LOVEBOY ARTIST ตอนที่5
กริ๊งๆกริ๊งๆ
"อืมมมมมมมม"เสียงจากนาฬิกาดังขึ้นปลุกร่างบางที่นอนอยู่บนเตียง ทำให้หญิงสาวที่ทนเสียงไม่ไหวค่อยๆลืมตาขึ้นก่อนขว้ามือถือมาปิดเสียง. ก่อนจะเดินไปอาบน้ำแต่งตัว. เสร็จก็ลงไปหาไปข้างล่างเตรียมตัวไปทำงาน แต่เธอก็ไม่เห็นแม่เธออยู่ที่โต๊ะอาหารแบบทุกวัน เลยเดินไปหาแม่ที่ห้องนอนก็เห็นว่าแม่ของเธอยังคงหลับอยู่ เธอจึงเดินไปปลุกแม่แต่ตอนที่ััตัวเเม่เธอรับรู้ได้ถึงความร้อนที่ออกมา
"แม่คะ แม่ไม่สบายเหรอค่ะ ไปหาหมอไหมค่ะ"เธอถามด้วยความเป็ห่วง สาที่ได้ยินเสียงเรียกของลูกสาวค่อยๆลืมตาขึ้นมา
"ไม่เป็ไร แค่ก.....แค่ก ลูกเด๋วแม่กินยาแล้วนอนพักสักหน่อยก็พอ นี้เราจะไปทำงานแล้วเหรอ......"
".......แม่ยังไม่ทำข้าวเช้าให้เราเลย รอแม่แปบนึงนะ อะ....."สาพูดจบก็ทำท่าจะลุกขึ้นแต่ก็เกินหน้ามืดทำให้เธอล้มลงไปบนที่นอนอีกครั้ง
"ไม่เป็ไรค่ะ. เดี่ยวนินไปซื้อกินเองก็ได้ แม่แน่ใจนะว่าจะไม่หาหมอ นินพาแม่ไปได้นะค่ะ"
"ไม่เป็ไรลูก อีกอย่างแม่ไม่อยากให้นินลางานเพราะแม่นะ ไปทำงานเถอะ. แม่ก็จะนอนพักแล้ว" พอแม่ของเธอพูดจบเธอก็ค่อยพยุงแม่ลงนอนก่อนจะเดินไปขึ้นรถเมล์ไปทำงาน
@ร้านอาหาร
วันนี่เธอมาถึงร้านเธอก็เตรียมร้านปกติ วันนี้ลูกค้าค่อนข้างเยอะเพราะเนื่องด้วยเป็วันหยุดทำให้หญิงสาวค่อนข้างวุ่นเป็อย่างมาก
"นินเอาอันนี้ไปเสิร์ฟโต๊ห้าหน่อย"
"ได้ค่ะ"หญิงสาวขานรับก่อนจะเดินไปยกอาหารแล้วเอาไปเสิร์ฟยังโต๊ะตามที่พี่แอนบอก
"ขออนุ.....ญาต"แต่ลูกค้าที่อยู่ต้องหน้าทำให้เธอต้องทำให้เธอใเป็อย่างมากเพราะเ้าหนี้ของเธอ แต่เธอก็พยายามจะทำเป็ไม่สนใจก่อนจะยกอาหารว่างบนโต๊ะจนเสร็จเตรียมจะเดินกลับไปทำงานต่อ แต่ทว่า....
หมับ
"ไงจ๊ะ. จะไม่ทักทายกันหน่อยเหรอ"หนึ่งในเ้าหนี้ที่เคยพูดดูถูกเธอ เอื้อมมือมาจับมือเธอไว้รั้งไม่เธอไป
"ปล่อยฉันนะ!!"หญิงสาวก็พยายามขัดขืนเพราะตอนนี้เธอกำลังเป็จุดสนใจ
"ฉันก็อยากปล่อยเธอนะ แต่เธอต้องใช่หนี้ให้หมดก่อน. แต่ที่จริงเธอไม่เห็นต้องทำงานแบบนี้เลยนะ หน้าตาแบบเธอ หุ่นแบบเธอไปขายตัวได้เงินเยอะเลยนะ ฮ่าๆๆๆ"มันไม่ได้สนใจสิ่งที่ร่างบางพูด แถมยังพูดจากถูกเธออีก ทำให้เธอทนไปไหว
เพียะ!เพียะ!
