ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        หลินซย่าจื้อรู้สึกว่าเริ่มมีหวัง “สวีเทาอย่างไรเล่าข้าบอกตั้งแต่คราวก่อนแล้วไม่ใช่หรือ! เจ้าคิดดูเถิดสวีเทาเป็นหลานหัวหน้าหมู่บ้าน พ่อตาเขาเป็นกำนัน ใหญ่กว่าหัวหน้าหมู่บ้านเสียอีก”

        “แต่ครอบครัวที่ลูกชายหัวหน้าหมู่บ้านแต่งงานด้วยเป็นผู้ช่วยนายอำเภอ!” หลินหวั่นชิวพูด

        หลินซย่าจื้อแทบจะนอนลงบนโต๊ะนางพยายามขยับเข้าใกล้หลินหวั่นชิว ยืดคอยาวเหยียด

        หากยาวกว่านี้อีกหน่อยหลินหวั่นชิวรู้สึกว่าไปเป็นผีแขวนคอตายได้เลย

        “ชิวเอ๋ย เจ้าไม่เข้าใจ ผู้ช่วยนายอำเภอเป็นขุนนางราชสำนักพวกเขาหวงแหนตำแหน่งตัวเองที่สุด เคยเห็นของดีมาก็มากเจ้าก็เข้าไปอยู่ในอำเภอมาแล้วน่าจะรู้ว่าในอำเภอมีบ้านหลังใหญ่และของล้ำค่าดาษดื่นหากคิดจะยึดเอามาหมดคงวุ่นวายพอดี แต่ในหมู่บ้านไม่เหมือนกัน ชนบทแร้นแค้นสวรรค์สูงฮ่องเต้ห่างไกล[1] หัวหน้าหมู่บ้านมีอำนาจสูงสุดในทุกๆเรื่อง หากเขาอยากใส่ความพวกเจ้า พวกเจ้าย่อมหนีไม่รอดเป็นแน่แต่หากกำนันออกหน้าคุยให้ เขาต้องไม่กล้าทำกระไร ส่วนผู้ช่วยนายอำเภอ…ต่อให้สวีฝูไปหาก็ไม่มีทางสนใจเรื่องพวกนี้ เงินไม่ได้เยอะขนาดนั้นไม่เอาตัวเองมาเสี่ยงหรอก”

        หลินหวั่นชิวลังเล “ต้าเจี่ย…หัวหน้าหมู่บ้านชั่วร้ายขนาดนั้นจริงหรือ? ที่ผ่านมาดูแล้วก็ยุติธรรม...”

        หลินซย่าจื้อ “ไอ๊หยา น้องสาวของข้า เจ้าเลิกไร้เดียงสาเสียที…”

        “หลินซย่าจื้อ นังโสเภณีข้าจะฉีกปากเจ้า!”

        จังหวะนี้เองที่ซุนซื่อพุ่งเข้าใส่หลินซย่าจื้อจากด้านนอก

        หลินซย่าจื้องุนงง ยายแก่นี่โผล่มาจากที่ใด

        นางเจ็บที่ศีรษะ ถูกซุนซื่อกระชากผมอย่างแรงซุนซื่อออกแรงเต็มพิกัด เจ็บจนหลินซย่าจื้อต้องร้องออกมา

        แต่นี่ยังไม่จบซุนซื่อยังใช้เท้าทักทายร่างกายท่อนร่างของนาง

        “ข้าจะทำลายจุดสงวนของเจ้าเสียถ้าทำให้เจ้าเลือดออกไม่ได้ ข้าไม่ขอใช้แซ่ซุนอีก” มารดามันเถิดเรื่องที่ครอบครัวนางวางแผนร้ายถูกนังสตรีก้นบานนี้เปิดโปงเสียหมดตอนนี้ซุนซื่ออยากจะฆ่าหลินซย่าจื้อด้วยซ้ำ

        “โอ๊ย…ปล่อยข้า!” หลินซย่าจื้อเจ็บที่ศีรษะ นางเริ่มตอบโต้ ยกมือข่วนซุนซื่อทิ้งรอยแผลมีเลือดไหลหลายรอยบนใบหน้า

        “ฆ่ากันแล้ว!”

        “ผู้ใดก็ได้!”

