วันแต่งงานซูหลิวอี้ก็ได้ออกจากหมู่บ้านสือซานทันที เซียวจื่อหานพาเธอมาพักอยู่ที่อำเภอ 1 วัน แล้วพาเธอเดินทางไปปักกิ่งทันที นับแล้วเธอเพิ่งเกิดใหม่ได้ไม่ถึง 4เดือนเท่านั้นที่เธอใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้าน
หลังจากมาถึงหลิวอี้ก็ได้รู้ว่าเซียวจื่อหานตัดขาดครอบครัวั้แ่ก่อนไปเป็ยุวปัญญาชนที่หมู่บ้านเขาพาเธอมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ เธอก็ไม่สนใจว่าบ้านใครและเธอก็ยังคงไม่สนใจเขาเช่นเดิมเธอหางานทำแถวบ้านเป็ร้านขายของเพื่อเก็บเป็ต้นทุนชีวิตตัวเองและอ่านหนังสือรอสอบเข้ามหาวิทยาลัย
หลิวอี้ยังได้รับการติดต่อจากเพื่อนสองคนที่อยู่ในหมู่บ้านพวกเขายังเขียนจดหมายมาหาเธออยู่เสมอ เธอรู้สึกอบอุ่นในหัวใจมากที่เธอเกิดมาในยุคนี้ ยังมีคนจริงใจกับเธอ และไม่ลืมเธอ ห่วงใยเธอมาตลอด
เธอแต่งงานได้หนึ่งปีเธอก็สมัครสอบเข้ามหาวิทยาลัยพร้อมกับ เหมยฮวาและจูเจียงหยงหลิวอี้สอบผ่านเธอดีใจมากที่โอกาสเปลี่ยนแปลงในชีวิตของเธอมาถึงแล้วและเพื่อนรักทั้งคู่ของเธอก็สอบผ่านเช่นกัน
ก่อนมหาวิทยาลัยจะเปิดสอนเหมยฮวากับจูเจียงหยงก็เข้ามาหาที่พักอาศัยในเมืองปักกิ่งแล้วเหมยฮวาเล่าเื่ครอบครัวของเธอให้เธอฟังบ้าง แต่เธอก็ไม่สนใจเพราะในตอนนั้นเธอไม่มีความรู้สึกใดๆ กับพวกเขาแล้ว
แต่เหมยฮวาก็พยายามเกลี้ยกล่อมให้เธอหายโกรธที่บ้านแต่สำหรับเธอมันสายไปแล้ว เอาเข้าจริงๆ ที่นั่นก็แทบไม่มีความผูกพันอะไรกันมากมายเธอยังไม่รู้จักพวกเขาจริงๆ ด้วยซ้ำ ถึงพวกเขาจะทำดีกับเธอมาตลอดแต่เขาทำเพราะเขาคิดว่าหลิวอี้เป็ลูกสาวพวกเขา แต่เธอไม่ใช่ไง จะให้เธอรู้สึกคิดถึงได้ยังไง
แต่เธอกลับมองว่าเหมยฮวาเป็คนดีจริงๆที่ห่วงใยเธอและคนพวกนั้น เธอโชคดีมากที่เจอเหมยฮวาและจูเจียงหยง
พวกเธอเลยไปเลี้ยงฉลองความสำเร็จนี้ด้วยกันแต่วันนั้นหลิวอี้ก็พลาดมีลูกชายกับเซียวจื่อหาน เ้าตัวอ้วนเซียวอี้หลานแล้วจะโทษใครก็ไม่ได้เพราะเธอเมา ความหวังเรียนต่อต้องยุติแล้วเธอก็พาลเกลียดตัวถ่วงที่ชื่อ เซียวจื่อหานมากขึ้นกว่าเดิมที่มีส่วนทำให้เื่มันแย่มากกว่าเดิม
ทุกคำที่เธอพูดกับเขา ถ้าไม่เฉยชาก็ดูถูก แต่เขาก็ยังทำหน้าที่พ่อที่ดีไม่ขาดตกบกพร่องและไม่ว่าเธอจะต่อว่าเขายังไง สิ่งที่เขายังเหมือนเดิมก็คือท่าทางเ็า สูงส่งประจำตัวเขานั้นล่ะ
