เื่:ย้อนเวลามาเป็คนเลี้ยงตัวไหม
ตอนที่11 เ้าจะใจร้ายกับข้าขนาดนั้นเชียวรึ
ผู้แต่ง:รัตนาภรณ์
เฉินซีซ่วนที่เดินไปหยุดยืนด้านหน้าลี่ถิงอันที่นางทำท่าทางพิลึกแปลกๆ อยู่นั้นเพราะนางเอาแต่บิดซ้ายบิดขวาไปมาไม่ยอมหยุด แถมนางยังเอาแต่งึมงำอยู่แบบนั้นด้วยภาษาอะไรของนางไม่รู้ เขาจึงจ้องมองใบหน้างามของแม่นางลี่ถิงอันแล้วะโเรียกนางออกมาเบาๆ
''นี่เ้า แม่นางลี่ถิงอัน" เขาเรียกลี่ถิงอันอีกครั้งทว่าอีกคนก็ยังไม่รู้สึกตัว นางยังทำท่าทางแปลกประหลาดอยู่แบบนั้นเหนือนเดิม แถมยังบ่นอะไรของนางงึมงำอยู่แบบนั้น
"ลี่ถิงอัน" เรียกนางอีกรอบ คราวนี้เขาะโเสียงดังลั่น ทำเอาลี่ถิงอันที่กำลังเพ้อฝันถึงเสี่ยวอันเร่อที่พึ่งเดินจากไปถึงกับใจนสถบออกมาด้วยความลืมตัว
"โอ๊ย!!! ห่าขั่วมึงเอ๊ย หมา4แม่มึงนิ" พร้อมกับยกมือทาบอก แล้วมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเอาเื่ที่อยู่ดีๆ อี่ตารองแม่ทัพขี้เก๊กก็มายืนะโซะเสียงดังทำให้นางนั้นใมาก แต่อีกคนกลับยิ่งงงหนักจึงถามนางออกมาใหม่
"พูดอะไรของเ้านะแม่นางลี่ถิงอัน หมา4 อะไรึ ข้าไม่เข้าใจ" ถามออกมาอย่างไม่เข้าใจ เพราะเธอได้เอ่ยวาจาแปลกประหลาดออกมาอีกครั้ง ทำให้เฉินซีซ่วนฟังไม่รู้เื่อย่างเมื่อครู่ออกมาอีกครั้งแล้ว
"ปะ!..เปล่า ข้าแค่ใ ก็คุณชายเล่นมาแบบเงียบๆ ข้าน้อยเลยใแค่นั้นเองเ้าค่ะ" บอกอีกคนอย่างโป้ปดออกไปหวังเอาตัวรอด แล้วใครมันจะบอกได้ล่ะว่านางกำลังด่าพ่อแม่ของอีกคน ถ้าอีตานี่รู้เข้ามีหวังคอเธอได้ขาดแน่ๆ
"อ่อ!" เขาทำหน้าเหมือนเข้าใจ
"แล้วท่านชายมีอะไรกับข้าเ้าค่ะ?" ย้อนถามอย่างสงสัยว่าอีตาท่านรองแม่ทัพใหญ่เช่นนี้ มีอะไรกับนางกันแน่
"เปล่า! ข้าแค่เห็นเ้ามีท่าทีแปลกๆ ข้าเลยคิดว่าเ้าโดนผีเข้าเหมือนที่ลี่ถังอินว่า หึ! หึ!" ว่าออกมาพร้อมกับพยายามกลั้นขำเอาไว้ไม่ให้มันหลุดออกมา
"อะไรน่ะ นี่เ้าลี่ถังอินหาว่าข้าผีเข้าอย่างนั้นหรือเ้าค่ะ" ถามออกมาอย่างคนหาเื่ ใบหน้างามของนางที่เวลานี้เริ่มมีอารมณ์หน่อยๆ
หน๋อย! ไอ้น้องชั่ว นี่คงไปพูดนินทาอะไรนางให้อี่ตานี่ฟังแน่ๆ เขาถึงได้มาพูดว่าเธอโดนผีเข้าแบบนีเ
"อือ! ข้าก็ว่ามันท่าจะจริงเหมือนลี่ถิงอันพูดเสียด้วยสิ เพราะข้าเองก็เห็นเ้าแปลกๆ หลายครั้งแล้ว" เขาพูดออกมาอย่างกลั้นขำ
"นี่ท่านชาย!" เธอว่าออกมาอย่างนึกโมโห แต่นางก็ทำอะไรเขาไม่ได้อยู่ดี
"..." ไม่มีอะไรหลุดออกมาจากปากเขา แต่สายตาเขาก็ยังมองหน้าลี่ถิงอันอย่างพยายยามกลั้นขำ
"แล้วท่านชายมีเื่อะไรกับข้าอย่างนั้นรึเ้าค่ะ?"
