ทะเลสาบหมอกที่พวกเขาเพิ่งผ่านพ้นกลับเงียบสงัดจนน่าหวั่นใจ
พื้นน้ำเรียบสนิทคล้ายกระจก
หมอกควันสีขาวหนาแน่นผิดธรรมชาติ
คลื่นพลังธาตุแ่ ๆ ไหลวนอยู่รอบกาย
เหอหลงอวี่หยุดเดิน หูฟังเสียงรอบ ๆ
“แปลก…พลังธาตุที่นี่ไม่เหมือนเมื่อครู่ ราวกับมีบางอย่างจงใจซ่อนตัว”
หยางอี้หลินมองไปรอบ ๆ มือกำแน่นพร้อมเปลวเพลิง
“ฉันก็รู้สึก นายระวังตัวไว้ด้วย”
ท่ามกลางหมอกปรากฏเงาแสงสีน้ำเงิน–แดงสลับกัน
คล้ายกับ เส้นทางนำทางของน้ำอมฤต
ทุกครั้งที่เบาะน้ำอมฤตในอกเสื้อเหอหลงอวี่สั่นะเื แสงนั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
เหอหลงอวี่พึมพำ
“น้ำอมฤต…มันกำลังพาเราไปที่ไหนกันแน่?”
ทันใดนั้น เงาดำปรากฏขึ้นจากหมอก
รูปกายไม่ชัดเจน
เสียงหัวเราะเ็าเล็ดลอดออกมา
“เด็กน้อย…คิดว่ามีของล้ำค่าแล้วจะรอดจากเงาในหมอกได้งั้นหรือ?”
ศัตรูเรียกตัวเองว่า “นักล่าหมอก”
ใช้พลัง ธาตุเงาและหมอก ควบคุมทัศนวิสัยและโจมตีจากทุกทิศ
สามารถปล่อยเงามีดนับสิบพุ่งเข้าหาเหอหลงอวี่
เหอหลงอวี่ก้าวไปข้างหน้า
มือซ้ายควบคุมน้ำสร้างเกราะโปร่งแสง
มือขวาปล่อยไฟกำจัดหมอกที่หนาแน่น
หยางอี้หลินเข้าข้าง
ใช้เพลิงอัคคีสร้าง วงล้อมไฟ ป้องกันมิให้เงาเข้าใกล้
“ฉันจะเผาหมอกพวกนี้ออกไป นายรีบหาจุดอ่อนของมันเร็ว!”
เหอหลงอวี่ปิดตาลง ฟังการไหลเวียนของพลังในหมอก
“ที่แท้มันไม่ได้ซ่อนตัว แต่ใช้หมอกเป็ตัวขยายพลัง…ถ้าทำให้หมอกนี้แตกสลาย ศัตรูจะเผยร่างจริงออกมา”
เขาะโ
“อี้หลิน! รวมพลังกัน!”
ทั้งสองใช้ เพลิง–น้ำผสาน สร้างพายุหมอกกลับด้าน
ไฟทำให้หมอกขยายตัว
น้ำบีบอัดให้หมอกแตกกระจาย
ในที่สุดเงาของนักล่าหมอกก็ปรากฏร่างจริง
นักล่าหมอกถูกบีบให้อยู่กลางวงล้อม พูดเสียงเยาะเย้ย
“เ้าคือผู้ถูกเลือก…ผู้เบาะน้ำอมฤต”
“หมายความว่าอะไร?” เหอหลงอวี่ถาม สีหน้าเคร่งเครียด
นักล่าหมอกยิ้มมืดมน
“ของสิ่งนั้น…ไม่ใช่แค่เครื่องมือฝึกตน มันคือกุญแจ…ที่จะเปิดเส้นทางสู่วิถีะแท้จริง”
ก่อนที่ทั้งสองจะถามต่อ ร่างนักล่าหมอกก็สลายหายไปในหมอก ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะที่สะท้อนก้อง
เหอหลงอวี่กำเบาะน้ำอมฤตแน่น ความคิดมากมายผุดขึ้นในหัว
“กุญแจสู่วิถีะ…น้ำอมฤตนี้ไม่ใช่แค่สิ่งบ่มเพาะพลัง แต่เกี่ยวข้องกับความลับระดับฟ้า”
หยางอี้หลินมองเขา สีหน้าจริงจัง
“ถ้าเป็อย่างที่มันพูด…เราอาจตกอยู่ในเกมที่ใหญ่กว่าที่คิด”
ท่ามกลางหมอกที่กำลังจางหาย เส้นทางใหม่เผยออก
ลึกเข้าไปในเขตต้องห้ามของสำนักน้ำ
ที่นั่น…อาจเป็สถานที่เก็บซ่อนความจริงเกี่ยวกับน้ำอมฤต