แต่เธอก็ยังมีเพื่อนที่ดีอยู่หลิวอี้กับพวกเหมยฮวายังคงติดต่อกันตลอด ช่วยพวกเธอเื่เรียนบ้างเพราะความรู้สมัยนี้เธอเคยผ่านมาและยังจำได้จากชาติก่อนจนบางทีเหมยฮวากับจูเจียงหยงมักจะแซวเธอว่าเธอเก่งแค่อ่านก็เข้าใจง่ายๆเธอมักจะชอบเล่นๆ กับพวกเพื่อนของเธอว่า ก็ฉันเก่งมากจริงๆนั่นล่ะควรดีใจที่มีเพื่อนแบบฉันนะ
หลังจากลูกชายเธอได้ 4 ขวบ เธอเอาความสามารถในยุคชาติก่อนของเธอมาใช้ จนมีธุรกิจเล็ก ๆเป็ของตัวเอง ด้วยความที่เธอรู้หลายๆ อย่างในตอนนี้ก่อนคนอื่น
เธอหย่ากับเซียวจื่อหานเพราะเขาไปมีความสัมพันธ์กับคู่หมั้นวัยเด็กของเขาเธอไม่ฟังเหตุผลใดๆ ขอหย่ากับเขาทันทีหลังจากอยู่ร่วมกันมาหลายปีแต่เธอก็สู้อิทธิพลของครอบครัวเขาไม่ได้ หลิวอี้โดนพรากลูกเธอไป
เธอทำงานอย่างหนักเพื่อนำลูกกลับมาธุรกิจของหลิวอี้อยู่ในระดับแนวหน้า ตอนอายุ32 ปีเธอได้แต่งงานใหม่กับ จูเจียงหยงผู้ชายแสนดีที่คอยดูแลเธอมาตลอด
หลิวอี้ไม่ได้รักจูเจียงหยงวันที่เขามาสารภาพรักกับเธอ เขาบอกเขาชอบเธอมาั้แ่สมัยยังอยู่ที่หมู่บ้านมันทำให้เธออึ้งไปสักครู่ เธอก็ตอบตกลง
เธอเห็นแก่ตัวนั่นแหละเธอรู้สึกแค่ว่ามีใครที่เข้าใจอยู่ข้างกันมันก็คงดีแต่เธอก็ไม่ได้ซาบซึ้งอะไรมากมายกับความจริงที่เพิ่งรู้เธอเห็นแก่ความดีของเขาที่ผ่านมา เธอมองแค่ว่าสิบกว่าปีที่เธอรู้จักเขามาเขายังเสมอต้นเสมอปลาย มันก็พอแล้ว
วันที่หลิวอี้พร้อมจะแย่งลูกกลับมาเพราะเธอประสบความสำเร็จแล้วแต่ลูกชายเกลียดเธอ เขาไม่ยอมรับแม่อย่างเธอ สิ่งนี้ทำให้เธอรับไม่ไหวใจเธอแตกสลาย เธอรู้สึกเ็ปแบบที่ไม่เคยเป็มาก่อนบวกกับด้วยความอยากประสบความสำเร็จโดยเร็ว
หลิวอี้เรียนอย่างหนักและทำงานหนักจนร่างกายสะสมรับไม่ไหว เธอป่วยเรื้อรังต้องพักรักษาตัวเธอให้เหมยฮวาและเจียงหยงมาช่วยดูแลบริษัทที่แทน
ในวันหนึ่งลูกน้องคนสนิทของหุ้นส่วนมารายงานว่าสามีและเพื่อนรักของเธอยักยอกหุ้นบริษัทเธอใมากและไม่อยากจะเชื่อว่ามันเป็เื่จริง
ทำไมเพราะอะไร??? หลิวอี้คิดได้แค่คำคำนี้คำเดียวเท่านั้น เธอเรียกพวกมันมาคุย
“พวกเธอแอบโอนหุ้นบริษัทจริงๆ เหรอพวกเธอทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง ฉันเชื่อใจเธอมาตลอดทั้งสามีและเพื่อนแทงข้างหลังฉันแบบนี้ได้ยังไง” หลิวอี้กล่าวด้วยเสียงอ่อนแรง
