ทะลุมิติไปเป็นภรรยาผู้ชายหน้าหวาน

เช้าวันถัดมา หยางจูตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นสามีแล้ว ภายในห้องยังมีลูกชายที่กำลังระบายสีอยู่ข้างเตียง เห็นภาพนี้แล้วทำเอาเธอถึงกับรู้สึกผิด ไม่น่าปล่อยให้เขาหิวขนาดนี้เลย เมื่อคืนถูกเขาเคี่ยวกรำจนเกือบสว่าง ตื่นมาแทบไม่มีแรงอยากจะทำอะไร

“อรุณสวัสดิ์ครับแม่” เด็กน้อยเห็นคนบนเตียงขยับ ก็เลยรีบเอ่ยทักทาย

“อือ ลูกกินอะไรหรือยัง?” เธอตอบเสียงแหบแห้ง

“กินแล้วครับ พ่อบอกว่าแม่ไม่สบาย ให้มาอยู่เป็นเพื่อน” เด็กชายอธิบายตามประสา

“เด็กดี แม่ดีขึ้นมากแล้ว ข้างในอ6ดอู้ พวกเราออกไปข้างนอกกันเถอะ” หยางจูพยายามลุกขึ้น เอื้อมมือไปลูบศีรษะลูกชายเบาๆ

“ครับ” เขารับคำ แล้วถืออุปกรณ์ของตัวเองออกไปยังโต๊ะเล็กๆ ซึ่งเป็นที่ประจำในทุกๆ วัน

หยางจูจัดการกับตัวเองลวกๆ มองดูนาฬิกา ตอนนี้เป็นเวลาแปดโมงงกว่าแล้ว คิดว่าสามีน่าจะออกไปได้ไม่นานเท่าไหร่

พอนึกขึ้นได้ ช่วงสายของวันเธอก็รีบไปแจ้งข่าวดีกับเจียวหลิง เรื่องที่หวงจิ่นกวงอนุญาตให้ออกไปขายของได้แล้ว ทางนั้นดีใจยิ่งกว่า เพราะสามีเคยบอกเอาไว้ ว่าของมีตำหนิติดค้างที่โรงงานเยอะมาก

“น้องเขยเป็นคนดีจริงๆ เข้าอกเข้าใจภรรยา” เจียวหลิงชื่นชมหวงจิ่นกวง

“กว่าจะขอได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายขนาดนั้นหรอกค่ะ” หยางจูยอมรับไปตามตรง ยิ่งคิดถึงบทลงโทษที่เธอได้รับก็ถึงกับขนลุก จะไม่มีวันทำแบบนั้นอีกเป็นอันขาด

“ถ้าอย่างนั้นพี่จะได้บอกพี่เขยของเธอให้เขาเอาของออกมามากหน่อย ดีหรือเปล่าจ๊ะ”

“ดีค่ะ ในแต่ละเดือนเอาออกมาทีละมากๆ แต่ไม่ต้องบ่อย แค่ 2-3 ครั้งก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร” หยางจูพยักหน้าเห็นด้วย

“ได้ ตกลงตามนี้”

หยางจูตั้งหน้าตั้งตารอให้ถึงวันหยุดถัดไปของสามี ในหนึ่งสัปดาห์ เขาจะมีวันหยุดแค่ 1 วันเท่านั้น ถึงจะเป็นหัวหน้า แต่ก็ทำงานไม่ต่างอะไรกับพนักงานทั่วไป หนำซ้ำยังต้องรับชอบเยอะกว่าอีกด้วย

“ช่วงนี้พี่รู้สึกว่าคนบ้านนั้นจะเข้า-ออก บ้านของเธอบ่อยนะ” เซียวฉินพูดขณะที่กำลังนั่งแทะเมล็ดแตงโมที่ลานหน้าบ้านของหยางจู

“ทำไงได้ล่ะคะ ก็พี่ไปทำงานทุกวัน พวกฉันสองคนเป็นแม่บ้านไร้ประโยชน์ ไม่มีพี่หลิงฉันก็คงต้องคุยกับต้นไม้ใบหญ้าแล้วล่ะค่ะ” หยางจูอธิบาย

“ไร้ประโยชน์อะไรกัน ใครใช้ให้พวกเธอมีลูกเล็กล่ะ ดีนะที่บ้านมีฉันมีแม่สามีคอยช่วยดูเด็กๆ ให้” ได้ยินแบบนี้เธอเลยวางใจ

หยางจูรู้จักคนแบบเซียวฉินดี เพราะหล่อนไม่ค่อยมีเวลามาสมาคมกับคนอื่นๆ เลยเกรงว่าจะตกเป็นหัวข้อสนทนาของกลุ่มเพื่อน ซึ่งความจริงแล้วหล่อนไม่เคยอยู่ในสายตาของหยางจูเลย เพราะในหัวของเธอตอนนี้มีแค่เรื่องหาเงินเป็นหลัก

“คุยอะไรกันอยู่เหรอคะ” เจียวหลิงเดินถือถ้วยใส่เมล็ดแตงมาสมทบ

“พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มาจริงๆ” เซียวฉินส่ายหน้าน้อย

