างคนต่างมีความสุขกันไปแล้วนี่" ทีตอบหน้าแดง
"หึ ๆ เรียกเหมือนวันนั้นสิ" หยางหลงยิ้มถูกใจ
"ไม่เอา ไม่ได้เป็อะไรกันนี่ อ๊ะ อึก คุณ หยุด" ทีสะดุ้งเพราะหยางหลงแลบลิ้นเลียไล้ตามกกหูบาง
"เรียกสิ" เสียงทุ้มดังอยู่ข้างหูทำเอาทีสติกระจาย
"อึก อ๊ะ หยะ หยุด" ทีดิ้นพยายามลงจากตักแต่สู้แรงของคนด้านหลังไม่ได้
"อ๊า แฮ่ก ฮะ เฮีย หยุด แฮ่ก แฮ่ก" ทีหอบหายใจ ร่างกายแทบไหลลงไปกองกับพื้นถ้าไม่มีอ้อมแขนแกร่งพยุงไว้
"หึ ๆ ไม่แกล้งแล้ว ไปเฮียพาไปนอน" หยางหลงขยับลุกขึ้นก่อนจะตวัดร่างบางขึ้นสู่อ้อมแขนเดินกลับไปยังห้องนอนอีกครั้ง
"ไหนบอกจะพาผมกลับไปส่งหอไง" ทีถามขึ้น
"นอนนี่แหละ พรุ่งนี้มีอะไรหรือเปล่า"
"อ่า พรุ่งนี้ผมหยุด"
"อืม นอน ไม่ทำอะไรหรอก" หยางหลงวางร่างของทีลงเบา ๆ ก่อนจะตวัดผ้านวมผืนใหญ่คลุมให้
"แล้วคุณ เอ่อ เฮียจะไปไหน" ทีเปลี่ยนคำเรียกเพราะสายตาคมดุตวัดมองอย่างไม่ชอบใจ
"อยากให้นอนด้วยหรอ" ทีมองหน้าหยางหลงก่อนจะรีบคลุมโปงหนีเพราะสายตาเ้าเล่ห์ที่มองมา คำว่านอนคงไม่ได้หมายถึงนอนหลับแน่ ๆ
หยางหลงเดินออกจากห้องไปไม่นานก็กลับเข้ามา
ทีขยับตัวหลังรู้สึกถึงแรงยวบจากอีกด้านของเตียงแต่ก็ง่วงเกินกว่าจะหันไปมอง ก่อนจะหลับลงทีรู้สึกถึงแรงลูบหัวที่อ่อนโยนและอ้อมกอดแสนอุ่นจากด้านหลัง
เช้าวันรุ่งขึ้น
ทีรู้สึกตัวโดยยังมีอ้อมแขนแกร่งของร่างสูงพาดที่ลำตัว
"เฮีย ทีจะไปอาบน้ำ" ทีขยับพลิกตัวมาก่อนจะพูดขึ้นเมื่อมั่นใจว่าหยางหลงตื่นอยู่
"ยังเช้าอยู่เลย จะรีบไปไหน นอนต่อเถอะ เฮียไม่มีงาน" พูดจบก็กดทีให้ซุกลงบนอกแกร่ง ไม่ลืมที่จะกระชับกอดเข้ามาใกล้
ทีหลับลงด้วยความอ่อนเพลียอีกครั้ง
ครืดดด ครืดดด
ทีขยับตัวเอื้อมมือไปยังโต๊ะข้างเตียงเพื่อคว้าโทรศัพท์
“ว่าไง”
‘คุณท่านกลับถึงธานีแล้ว อยากเจอ’
“อือ ขอครึ่งชั่วโมงเดี๋ยวลงไป”
ทีกดตัดสายก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นแล้วบิดร่างกายไล่ความง่วง
“ตื่นแล้วหรอ ทานข้าวเร็ว เฮียทำอเมริกันเบครฟาสไว้” หยางหลงเดินเข้ามาในชุดคลุมสีดำ
“ทีมีธุระอาจจะต้องรีบกินรีบไป”
หยางหลงเดินเข้ามาก่อนจะหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ให้
“อาบน้ำก่อนแล้วค่อยว่ากัน นี่ชุดใหม่เฮียให้คนไปซื้อมาให้ แปรงสีฟันอันใหม่เฮียวางไว้ในแก้ว ของเราสีขาวนะ”
ทีใช้เวลาอาบน้ำไม่ถึง 10 นาที ก็เดินออกมาในชุดใหม่
“มาทานข้าวก่อน เดี๋ยวเฮียไปส่ง”
“ไม่ต้องครับ เพื่อนมันจะมารับ มันน่าจะใกล้ถึงแล้ว” ทีตัดแฮมเข้าปาก หยางหลงนั่งมองอีกคนทาน รู้สึกอยากเห็นทีในสายตา ไม่อยากให้หายไป แต่ก็เข้าใจความจำเป็
“นี่เบอร์เฮีย ถึงบ้านแล้วส่งข้อความมาบอกด้วย เดี๋ยวคืนนี้เฮียโทรหา” หยางหลงเดินลงมาส่งทีที่หน้าคอนโด ยืนรอไม่นาน รถของเตก็แล่นเข้ามาจอด
“ไปนะครับ” ทีหันมาบอกลาก่อนจะเปิดประตูด้านหลังขึ้นไปนั่ง
