"ใจเย็นๆ ครับทุกท่าน! ได้กินทุกคนแน่นอน... ถ้าระบบไม่ล่มนะ!" เสี่ยวเป่าะโบอกพลางตักนมข้นราดรัวๆ มือไม้เป็ระวิงราวกับทศกัณฐ์
การค้าขายดุเดือดตลอดยามเช้า จนกระทั่งถึง่บ่ายแก่ๆ เสี่ยวเป่าชะงักมือเมื่อตักลงไปในช่องแช่น้ำแข็งแล้วพบความว่างเปล่า... น้ำแข็งวิเศษหมดแล้ว! แถมถั่วแดงและนมข้นมหาเวทขวดโหลก็แห้งขอดไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว
"ขออภัยด้วยครับทุกท่าน! วันนี้ของหมดเกลี้ยงแล้วครับ! เชิญใหม่วันพรุ่งนี้หน้า!" เสี่ยวเป่าะโบอกพลางปาดเหงื่อ
"โธ่เอ๊ยยยยย!" เสียงคร่ำครวญของจอมยุทธ์นับร้อยคนที่ยังไม่ได้กินดังระงมไปทั่วถนน บางคนถึงกับทรุดลงไปนอนดิ้นกับพื้นดินด้วยความลงแดงอยากกินนมข้นหวาน
ขณะที่เสี่ยวเป่ากำลังจะเก็บร้านและเตรียมทำความสะอาดรถเข็น บรรยากาศรอบข้างพลันเปลี่ยนเป็หนาวเหน็บอย่างกะทันหัน ลมพายุหมุนหอบเอาเศษใบไม้ปลิวว่อน ทว่าคราวนี้ไม่ใช่ไอหมอกสีดำของพรรคมาร แต่เป็ไอเย็นสีขาวหม่นที่ดูเยือกเย็นและแฝงไปด้วยจิตสังหารอันแรงกล้า
ชายชราผู้หนึ่งในชุดคลุมสีขาวขลิบเงิน เดินลอยตัวลงมาจากหลังคาโรงเตี๊ยมร้างอย่างช้าๆ ใบหน้าของเขาเหี่ยวย่นทว่าดวงตากลับคมกริบราวกระบี่ รอบกายมีเกล็ดน้ำแข็งจริงลอยละล่องอยู่ตลอดเวลา ชายชราผู้นี้คือ ‘ผู้อาวุ้โสฮั่นปิง’ แห่งสำนักเหมันต์บรรพต สำนักฝึกตนสายน้ำแข็งเพียงหนึ่งเดียวในทวีปแห่งนี้
ผู้าุโฮั่นปิงมองดูรถเข็นหยกเย็นของเสี่ยวเป่าด้วยสายตาโลภโมโทสัน "เ้าหนุ่ม... ข้าได้ยิน ข่าวลือว่าเ้ามีสมบัติวิเศษสายเยือกแข็งที่สามารถสร้างน้ำแข็งบริสุทธิ์สยบธาตุไฟได้ หน้าตาของรถเข็นคันนี้... ช่างคล้ายกับ ‘เตาหลอมศิลาเยือกแข็งพันปี’ ที่สำนักของข้าทำหายไปเมื่อร้อยปีก่อนยิ่งนัก!"
เสี่ยวเป่าเลิกคิ้ว ‘อ้าว... ไอ้แก่นี่เนียนมาตู่เอาของข้าหน้าด้านๆ เลยนี่หว่า’
"อ๋อเหรอครับตา? แต่บนรถเข็นของข้ามีสลักอักษรภาษาไทยไว้ชัดเจนนะว่า ‘เป่าเป่า น้ำแข็งไส’ บรรพบุรุษตาเป็คนกรุงเทพฯ หรือไงถึงได้มาทำหายไว้แถวนี้?" เสี่ยวเป่าสวนกลับกวนๆ ทำเอาหลินเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ แอบหลุดขำ
"สามหาว! เ้ามนุษย์ไร้พลังปราณ กล้าดีอย่างไรมาวาจาสามหาวกับข้า!" ผู้าุโฮั่นปิงโกรธจัด สะบัดมือปล่อยฝ่ามือไอเย็นะเืพุ่งตรงเข้าใส่เสี่ยวเป่า หวังจะแช่แข็งชายหนุ่มให้กลายเป็ประติมากรรมน้ำแข็งแล้วแย่งชิงรถเข็นไป
"เถ้าแก่ระวัง!" หลินเอ๋อร์ร้องลั่น เตรียมจะชักกระบี่เข้าขวาง
ทว่า เสี่ยวเป่ากลับไม่ได้ขยับเขยื้อนเลยสักนิด เขายังคงยืนยิ้มกริ่ม เพราะในหัวของเขามีเสียงระบบแจ้งเตือนที่ทำให้เขาอุ่นใจสุดๆ ...
[ติ๊ง! ตรวจพบภัยคุกคามต่อโฮสต์ในรัศมีร้านค้า ระบุกระบวนการป้องกันอัตโนมัติ!] [เปิดใช้งาน: เขตแดนไอศกรีมละลายช้า... สะท้อนกลับพลังงานสายเย็น 300%!]
ตูม!!
ฝ่ามือไอเย็นของผู้าุโฮั่นปิงปะทะเข้ากับกำแพงโปร่งแสงสีฟ้าหน้าร้านน้ำแข็งไส ก่อนจะถูกพลังสะท้อนกลับอย่างรุนแรง ไอเย็นที่หนาแน่นกว่าเดิมสามเท่าพุ่งย้อนกลับไปแช่แข็งร่างของผู้าุโฮั่นปิงเองจนกลายเป็ก้อนน้ำแข็งสี่เหลี่ยมลูกบาศก์ขนาดใหญ่ ยืนบื้ออยู่กลางถนนในท่าเงื้อมือ!
"เฮ้ย! ท่านผู้าุโกลายเป็น้ำแข็งก้อนไปซะแล้ว!" ลูกน้องแก๊งเสือทมิฬร้องอุทาน
เสี่ยวเป่าเดินไปเคาะก้อนน้ำแข็งที่ขังชายชราอยู่พลางหัวเราะร่า "ฮ่าๆๆๆ คิดจะมาแย่งรถเข็นทำมาหากินของข้าเหรอตา? อยู่ในช่องแช่แข็งนี้ไปสักสองชั่วโมงเถอะนะ ถือซะว่ามาช่วยทำความเย็นให้ร้านข้าก็แล้วกัน!"
บรรดาผู้ฝึกตนที่เหลืออยู่เห็นดังนั้นต่างพากันกลืนน้ำลายและนับถือเสี่ยวเป่าในใจยิ่งกว่าเดิม พ่อค้าคนนี้ไม่ใช่แค่ทำของหวานอร่อย แต่เื้ัยังมีมหาอำนาจหรือค่ายกลไร้เทียมทานคอยคุ้มครองอยู่ด้วย! ตำนานร้านน้ำแข็งไสป่วนยุทธภพเพิ่งจะผ่านไปเพียงสิบตอน ทว่าความวายป่วงระดับทวีปกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในตอนต่อไป!