บรรยากาศที่คล้ายกับตอนเช้ากลับมาอีกครั้งพิมพ์พายชะลอฝีเท้าลงและมองกลุ่มลูกค้าที่ต่อแถวยาวอย่างงง ๆทั้งที่ปกติ่บ่ายวันธรรมดาแบบนี้ร้านขนมจะมีลูกค้าไม่เยอะนัก
“ทำไมคนเยอะ”เธอหันไปถามอ๊อฟเบา ๆ ก่อนที่จะมองเข้าไปในร้านอย่างสงสัยแต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ทันก้าวเข้าไปในร้านก็ดันได้ยินเสียงพูดเจี๊ยวจ๊าวของเหล่าเด็กนักศึกษาสาวๆ ที่พากันมาต่อแถวซื้อขนมเสียก่อน
“แก๊ ดูซิผู้ชายคนนั้นหล่อจังเลย”
“แต่ฉันว่าเขาอายุน่าจะสามสิบกว่าแล้วนะแก่กว่าพวกเราตั้งหลายปี”
“สามสิบกลาง ๆ ใครว่าแก่กันฉันว่ากำลังดีนะ ทำงานแล้ว มีความเป็ผู้ใหญ่ พึ่งพาได้ ไม่งอแง แบบนี้สเปกฉันเลย”
“ต๊าย! การดูนั้นซิชะนีนางนั้นใจกล้ามาเลย นางกล้าเดินเข้าไปขอเบอร์ผู้ชายคนนั้นด้วย!”เสียงใของลูกสาวคนหนึ่งคนหนึ่งที่ดังขึ้นทำให้เธอต้องมองตามของพวกเด็ก ๆเ่าั้ไป
และแล้วเธอก็พบกับตัวต้นเหตุที่ทำให้ร้านขนมของเธอแทบแตก...
ผู้ชายหน้าคมเข้มคนหนึ่งกำลังอ่านเอกสารพลางนั่งจิบกาแฟไปด้วยแต่เพราะรูปร่างสูงใหญ่และท่าทางภูมิฐานของเขาทำให้เขากลายเป็เป้าสายตาของคนที่เดินผ่านไปผ่านมาแม้ว่าจะนั่งอยู่ที่โต๊ะด้านในสุดก็ตาม
“พี่พาย นั่นคือคุณอรรถพลเ้าของบริษัทจัดสวนที่พี่ให้ผมติดต่อไปไงครับ” เสียงกระซิบของอ๊อฟที่ดังอยู่ข้างๆ ทำให้เธอพยักหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะเดินเข้าไปที่โต๊ะนั้นจนเรียกเสียงฮือฮาจากเหล่าสาว ๆ
“สวัสดีค่ะ คุณอรรถพล”เธอทักทายคนที่ก้มหน้าก้มหน้าอ่านเอกสารโดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองได้สร้างความปั่นป่วนในร้านเธอมากแค่ไหน
ใบหน้าเข้มหล่อของอรรถพลเงยหน้าขึ้นมองเธอชั่วแวบแล้วรีบลุกขึ้นยืนต้อนรับ“สวัสดีครับ คุณคงเป็คุณพิมพ์พาย...”