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ พี่มาก็ดีเลยมานั่งคุยกัน” หยางจูกวักมือเรียกอีกฝ่าย

“นั่นหล่อนถือหนังสืออะไรมาด้วย?” เซียวฉินสังเกตเห็นว่านอกจากเมล็ดแตงแล้ว ยังมีหนังสือที่อีกฝ่ายถือติดมือมา

“จริงสิ ฉันบังเอิญไปอ่านเจอเรื่องสั้นในนิตยสารท้องถิ่นมาน่ะค่ะ เห็นว่าค่อนข้างแปลกดีเลยลองอ่าน ใครจะไปคิดล่ะคะว่ามันสนุกจนวางแทบไม่ลง”

พอได้ยินประโยคนี้ก็ดึงดูดความสนใจของหยางจูเข้า เธอเลยหันไปมองนิตยสารที่อีกฝ่ายชูให้ดู อยู่ดีๆ เธอก็ใจเต้นแรง ไม่อยากจะคิดเข้าข้างตัวเอง แต่หัวมันกลับคิดไปแล้วว่าต้องใช่งานเขียนของตัวเองแน่ๆ

“ชื่อเรื่องอะไรเหรอ ใช่นักเขียนเดิมหรือเปล่า ดาวประจำเมือง ฉันชอบงานเขียนของคนนี้มากเลย มันปลุกใจพวกเราชนชั้นทำงานได้เป็นอย่างดี” เซียวฉินขอดู

“ไม่ใช่ค่ะ เป็นนักเขียนใหม่ ใช้ชื่อว่า ฉางเอ๋อ”

จบคำนี้หยางจูยืนขึ้นทันที ทำเพื่อนคนข้างๆ ทั้งสองคนตกใจเป็นอย่างมาก แต่เธอไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว

“พี่คะ ฉันขอดูเรื่องที่พี่บอกได้หรือเปล่าคะ”

“ดะ ได้” เจียงหลิงพยักหน้า ยื่นหนังสือส่งไปให้

อยากจูมองชื่อเรื่อง แน่นอนว่า ฉางเอ๋อ คือนามปากกาที่เธอใช้เขียนงานเมื่อยุคที่จากมา ย้อนมายุคนี้เธอก็ยังใช้ชื่อนี้อยู่ เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นสวยงามเสมอสำหรับงานเขียนของเธอ

หญิงสาวเหมือนตกอยู่ในภวังค์ ทั้งที่ไม่ได้รับส่วนแบ่งรายได้จากตรงนี้เลย แต่กลับรู้สึกเหมือนยอดขายหนังสือทะลุเป้า ยังจำความรู้สึกแรกที่หนังสือมียอดสั่งจองมากถึงหนึ่งแสนเล่มในเวลาแค่คืนเดียวได้เป็นอย่างดี ความรู้สึกมันกลับมาหาเธออีกครั้งแล้ว

“ถ้าเธอชอบ จะยืมเอาไปอ่านก็ได้นะ เอาไว้วางขายฉบับหน้าพี่จะเอามาให้เธออ่านด้วย” เจียงหลิงเห็นคนที่เธอนับถือเป็นน้องสาวมองนิตยสารเล่มนั้นด้วยความลึกซึ้ง เลยคิดจะให้หล่อนหยิบยืมไปอ่านก่อน

“หล่อนก็พูดไปเรื่อย ใช่ว่าใครจะอ่านหนังสือออกทุกคน” เซียวฉินหลุดปากพูด แต่เหมือนจะนึกได้ เลยแก้ต่างให้กับตัวเอง “คือ ฉันหมายความว่า ไม่ใช่ทุกคนที่ชอบอ่านหนังสือน่ะค่ะ น้องจูน่าจะชอบทำอาหาร หรือไม่ก็พวกงานบ้านมากกว่า”

หยางจูไม่สนใจคำพูดของอีกฝ่าย เวลานี้เธอกำลังชื่นชมผลงานของตัวเองที่ได้ไปอยู่บนหน้านิตสารท้องถิ่นมากกว่า ถึงจะเป็นแค่ของท้องถิ่น แต่คนเราควรเริ่มจากสิ่งเล้กๆ ก่อน

ประเทศของเธอไม่ใช่เล็กๆ กว่าจะโด่งดังมีชื่อเสียงได้ต้องสร้างรากฐานให้มั่นคง ให้มันแผ่ขยายกิ่งก้านใบ ถึงเวลานั้น ต่อให้อยู่มุมใดของประเทศ ก็จะมีแต่คนพูดถึงผลงาน

ส่วนทางด้านเจียวหลิงนั้นมองค้อนอีกฝ่ายไปแล้ว เนื่องจากว่าไม่ชอบใจที่ดูถูกคนกันเอง เธอรู้สึกถูกชะตากับหยางจูมาก เพราะหล่อนเธอถึงมีรายได้ ไม่กลายเป็นคนไร้ประโยชน์อีก

