ตอนที่4 ฉันก็ยังหาเธอเจออยู่ดี
ในทุกๆวันฉันมักจะอ่านหนังสืออยู่ตลอดไม่ค่อยได้ออกไปเล่นข้างนอกกับคนอื่นๆ
แต่จะมีก็แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่คอยชวนฉันออกไปเล่นด้วยกันเสมอ
เธอเป็ลูกสาวของเ้าของเขตและเมืองท่าแห่งนี้
ถ้ามองในมุมความเป็จริงแล้วฉันกับเด็กคนนั้นคงไม่มีทางได้เป็เพื่อนกันอย่างแน่นอน
ด้วยฐานะทางครอบครัวที่ต่างกันชีวิตความเป็อยู่ที่ต่างกัน
ฉันเป็เด็กกำพร้าคนหนึ่งที่ได้โบสถ์แห่งนี้รับเลี้ยงไว้ฉันรู้สึกขอบคุณโบสถ์แห่งนี้ ขอบคุณคุณเชลก้าที่คอยดูแลฉันกับเด็กคนอื่นๆจนฉันมีวันนี้ได้
และที่จะขาดไม่ได้เลยก็คือเพื่อนคนแรกของฉันแองเจล่า
ในตอนที่รู้ข่าวว่าแองเจล่าจะต้องไปเรียนที่เมืองหลวงฉันเสียใจมากเพราะจะไม่ได้เจอแองเจล่าอีก
โบสถ์เองก็ดีขึ้นบ้างจากเงินเล็กๆน้อยๆ ที่แองเจล่านำมันมาให้
อาจจะฟังดูเห็นแก่ตัวถ้าจะบอกว่าฉันและเด็กคนอื่นๆใช้เงินของแองเจล่าเพื่อให้มีชีวิตต่อไปก็ตาม
หลังจากที่แองเจล่าไม่ได้มาที่นี่อีกฉันคิดว่าโบสถ์แห่งนี้คงจะต้องถูกลืมและถูกปล่อยให้รกร้างไป
เพราะโบสถ์แห่งนี้ไม่มีเงินสนับสนุนเลย
และชาวบ้านส่วนใหญ่ไม่ได้ศรัทธาในตัวพระเ้าและโบสถ์แต่กลับศรัทธาในตัวของดยุกลินคอล์นแทน
หลังจากที่แองเจล่าได้ไปเรียนที่เมืองหลวงดยุกลินคอล์นก็ได้เข้ามาปรับโครงสร้างต่างๆภายในเมืองจนเมืองท่าแห่งนี้มีผู้คนมากมาย
เศรษฐกิจของเมืองดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดความเป็อยู่ของประชาชนดีขึ้น
และยังช่วยสนับสนุนโบสถ์ให้มีการปรับปรุง
คุณเชลก้าบอกว่าเป็การปรับปรุงแต่สำหรับฉันมันคือการสร้างใหม่แล้วใหญ่โตกว่าเดิมหลายเท่า
ฉันไม่แปลกใจเลยว่าทำไมผู้คนถึงศรัทธาในตัวผู้ปกครองเขตดยุกลินคอล์นหรือพ่อของแองเจล่ามากกว่าโบสถ์
ถ้าเกิดแองเจล่ารับ่ต่อท่านดยุกลินคอล์นฉันเองก็อยากจะคอยช่วยเหลือเธอเป็การตอบแทนที่แองเจล่ามอบชีวิตและความหวังให้กับฉันและคนที่นี่
แองเจล่าจะรู้หรือเปล่านะว่าตอนนี้ฉันกลายเป็ซิสเตอร์ไปแล้ว
จะยินดีกับฉันไหมนะ
เมื่อก่อนตอนที่ฉันเล่นกับแองเจล่าเนเน่ และคลาวด์ ฉันได้บอกความฝันของฉันให้กับทั้งสามคนฟัง
แล้วคลาวด์หัวเราะใส่ฉันแองเจล่าถึงกับโกรธคลาวด์แล้วไม่ยอมคุยด้วยทั้งวันจนคลาวด์มาขอโทษฉัน
ฉันเลยต้องไปบอกแองเจล่าว่าให้ยกโทษให้คลาวด์
