"แค็กๆๆ ... แม่ไม่เป็ไร ... " มารดาพูดปลดเด็กน้อยที่ไม่ยอมดื่มยา
"่นี้อากาศเย็น ... เ้ารีบดื่มเถอะเดี๋ยวยาจะเย็นซะก่อนนะ" นางเป็ห่วงเด็กชายตัวเล็กๆที่อยู่ตรงหน้าเธอยิ่งนัก เขาถือเป็ดวงใจของนาง นางมีเขาเพียงลูกชายคนนี้คนเดียวที่นางยังคงเป็ห่วงในโลกใบนี้นางต้องดูแลเขาให้ดี
"เด็กดี ... ดื่มยาชามนี้แล้วเ้าจะได้ร่างกายแข็งแรงและดูแลแม่ของเ้าได้ไงละ" นางยิ้มให้กับเขา และบอกถึงข้อดีของการดื่มยาชามนี้
"ได้ๆ ข้าจะดื่มมัน เพื่อท่านแม่เลยนะขอรับ... พอข้าแข็งแรง ข้าจะดูแลท่านแม่เอง เชื่อข้าสิ" เด็กน้อยแสดงถึงสิ่งที่เขาตั้งใจที่จะทำในอนาคตพร้อมรับถ้วยยามาดื่ม
"เด็กดี ... ลูกรัก"นางยิ้มหวานให้กับเขาอีกครั้ง หลังเห็นเด็กน้อยดื่มยาจนหมดชาม
ถึงแม้จะยาจะขมเพียงใดเด็กน้อยที่เชื่อฟังมารดา ก็ดื่มมันจนหมดในรวดเดียว
หลังดื่มยาเสร็จ สองแม่ลูกยังคงพูดคุยกัน
"วันนี้่บ่ายแม่จะนำสมุนไพรเข้าไปขายยังตัวเมืองเ้าไปเตรียมตัวเถอะ"
"ได้ขอรับท่านแม่ ... เอ่อ ท่านแม่ ...ข้าอยากถามท่านเื่หนึ่งนะขอรับ" เด็กน้อยจัดของที่ต้องเตรียมไปด้วย
"เ้ามีเื่อะไร?" มารดาถามกลับและทำหน้ารู้สึกใคร่รู้
่ที่พูดคุยกันผู้เป็แม่ง่วนอยู่กับการจัดเตรียมสมุนไพรลงในกระบุงที่เตรียมไว้เพื่อนำไปขายที่ในเมืองเด็กน้อยก็เตรียมของช่วยมารดาของเขาไปด้วย
"ข้าอยากทราบเกี่ยวกับ ... "เด็กน้อยหยุดชะงักกลัวที่จะถาม หรือจะมิถามดี
"ว่ามา ... เ้าอยากทราบเื่อันใด?"มารดาถามเขากลับเพราะสงสัยว่าลูกชายตัวเล็กของนางเกิดความสงสัยและ้ารู้สิ่งใด
"คือว่า ... เื่ของท่านพ่อนะขอรับ ทำไมท่านถึงไม่เคยเล่าเื่ของท่านพ่อให้ข้าฟังเลยล่ะขอรับข้าถูกเพื่อนๆ ในหมู่บ้านถามตลอดว่าท่านพ่อของข้าอยู่ไหน? เป็ใคร? ... ข้ารู้ว่าท่านพ่อต้องเป็บุรุษที่สง่างามอย่างแน่นอนก็ท่านแม่ของข้างดงามขนาดนี้" เด็กน้อย พูดไป ก้มหน้าด้วยความหวาดกลัวไปด้วย
เขากลัวว่ามารดาของเขาจะโกรธเขาได้ เมื่อถามในเื่นี้
"อืม ... ข้า .... ข้าไม่เคยบอกเ้าเกี่ยวกับเื่ของพ่อเ้า...นะหรือ?"นางมองออกไปยังท้องฟ้าภายนอกเรือน จากนั้นก็ถอนหายใจยาวความอ้างว้างเกิดขึ้นในแววตาของผู้เป็แม่ เด็กน้อยััมันได้ว่าท่านแม่ของเขาก็คิดถึงท่านพ่อ
