เกิดเอฟเฟกต์เงาร่างของปอริ่งสลายหายไปในอากาศ พร้อมข้อความเตือน “ผู้เล่น lnwJN69 โจมตีคุณด้วยหัตถ์มรณะภาพลวงตาของโลกิช่วยลดความเสียหายที่ได้รับลง 50%” และตัวเลขดาเมจสีน้ำเงินเด้งขึ้นมาเหนือหัวปอริ่ง“5,730”
ปอริ่งใจนหน้าซีด เหลือบมองค่า SP ของเขาที่เหลืออยู่เพียง 280/6410ฝ่ายนานะ บาโดะ และซีซี่ต่างก็พุ่งเข้าโจมตีใส่ lnwJN69 ในทันที่เห็นภาพการลอบทำร้ายจากด้านหลัง
แต่ lnwJN69 เมื่อพบว่าไพ่ตายของเขาไม่สามารถจัดการกับปอริ่งได้ก็พูดทิ้งท้ายไว้เพียง “ฝากไว้ก่อนเถอะ” แล้วรีบใช้คำสั่งรีคอลหนีไปอย่างรวดเร็วก่อนที่ใครจะทันเข้าถึงตัวเหลือเพียง lnwFN69 ที่ยังยืนงงกับเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นและติดสถานะใบ้จากทักษะของบาโดะ ส่งผลให้ไม่สามารถรีคอลกลับเมืองเองได้
“เอาไงกับยัยนี่ดี” บาโดะหันมาถามปอริ่ง
“ปล่อยเขาไปเถอะครับ เขาไม่รู้เื่ด้วยหรอก”
“แต่แฟนเขาจะฆ่านายเลยนะปอริ่ง”นานะแย้งอย่างไม่เห็นด้วย
“คุณก็แค่อยากจะเล่นเกมสนุกๆ ใช่ไหมครับ”ปอริ่งหันไปถาม lnwFN69 ที่ยังคงยืนงงและทำอะไรไม่ถูก
“อ่า... ค่ะ ชั้นก็แค่ตามมาเล่นเป็เพื่อนแฟนตะ..แต่ก็ไม่คิดว่า...” lnwFN69 ตอบปอริ่งอย่างอ้ำๆ อึ้งๆ
“ปล่อยเขาไปเถอะครับ วันนี้มีคนตายแค่คนเดียวก็พอแล้ว”พูดจบปอริ่งก็รีคอลกลับเมืองไปทันที สร้างความมึนงงให้กับเพื่อนๆว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ปอริ่งนั่งสงบใจอยู่คนเดียวที่น้ำพุใจกลางจัตุรัสพรันซาเขาหยิบกำไลข้อมือนิลกาฬออกจากช่องเก็บของมาสำรวจดู
กำไลข้อมือนิลกาฬ ประเภท: เครื่องประดับน้ำหนัก: 0.1 กก.้าเลเวล: 50
รายละเอียด:
กำไลข้อมือที่ทำมาจากอัญมณีสีน้ำเงินเข้มแกะสลักเป็ลวดลายัสองตัวเลื้อยพันกันเป็วงกลม ช่วยเพิ่มค่าพลังทุกอย่าง 5% และป้องกันการถูกอัญเชิญโดยไม่ยินยอม(เฉพาะผู้เล่นที่เลเวลสูงกว่าผู้ใส่ 50 เลเวลขึ้นไปจึงจะสามารถอัญเชิญโดยไม่ยินยอมได้)
เขานึกย้อนไปถึงตอนที่ตัดสินใจส่งข้อความกระซิบไปบอกให้ซีซี่ถ่ายทอดสดภาพการดวลพร้อมรายละเอียดเดิมพัน พลางเปิดหน้าต่างอินเทอร์เน็ตเบราว์เซอร์จากในเกมและก็พบคลิปถ่ายทอดสดการรวมตัวกันเพื่อใช้เวทอัญเชิญ lnwJN69 มาทวงความแค้นที่เคยไล่สังหารผู้เล่นเลเวลต่ำๆ
ที่ผ่านๆ มานั้น lnwJN69 สามารถเอาตัวรอดจากการถูกผู้เล่นเลเวลสูงจัดการได้ส่วนหนึ่งก็ด้วยความรอบคอบในการเลือกไปยังที่ๆ ไม่มีผู้เล่นเลเวลสูงไปกันและอีกส่วนที่สำคัญก็คือกำไลข้อมือนิลกาฬ ซึ่งสามารถป้องกันการถูกอัญเชิญโดยไม่ยินยอมได้