“ใช่ค่ะเชิญคุณอรรถพลนั่งก่อนดีกว่า ลูกค้าของพายแตกตื่นกันหมดแล้ว” เธอยิ้มบาง ๆให้เขาพลางเหลือบมองไปยังลูกค้าสาว ๆ ที่พากันมองเธอเป็ตาเดียว
“เอ่อ... ขอโทษครับ”อรรถพลมองตามสายตาเธอแล้วยิ้มแหย ก่อนที่เขาจะรีบนั่งตามที่เธอบอกส่วนเธอกับอ๊อฟก็นั่งลงข้าง ๆ แล้วเราก็เริ่มทำงานกันต่อ
ดวงตากลมโตกวาดตามองภาพสวนสามมิติที่อรรถพลนำมาเสนออย่างพอใจถ้าเขาสามารถทำตามแบบนี้ได้จริงพื้นที่นอกอาคารก็จะสามารถใช้งานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพและมันก็จะกลายเป็โซนซีของร้าน
“อืม...สวนที่คุณอรรถออกแบบมาสวยมากทีเดียว แต่พายยังอยากให้ปรับแก้บางจุดพายรู้สึกว่าส่วนนี้ดูทึบไปหน่อยพายไม่อยากให้มีพื้นที่อับสายตาเพราะลูกค้าส่วนมากของพายเป็ผู้หญิงและการทำงานก็มักจะใช้สมาธิมากสูงจนไม่ทันระวังตัว”
“แต่ถ้าเอาต้นนี้ออกพื้นที่ส่วนนี้คงใช้งานได้แค่ตอนเย็น...” อรรถพลก้มลงมองแปลนสวนแล้วแย้งขึ้นมา
“งั้นสลับโซนได้ไหมคะโซนร้านอาหารให้ย้ายมาตรงนี้แทนและลดต้นไม้ลงนิดหน่อยจะได้ไม่ลับสายตาเกินส่วนโซนทำงานก็ย้ายไปใกล้ป้อมรปภ. จะได้ปลอดภัยขึ้น”
“งั้นเดี๋ยวผมขอไปดูหน้างานอีกครั้งเพื่อแก้ไขตรงไหนได้บ้างถ้ามีอะไรที่ต้องปรับเปลี่ยนเพิ่มเติมจะได้ทำทีเดียว”
“ได้ค่ะพายอยากให้เน้นเื่ความปลอดภัยของลูกค้าและก็สวนที่สร้างจะต้องไม่ขวางเส้นทางเข้าออกของอาคาร”
“งั้นผมขอสมัครเป็ลูกค้าประจำอีกคนของร้านได้ไหมครับ?”คำพูดแปลก ๆ ของอรรถพลทำให้เธอชะงักพอเธอเงยหน้าขึ้นมองเขาก็พบว่าเขานั่งยิ้มอยู่ก่อนแล้ว
“คะ?”
“นาน ๆ ทีผมจะเจอเ้าของกิจการที่ใส่ใจเื่ความปลอดภัยมากกว่าความสวยงามหรือการประหยัดต้นทุนแบบนี้นะครับนั่นเลยทำให้ผมอยากมาลองใช้บริการที่นี่เลย”
เธอยิ้มบาง ๆรับคำพูดของอรรถพล แต่ทว่าเธอดันเหลือบไปเห็นเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์ของอ๊อฟเสียงก่อน
สี่โมงครึ่ง!
“เฮ้ย!”เสียงอุทานของเธอทำให้คนทั้งร้านใจนหันมามองเธอเป็ตาเดียวกัน
“คุณพายเป็อะไรหรือเปล่าครับ?”
“เอ่อ...พอดีพายลืมไปว่ามีนัดสำคัญตอนหกโมงงั้นเดี๋ยวพายจะให้อ๊อฟพาไปดูหน้างานนะคะ ถ้ามีอะไรสงสัยก็ถามอ๊อฟได้เลยส่วนเื่แปลนเดี๋ยวพายจะให้อ๊อฟนัดมาคุยอีกที”
เธอรวบของส่วนตัวลงกระเป๋าถืออย่างรีบร้อนก่อนที่จะหันไปหาอรรถพลลุกยืนส่งเธอ “ขอโทษด้วยที่เสียมารยาทแต่พายคงต้องขอตัวก่อน”
“ไม่เป็ไรครับรับรองว่าเจอกันคราวหน้า คุณพายจะได้แบบที่ถูกใจอย่างแน่นอน” น้ำเสียงสบาย ๆของอรรถพลทำให้เธอส่งยิ้มให้แล้วรีบออกมาเพราะไม่อย่างนั้นเธอไปสนามบินไม่ทันแน่!
พิมพ์พายยืนหอบพลางจับราวกันที่หน้าประตูทางออกของผู้โดยสารขาเข้าเอาไว้แน่นหลังจากที่วิ่งมาจากอาคารลานจอดรถที่อยู่อีกฝั่งแต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังกวาดตาหาเด็กผู้ชายวัยรุ่นที่คาดว่าน่าจะเป็ลูกชายของเพื่อนแม่เธอ
ให้ตายซิ!เธอดันลืมขอรูปของเควินจากแม่!