“ทำไมถึงไม่เก็บไว้ล่ะ” หยางจูได้สติกลับมาหลังจากที่เหม่อลอยไปนาน

“ไม่หรอกค่ะ พี่เก็บเอาไว้เถอะ เอาไว้พรุ่งนี้ฉันค่อยเข้าไปซื้อที่ในเมืองมาอ่าน” หยางจูส่ายหน้าปฏิเสธ ในเมื่อสำนักพ์ให้โอกาสแล้ว เธอก็ควรจะสนับสนุนกิจการของพวกเขาถึงจะถูก

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอยืมเอาไปอ่านก่อนแล้วกัน เอาไว้วันหลังจะเอามาคืน” พูดจบเซียวฉินก็แย่งนิตยสารไปอยู่ในมือของตัวเอง

พอกลับเข้าบ้านมา หวงจิ่นกวงสังเกตเห็นว่าภรรยาอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เดินยิ้มหน่อยยิ้มใหญ่เข้ามาในบ้าน อีกทั้งยังส่งยิ้มหวานให้เขา จนทำเอาแทบสำลักอีกด้วย

“ดูคุณอารมณ์ดีเป็นพิเศษนะครับ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

“ฉันดูออกขนาดนั้นเลยเหรอคะ?" เธอถามพร้อมทั้งเอามือแนบที่ใบหน้า พบว่าตอนนี้ตัวเองไม่สามารถหุบยิ้มได้

สองพ่อลูกมองหน้ากัน จากนั้นก็พยักหน้าเป็นคำตอบให้อีกฝ่าย มองเธอเดินเข้าไปในครัว แล้วก็ถือถาดผลไม้ออกมา ในนั้นมีทั้งส้มแล้วก็องุ่น หวงชิวหมิงมองผลไม้ตาโต

“สามีคะ เรามาฉลองกันเถอะค่ะ” พูดจบเธอก็หยิบเอาขวดแปลกตาออกมา

หยางจูแอบหยิบไวน์ออกมาจากในมิติ ช่วยไม่ได้วันนี้เธออารมณ์ดี เลยอยากจะฉลองสักหน่อย แต่จะให้ดื่มเหล้าหมัก หรือเหล้าบ๊วยก็สู้ไม่ไหว

“คุณไปเอาเจ้านี่มาจากไหนครับ?” เขาถามด้วยความสงสัย

ตอนที่เป็นทหาร เคยเห็นผู้บังคับบัญชาดื่ม ถึงจะไม่ใช่ขวดแบบเดียวกัน แต่ลักษณะ สี กลิ่นของมันก็คล้ายคลึงมาก แล้วยังรู้ด้วยว่ามันมีราคาแพงจนคนธรรมดาอย่างเขาเอื้อมไม่ถึง

“ซื้อมาเก็บเอาไว้นานแล้วค่ะ ตั้งใจว่าจะเก็บเอาไว้ฉลองวันหยุดสิ้นปี แต่คุณก็ไม่ได้กลับ” เธอจงใจหยิบปมนี้มาพูดเพื่อป้องกันไม่ให้สามีสงสัยใคร่รู้อีก

“ถ้าอย่างนั้นก็มาฉลองกันเถอะ ว่าแต่คุณยังไม่บอกผมเลยว่ามีเรื่องน่ายินดีอะไร” เธอมาไม้นี้ เขาถึงกับพูดไม่ออก

หยางจูไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ส่งยิ้มกลับไปให้สามีเท่านั้น

ขออนุญาตแจ้ง

เนื่องจากว่าไรท์ทำการเปิดเรื่องมาเป็นระยะเวลาหนึ่ง จำนวนตอนก็คิดว่าพอสมควรแล้วสำหรับการติดเหรียญ ฉะนั้นไรท์จะทำการติดเหรียญให้อ่านล่วงหน้า ซึ่งเหมาะสำหรับท่านที่ไม่อยากรอ สำหรับท่านที่รออ่านฟรีก็จะได้อ่านหลังจากครบกำหนดวันในการปลดล็อก

โดยหลังจากนี้ ไรท์จะทำการลงวันละ 2 ตอนเหมือนเดิม แต่จะเริ่มติดเหรียญล่วงหน้า และจะปลดล็อกให้อ่าน 7 วันหลังจากที่ทำการติดเหรียญตอนแรก หลังจากนั้นก็จะทำการปลดล็อกให้อ่านฟรีวันละ 1 ตอน และหลังจากที่เริ่มวางขาย E-book ไรท์จะทำการย้อนกลับมาติดเหรียญถาวรอีกครั้งหนึ่ง

จึงอยากจะแจ้งให้ทราบก่อนที่จะเริ่มติดเหรียญ ไรท์ขอขอบคุณสำหรับการสนับสนุนที่ดีให้กันตลอดมา บางท่านก็อยู่ด้วยกันตั้งแต่เรื่องแรก เค้าจำได้แทบจะทุกคนนะคะ มันฮีลใจเค้าได้ดีมากจริงๆ อาจจะหายไปบ้างแต่รับผิดชอบงานเขียนไม่เท ไม่หาย ไม่ตายแน่นอนค่ะ

รัก SCINCE