เสียงเฉลิมฉลองดังก้องไปทั่วอาร์คาเนีย หลังาบนสะพานอเวจีสิ้นสุดลง ผู้คนทั้งเมืองต่างออกมารวมตัวกันตามถนนสายหลัก ธงแห่งอาร์คาเนียถูกชูขึ้นเหนือกำแพงเมือง ร้านค้ากลับมาเปิดอีกครั้ง เด็ก ๆ เริ่มวิ่งเล่น เสียงดนตรีจากโรงเตี๊ยมดังขึ้นทั่วเมือง ชัยชนะครั้งนี้ทำให้ทุกคนเชื่อว่า… เมืองมนุษย์ยังไม่ล่มสลาย และชื่อที่ถูกพูดถึงมากที่สุดในเวลานี้ มีเพียงชื่อเดียว
“ภาคิน”
ฮีโร่ผู้หยุดจอมมารเพลิง ผู้บัญชาการที่ผลักกองทัพปีศาจกลับไปได้ ผู้ใช้พลังของฮีโร่ทุกสาย ภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน ชื่อของเขาก็กลายเป็ตำนานของอาร์คาเนียไปแล้ว
━━━━━━━━━━
ค่ำวันเดียวกัน
พระราชวังหลวงแห่งอาร์คาเนียถูกเปิดใช้สำหรับงานประชุมฉุกเฉิน ภายในห้องประชุมทรงกลมขนาดใหญ่ อาร์คาเดียสนั่งอยู่หัวโต๊ะ ด้านข้างคือเหล่าฮีโร่ระดับสูงทั้งหมด
เอเธเรียส
เซเลสเทีย
กราเซียส
เวลครอซ
ฟอลคอน เรย์
รวมถึงภาคิน
บรรยากาศในห้องเงียบผิดปกติ แม้าจะจบลงแล้ว แต่ไม่มีใครดูผ่อนคลายเลย อาร์คาเดียสเป็ฝ่ายพูดขึ้นก่อน
“รายงานความเสียหาย”
เ้าหน้าที่รีบลุกขึ้น
“ทหารเสียชีวิต 1,842 นาย”
“าเ็หนักกว่า 5,000 นาย”
“แนวสะพานอเวจีเสียหายประมาณ 32%”
“กำแพงเมืองชั้นนอกได้รับผลกระทบจากมหาเวทของอสูรัเพลิง”
หลายคนเริ่มสีหน้าเคร่งเครียด เพราะแม้จะชนะ แต่นี่คือชัยชนะที่ต้องแลกมาด้วยความสูญเสียมหาศาล เอเธเรียสถอนหายใจเบา ๆ
“ถ้าภาคินไม่อยู่…”
“อาร์คาเนียคงแตกไปแล้ว”
หลายคนพยักหน้าเงียบ ๆ แต่ในขณะนั้นเอง เ้าหน้าที่ข่าวกรองคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา สีหน้าของเขาซีดเผือด
“ฝ่าา!”
“มีข่าวด่วนจากชายแดน!”
ทั้งห้องหันไปมองทันที ชายคนนั้นรีบวางม้วนเอกสารลงบนโต๊ะ
“สายลับของเราพบการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ในเนเธอร์กาห์”
“กองทัพปีศาจกำลังระดมกำลังเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล”
“รวมถึง…”
เขากลืนน้ำลาย
“เผ่าเฟรัลทัสด้วย”
ห้องทั้งห้องเงียบกริบทันที กราเซียสขมวดคิ้ว
“เผ่าสัตว์?”
เ้าหน้าที่พยักหน้าแรง
“ครับ…”
“มหาาาอสูรแห่งเฟรัลทัส ประกาศเข้าร่วมกับจอมมารเพลิงแล้ว”
ตูม…
บรรยากาศในห้องหนักอึ้งทันที เพราะทุกคนรู้ดีว่า เผ่าสัตว์นั้นแข็งแกร่งเพียงใด พวกเขาอาจไม่เก่งเวทมนตร์ แต่พละกำลังและความเร็วเหนืุ์ โดยเฉพาะนักรบระดับสูงของเฟรัลทัส แต่ละคนสามารถฉีกอัศวินเกราะหนักได้ด้วยมือเปล่า ฟอลคอน เรย์พึมพำเบา ๆ
“ถ้าพวกมันรวมกับปีศาจ…”
“สนามรบครั้งหน้าจะเลวร้ายกว่านี้หลายเท่า”
เ้าหน้าที่รีบพูดต่อ
“ยังไม่หมดครับ…”
“จากการคาดการณ์…”
เขากำกระดาษแน่น
“อีกไม่เกินหกเดือน”
“พวกมันจะเปิดศึกใหญ่อีกครั้ง”
เงียบ… ไม่มีใครพูดอะไรออกมา เพราะทุกคนเข้าใจดีว่า นี่ไม่ใช่าย่อยแบบวันนี้อีกแล้ว แต่มันคือ “าระหว่างเผ่าพันธุ์”
อาร์คาเดียสค่อย ๆ หลับตาลง ก่อนพูดเสียงต่ำ