ณ ธานี
“คุณท่านทั้งสองและคุณไออยู่ที่ห้องสมุดครับ” พี่ลัทเดินออกมารอรับทีด้วยตัวเองที่หน้าคฤหาสน์
“ขอบคุณครับพี่ลัท เต หนึ่ง ไปพักได้เลย ไม่ไปไหนแล้ว” หันไปบอกเตกับหนึ่งที่เดินตามมาก่อนจะกดลิฟต์ขึ้นไปชั้นสอง
“กลับมาแล้วครับ” ทีเดินเข้ามาในห้องก่อนจะถลาเข้าไปกอดไอที่นั่งอยู่บนโซฟา
“เป็ไงบ้างเนี่ยลูก ดูสิ ตาดำขนาดนี้ ไม่เอาแล้วนะ มัมไม่ให้อยู่เวรแล้ว” ไอมองใบหน้าลูกชายแล้วก็อดไม่ได้
“งานหนักไปหรือเปล่า” เทมส์เดินเข้ามานั่งข้าง ๆ ก่อนจะลูบหลัง
“งานบริหารให้ป๋าเอากลับมามั้ย” ทรอสเดินเข้ากอดทีก่อนจะผละไปนั่งโซฟาข้าง ๆ
“ไม่เป็ไรครับป๋า ทีไหว แค่่นี้เข้าเวรแทนเพื่อนที่กลับต่างจังหวัดน่ะครับ”
“เมื่อคืนไปนอนกับหยางหลงมาหรอ” เทมส์ถามขึ้นตรง ๆ
“ครับแด๊ด เมื่อวานเฮียมารับที่โรง’ บาล ไปทานข้าวแล้วก็ยาวเลย” ทีหันมาตอบก่อนจะอ้อนใส่จนเทมส์ดุไม่ลง
“เรานี่นะ มีอะไรทำไมไม่บอกป๋าบ้าง ดูซิขนาดมัมยังรู้ก่อนเป็ปี” ทรอสเอ่ยขึ้นอย่างน้อยใจที่ลูกชายไม่ยอมบอกเื่หยางหลง
“โธ่ป๋าอย่างอนทีเลยน้า ทีกลัวป๋ากับแด๊ดจะไปหาเื่เค้านี่ครับ”
“ใครจะไปทำแบบนั้น แล้วหยางหลงดีกับลูกใช่มั้ย ไม่ได้รังแกอะไรใช่หรือเปล่า” เทมส์ลูบหัวอย่างรักใคร่ ลูกรักใครคนเป็พ่อแม่หรือจะทนเห็นลูกเสียใจได้
“ทีก็ไม่รู้ว่าเค้าจะดีแบบนี้กับทีคนเดียวไปนานแค่ไหนครับแด๊ด อีกอย่างเค้ายังจำทีไม่ได้ด้วยซ้ำ” ทีตอบด้วยแววตาที่หม่นลง
“อย่าเพิ่งคิดถึงมันเลยลูก เอาเป็ว่าถ้าตอนนี้เรามีความสุข แค่นั้นมัมก็โอเคแล้ว”
Thee’ s Part
หลังจากคุยกันพอสมควรทีก็ขอตัวออกมาพักต่อที่ห้อง ให้ป๋ากับแด๊ดคุยงานส่วนมัมก็ลงไปนั่งเล่นที่สวนกับลีโอ
ั้แ่เมื่อไหร่กันนะที่คอยมองหาเฮียตลอด อาจจะ 3 ไม่สิคงครบ 4 ปี เจอกันครั้งแรกก็ตอนที่ไปส่งทามที่คณะ
วิศวะฯ ครั้งแรกสินะ ยิ่งพอรู้ว่าเป็คนเดียวกันกับเฮียที่เคยเล่นด้วยกันตอนเด็ก ๆ ยิ่งคิด
ครืดด ครืดด ทีหันไปคว้าโทรศัพท์ก่อนจะยิ้มเมื่อเห็นชื่อที่โชว์บนหน้าจอ ‘Yanglong’
“ครับเฮีย”
‘ทำอะไรอยู่’
“ทีคุยกับเฮียอยู่ไง” ผมอมยิ้มให้กับปลายสาย
‘เรานี่จริง ๆ เลย เฮียถามว่าก่อนที่เฮียจะโทรหา เราทำอะไรอยู่ หืม’ ฉ่า ใบหน้าขาวขึ้นสีเืทันทีหลังจบประโยค ใครสอนให้เฮียแกใช้น้ำเสียงแบบนั้นมาพูดอยู่ข้างหูกันเล่าา
“…………..”
‘หึหึ เฮียไม่แกล้งแล้ว จะกลับมามหา’ลัยเมื่อไหร่ ให้เฮียไปรับมั้ย’
“น่าจะกลับพรุ่งนี้เย็นครับ มีราวน์วอร์ดเช้ามะรืน แต่เดี๋ยวทามไปส่งครับ” ทีตอบ ไม่ได้หรอกขืนหนีไปกับเฮีย ทามบ่นแน่ๆ
“พรุ่งนี้เสร็จกี่โมง เดี๋ยวเฮียเข้าไปรับ ไปกินข้าวเย็นกัน” อ่า ทำไมชอบสร้างความเคยชินให้เสียนิสัยด้วยนะ
“ประมาณหกโมงถึงทุ่มครับถ้าไม่มีเคสด่วนเข้ามา พรุ่งนี้ผมเข้าเวรที่ห้องฉุกเฉิน”
‘งั้นเดี๋ยวเฮียไปรอ เสร็จแล้วโทรมา’
“งั้นทีวางแล้วนะครับ เจอกันพรุ่งนี้ ฝันดีครับ”
480