การถ่ายทอดสดการดวล เป็การส่งสัญญาณบอกกับเหล่าผู้เล่นเลเวลสูงว่าขณะนี้ lnwJN69 สูญเสียความสามารถในการป้องกันการอัญเชิญไปเรียบร้อยแล้วจึงไม่แปลกใจเลยที่เขาจะถูกรุมประชาทัณฑ์อย่างรวดเร็ว
ปอริ่งถอนหายใจยาวๆ ก่อนจะสวมกำไลข้อมือนิลกาฬที่ข้อมือของตัวเองและสำรวจสถานะของเขาอีกครั้ง
ชื่อ: Poring
เพศ: ชาย
เผ่า: มนุษย์
สถานะ: ต้องคำสาปแห่งความโลภของแมมม่อน / ป้องกันการถูกอัญเชิญโดยไม่ยินยอม/
เมาเล็กน้อย
ความหิว: หิวเล็กน้อย
ความกระหาย: สดชื่น
Level: 57
Exp: 112,776/234,800
HP: 1/1
อัตราฟื้นฟู HP ต่อนาที: 0
SP: 1350/6730
อัตราฟื้นฟู SP ต่อนาที: 234(18+216)
STR: 234 (223+11)
AGI: 256 (244+12)
VIT: 106 (101+5)
INT: 745 (710+35)
DEX: 513 (489+24)
อุปกรณ์ที่สวมใส่:
มือซ้าย: บูลส์อาย+ลูกศรผลึกเวทมนตร์
ลำตัว: เกราะอ่อนัเขียว
มือ: ถุงมือหนังหมาป่าเงิน
ข้อมือ: กำไลข้อมือนิลกาฬ
รองเท้า: รองเท้าหนังหมาป่าเงิน
สะพายหลัง: เป้สนามลายพราง
ผ้าคลุม: ผ้าคลุมแห่งความลับ
พลังโจมตีมือซ้าย: 250 (0+250)
พลังโจมตีมือขวา: 234 (234+0)
พลังป้องกัน: 427 (106+321)
ทักษะที่ใช้ได้: เชี่ยวชาญกระบองระดับ 1 เชี่ยวชาญเกาทัณฑ์ระดับ 35
เชี่ยวชาญหมัดระดับ 16
เวทมนตร์ที่ใช้ได้: มือไฟ / ะเิปลายศร / โล่พลังงาน /ภาพลวงตาของโลกิ /
ศระเิรุ่นพัฒนา / มือน้ำแข็ง
คู่หู: ไม่มี
หลังจากนั้นปอริ่งก็ส่งข้อความไปบอกเพื่อนๆทั้งสามคนของเขาว่าวันนี้เขารู้สึกเหนื่อยแล้ว และขอตัวล็อกเอาท์ออกจากเกมก่อน
ปอลืมตาขึ้นมาบนเตียงในห้องของเขาอีกครั้งนาฬิกาบนผนังบอกเวลา 5 โมงเย็นกว่าๆ ของวันเสาร์ ชายหนุ่มถอด LD Gear ออกและนำไปซ่อนไว้ในลิ้นชักชั้นล่างของตู้เสื้อผ้าจากนั้นก็รีบเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ สระผม และโกนหนวดที่ปล่อยให้ยาวรุงรังมาหลายวันหลังจากนั้นก็บรรจงแต่งตัวด้วยเสื้อยืดและกางเกงขาสั้นที่เก่าน้อยที่สุดจากในบรรดาเสื้อยืดที่ขาดวิ่นและกางเกงที่ใส่มานานจนยางยืดย้วยไปหมด
ปอนั่งอ่านข่าวการตายของ lnwJN69 ที่ถูกอัญเชิญไปรุมยำแม้ว่าไอเท็มราคาแพงและเครดิตของเ้าตัวนั้นจะถูกย้ายไปหมดแล้วจึงไม่มีใครได้อะไรจากการตายของ lnwJN69 แต่ผู้คนส่วนใหญ่ก็โล่งใจที่สามารถกำจัดผู้เล่นนิสัยเสียออกไปจากสังคม Don’t Die ได้อีกหนึ่งคนเพราะถึงแม้เกมจะไม่ได้ห้ามการ PK แต่การไล่ฆ่าผู้เล่นหน้าใหม่แบบที่lnwJN69 ทำนั้นก็ถือเป็การกระทำที่หลายๆ คนไม่ยอมรับ
