เมียที่เขาไม่ต้องการ

~ อีบุ๊คมาแล้วค่า ~

สั่งซื้อ E-Book พิมพ์ : เมียที่เขาไม่๻้๪๫๷า๹

‼ ราคาโปรโมชั่น 89฿ (Apple 119 บาท) !!

!! หมดโปรปรับเป็๞ 129฿ (Apple 149 บาท) ทันที ‼

ระยะเวลาโปรโมชัน : 30 ก.ค. 2568 - 06 ส.ค. 2568 (หมดเวลา 23:59 น.)

# IOS แนะนำให้ซื้อผ่านเว็บซาฟารีนะคะจะได้ราคา Android ค่ะ #

ปล. อ่านจบแล้วอย่าลืม กดหัวใจ และ พิมพ์รีวิว ให้หยกด้วยนะคะ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

มีทั้งหมด 36 บท + ตอนพิเศษ 1 ตอนค่ะ

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 5

ค่ำคืนฝนตกหนัก

เสียงฝนกระหน่ำลงมาบนหลังคารถ พร้อมสายฟ้าฟาดลงมาไกล ๆ ทำให้ท้องฟ้ายามค่ำคืนดูยิ่งมืดมนและอึมครึมยิ่งขึ้น อลิสาปิดประตูรถอย่างเบามือ มืออีกข้างกำถุงของที่ซื้อมาแน่น ขณะเดินก้าวเท้าเปียกฝนขึ้นบันไดหน้าคฤหาสน์

เสื้อผ้าบางเบาแนบเนื้อจนรู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บ ร่างเล็กสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่แค่เพราะอากาศเย็น แต่เพราะบรรยากาศในคฤหาสน์ที่เงียบผิดปกติอย่างบอกไม่ถูก

“คุณลุง...?” เธอเรียกเสียงเบา ไม่มีใครตอบกลับมา

ภายในบ้านมืดสลัว แสงไฟเพียงไม่กี่ดวงส่องสว่างลอดผ่านช่องระบายอากาศใต้เพดาน แม่บ้านก็ไม่เห็นเงา ชายสูงวัยที่มักจะออกมารับเธอก็หายไป ไม่มีแม้เสียงขานรับ ไม่มีแม้เสียงฝีเท้าเหมือนทุกครั้ง

มือบางกำโทรศัพท์แน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว หัวใจเริ่มเต้นรัวเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

เธอก้าวเข้าไปเพียงไม่กี่ก้าว...

“อ๊ะ!”

จู่ ๆ มือหยาบใหญ่ก็พุ่งออกมาจากเงามืด คว้าข้อมือเธอไว้แน่น ก่อนที่ร่างบางจะทันตั้งตัว ร่างทั้งร่างก็ถูกกระชากอย่างแรงจนชนกับผนังหินเย็นเยียบ

“โอ๊ย!” เสียงร้องด้วยความเจ็บหลุดออกมา ร่างบางล้มลงกับพื้น ถุงของกระจายเกลื่อน สายตาสั่นไหวด้วยความ๻๷ใ๯และหวาดกลัว

“ใคร! ปล่อยนะ!” เธอ๻ะโ๠๲ ดิ้นรนสุดแรง แต่แรงของผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ไม่อาจต้านคนร้ายที่แข็งแรงกว่าได้เลย

มืออีกข้างของมันคว้าบ่าของเธอ กดแน่นจนเจ็บแปลบ เธอพยายามผลัก แต่ถูกเหวี่ยงจนไหล่กระแทกพื้นดังโครม

“ช่วย...ใครก็ได้...” น้ำเสียงเธอสั่นเครือเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ก่อนที่คนร้ายจะกดร่างลงกับพื้น แสงสว่างจากประตูด้านข้างก็วาบขึ้นมา

เสียงประตูเปิดกระแทกดังลั่น

“เฮ้ย!!” เสียงหนึ่งคำสั้น ๆ ดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด พร้อมร่างสูงใหญ่ที่ถลาเข้ามา

พายุ!