“หลิวอี้ มาถึงตอนนี้แล้วทรัพย์สินเหล่านี้ก็ถือว่าเป็การตอบแทนในการเป็สามีคุณแล้วกันนะผมพยายามตั้งหลายปีกว่าจะทำให้คุณยอมแต่งงานด้วยได้จำนวนเงินพวกนี้มันก็ยังไม่พอเลย” จูเจียงหยงยิ้มเล็กน้อย
หลังจากนั้นเขาพูดปลุกปั่นความรู้สึกของหลิวอี้ช้าๆเพราะหมอบอกเขาแล้วว่า หลิวอี้อ่อนแอมาก รับเื่รุนแรงไม่เป็ผลดีอาจจะเจ็บป่วยหนักกว่าเดิมหรือถึงขึ้นเสียชีวิตได้
“ทำไม.? เพราะอะไร.? ฉันดูพวกเธอผิดไปได้ยังไง นายพูดว่าหลอกแต่งงานงั้นเหรอ นายทำแบบนี้ทำไม”หลิวอี้ยังคงไม่เชื่อกับสิ่งที่ได้ฟัง
“เพราะฉันกับเหมยฮวารักกัน และฉันเกลียดเธอยังไงล่ะ 5555”
หลิวอี้มองหน้าทั้งคู่จูเจียงหยงสีหน้าและแววตาดูสะใจมาก แต่หลิวเหมยฮวานี่ซิ เวลานี้ยังคงแม่ดอกบัวขาวทำหน้าตาสำนึกผิดแต่แววตากลับมีความสมเพชและสะใจ
“ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันพยายามแล้วความรักมันห้ามกันไม่ได้นะหลิวอี้”
“สิ่งที่ฉันไม่เข้าใจเพียงเื่เดียวก็คือฉันเคยไปทำเลวกับพวกเธอสองคนตอนไหนเหรอ พวกเธอถึงได้ต้องทำกับฉันได้ขนาดนี้”
หลิวอี้เสียใจอย่างมากเธอไม่ได้เ็ปเพราะสามี แต่เธอเ็ปที่เธอโดนแทงข้างหลังอีกครั้งและเป็คนสองคนบนโลกนี้ที่อยู่ข้างเธอ
“เหอะ ไม่เคยทำเหรอ เมื่อก่อนฉันชอบเธอเธอเคยสนใจฉันบ้างไหม ฉันดูแลเธอมากี่ปีแต่เธอกลับไปอ่อยไอ้เซียวจื่อหานเพื่อแต่งงานกับมัน สุดท้ายก็ไม่รอดนี่ยังเรียกว่าไม่เคยเลวงั้นเหรอ ไหนบอกตัวเองฉลาดมาตลอดไม่ใช่เหรอเธอมันเป็คนโง่ต่างหาก” จูเจียงหยงมีท่าทีโกรธจัดตะคอกตอบคำถามเธอ
“ฉันเคยคิดจะปล่อยเธอไป จนฉันรักกับเหมยฮวาเธอก็เอาความเป็เพื่อนมากดดันแฟนของฉัน ไม่ให้เขาเปิดเผยเื่ที่เราคบกันพวกฉันรักกันั้แ่เรียนไม่จบมหาวิทยาลัย แต่แฟนฉันเป็คนดีไง เขากลัวคนโง่ๆอย่างเธอจะเสียใจ ถ้ารู้ว่าเหลือแค่เธอคนเดียวที่ไม่มีใครเอา ผัวก็ทิ้งลูกก็รังเกียจ”
“พวกแกบ้ากันไปละเหรอ คิดไปเองทุกอย่างแล้วมาใส่ร้ายฉันฉันไม่เคยทำอะไรให้แก เจียงหยงยิ่งความรักวัยรุ่นบ้าบออะไรฉันไม่เคยรู้อะไรด้วยเลย”หลิวอี้หายใจเหนื่อยหอบหลังจากะโด่ากลับไป