"ข้าไม่มีธุระอะไรกับเ้าหรอก ข้าแค่จะถามว่าเ้ามีอะไรให้ข้ากินบ้างไหม? ข้าหิว"
"ข้าไม่มีอะไรให้ท่านกินหรอกเ้าค่ะ"
แล้วเฉินซีซ่วนก็มองไปยังซึ้งที่ไม่ได้ปิดฝา แล้วเขาก็เห็นว่ามันยังมีก๋วยเตี๋ยวหลอดและขนมจีบที่ส่งคันโขมงชวนน้ำลายสอเหลืออยู่สักสี่ห้าชิ้นที่เขามองเห็นด้วยตาตอนนี้
"แล้วนั่นมันคืออะไรกัน ที่มันนอนอยู่ในซึงนึ่ง มันกินไม่ได้รึอย่างไรกัน" ว่าออกมาอย่างเหลืออด ในความโกหกซึ่งๆ หน้าของนาง ทั้งที่หลักฐานก็มีให้เห็นอยู่ตอนนี้
"อันนั้นข้าเก็บเอาไว้กินเองเ้าค่ะ ข้าไม่ขาย..." ว่าพร้อมกับเอาฝามาปิดบังสายตาเอาไว้อย่างเร็ว
"เ้าจะไม่ขายให้ข้าจริงๆ รึ เ้าจะไม่ให้ข้าที่ยังไม่ได้กินข้าวเช้าสักคำแบบนี้ใช่ไหม เ้าจะใจร้ายกับข้าขนาดนั้นเชียวรึ"
"ท่านจะกินอะไรบ้าง เดี๋ยวข้าแบ่งให้ก็ได้" ก็อี่ตารองแม่ทัพเล่นพูดเหมือนนางใจดำ แล้วใครมันจะทนไหว
"เ้าจะขายให้ข้าแล้วใช่ไหม?"
"ข้าก็จะขายอยู่นี่ไงเ้าค่ะ ข้าถึงได้ถามหรือว่าท่านจะไม่ซื้อแล้ว" ถามออกมาพร้อมด้วยน้ำเสียงที่ใครได้ฟังก็คงจะรู้ว่านางเองเริ่มจะโมโหเขาขึ้นมาแล้วอีกครั้ง
"ข้าเอาขนมจีบสักสิบลูก แล้วเอาไอ้ม้วนๆ ที่นอนอยู่ในซึงนั้นอีกสักสามชิ้นก็แล้วกันลี่ถิงอัน" แล้วเขาก็หันไปเรียกให้ถิวชีถัวให้เอาเงินที่อยู่ในถุงมายื่นให้เขา
"รอสักครู่น่ะเ้าค่ะ เดี๋ยวข้าหยิบให้" ว่าพร้อมกับหันไปหยิบของตามที่เฉินซีซ่วนสั่งเมื่อครู่
"ได้สิ เดี๋ยวข้ารอกี่อีแปะรึ"
"22 อีแปะเ้าค่ะท่านชาย นี้เ้าค่ะขนมของท่าน" แล้วเฉินซีซ่วนก็หยิบเอาถุงจากมือลี่ถิงอันยื่นให้เขา แล้วทำท่าจะเดินหันหลังหนีจากไปโดยยังไม่ได้จ่ายเงิน
"ข้าไปแล้วนะเ้า"
"เดี๋ยวสิ! นี่ท่านจะไม่จ่ายข้ารึไง เงินนะ จ่ายมาก่อนสิเ้าค่ะอย่าทำเนียนเช่นนี้" ว่าพร้อมกับรีบวิ่งออกมาดักหน้าเฉินฉีช่วยที่ตั้งท่าจะเดินจากไป
"อ๋อ!!! จริงๆ เหรอเหรอเหรอสิข้าลืม เอานี่ไม่ต้องทอนข้านะ" แล้วยื่นเงินให้สามสิบอีแปะ แล้วเดินออกไปเลย
ลี่ถิงอันที่เดินมาก้มหน้าดูในชึ้งก็เห็นว่ายังเหลือของขายอยู่ไม่มาก จึงคิดว่าจะเก็บของแล้วไปทำงานที่โรงเตี๊ยมเลย