“หกเดือน…”
“สั้นเกินไป”
เอเธเรียสพยักหน้า
“กำลังพลของเรายังฟื้นตัวไม่ทัน”
“หากโดนบุกพร้อมกันจริง…”
“เราป้องกันไม่ไหวแน่”
เซเลสเทียกำมือแน่น
“ประชาชนจะต้องตายจำนวนมาก…”
เวลครอซพูดเสียงเรียบ
“ถ้าเป็าเต็มรูปแบบ”
“อาร์คาเนียคนเดียวไม่มีทางชนะ”
ทุกคนเริ่มเงียบลงอีกครั้ง และในวินาทีนั้นเอง อาร์คาเดียสก็หันมาทางภาคิน
“เ้าคิดอย่างไร”
ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบช้า ๆ
“ถ้าศัตรูรวมพันธมิตร…”
“ฝ่ายเราก็ต้องทำเหมือนกัน”
เอเธเรียสหรี่ตา
“หมายถึง…”
ภาคินพยักหน้า
“เราต้องรวมเผ่าพันธุ์อื่น”
คำพูดนั้นทำให้หลายคนเริ่มมองหน้ากัน เพราะในความเป็จริง เผ่าพันธุ์ต่าง ๆ แทบไม่ไว้ใจกันเลย
มนุษย์
เอลฟ์
จักรกล
สัตว์
ปีศาจ
ต่างฝ่ายต่างมีประวัติขัดแย้งกันมานานหลายร้อยปี โดยเฉพาะ “เผ่าเอลฟ์” อาร์คาเดียสถอนหายใจเบา ๆ
“ข้าคิดเหมือนเ้า”
“และมีเพียงเผ่าเดียว ที่ยังพอเป็พันธมิตรกับมนุษย์ได้”
ภาคินตอบทันที
“เอลฟ์”
ราชันแห่งแสงพยักหน้าช้า ๆ
“ซิลวาเรีย…”
“นครแห่งป่าโบราณ”
เอเธเรียสเริ่มขมวดคิ้ว
“แต่พวกเอลฟ์ไม่ยุ่งกับามานานแล้ว”
“พวกเขาเกลียดมนุษย์บางส่วนด้วยซ้ำ”
เซเลสเทียพยักหน้าเบา ๆ
“โดยเฉพาะราชินีแห่งพฤกษา”
“นางไม่ไว้ใจมนุษย์เลย”
บรรยากาศเริ่มหนักอึ้งอีกครั้ง เพราะนี่คือปัญหาใหญ่ ถึงแม้อาร์คาเนีย้าพันธมิตร แต่ก็ไม่มีใครมั่นใจว่าเอลฟ์จะยอมช่วย แต่ในตอนนั้นเอง
อาร์คาเดียสกลับพูดขึ้นช้า ๆ
“แต่…”
เขาหันมองภาคินตรง ๆ
“เ้าต่างออกไป”
ภาคินเลิกคิ้วนิด ๆ ราชันแห่งแสงยิ้มบาง
“ข้าััได้”
“ในตัวเ้า…”
“มีจิติญญาของฮีโร่เผ่าเอลฟ์อยู่ด้วย”
ทันทีที่พูดจบ ทั้งห้องก็หันมามองภาคินพร้อมกัน เอเธเรียสเบิกตาเล็กน้อย
“จริงสิ…”
“ตอนใช้เวทบางอย่าง พลังมันคล้ายเอลฟ์มาก”
เซเลสเทียพยักหน้า
“โดยเฉพาะพลังธรรมชาติ”
อาร์คาเดียสลุกขึ้นช้า ๆ ก่อนเดินมาหยุดตรงหน้าภาคิน
“ดังนั้น…”
“ข้ามีคำขอ”
เขาวางมือบนไหล่ภาคิน
“จงไปยังซิลวาเรีย”
“และนำพันธมิตรกลับมาให้ได้”
ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที เพราะทุกคนรู้ดีว่า นี่คือภารกิจระดับชี้ชะตาโลก หากสำเร็จ อาร์คาเนียจะมีโอกาสรอด แต่หากล้มเหลว… าอีกหกเดือนข้างหน้า อาจกลายเป็วันล่มสลายของเผ่ามนุษย์ ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นช้า ๆ
“ผมจะไป”
คำตอบสั้น ๆ นั้น ทำให้หลายคนเริ่มมีประกายความหวังอีกครั้ง อาร์คาเดียสยิ้มบาง
“ดี”
“พรุ่งนี้เช้า เ้าออกเดินทางได้ทันที”
“เส้นทางไปซิลวาเรียอันตรายมาก”
“และป่าเอลฟ์…”
ดวงตาของเขาจริงจังขึ้น
“ไม่ต้อนรับคนนอก”
ลมกลางคืนพัดผ่านหน้าต่างห้องประชุมเบา ๆ ภาคินหันมองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนของอาร์คาเนีย แม้าครั้งแรกจะจบลงแล้ว แต่เขารู้ดี… คลื่นลูกใหญ่ของจริง กำลังจะมาถึง และการเดินทางครั้งใหม่ของเขา สู่ดินแดนแห่งเอลฟ์ กำลังจะเริ่มต้น…
316