เควินในความทรงจำของเธอคือเด็กน้อยแก้มป่องวัยเจ็ดขวบที่ชอบทำหน้าเคร่งเหมือนผู้ใหญ่ถึงเธอจะจำหน้าเขาไม่ได้ชัด ๆ แต่ก็พอจะจำได้ราง ๆ ว่าดวงตาของเควินนั้นน่าจะสีฟ้า
อืม...จากที่ข้อมูลที่เธอมีอยู่ เควินอายุสิบเก้าแล้วและก็ตาสีฟ้าในเมื่อไม่มีรูปงั้นเธอก็หาวัยรุ่นที่มีตาสีฟ้าก็แล้วกัน!
พิมพ์พายชะเง้อมองไปทางวัยรุ่นคนหนึ่งที่ยืนอยู่คนเดียวและพยายามเพ่งมองว่าใช่คนที่เธอมารับไหม?
ทว่าจู่ ๆร่างสูงของชายหนุ่มใส่ฮูดคลุมหัวคนหนึ่งมายืนบังเธอเธอชำเลืองมองแผ่นหลังกว้างของชายคนนั้นอย่างรำคาญแล้วก้าวไปทางขวาอีกนิดเพื่อให้เห็นวัยรุ่นคนนั้นชัดๆ แต่ชายหนุ่มคนเดิมก็ยังเบี่ยงตัวมาบังเธออีกครั้ง
เธอตวัดสายมองคนนั้นอย่างหงุดหงิดแล้วขยับตัวไปด้านซ้ายแต่ทว่าชายคนเดิมยังคงขยับตามจนเธอเหมือนจงใจแกล้ง
“มิสเตอร์คุณกำลังบังฉันอยู่นะ!”
ร่างสูงของชายหนุ่มหันหลังกลับมาก้มลงมองเธอคล้ายใและนั่นก็ทำให้เธอเห็นว่าผู้ชายคนนั้นตัวสูงมาก จมูกโด่งใบหน้าคมสันจนเห็นสันกรามได้ชัดแต่ที่เด่นมากที่สุดเห็นจะเป็ดวงตาสีกีวีที่หวานจนเธอถึงกับหน้าร้อนวาบ
ผู้ชายบ้าอะไรหล่อชะมัด!
“โอ้ขอโทษครับผมไม่ทันเห็นว่าคุณยืนอยู่ข้างหลัง”ดวงตาสีกีวีคู่นั้นมองเธอด้วยสายตานิ่ง ๆแต่ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าเขากำลังสนุกที่ได้แกล้งเธอกันนะ!
พิมพ์พายเม้มปากเพื่อระงับอารมณ์หงุดหงิดแล้วเหลือบมองผู้ชายตรงหน้าอีกครั้งเขาน่าจะอายุยี่สิบต้น ๆ ตาก็สีกีวีไม่ใช่สีฟ้า คงไม่ใช่เควินหรอก...
แต่ทำไมเธอถึงได้คุ้นกับดวงตาคู่นี้จัง?
เธอเบี่ยงตัวหลับไปอีกทางแล้วมองกลับไปทางที่วัยรุ่นคนนั้นแต่ว่าวัยรุ่นคนนั้นก็ไม่อยู่แล้วเมื่อเห็นแบบนั้นเธอก็เลยหันไปที่ประตูทางออกที่มีวัยรุ่นต่างชาติหลายคนกำลังเดินออกมา
เมื่อจำหน้าไม่ได้เธอก็เลยหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ชื่อและทำเป็ป้ายไฟเสียเลยในเมื่อรู้แต่ชื่อ...ก็เอาแค่ชื่อไปแล้วกัน
ป้ายไฟของเธอนั่นทำให้วัยรุ่นพวกกลุ่มนั้นหันมามองเธอชั่วแวบก่อนที่พวกเขาจะหันกลับไปคุยกันตามเดิมและเดินแยกไปอีกทางที่มีคนอีกกลุ่มรอรับอยู่
เวลาผ่านไปชั่วครู่คนที่ออกมาก็น้อยลงจนเธอชักไม่แน่ใจว่าเธอจำวันผิดหรือเปล่าแต่ที่น่าหงุดหงิดกว่าก็คือผู้ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆเธอนั้นไม่มีทีท่าว่าจะขยับไปไหนเลยแถมเขายังมองเธอด้วยสายตาขบขันอีกด้วย
พิมพ์พายสะบัดหน้าหนีผู้ชายคนนั้นแล้วขมวดคิ้วเพราะตอนนี้ไม่มีคนออกมาแล้วเอ๊ะ! หรือว่าเด็กคนนั้นจะติดตม.!