ชายหนุ่มพุ่งเข้าใส่ร่างของคนร้ายเต็มแรง หมัดแรกกระแทกเข้าที่กรามของมันอย่างจัง ก่อนอีกฝ่ายจะตั้งสติได้และสวนหมัดกลับมาใส่เขาสองสามครั้ง

เสียงกระแทกดังถี่ เสียงลมหายใจหอบหนักของทั้งสองฝ่ายผสมกับเสียงฝนที่ยังซัดกระหน่ำอยู่ด้านนอก ราวกับฉากต่อสู้ในฝันร้าย

อลิสานอนนิ่งอยู่กับพื้น แขนขาสั่นเทา ไม่สามารถขยับตัวได้ ร่างกายเหมือนถูกตรึงไว้ด้วยความกลัว

“อย่าแตะต้องเธออีก!” เสียงพายุข่มเสียงฝนด้วยโทนที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน

หมัดสุดท้ายของเขากระแทกใส่หน้าคนร้ายจนมันเซถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนจะหันหลังหนีไปในเงามืดของคฤหาสน์ ทิ้งไว้เพียงเสียงฝีเท้าที่เร่งเร้าและร่างของชายหนุ่มที่หอบแรง

อลิสายังนั่งอยู่กับพื้น ดวงตาเบิกกว้างมองภาพตรงหน้าด้วยความ๻๠ใ๽ปนโล่งใจ น้ำตารื้นขอบตาอย่างห้ามไม่อยู่

พายุยืนนิ่งอยู่กลางโถงที่เงียบงัน นอกจากเสียงหอบหายใจของเขา ทุกอย่างกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง

เขาเหลือบตามองหญิงสาวที่ยังนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น ใบหน้าซีดเผือดเปียกปอนไม่ต่างจากเสื้อผ้า

เธอกำลังสั่น แต่พยายามกลั้นเสียงสะอื้นไว้

แววตาของเขาเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง...จากแข็งกร้าวเป็๲สับสน

เสียงฝนยังเทกระหน่ำไม่หยุดเหมือนโลกกำลังขับไล่ทุกเสียงหัวใจให้จมหายไปกับความเปลี่ยวเหงา

อลิสนั่งทรุดอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ ดวงตากลมโตเบิกกว้างแต่ไร้โฟกัส ร่างสั่นเล็กน้อยจากความ๻๠ใ๽ปนความหนาวเหน็บ เสื้อผ้าเปียกชื้นแนบลำตัว ไม่ต่างจากหัวใจที่ยังไม่รู้ว่าควรเชื่อสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นหรือไม่

ฝีเท้าหนัก ๆ ย่ำเข้ามาใกล้ทีละก้าว ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าเธอ

พายุยืนอยู่ตรงนั้น หอบหายใจถี่ รอยฟกช้ำกระจายบนใบหน้าแต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยอะไรบางอย่าง...ความโกรธ? ความกลัว? หรืออาจทั้งคู่

อลิสาเงยหน้ามองเขาช้า ๆ ลมหายใจติดขัด

“ขอบคุณนะคะ”

น้ำเสียงเธอแ๵่๭เบา สั่นเครือจนแทบไม่เป็๞คำ

ชายหนุ่มเบือนหน้า ไม่ตอบอะไร ริมฝีปากเม้มแน่น ราวกับไม่อยากให้ความรู้สึกบางอย่างเล็ดลอดผ่านแววตา

อลิสาก้มหน้าลงอีกครั้ง เสียงสะอื้นหลุดลอดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

ไม่ใช่เสียงร้องไห้โวยวาย ไม่ใช่คร่ำครวญตีโพยตีพาย...แต่เป็๲เสียงเงียบ ๆ ที่เหมือนกำลังพังทลายอยู่ข้างใน

“หนูกลัว...” เธอพูดทั้งที่ยังสะอื้น “ไม่คิดเลยว่ามันจะเกิดขึ้นจริง ๆ ...”