(ขนมที่เหลือเอาไปฝากอันอันดีกว่า) ว่าแล้วรีบหยิบขนมจีบและก๋วยเตี๊ยวหลอดที่เหลืออยู่ในก้นซึงนึ่งมาใส่ถุงกระดาษ แล้วเก็บร้านมุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยมด้วยความเร่งรีบ
โรงเตี๊ยม
ทันทีที่ลี่ถิงอันได้เดินเข้ามาข้างในโรงเตี๊ยม แม่นางอันอันก็เดินเข้ามาถามไถ่นางทันที เพราะเมื่อวานอันอันไม่เห็นลี่ถิงอันมาทำงานที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้
"ท่านพี่ลี่ถิงอัน เมื่อวานท่านพี่หายไปไหนมา ทำไมถึงไม่มาทำงานเ้าค่ะ ข้าถามคนแถวตลาดที่ขายของใกล้ๆ ร้านท่านพี่ เขาก็บอกว่าไม่เห็นท่านพี่มาขายของวันนี้ ท่านพี่เป็อะไรรึเปล่าเ้าค่ะ" พร้อมมองสำรวจหญิงสาวข้างกายอย่างนึกเป็ห่วง
"ข้าไม่ได้เป็อะไรมากหรอก ข้าแค่ปวดหัวนิดเดียว ข้าเลยนอนพักเอาแรงแค่นั้น" ว่าออกมาให้อีกคนคลายจากความเป็ห่วง
"ดีแล้วเ้าค่ะ ท่านพี่ลี่ถิงอัน ปะ! เราไปทำงานกันดีกว่าเ้าค่ะ"
"อันอัน อ่ะนี่ พี่เอามาฝากเ้าลองซิมดูว่ารสชาติได้ไหม พอดีข้าทำขายใหม่" พร้อมกับยื่นถุงขนมจีบ และก๋วยเตี๋ยวหลอดที่อยู่ในมือของนางให้อันอันที่รับเอาไปแล้วเปิดปากถุงกระดาษดูสิ่งของที่อยู่ข้างในว่ามันคืออะไรกันแน่
"ขนมจีบ ก๋วยเตี๋ยวหลอดอย่างนั้นรึท่านพี่ ข้าขอบคุณท่านพี่มากเลยเ้าค่ะ ข้าอยากกินพอดีเลย แต่มันหากินยากชะมัด ข้าไม่เห็นจะมีใครทำขายเลย" แล้วทั้งสองสาวก็เดินจูงมือกันเข้าไปข้างใน แล้วเริ่มลงมือทำงานกันเพราะเริ่มมีลูกค้าเริ่มมาใช้บริการกันหนาตามากแล้ว
ตัดภาพมาที่เฉินซีซ่วน
เฉินซีซ่วนที่เวลานี้ได้หยิบเอาถุงขนมจีบกับก๋วยเตี๋ยวหลอดที่ได้ชื้อมาจากลี่ถิงอันมาเทใส่ชาม ชายหนุ่มเทรวมกันตามด้วยน้ำจิ้ม และหยิบแคบหมูไร้มันกับแป้งทอดที่ผสมรวมกันที่อยู่ในถุงเล็กๆ ขึ้นมาเทรวมกันจนหมด
"นานๆ ได้กินที" เพราะไม่ค่อยเห็นมีขายสักเท่าไหร่นัก แม้แต่ในโรงเตี๊ยมเองก็ไม่ค่อยมีใครทำขายแล้ว และยิ่งของแถมในถุงกรอบๆ แบบที่นางแถมมายิ่งไม่มีใครเขาทำแบบนี้เท่าที่เขาเคยกินมา
"รสชาติดีกว่าที่คิด ถึงแม้คนทำจะมีท่าทีแปลกๆ ก็เถอะ" ถึงว่ายืนมองดูตั้งนาน เขาได้เห็นว่ามีคนยืนต่อแถวรอชื้อของกับนางตั้งหลายคน
2K