        “แยกพวกนางเร็วเข้า…”

        หลินหวั่นชิวสบโอกาสวิ่งออกไป ป้าสองจ้าววิ่งนำสตรีสองคนเข้ามาทำเป็นห้ามปรามแต่แท้จริงแล้วผลักให้ทั้งสองคนออกไปด้านนอก ทั้งคู่ตบตีกันจนลืมตัวไม่รู้ว่าตัวเองถูกไล่มาถึงประตูหลัก

        ป้าสองจ้าวแทบจะหยิบฆ้องมาตี “ไอ๊หยา…จะฆ่ากันตายแล้ว!”

        “ฆ่ากันแล้ว!”

        นางกับสตรีที่พามาด้วยสองคนช่วยกันตะโกนประตูบ้านเจียงมีชาวบ้านมามุงอย่างรวดเร็ว

        ทุกคนเห็นว่าคนที่กำลังตีกันคือภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านกับหลินซย่าจื้อก็ตกใจ

        ปกติไม่มีผู้ใดในหมู่บ้านกล้ามีเรื่องกับภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านส่วนหลินซย่าจื้อก็เป็นที่รู้กัน ไม่มีผู้ใดอยากมีเรื่องหรือข้องเกี่ยวมากเกินไปเช่นกัน

        ดังนั้นการได้เห็นทั้งคู่ตบตีกันจึงเป็นภาพที่น่าตื่นตกใจ

        “รีบไปตามหัวหน้าหมู่บ้าน” มีคนพูดขึ้น

        “จางยาจื่อไปตามแล้ว”

        “ไอ๊หยา รีบแยกพวกนางเถิด”

        “จะแยกอย่างไรเล่า?”

        ชาวบ้านมองคนที่กำลังตบตีกันด้วยความกลัดกลุ้มตบตีกันเละเทะขนาดนี้ ไม่รู้จะแยกอย่างไรจริงๆ

        “สะใภ้บ้านเจียง นี่มันเกิดกระไรขึ้น?” มีคนถามหลินหวั่นชิว

        หลินหวั่นชิวร้อนใจจนน้ำตาไหลเอาแต่ส่ายหน้าไม่ยอมพูด

        “ข้ารู้ว่าเกิดกระไรขึ้นหลินซย่าจื้อบอกว่าหัวหน้าหมู่บ้านวางแผนจะยึดบ้านตระกูลเจียงบอกให้น้องสาวนำเงินสองร้อยตำลึงออกมาไกล่เกลี่ย ภรรยาเจียงเหล่าต้าถามว่าให้ผู้ใดช่วยไกล่เกลี่ยหลินซย่าจื้อบอกว่าให้สวีเทาช่วย บอกว่าพ่อตาสวีเทาเป็นกำนันหัวหน้าหมู่บ้านไม่กล้าขัดขืนกำนัน บอกว่าหัวหน้าหมู่บ้านขายชื่อคนเกณฑ์แรงงาน ใส่ชื่อบุรุษหนุ่มหมู่บ้านพวกเราแทนผู้อื่นส่วนตัวเขาคอยเก็บเงิน หัวหน้าหมู่บ้านยังสมคบคิดกับคนเก็บภาษีมีส่วนแบ่งและรีดเงินจากพวกเราทั้งยังบอกอีกว่าหัวหน้าหมู่บ้านอมเงินขุดบ่อซ่อมถนน…เอาเป็นว่ามีแต่เรื่องไม่ดีซุนซื่อได้ยินเข้าเลยตีกัน”

        “ใช่ ข้าได้ยินเช่นกัน!”

        “ข้าก็ได้ยินตอนแรกกะจะมาหางานทำที่บ้านเจียง คิดไม่ถึงว่ามาถึงแล้วจะได้ยินเข้า”

        ฟู่เหรินสองสามคนพูดเสริมกันคนละนิดละหน่อยบรรดาชาวบ้านเข้าใจทันที

        ที่แท้ก็จะหลอกเอาเงินบ้านเจียงนี่เอง

        สองร้อยตำลึงเลยนะ ช่างกล้าเสียจริง

        แต่ว่า หัวหน้าหมู่บ้านคิดจะยึดบ้านเจียงจริงหรือ?

        เรื่องนี้พูดยากชาวบ้านต่างก็รู้เรื่องที่หลินซย่าจื้อบอกว่าหัวหน้าหมู่บ้านทำพวกเขารู้ดีแจ่มแจ้งแต่แขนมิอาจสู้ต้นขาได้ ทุกคนจึงทำกระไรไปมากกว่าโกรธไม่ได้

        นึกไม่ถึงเลย…

        หลินซย่าจื้อใจกล้ามากถึงกับกล้าพูดให้หลินหวั่นชิวฟังเพื่อเงินสองร้อยตำลึง

        แต่ว่า…นางคงคิดว่าไม่มีผู้ใดได้ยินส่วนหลินหวั่นชิวก็คงไม่กล้าเอาออกไปพูดสินะ

        หากนำเรื่องฉาวโฉ่ของหัวหน้าหมู่บ้านออกไปพูด…หลินหวั่นชิวไม่อยากอยู่หมู่บ้านนี้แล้วหรือไร?