"พ่อเ้าถือเป็บุรุษที่ดีเชียวล่ะเขาทั้งรูปงาม สง่าผ่าเผย ถือเป็ชายที่สูงส่ง ... เ้าได้เขามาเกือบทั้งหมด ....แต่เขา... ได้จากไปในที่ไกลแสนไกล มิอาจหวนกลับมาได้แล้ว เ้าจดจำเพียงแค่ว่า ... บิดาของเ้าคือบุรุษที่เพียบพร้อมและดีที่สุดคนหนึ่งก็พอ"
มารดามองหน้าเขา นางบอกเื่ราวเกี่ยวกับบิดาให้เขาได้ทราบเพียงแค่นี้จริงๆนางไม่บอกแม้กระทั่งชื่อแซ่ของบิดา รวมถึงการที่เขาที่โตมาไม่มีแม้แต่แซ่....มีเพียงเชื่อที่มารดาเรียกขานเท่านั้น
ถึงแม้ว่าเขาแทบจะไม่รู้ว่าบิดาของเขาเป็ใครก็ตามแต่พอได้รับรู้ว่าบิดาของเขาคือบุรุษที่เพียบพร้อมและสูงส่ง เขาก็รู้สึกดีใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกอย่างน้อยๆ เขาก็ได้ขึ้นชื่อว่ามีบิดาดี แค่นี้ก็ถือว่าไม่เสียชาติเกิดแล้ว
พวกเขาแม่ลูกอาศัยอยู่นอกเมืองภายใต้เรือนไม้เก่าๆ หลังหนึ่งมารดาของเขาคอยเก็บหาสมุนไพรจากในป่าเพื่อไปแลกเปลี่ยนเป็อัฐเพื่อเปลี่ยนเป็อาหารและเสื้อผ้าให้กับพวกเขา
"อาิมานี้มะ ... เขามาใกล้ๆ แม่นี้" มารดาของเขาหลังพูดถึงบิดาของเขาก็เรียกเขาเข้าไปหา
"อือ.. ขอรับท่านแม่"เด็กน้อยเดินเข้าไปใกล้นาง
นางถอดสร้อยที่อยู่บนคอของนาง มันคือจี้หยกนิลดำภายในมีเกล็ดสีทองเหมือนขนนกเล็กๆ อยู่ นางสวมมันให้กับเด็กน้อย
"เมื่อแม่ไม่อยู่เ้าจงเก็บรักษาหยกนิลนี้ให้ดี นี้คือสิ่งที่พ่อของเ้าให้ไว้ ตำราที่แม่ให้เ้าก็จงเก็บรักษาให้ดี อย่าบอกกล่าวให้ผู้ใดทราบ อย่าบอกใครเกี่ยวกับตัวเ้าจงจำไว้....ตั้งใจอ่านตำรา และทานยาเหล่านี้ เพื่อประโยชน์ของเ้านะ"
"ท่านแม่พูดอะไรนะขอรับ ...ท่านแม่ต้องอยู่กับข้าไปนานๆ"เด็กน้อยโผเข้ากอดรอบคอของมารดาที่นั่งอยู่บนตั่งไม้ในขณะที่มารดาของเขากอดตอบเขาและลูบหลังเขาเบา
อันที่จริง เขารู้ว่าตำราที่มารดาของเขาให้ไว้มันคืออะไรถึงแม้ว่านางจะไม่ได้บอกอะไร บอกเพียงแค่ให้อ่าน และจำให้ได้ก็พอ
แต่เขาก็รู้ได้ในทันทีว่ามันคือตำราการฝึกพลังภายในแลฝึกลมปราน
ส่วนยาที่ท่านแม่ให้ดื่มทุกวัน มันก็เป็ยาในการปรับธาตุทั้งสีในร่างกายของเขา
ทำไมเขาจะไม่รู้ละ ก็เขาไม่ใช่มนุษย์!!!
(ท่านแม่ไม่ยอมบอกขาเกี่ยวกับเื่ของท่านพ่อเพราะเืของท่านพ่ออยู่ในตัวข้า!!!)
ปล.ส่วนนี้ผู้เขียนนิยายออนไลน์เื่นี้ยังไม่ได้ใส่รายละเอียดของตัวร้ายในเื่นี้ในเล่มที่1 ดังนั้น เวยซินเหลียนจึงไม่รู้ว่าตัวร้ายที่เขากำลังเผชิญนั้นแท้จริงเขาเป็ตัวอะไรกันแน่!!!
4K