เธอเหลือบมองคนที่ยืนนิ่งไม่ขยับไปไหนแล้วถอยออกห่างก่อนที่จะหยิบมือถือขึ้นมาติดต่อหามารดาบังเกิดเกล้าที่อยู่อีกซีกโลกหนึ่ง
“ว่าไง พาย เจอน้องหรือยัง?”
“ยังเลยพายมารอตั้งนานแล้วก็ไม่เห็นเควินเลย แม่! แม่แน่ใจนะว่าจำวันไม่ผิดโทรไปเช็กวันกับพี่ชายเขาอีกทีไหม?”
“เฮ้ย...ฉันไม่ได้แก่ขนาดจะหลงลืมอะไรง่าย ๆ”
“แต่เมื่อเช้าแม่เพิ่งบอกหนูเองนะว่าแม่ลืมโทรมาบอกเื่ที่เควินจะมาอยู่ด้วยสักพักเนี่ยไม่แก่ยังไงก่อน”
“พรืด! ฮึบ!”เสียงหัวเราะเบา ๆจากชายคนเดิมที่กำลังก้มหน้าก้มตาดูมือถือของตัวทำให้เธอตวัดสายตาไปมองแล้วถอยห่างออกไปอีก
“เดี๋ยวเถอะยัยพายแกว่าแม่แก่ได้ยังไง งั้นรอเดี๋ยว เดี๋ยวแม่โทรเช็กกับร็อบก่อน”เสียงโวยวายที่ดังตามสายมาทำให้เธอส่ายหัวอย่างอ่อนใจ
“เอารูปด้วยนะ เอาชัด ๆ นะห้ามลืมล่ะ”
“เออ ๆ แค่นี้ก่อนเดี๋ยวแม่โทรไปบอก”เธอชำเลืองมองชายนั้นที่ยืนไม่ไปไหนแล้วเดินไปหาที่นั่งที่ไกลออกไปเพราะไม่รู้ว่าจะต้องอีกนานแค่ไหน
ติ๊ด... ติ๊ด...
พิมพ์พายมองเบอร์แปลกที่โทรเข้ามาอย่างลังเลอยู่ชั่วครู่แล้วก็กดรับ
“สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีครับ น้องพายนี่พี่ร็อบนะ น้องเจอวินหรือยัง?”
“ยังเลยค่ะพี่ร็อบช่วยติดต่อน้องวินให้หน่อยได้ไหมคะ? เผื่อน้องจะเดินหลงไปที่ไหน?”เธอพูดพลางชะเง้อมองไปที่ประตูทางออกอีกทีเผื่อว่าจะมีคนเดินออกมาแต่เธอกลับเห็นคนกวนประสาทนั้นยืนยิ้มคล้ายอารมณ์ดีที่เห็นเธอหงุดหงิด
ถึงหน้าจะหล่อแต่ถ้ามารยาทจะแย่ขนาดนี้ก็พักเถอะ!
“งั้นพี่จะโทรให้ก่อนแล้วเดี๋ยวจะพี่ทิ้งเบอร์ไว้ในวอสแอปนะน้องพายจะได้ติดต่อวินได้” ปลายสายรีบกดตัดอย่างรีบร้อน แต่ทว่าจู่ ๆเสียงโทรศัพท์ของคนที่ยืนปักหลักตรงหน้าเธอก็ดังขึ้น
“ฮะ ผมถึงแล้วผมยืนรออยู่ที่หน้าประตูทางออกฮะ”
เธอเหลือบมองตามเสียงของชายหนุ่มคนนั้นแล้วหันไปทางอื่น
บังเอิญแหละ...
สักพักเสียงข้อความเข้าก็ดังขึ้นเธอเลยหยิบมือถือขึ้นมาดูแล้วก็เห็นข้อความจากโรเบิร์ต
‘วินถึงแล้วนะกำลังรอที่หน้าประตูทางออก’
‘อันนี้คือเบอร์ของวิน XXXXXXXXX…’
‘ส่วนอันนี้ก็รูปของวิน’
ภาพถ่ายล่าสุดที่เพิ่งส่งมาทำให้เธอถึงกับอึ้งและกัดฟันกรอดเพราะดวงตาสีกีวีโดดเด่นขึ้นมาก่อนอย่างอื่น
บ้าเอ๊ย! เธอจำสีตาผิด!
15K