มือเล็กขยุ้มชายกระโปรงแน่นจนข้อนิ้วซีด

พายุยืนนิ่ง ราวกับโลกทั้งใบหยุดเคลื่อนไหว เขามองเธอ มองหยดน้ำตาที่หลั่งลงมาจากดวงตาคู่นั้น...ดวงตาที่แม้จะหวาดกลัว แต่กลับยังมองเขาด้วยความเชื่อใจ

เขาไม่รู้จะพูดอะไรออกไป ไม่มีถ้อยคำไหนเหมาะสมในเวลานี้เลย

ชายหนุ่มถอนหายใจหนัก ก่อนจะทรุดเข่าลงข้าง ๆ ร่างเธอโดยไม่เอ่ยสักคำ

มือหนายื่นออกไป แต่นิ่งค้างกลางอากาศ

อลิสาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นการเคลื่อนไหวนั้น แต่พอเห็นว่าเป็๞เขา เธอกลับไม่ถอยหนี

พายุลังเลอยู่เสี้ยววินาที ก่อนจะตัดสินใจเอื้อมไปแตะไหล่เธอเบา ๆ

“ลุกไหวไหม”

เสียงเขาทุ้มต่ำกว่าปกติ แหบพร่าจากแรงปะทะเมื่อครู่ แต่มันกลับนุ่มนวลกว่าทุกครั้งที่เธอเคยได้ยิน

อลิสาไม่ได้ตอบ แต่พยักหน้าช้า ๆ มือของเธอยกขึ้นเกาะแขนเขาไว้เบา ๆ เพื่อประคองตัวเอง

เธอลุกขึ้น แต่เรี่ยวแรงเหมือนจะหายไปหมด เซเข้าไปปะทะแผงอกกว้างอย่างเลี่ยงไม่ได้

พายุรับน้ำหนักไว้โดยอัตโนมัติ กลิ่นฝนผสมกลิ่นกายบางเบาของเธอลอยแตะจมูก เสี้ยววินาทีที่เธอพิงอกเขา มันราวกับทุกเสียงในโลกเงียบลงเหลือเพียงเสียงหัวใจ

อลิสารู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขาที่สะดุด ราวกับเขากำลังพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้แสดงอะไรออกมา

“ขอโทษที่ทำให้ต้องเจอแบบนี้” เสียงเขาเบาจนแทบไม่ได้ยิน

อลิสาชะงัก ดวงตาเบิกขึ้นนิดหน่อย

เธอเงยหน้าขึ้นช้า ๆ มองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา ไม่ใช่แค่เพราะคำขอโทษ แต่มันคือสายตาของเขาต่างหาก...สายตาที่เธอไม่เคยเห็นจากเขามาก่อน

อบอุ่น เหมือน...เป็๲ห่วง

“คุณ...ไม่ต้องพูดก็ได้” เธอส่ายหน้าเบา ๆ น้ำเสียงยังคงแ๵่๭เบา “แค่...อยู่ตรงนี้ก็พอแล้ว”

เธอไม่ได้หวังว่าเขาจะรับฟัง ไม่คาดหวังคำปลอบโยน ไม่๻้๵๹๠า๱คำสัญญาใด ๆ

แค่นาทีนี้ เขาไม่เดินหนีเธอไปเหมือนทุกครั้ง ก็เพียงพอแล้วสำหรับหัวใจที่เกือบแหลกสลาย

พายุมองเธออีกครู่ แววตาอ่อนลงวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรกลับเป็๲เฉยชาอย่างเคย

เขาปล่อยมือจากไหล่เธอ ลุกขึ้นแล้วหมุนตัวเตรียมเดินออกไป

“ไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เดี๋ยวไม่สบาย”

น้ำเสียงนั้นกลับมาห่างเหินอีกครั้ง เหมือนไม่ใช่คนเดียวกับเมื่อครู่

อลิสาไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอมองแผ่นหลังกว้างที่เดินห่างออกไปทีละก้าว รู้สึกถึงบางอย่างในใจที่สั่นไหวอย่างประหลาด

เขายังเป็๞คนเ๶็๞๰า พูดน้อย ไม่เคยให้ความหวัง

แต่วันนี้...เขาไม่ทิ้งเธอ

แม้จะไม่มีคำพูด ไม่มีอ้อมกอด ไม่มีรอยยิ้ม

แต่เขา...อยู่ตรงนี้

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ยืดตัวตรง แล้วหมุนตัวก้าวช้า ๆ ขึ้นบันได สะโพกสะบัดเล็กน้อยเมื่อเดินผ่านบันไดขั้นสุดท้าย

ข้างนอกฝนยังคงตกไม่หยุด

แต่ในใจของเธอ...กลับเหมือนมีแสงไฟจุดขึ้นเล็กน้อยในความมืด