เธอจึงตบเข้าไปที่หน้าของพวกมันอย่างแรกสองที่ติด ทำให้มันไม่พอใจ
"แกอยากตายมากใช่ไหม!!!" ผลักหญิงสาวลงบนพื้นอย่างแรง ทำให้ร่างบางที่ไม่ทันตั้งตัวหัวไปชนกับขอบโต๊ะอย่างแรง
"อะ......" เพล้ง! ตุ๊บ! พลั่ก! แต่พวกมันก็ยังไม่พอใจ มันโยนจานลงบนพื้นอย่างแรง ทำให้เศษแก้วจะเด็นมาโดนเธอ หญิงสาวที่ทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยกมือขึ้นมาปิดหู ก่อนจะมีพี่แอนพาตำรวจเข้ามาห้ามแล้วพาคนพวกนั้นออกไป
"ไม่เป็ไรนะนิน " พี่แอนหันมาถามร่างบางที่ตอนนี้นั่งร้องไห้อย่างหนักอยู่
"ฮือ.....ฮื...มะ...ฮือ...ไม่เป็ไรค่ะ"เธอตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น ก่อนจะค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นนโดยมีพี่แอนเข้ามาช่วย ก่อนจะพาร่างบางไปนั่งทำแผลที่หลังร้านปล่อยให้เด็กในร้านดูแลลูกค้าข้างนอก
"พี่ขอพูดตรงๆเลยนะ ในเมื่อเราก็ทำงานกับพี่มาตั้งหลายปี......"
"พี่เข้าใจปัญหาของเรานะ แต่ถ้ามันเป็แบบนี้พี่คงให้เราทำงานต่อไม่ได้หรอกนะ พี่ไม่รู้ว่าวันไหนพวกนั้นจะมาอีก พี่ไม่อยากให้กระทบกับร้านพี่ พี่คงต้องให้เราออก. เราเข้าใจพี่ใช่ไหม"
"ค่ะนินเข้าใจ"ฉันเข้าใจพี่แอนนะที่เขาจะไล่ฉันออกเพราะฉันก็ไม่รู้ว่าพวกนั้นจะมาทำอะไรที่นี้อีก ฉันก็ไม่อยากให้พี่แอนต้องมาเดือดร้อนกับปัญหาของฉัน
"งั้นนินขอไปเอาของก่อนนะค่ะ"ฉันเดินไปเก็บใส่กระเป๋า
"อันนี้เงินค่าจ้างของนินนะ ส่วนค่าเสียหายเดียวพี่จัดการเอง. โชคดีนะนิน" พี่แอนเดินมาหาฉันพร้อมกับยืนซองที่ใส่เงินให้ฉัน
"ขอบคุณนะค่ะพี่แอน"ฉันกล่าวขอบคุณก่อนจะเดินออกมาจากร้าน ฉันที่ไม่รู้จะไปไหนเพราะไม่อยากกลับบ้านไปเจอแม่ด้วสภาพแบบนี้ ก็เดินไปเรื่อยๆ ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจอเื่แบบนี้ด้วย
"ฮือออออ"ฉันที่ตอนนี้กลั้นน้ำตาไม่ไหวก็ปล่อยให้มันไหลออกมาพร้อมกับทรุดนั้งกับพื้น โดยไม่สนใจคนรอบข้าง. เพราะตอนนี้ฉันเหนื่อย เหนื่อยมาก ฉันอยากตาย ฉันที่คิดได้แบบนั้นก็ลุกขึ้นเดินไปกลางถนนเพื่อจะให้ถูกรถชน. เธอมองดูรถบนถนนก่อนจะค่อยๆเดินลงไปกลางถนน
เอี๊ยด
เสียงเหยียบเบรกรถดังขึ้นพร้อมกับร่างบางที่ทรุดลงนั่งลงกับพื้น
"นี้คุณ!เป็บ้ารึไงเดินออกมาแบบนี้ได้ไง!"ชายหนุ่มเ้าของรถลงมาต่อว่าหญิงสาว แต่หญิงสาวกับไม่ได้ยินสิ่งที่เข้าพูดเลย เธอรู้สึกว่าทุกอย่างค่อยมืดลง
"นี้คุณ!คุณ!"แปะ!แปะ!ชายหนุ่มที่เห็นว่าหญิงสาวดูไม่ค่อยดีเข้ามาพยุงก่อนจะเรียกพร้อมตบแก้มเบาๆแต่หญิงสาวก็เหมือนไม่ได้สติ เขาเลยตัดสินใจอุ้มร่างบางขึ้นไปบนรถแล้วขับตรงไปยังโรงพยาบาล
____________________________________________
#กดไลท์ #กดคอมเมท์พูดคุยกันได้นะ
30K