ทุกครั้งที่ฉันเล่าความฝันให้คนอื่นฟังก็จะมีคนอยู่2 ประเภทคือ เฉยๆ ไม่สนใจ กับคนที่หัวเราะใส่
แต่แองเจร่านั้นไม่ใช่
เธอบอกว่ามันวิเศษไปเลยที่ฉันมีความฝันแล้วยังโกรธคลาวด์แทนฉันอีก
เป็ครั้งแรกที่มีคนพูดกับฉันแบบนี้
ฉันดีใจมากจนทำให้มีความหวังว่าจะได้เป็ซิสเตอร์แล้วจะให้แองเจล่าชมฉันให้ได้
“พี่เบตๆมีคนมาหาพี่เบตแหนะ”
“ใครหรอ”
“พี่คลาวด์กับใครก็ไม่รู้อ่ะสวยมากเลย”
คลาวด์พาผู้หญิงมาที่โบสถ์หรอหายากนะ แล้วมีธุระกับฉันอีกต่างหาก
“ขอบใจจ้ะ”
ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่แต่การที่คลาวด์ไปไหนมาไหนกับผู้หญิงนี่เป็เื่ที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก
ถึงข้างในจะเป็คนใจดีชอบช่อยเหลือคนอื่นมากแค่ไหนแต่ภายนอกคลาวด์มักจะปล่อยออร่าเ็าสร้างบรรยากาศจนไม่ค่อยมีคนเข้าใกล้
นั่นแหละที่เป็สาเหตุที่เขาไม่ค่อยมีผู้หญิงคนไหนเข้าใกล้เขาเลย
แล้วทำไมวันนี้ถึงพาผู้หญิงมาที่โบสถ์กันนะ
เบตรีบเดินออกจากห้องอ่านหนังสือเพื่อจะได้ไปพบคนที่มาหาเธอที่โบสถ์
ฉันนั่งรออยู่ที่ห้องรับรองของโบสถ์
แปลกใจ
ฉันล่ะแปลกใจกับโบสถ์ที่นี่จริงๆ
ดูจากภายนอกว่าใหญ่มากแล้วแต่พอได้เข้ามาข้างฉันก็รับรู้ได้ทันทีว่าโบสถ์ที่นี่มันใหญ่กว่าโบสถ์ที่เมืองหลวงไปแล้ว
นี่ท่านพ่อทำอะไรลงไปกันแน่
จะให้คนในโบสถ์แตกแยกกันเองหรืออย่างไร
แน่นอนโบสถ์ในเมืองหลวงนั้นสวยงามและยิ่งใหญ่กว่าโบสถ์ที่อื่นในราชอาณาจักร
เพราะเป็ศูนย์กลางของศาสนา
เมืองหลวงเป็เขตยุทธศาสตร์ทั้งหมดในการจัดตั้งไม่ว่าจะเป็องค์กรหน่วยงาน หรือกองกำลังพิเศษของราชอาณาจักร
แต่การที่ท่านพ่อทำแบบนี้ไม่ใช่การซื้อใจคนของโบสถ์แต่เป็ย้ายอำนาจศูนย์กลางของโบสถ์มาไว้ในเขตของตัวเองเรียบร้อยแล้วไม่ใช่หรือไงกัน
ฉันเริ่มสับสนกับตัวเองก่อนหน้านี้ที่บอกว่าตัวเองเข้าใจแผนการของท่านพ่อ
ชักไม่แน่ใจแล้วสิว่าท่านพ่อ้าจะทำอะไร
ถ้ายากซื้อใจคนของโบสถ์ก็ไม่เห็นจำเป็ที่จะต้องทำถึงขนาดนี้เลยนี่นา
แอ๊ดดด
เสียงประตูถูกเปิดออกฉันกับคลาวด์ที่มารออยู่จึงหันไปมองคนที่กำลังเข้า
“เบตได้มาที่ห้องนี้หรือยัง”
อ้าวฉันนึกว่าคนที่เปิดประตูออกมาจะเป็เบต แต่ดันเป็ซิสเตอร์สูงวัยคนหนึ่ง
“ยังไม่เห็นเลยนะคะ”
“งั้นหรอสงสัยเด็กคนนั้นจะหลงทางอีกแล้วล่ะมั้ง”
“หลงทาง?”