แต่ก็มีกระแสข่าวอีกประเด็นที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆก็คือ “ปอริ่งเป็ใคร” “คนที่ดวลชนะ lnwJN69 ใช้ทักษะอะไร”“GM ปลอมตัวมาจัดการ lnwJN69 หรือเปล่า”
ระหว่างที่ปอกำลังติดตามข่าวสารและข้อมูลอื่นๆ เกี่ยวกับเกม Don’t Die เสียงกริ่งประตูคอนโดของเขาก็ดังขึ้นชายหนุ่มกลืนน้ำลาย พร้อมสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อทำใจ เขารู้ดีว่าคนที่มาเป็ใคร
ปอเดินไปเปิดประตูให้ฝน อดีตแฟนของเขา ที่เดินเข้าห้องมาด้วยดวงตาที่ยังชื้นๆแบบคนที่เพิ่งร้องไห้มา เขาคาดเดาได้ั้แ่วินาทีที่ดวลชนะ lnwJN69 แล้วว่าเหตุการณ์จะต้องลงเอยแบบนี้และเมื่อฝนมีปัญหากับจอนนี่ เธอจะต้องเลือกกลับมาหาเขาอย่างแน่นอนเพราะฝนเองก็ไม่ได้ต่างจากเขา ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอใช้เวลาอยู่กับเขาจนไม่เหลือเพื่อนสนิทคนอื่นๆแล้วเช่นกัน
ฝนนั่งลงที่เตียงก่อนจะเริ่มร้องไห้อีกครั้งและพูดด้วยเสียงสะอื้นว่า“ปอ ฝนขอโทษ แต่ฝนไม่รู้จะไปหาใครแล้ว ขอบคุณนะปอที่ยังไม่เกลียดกัน”
“ฝนไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นแหละ ปอเข้าใจ”ปอพูดพร้อมกับกอดฝนเอาไว้ ใน่เวลานั้น เขารู้สึกว่าทุกอย่างมันคุ้มค่าแล้วทุกอย่างที่เขาทำในเกม ถ้ามันจะทำให้เขาได้ฝนกลับมา มันคุ้มค่ากันแล้ว แต่จู่ๆก็มีเสียงจากหัวใจของเขาแย้งขึ้นมาว่า “ปอ ผู้หญิงคนนี้เคยทำให้นายเลิกเล่นเกมทำให้นายทิ้งตัวตนของตัวเองไป และที่นายกลับมาค้นพบตัวเองอีกครั้ง ก็เพราะผู้หญิงคนนี้เดินออกไปจากชีวิตของนายต่างหาก”
ปอพยายามแย้งกับเสียงในหัวใจของเขา“แต่เรารักเค้า เราให้อภัยเค้า เราจะให้โอกาสเค้าอีกครั้งอีกแค่ครั้งเดียวเท่านั้น”
“ปอคิดอะไรอยู่เหรอ ทำไมนิ่งไปเลย” ฝนที่ตอนนี้หยุดร้องไห้เรียบร้อยแล้วถามพร้อมกับเอามือจิ้มที่แก้มของเขา
“อ๋อ เปล่าหรอก แค่หิวน่ะ ฝนกินอะไรมารึยัง”
“ยังเลย ในตู้เย็นมีของสดไหมเดี๋ยวฝนทำอะไรให้กินนะ”
“เหลือแต่อาหารแช่แข็งน่ะ กินได้ไหมถ้าไม่ได้เราออกไปกินข้างนอกกันก็ได้นะ”
“ไม่เป็ไร วันนี้ฝนไม่อยากไปไหนทั้งนั้น”
“งั้นฝนนั่งเล่นไปก่อนนะเดี๋ยวปอไปเวฟข้าวมาให้”
“จ้ะ”
ระหว่างที่ปอหยิบอาหารแช่แข็งจากตู้เย็นมาแกะใส่ไมโครเวฟเขาก็เหลือบไปเห็นฝนนั่งเล่นสมาร์ทโฟนด้วยแววตาที่เศร้าสร้อยพอฝนเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาเธอก็ฝืนยิ้มให้เขาและรีบเก็บสมาร์ทโฟนเข้ากระเป๋าก่อนจะหยิบรีโมทที่หัวเตียงมาเปิดทีวีดู