        ต่อให้บอกว่าหลินซย่าจื้อเป็นคนบอก…เหอะๆ ไม่ว่าผู้ใดเป็นคนบอกหากออกมาจากปากเจ้าย่อมโดนหัวหน้าหมู่บ้านเล่นงานเป็นแน่

        อีกอย่าง เรื่องที่ไม่มีหลักฐาน หลินซย่าจื้อจะปฏิเสธว่าไม่ได้บอกก็ได้

        ไม่คิดเลยว่าเรื่องราวจะบังเอิญเช่นนี้ไม่ใช่แค่คนนอกได้ยิน แต่หนึ่งในนั้นยังมีภรรยาหัวหน้าหมู่บ้าน

        “หยุดประเดี๋ยวนี้!” หัวหน้าหมู่บ้านวิ่งหน้าเครียดเข้ามายายแก่สองสามคนที่พูดก่อนหน้านี้เสียงดัง เขาได้ยินทั้งหมดเป็นอย่างชัดเจน

        เกือบตายด้วยความโมโห

        สุดยอดมากหลินซย่าจื้อ สุดยอดมากสวีเทา

        หมอสวีตามมาด้วยเช่นกัน ตอนนี้หน้าเขาซีดเผือดรีบอธิบายกับสวีฝู “ต้าเกอหลินซย่าจื้อต้องพูดมั่วเป็นแน่ นางดึงลูกเทามาอ้างมั่วๆท่านก็รู้ว่าลูกเทาเป็นคนอย่างไร ท่านสั่งกระไรเขาก็ทำตามเสียหมด หลายปีมานี้เขาให้ความเคารพท่านมากกว่าข้าที่เป็นพ่อแท้ๆเสียอีกท่านอย่าได้ฟังคำพูดของนังสตรีบ้านี่นะขอรับ!”

        “ใช่แล้วต้าเกอหลินซย่าจื้อถึงกับเอาลูกเทาของเราไปอ้างเพื่อรีดเงินบ้านเจียงทั้งยังพาดพิงถึงท่าน สตรีเช่นนี้ควรได้รับการสั่งสอน!”

        ฟ่านซื่อ ภรรยาของหมอสวีพูดตามนางพูดจบก็เข้าไปร่วมวง ฉีกกระโปรงหลินซย่าจื้อ และบีบก้อนเนื้อนุ่มที่หน้าอกของนางอย่างเต็มแรง

        สามารถพูดได้ว่านางรู้วิธีลอบลงมือเหมือนพี่สะใภ้ตัวเองพี่สะใภ้โจมตีร่างกายท่อนล่าง นางโจมตีร่างกายท่อนบน บีบสุดแรงจนเมล็ดองุ่นดำบนอกหลินซย่าจื้อแทบหลุดออกมา

        หลินซย่าจื้อเจ็บจนกรีดร้องโหยหวน

        คนบ้านเหล่าหลินเพิ่งมาถึงวิ่งมาจนหอบพวกเขางุนงงไปหมดเมื่อเห็นเหตุการณ์ สวี่ซื่อร้องแล้วกระโดดเข้าไปร่วมวงทันทีจะดึงหลินซย่าจื้อออกมา

        น่าเสียดาย สองสะใภ้บ้านสวีไม่ให้โอกาสสะใภ้รองของสวีฝูวิ่งเข้าไปช่วย บรรดาสตรีเฒ่าที่คิดจะประจบบ้านสวีก็เข้ามาช่วยด้วยเช่นกันทำเป็นช่วยห้ามแต่แท้จริงแล้วช่วยดึงไปให้ตี หลินซย่าจื้อกับสวี่ซื่อโดนรุมจนสลบ

        เจียงหงหย่วนมายืนอยู่ข้างหลินหวั่นชิวตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ก้มหน้าพึมพำข้างหูนาง “หมากัดกันละครเรื่องนี้สนุก ภรรยาข้าเก่งยิ่งนัก!”

        เชิงอรรถ

        [1] สวรรค์สูงฮ่องเต้ห่างไกล(天高皇帝远) หมายถึงสถานที่ห่างไกลอำนาจจากศูนย์กลางไปไม่ถึง