“เพราะเธอมันโง่ หลิวอี้ เธอมันเห็นแก่ตัวทำลายชีวิตคนอื่น ั้แ่ฉันตั้งใจแก้แค้นเธอ เหมยฮวาต้องแต่งงานกับคนอื่นเพื่อตบตาเธอ ฉันต้องเห็นคนรักตัวเองแต่งงานกับคนอื่นนี่ยังเรียกว่าไม่เคยทำลายขีวิตใครอีกเหรอ” เหมยฮวาจับแขนเจียงหยงแน่นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาเป็ทาง ดูน่าสงสาร
จริงๆแล้วเหมยฮวาแต่งงานเพราะสามีเธอมีฐานะเธออายุมากขึ้นแล้วหลังจากจบมหาวิทยาลัยได้สองปีและเธอก็รักเจียงหยงมากเขาบอกให้แต่งงานเธอก็แต่งด้วยความเต็มใจเพราะถ้าเจียงหยงทำไม่สำเร็จเธอก็ยังมีสามีของเธอ
“เหอะ!! เหมยฮวาฉันเคยไปบังคับเธอตอนไหนเหรอ”
“หลิวอี้ เธอยอมรับเถอะนะ เื่มาถึงขั้นนี้แล้วมันเปลี่ยนอะไรไม่ได้แล้ว ฉันเสียใจที่มีเพื่อนแบบเธอ”เหมยฮวากัดริมฝีปากหลังจากพูดอย่างน่าสงสาร
หึ!!เธอก็มีวันที่แพ้แบบน่าสมเพชเหมือนกันนะหลิวอี้ เหมยฮวาก้มหน้า แอบยิ้มน้อยๆคนเดียว
ถ้าหลิวอี้มีแรงก็อยากจะลุกไปอัดคนสองคนตรงหน้าให้น่วมคาเท้า แต่ตอนนี้เธอไม่มีแรงจริงๆ ทั้งโกรธทั้งเกลียด ทั้งขยะแขยง บุคคลตรงหน้า นี่เหรอคนที่เธอเคยคิดว่าเป็คนดี จริงใจพวกเขาสองคนไม่ใช่ครอบครัวก็เหมือนครอบครัวที่เธอไม่เคยมีมาก่อนเธอรู้สึกหัวใจแหลกสลาย
“เหมยฮวา ฉันยอมรับล่ะว่าฉันโง่ เจียงหยงฉันพอเข้าใจว่ามันเป็คนบ้าไม่มีสมองหน้ามืดตาบอด แต่แกนี่ซิ หลิวเหมยฮวา ฉันยอมรับแกอย่างหมดใจจริงๆว่าแกเป็คนฉลาดมากจริง”
" แต่ถ้าพวกแกคิดจะโกงกันง่าย ๆก็คอยดูว่าพวกแกจะมีความสามารถไหม แล้วก็หย่ากับฉันซะไปใช้ชีวิตรักบ้าบอของพวกแกไป”
ยิ่งหลิวอี้ พูดเสร็จอาการก็ยิ่งกำเริบตอนนี้เธอตัวสั่นไปทั้งตัวด้วยความโกรธ มือกำแน่น หายใจแทบไม่ได้ มันทรมานยิ่งนัก
“จุ๊ ๆๆๆ มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกเพราะพอเธอตายฉันก็ไม่ต้องทำอะไร รอรับสมบัติเธออย่างเดียวก็พอ”จูเจียงหยงหัวเราะลั่น
“พวกแกมันบ้า ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้”หลิวอี้ะโลั่น แล้วเธอก็หมดสติไปทันที
จูเจียงหยงยิ้มเหยียดมุมปากแล้วพาหลิวเหมยฮวา ออกไปจากห้องนอนทันทีหลิวเหมยฮวาแอบยิ้มสะใจกับสภาพของหลิวอี้ที่เธอได้เห็นในวันนี้ เธอมีความสุขมากที่เธอได้ทำลายคนที่ทำให้เธอไม่มีความสุขได้
"แม่บ้านเรียกรถพยาบาลทันทีเพราะอาการของเ้านายแทบจะไม่ไหวแล้ว พลางแอบเกลียดนายผู้ชายของตัวเองในใจทำไมทำกับคู่ชีวิตตัวเองได้ขนาดนี้
467K