“ใช่จ้ะั้แ่ที่โบสถ์แห่งนี้ถูกปรับปรุงใหม่เด็กคนนั้นก็หลงทางใบโบสถ์ตลอดเลย”
ฉันไม่ได้ตอบอะไรเพียงปั้นหน้ายิ้มแห้งๆให้เท่านั้น
“สาเหตุที่เบตหลงทางก็เป็เพราะคุณหนูแองเจล่าที่ได้บริจาคเงินให้โบสถ์มากมายจนทำให้โบสถ์แห่งนี้ใหญ่โตเกินไปนั่นแหละที่ผิด”
ห๋า
ฉันไปบริจาคเงินให้ตอนไหน
แล้วก็นะทำไมพอเป็เื่ดีนายถึงพูดถึงท่านพ่อแต่พอเป็เื่แบบนี้ถึงได้โยนมาให้ฉันล่ะ
ฉันไม่ได้มีเงินมากพอจะสร้างโบสถ์ให้ใหญ่โตได้ถึงขนาดนี้หรอกนะ
อั่ก
หนึ่งหมัดของสาวน้อยที่อัดอั้นมานานพุ่งใส่คลาวด์แบบเต็มแรงจนคนที่โดนถึงกับเข่าทรุดลงไปกองกับพื้น
หลังจากที่รู้ว่าเบตหลงทางในโบสถ์ฉันคลาวด์และคนอื่นจึงออกตามหาเบต
ทำไมการที่จะได้เจอเพื่อนสมัยเด็กอีกคนถึงได้ยากเย็นแบบนี้นะ
ฉันเดินออกไปตามทางเพื่อนตามหาเบต
เหมือนเมื่อก่อนจะมีเื่แบบนี้เกิดขึ้นสินะ
ในตอนที่เล่นซ่อนแอบกันเบตมักจะเป็คนที่แอบได้เก่งที่สุดในหมู่พวกเราเลยกว่าว่าได้จนต้องใช้เวลาสักพักถึงจะหาเบตเจอ
แต่ก็มีเหตุการณ์หนึ่งที่ทำให้เบตถูกขังอยู่คนเดียว
โบสถ์นี้เมื่อก่อนค่อนข้างเก่าและทรุดโทรมทำให้มีบางที่บางจุดในโบสถ์ชำรุด
เบตที่ไม่ทันระวังก็ได้เผลอเข้าไปแอบในห้องเก็บของที่ลูกบิดประตูเสียมันไม่สามารถเปิดจากด้านในได้
ทำให้เบสถูกขังอยู่ในห้องนั้นกว่า6 ชั่วโมงซึ่งด้วยความที่เป็เด็กและห้องนั้นก็มืดมากเลยทำให้เบสกลายเป็โรคกลัวที่แคบไป
ถึงเหตุการณ์นั้นจะไม่ได้กลายเป็เื่ใหญ่โตแต่ก็ทำให้พวกผู้ใหญ่ตระหนักได้ถึงความปลอดภัยของพวกเด็กๆ มากขึ้น
แต่ผลลัพธ์ของเหตุการณ์ในครั้งก็ทำให้ฉันถูกท่านพ่อดุและสั่งห้ามไปไหนมาคนเดียวอีก
ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้เป็อะไรก็ตาม
ฉันคิดว่าเพราะท่านพ่อเป็ห่วงฉันมากเกินไป
แต่เพราะว่าตอนนั้นฉันยังเด็กอยู่นี่นะ
คงไม่ค่อยใจว่าท่านพ่อเป็ห่วงและรักฉันมากขนาดไหน
พอโตขึ้นก็ยังไปก่อเื่ต่างๆมากมายจนท่านต้องคอยมาตามเช็ดให้ทีหลังอยู่ตลอดอีก
