"เดี๋ยวพี่ขอไปล้างเนื้อล้างตัวก่อนนะ นอนเอาแรงไปก่อนพี่เข้มน่าจะออกไปข้างนอกทั้งวัน เรายังมีเวลาสนุกด้วยกันอีกเยอะเลยจ้ะที่รักของพี่"เธอพูดขึ้นในขณะที่หนุ่มน้อยกำลังถอดถอนแท่งความสุขออกจากรู์ของเธอช้าๆและบรรจง
"(กรึ้บ!) อ๊าย!" ปรางผวาลั่นเมื่อคู่ขาประจำตัวกระแทกแท่งความสุขเข้ามาสุดแรงโดยที่เธอไม่ทันระวังตัวก่อนจะรีบดึงออกแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไป ในขณะที่เธอยังมีสีหน้าเหยเกเพราะความใบวกกับความเสียวซ่านของแท่งอันนั้นที่เข้าไปถึงต่อมความกระสันเพียงเสี้ยววินาที"จะเล่นแบบนี้ใช่ไหมไนท์… มาจุดไฟทิ้งไว้แล้วคิดว่าจะหนีรอดหรอ"ทันทีที่เธอพูดจบก็รีบวิ่งลงจากเตียงตามเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็วโดยที่เธอไม่ลืมแก้เผ็ดชายคู่ขาอย่างสาสมใจในอ่างจากุชชี่กว่า 2 ชั่วโมงเด็กหนุ่มเองก็ไม่ปฏิเสธความ้าของหญิงสาวที่พร้อมจะมอบความสุขให้เธออีกหลายๆรอบในระยะเวลาที่ประมุขของบ้านไม่อยู่...
"สวัสดีครับพ่อ เดินทางกลับปลอดภัยนะครับ" เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กผู้ชายวัย6 ขวบยกมือพนมขึ้นไหว้ชายหนุ่มที่เขาเรียกว่าพ่ออย่างนอบน้อม
"ครับ อยู่ที่นี่อย่าดื้อกับย่าจ๋านะครับ บอลต้องเป็เด็กดีของย่าจ๋าตลอดนะ...รู้ไหม" ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบศีรษะของเด็กน้อยอย่างเอ็นดูก่อนจะหันไปยกมือไหว้หญิงวัย50 ปลายๆด้วยความเคารพ "ผมกลับก่อนนะครับแม่ไว้มีโอกาสผมจะมาเยี่ยมแม่อีกนะครับ"
"จ้า ถือว่ามูลนิธิโชคดีนะเนี่ย ที่เข้มมาได้จังหวะพอดีไม่อย่างนั้นแม่ก็คงต้องโทรไปรบกวนเข้มอีก" หล่อนพูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยสู้ดีคล้ายกับว่าเกรงใจอีกฝ่ายมาก
"อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ แม่ไม่ต้องเกรงใจอะไรผมถ้ามีปัญหาอะไรก็โทรไปบอกผมได้ตลอด 24 ชั่วโมงถ้าผมมาเองไม่ได้ผมก็ส่งลูกน้องมาช่วยดูแลทุกคนที่นี่อยู่แล้วต่อไปแม่อยากเก็บความทุกข์ไว้กับตัวเองแบบนี้นะครับเพราะมันจะทำให้แม่เสียสุขภาพหลายๆอย่าง" เข้มอธิบายความรู้สึกที่มีต่อผู้หญิงที่เขาเรียกว่าแม่ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือของหล่อนขึ้นมาลูบเบาๆอย่างคนเข้าใจแล้วทุกคนก็กลับมามีรอยยิ้มที่แสนสดใสอีกครั้ง
"เพราะแม่เห็นว่าเข้มทำงานหนักแม่เลยไม่อยากรบกวน… ไม่ว่ายังไงเข็มก็ต้องดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะลูกนะดูสิซูบลงไปเยอะเลย… เห็นว่ามีว่าที่คู่หมั้นแล้วเขาน่าจะช่วยหาของมาบำรุงลูกชายแม่บ้างเนาะ"ทุกคนต่างยิ้มตามคำพูดของหล่อน
"ได้ครับเดี๋ยวผมจะบอกให้เธอช่วยดูแลผมเป็อย่างดี แม่จะได้ไม่เป็ห่วงผมกลับก่อนนะครับแม่… สวัสดีครับ"