ปอนั่งกินข้าวกับฝนท่ามกลางความเงียบต่างฝ่ายต่างไม่พูดอะไร และจู่ๆเสียงสั่นของสมาร์ทโฟนจากในกระเป๋าถือของฝนก็ทำลายความเงียบนั้นฝนฝืนยิ้มให้ปอและพูดว่า “กินข้าวเถอะ ไม่มีอะไรหรอก”
แต่เสียงสั่นนั้นก็ยังคงดังอย่างต่อเนื่องไม่หยุดจนปอพูดขึ้นว่า “ฝน ถ้าฝนไม่คิดจะปิดเครื่อง ก็รับสายเถอะนะ อย่าลังเลอีกเลย”
น้ำตาเอ่อล้นออกมาจากดวงตาของฝนอีกครั้งก่อนที่เธอจะเดินไปหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา และเดินไปรับสายที่ระเบียงคอนโด
“ถ้าพอใจกับคนแรกอยู่แล้ว ไม่มีใครคิดจะมีคนที่สองหรอก”ปอหวนนึกถึงคำพูดของใครสักคนที่เขาเคยเห็นในอินเทอร์เน็ต แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ
เสียงฝนเปิดประตูระเบียงเดินกลับเข้ามาพร้อมกับร้องไห้หนักกว่าเดิม และสะอึกสะอื้นพูดกับปอว่า “ปอ...จอนนี่เค้ารอฝนอยู่ข้างล่าง ปอ... ฝนขอโทษนะ...”
ปอที่กำลังจะเอื้อมมือไปกอดฝนเพื่อปลอบต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก่อนจะทำเพียงพยักหน้าและฝืนยิ้มให้ฝนพร้อมกับเดินไปเปิดประตูส่งอดีตแฟนของเขากลับออกไป
ทันทีที่ประตูห้องปิดลงปอก็ทรุดลงนั่งกับพื้นและร้องไห้เหมือนคนบ้า ความรู้สึกของเขาตอนนี้ไม่ได้ต่างจากคนที่ถูกฆ่า แล้วชุบชีวิตขึ้นมาเพื่อฆ่าซ้ำอีกรอบเลยสิ่งที่เหนือความคาดหมายของเขาที่สุด คือการที่จอนนี่ตามมาง้อฝนถึงคอนโดของเขาทำไมคนเหลวแหลกอย่างจอนนี่จะต้องมาสนใจผู้หญิงธรรมดาๆ แบบฝนด้วย เขาไม่พร้อมไม่พร้อมเลยแม้แต่นิดเดียว ที่จะต้องมาเจ็บซ้ำสอง ทั้งๆ ที่เริ่มจะดีขึ้นแล้วแท้ๆ
ที่ด้านหน้าคอนโดของปอโบกับโจ้เดินมาเจอฝนกำลังขึ้นซ้อนรถจักรยานยนต์บิ๊กไบค์ของจอนนี่ทันทีที่เห็นน้ำตานองหน้าฝน โบเข้าใจสถานการณ์ได้ในทันที และเดินตรงเข้าไปหาฝนพร้อมกับพูดว่า
“ฝน ฟังเราไว้ให้ดีนะ ถ้าหลายปีที่ผ่านมาเธอเคยรักปอมันบ้าง แม้จะซักนิดเดียวก็ยังดี จากนี้ไป อย่าติดต่อมันอีกอย่ากลับมาทำร้ายมันอีก ตัวเธอก็น่าจะรู้ดีกว่าใครใช่ไหม ว่ามันเป็คนยังไงถือว่าเราขอร้องในฐานะเพื่อนคนนึง”
ฝนก้มหน้าไม่ได้โต้ตอบอะไรโบและเพียงพยักหน้าตอบรับเบาๆ ก่อนจะกระซิบกับจอนนี่ว่า “ไปกันเถอะ”
โบหันมาสบตากับโจ้และถอนหายใจส่ายหน้าด้วยความระอาเพราะทั้งคู่รู้ดีว่าจะขึ้นไปเจอกับอดีตหัวหน้ากิลของตัวเองในสภาพไหน
2K