ถึงจะใช้ชื่อว่าเป็บุตรีของดยุกผู้ครองเขตเทราเรียที่มีพื้นที่เป็อันดับสามของราชอาณาจักรแต่ฉันก็ยังคงเป็เด็กสำหรับท่านพ่ออยู่ดีนั่นแหละ
ฉันเดินมาหยุดหน้าห้องห้องหนึ่ง
ภายในห้องมีเสียงสะอื้นของผู้หญิงที่กำลังร้องไห้ดังออกมาเล็กน้อย
เบต
ฉันรับรู้ได้ทันทีว่านั่นคือเสียงของเบตโดยที่ตัวฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรที่ทำให้ฉันคิดแบบนั้น
ฉันเปิดประตูนั่นออกช้าๆ
“หาเจอจนได้นะเบต”
ใช่ฉันหาเธอเจออีกแล้วนะ
ไม่ว่าจะผ่านไปนานสักกี่ปีฉันก็ยังหาเธอเจออยู่ดี
“แองเจล่า....”
“ถึงจะแอบเก่งยังไงแต่ถ้าคนที่หาเป็ฉันล่ะก็ไม่มีทางที่จะหาไม่—”
“แองเจล่า~~~~~”
เบตวิ่งเข้าสวมกอดฉันก่อนที่ฉันจะพูดจบซะอีก
ฉันเอามือลูบหัวเธอเบาๆพลางบอกว่า ไม่เป็ไรแล้วนะ ไม่เป็ไรแล้ว
ตอนที่เล่นซ่อนแอบกันไม่ว่าเบตจะแอบเก่งสักแค่ไหนถ้าฉันเป็คนหายังไงก็จะต้องเจออย่างแน่นอน
“แองเจล่าจริงๆใช่ไหม ตัวจริงนะ”
“ตัวจริงอยู่แล้วก็กอดอยู่นี่ไง เห็นไหม”
“อื้มจริงด้วย”
ฉันใช้ผ้าเช็ดหน้าของตัวเองเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มให้กับเบต
“ไม่เจอกับพักเดียวดูสิกลายเป็ซิสเตอร์ไปซะแล้ว”
“อื้มเพราะแองเจล่าฉันเลยได้เป็ซิสเตอร์”
“เพราะฉัน?”
“เพราะเองเจล่ามาที่นี่มาที่เมืองท่าแห่งนี้ เหมือนกับ์ส่งนางฟ้ามาให้ช่วยคนที่นี่”
นะ...นางฟ้าเลยหรอเขินนิดๆ เหมือนกันนะ
“ทั้งหมดเป็เพราะท่านพ่อต่างหากไม่ใช่ฉันหรอก”
“ไม่หรอกๆเพราะแองเจล่ามาที่นี่ต่างหาก เพราะั้แ่แองเจล่ามาที่นี่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปทุกคนมีข้าวกินครบทุกมื้อ ไม่ต้องอดอีกต่อไป โบสถ์เองก็รับการปรับปรุงทั้งหมดนี้น่ะเป็เพราะแองเจล่า”
ช่าง
ช่างแตกต่างกับเ้าคนที่พาฉันมาที่นี่ลิบลับ
ตัวฉันที่ไม่ได้ช่วยอะไรมากแต่กลับได้รับคำขอบคุณจากเบตที่มาจากใจจริง
คำขอบคุณเหล่านี้ควรที่จะเป็ของท่านพ่อ
ฉันที่เป็เพียงลูกสาวไม่สมควรกับคำขอบคุณนั่นเลยสักนิดแต่กลับบอกว่าเพียงแค่ฉันมาที่นี่ก็ขอบคุณมากแล้ว
“ก็ได้ๆฉันจะรับคำขอบคุณนั่นไว้ก็ได้”
“แองเจล่า...”