"สวัสดีจ้า...กลับดีๆนะลูก"
"หวัดดีครับพ่อเข้ม"
"หวัดดีครับ อย่าลืมที่พ่อบอกนะครับ"
"ครับพ่อ"
คนทั้งสองฝ่ายต่างกล่าวคำล่ำลาพร้อมกับโบกมือลาให้กันก่อนที่มาเฟียหนุ่มจะเดินกลับไปที่รถตู้สีดำคันใหญ่ที่จอดรออยู่ด้านหน้าประตูทางเข้า ที่มีป้ายตัวหนังสือขนาดใหญ่ว่า 'มูลนิธิแม่นวลจันทร์' ซึ่งเป็มูลนิธิช่วยเหลือเด็กยากไร้ที่พ่อแม่มีปัญหาหรือแยกทางกัน ซึ่งเข้มเป็ผู้ก่อตั้งมูลนิธิแห่งนี้เมื่อเกือบ 10ปีที่แล้ว โดยมีแม่นวลจันทร์หรือแม่นวลเป็ผู้บริหารงานและดูแลเด็กน้อยกว่า 20 ชีวิตในปัจจุบันซึ่งมีเด็กๆในความดูแลอายุั้แ่ 5 ขวบจนถึง 11 ปี มูลนิธิแห่งนี้จึงเป็ส่วนหนึ่งขององค์กรการกุศลทั้งหมดกว่า 10 แห่งที่เข้มเป็ผู้ก่อตั้งและอุปถัมภ์โดยใช้เงินส่วนตัวที่ได้จากธุรกิจสีขาวมาบริหารงานด้านองค์กรการกุศลเหล่านี้ซึ่งน้อยคนมากจะรู้ว่าหัวหน้ามาเฟียขาโหดในสายตาคนในวงการธุรกิจมืดจะมีจิตใจที่เมตตากรุณาต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกันขนาดนี้
ทั้งนี้เข้มได้รับอุปการะน้องบอล เด็กน้อยวัย 6 ขวบเป็ลูกบุญธรรมั้แ่เ้าตัวมีอายุเพียง 2 ขวบเท่านั้นด้วยความน่ารัก ฉลาด มีความคิดความอ่านเกินเด็กส่งผลให้เป็ลูกรักของบรรดาเ้าหน้าที่ที่ดูแลเด็กทั้งหมดมากเป็พิเศษ โดยที่เข้มเองมีความตั้งใจไว้ว่าจะรับน้องบอลไปเลี้ยงดูที่บ้านเหมือนเด็กคนอื่นที่ได้รับอุปการะจากพ่อแม่บุญธรรมอย่างเดียวที่เข้มรอนั่นก็คือการแต่งงานกับหญิงคนรักของเขาที่ชื่อปรางรดาหรือปรางให้สมบูรณ์เสียก่อนจึงจะมารับตัวเด็กน้อยไปอยู่ในฐานะลูกบุญธรรม พร้อมหน้าพร้อมตากันพ่อแม่ลูก…
"ไม่ได้เจอคุณบอลแค่ 2-3 เดือนดูคุณเขาตัวโตขึ้นนะครับนายใหญ่" เลขาส่วนตัวพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบในขณะที่รถตู้เพิ่งเคลื่อนตัวออกจากบริเวณมูลนิธิ
"นั่นสินะ ฉันก็เพิ่งสังเกต แต่ก็อย่างว่าเนาะเด็กกำลังโต" เข้มพูดไปยิ้มไปยังมีความสุข พลอยทำให้ลูกน้องอีก 3-4 คนมีรอยยิ้มไปด้วย
"กลับบ้านเลยไหมครับนายใหญ่" คนขับรถประจำตัวถามขึ้น
"เดี๋ยวแวะร้านอาหารตรงแยกข้างหน้าก่อนก็ได้ฉันว่าจะไปซื้อกับข้าวเข้าไปในบ้านให้ปรางกินน่ะ"
"ได้ครับนายใหญ่"
ในเวลาไล่เลี่ยกันที่คฤหาสน์หลังใหญ่ บนเตียงนอนขนาดคิงไซส์มีร่างเปลือยเปล่าของชายหนุ่มหญิงสาวนอนกอดก่ายกันอยู่ในสภาพอิดโรยระหว่างนั้นเด็กหนุ่มคู่ขาของปรางได้หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเล่นโซเชียลไปพลางๆก่อนที่เขาจะสะดุ้งสุดตัว เมื่อสัญญาณแจ้งเตือนบนหน้าจอโทรศัพท์ถึงพิกัด GPS ที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้บ้านเพียงไม่ถึง 200 เมตร
2K