“ไม่เรียกว่าแองจี้เหมือนเมื่อก่อนแล้วหรอ”
เมื่อก่อนตอนฉันยังเด็กท่านพ่อจะเรียกฉันว่าแองจี้ตลอดฉันก็เลยคิดว่าตัวเองชื่อแองจี้มาโดยตลอดจนกระทั่งได้เข้าเรียนที่เมืองหลวงแล้วถูกทักว่าเป็ชื่อสำหรับเด็ก
พอฉันไปถามท่านพ่อเื่ชื่อของฉันท่านพ่อก็ตอบว่าเป็ชื่อเล่นที่ท่านแม่ตั้งให้
แต่ว่าฉันเองก็มีชื่อจริงอยู่เหมือนกันก็คือแองเจล่า
หลังจากนั้นเป็ต้นมาฉันก็เลยแทนตัวเองว่าแองเจล่ามาโดยตลอด
จนกระทั่งฉันที่เหมือนได้เกิดใหม่ในร่างเดิมนี้ได้เปลี่ยนความคิดนั้นไป
อยากถูกเรียกว่าแองจี้อีกสักครั้ง
ชื่อที่แสนสำคัญและเป็ของขวัญสองชิ้นสุดท้ายของท่านแม่ก่อนที่ท่านจะจากไป
อย่างน้อยๆก็อยากจะให้คนสำคัญของฉันเรียกฉันด้วยชื่อนั้นอีกสักครั้ง
“แอง...จี้...”
ฉันพาเบตไปที่ห้องรับรองเพื่อที่พวกเราจะได้นั่งคุยกันตามประสาเพื่อนสมัยเด็กที่ไม่ได้เจอกันมานานหลายปีถ้าให้นับก็ราวๆ 10 ปีได้ที่ฉันจากที่นี่ไป
ไม่ว่าจะเป็คลาวด์เองที่เมื่อก่อนเป็เด็กผู้ชายซนๆคนหนึ่งจะกลายมาเป็ผู้ชายที่ดูเข้มแข็งแล้วก็ถ้าเขาได้ใส่ชุดของกองอัศวินก็คงจะดูดีไม่น้อยเลยล่ะ
ด้วยท่าทางต่างๆของคลาวด์และวิชาดาบที่ได้เรียนมาจากกองทหารบางส่วนที่ท่านพ่อส่งมาประจำการที่นี่ทำให้เขากลายเป็คนคุ้มกันที่ฉันไว้ใจได้มากทีเดียว
อนาคตคงหนีไม่พ้นตำแหน่งหัวหน้าอัศวินอย่างแน่นอน
ส่วนเบตที่สมัยก่อนเป็ผู้หญิงเงียบๆพูดจาน้อยจนไม่ค่อยมีเพื่อนและวันๆ ก็เอาแต่อ่านหนังสืออยู่แต่ในโบสถ์
ตอนนี้กลายมาเป็ซิสเตอร์ประจำโบสถ์แห่งนี้ไปแล้ว
ถึงจะยังคงติดนิสัยซุ่มซ่ามไปบ้างแต่ก็โตมาเป็สาวสวยมากทีเดียว
ทุกคนเปลี่ยนไปมากหรือมีแต่ฉันที่ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเลยทำได้แต่เป็คุณหนูไปวันๆ จนทำให้คนอื่นเดือดร้อน
แม้กระทั่งเบตที่ตอนนี้เธอทำตามฝันของเธอได้สำเร็จแล้ว
แต่ฉันยังไม่มีอะไรที่เปลี่ยนไปหรือทำอะไรสำเร็จเลยแม้แต่อย่างเดียว
น่าอิจฉาทั้งสองคนจังที่เปลี่ยนไปได้มากถึงขนาดนี้
122
