ทะลุมิติมาทั้งตระกูลด้วยสกิลเพิ่มพูนความเป็นเศรษฐี 【จบ】

        แม้ชาวบ้านทั่วไปจะไม่เข้าใจว่าสิ่งที่ซูอี้โจวทำนั้นจะก่อให้เกิดประโยชน์อันใดแต่สุภาษิตว่าไว้ มีของถูกแล้วไม่เอา ก็คือเต่าหัวขาดผู้คนกลุ่มหนึ่งจึงมาล้อมแผงจนแทบไม่มีที่ยืนในเวลาอันรวดเร็ว

        พวกเขาคิดว่าการซื้อครั้งนี้เหมือนได้ของแถมกินเองไม่หมดก็ซื้อไปแบ่งให้คนในครอบครัวได้ยิ่งกว่านั้นก่อนหน้านี้ก็มีคนเคยลิ้มลองอาหารเช้าเมื่อวานแล้วรู้ว่าฝีมือการทำอาหารของซูอี้หว่านนั้นยอดเยี่ยมพวกเขารู้สึกว่านี่คือโอกาสทองที่ใครๆ ก็ควรคว้าเอาไว้

        ถึงแม้ว่าธุรกิจที่รุ่งเรืองจะเป็นเรื่องดีสำหรับตระกูลซูแต่ซูอี้หว่านกลับยุ่งจนแทบไม่มีเวลาพัก

        เมื่อเห็นซูอี้หว่านยุ่งจนเหงื่อท่วมตัวเซียวจวิ้นอันลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปยื่นผ้าเช็ดหน้าให้

        "ซับเหงื่อสักหน่อยเถิด"

        ซูอี้หว่านเห็นดังนั้นก็ได้แต่เหลือบมองอย่างเย็นชาไม่ได้มีท่าทีว่าจะรับมา

        แต่จางอ้ายหลินที่อยู่ข้างๆกลับรีบยิ้มแล้วยื่นมือไปรับผ้าเช็ดหน้า ช่วยซับเหงื่อบนหน้าผากของลูกสาวแทน

        "มัวแต่ยืนงงทำไม? รีบไปจัดแถวให้ทุกคนเร็วเข้า!"

        ซูอี้โจวเห็นเซียวจวิ้นอันยังคงยืนมองน้องสาวอย่างงงๆก็ตบศีรษะเขาด้วยความไม่พอใจชี้ไปที่ฝูงชนให้เซียวจวิ้นอันช่วยดูแลความสงบเรียบร้อย

        เขาไม่รู้ว่าการตบครั้งนี้ของตนเองทำให้หลี่ชิงและจูเก่ออวิ๋นที่ซ่อนตัวอยู่ในที่มืดโกรธเคืองเป็นอย่างยิ่ง

        "ไอ้หมอนี่มันหมายความว่ายังไง? กล้าดียังไงถึงได้ลงมือกับนายท่าน?ข้าว่ามันกินดีหมีหัวใจเสือเข้าไปแล้วไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง!"

        หลี่ชิงกำหมัดแน่นในที่มืดอยากจะเดินเข้าไปสั่งสอนซูอี้โจวเสียเดี๋ยวนี้ แต่กลับถูกจูเก่ออวิ๋นขวางเอาไว้

        "เจ้าลืมภารกิจของพวกเราไปแล้วหรือ?"

        จูเก่ออวิ๋นจ้องหลี่ชิงด้วยความไม่พอใจเตือนให้เขานึกถึงเรื่องสำคัญ

        "ยิ่งกว่านั้น ความในใจของนายท่านที่มีต่อคุณหนูตระกูลซูผู้นั้นเจ้าดูไม่ออกหรือ?"

        "หา?"

        หลี่ชิงฟังคำพูดของจูเก่ออวิ๋นก็รู้สึกสับสนไปหมด เขาไม่รู้จริงๆ ว่าสองเรื่องนี้เกี่ยวข้องกันอย่างไร

        ในความคิดของเขาการที่เซียวจวิ้นอันมีใจให้ซูอี้หว่าน นั่นเป็นเพราะนางสั่งสมบุญมาแปดชาติจึงได้มาแต่การที่ซูอี้โจวตบนายท่าน ย่อมนับเป็นอีกเรื่องหนึ่งต่างหาก

        "..."

        จูเก่ออวิ๋นรู้มานานแล้วว่าหลี่ชิงเป็นคนหัวทื่อขี้เกียจจะพูดกับเขาให้มากความ จึงดึงเขาแล้วเดินไปยังแผงขายโดยตรง

        "เอ่อ ที่นี่รับสมัครคนงานหรือไม่? เนื่องจากเจ้านายเก่าของพวกเราประสบเคราะห์ทำให้มิอาจว่าจ้างพวกเราได้อีก ก่อนหน้านี้พวกเราเห็นว่าแผงของท่านทำมาค้าขึ้นไม่ทราบว่าต้องการลูกมือหรือไม่?"

        จูเก่ออวิ๋นพูดสิ่งที่เตรียมไว้ล่วงหน้ากับซูอี้โจวจบก็มองเขาอย่างกระวนกระวายใจเล็กน้อย ในใจรู้สึกกังวลไม่รู้ว่าจะสามารถแทรกซึมเข้าไปในตระกูลซูได้อย่างราบรื่นหรือไม่

        หากทำได้ก็จะช่วยลดปัญหาของพวกเขาไปได้มาก สามารถดูแลเซียวจวิ้นอันได้อย่างใกล้ชิด

        ซูอี้โจวพิจารณาชายทั้งสองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเห็นว่าหลี่ชิงรูปร่างสูงใหญ่ ดูเหมือนจะเป็นคนแข็งแรง ถนัดงานใช้กำลังอีกทั้งจูเก่ออวิ๋นรูปร่างสูงโปร่ง แม้จะผอมไปบ้าง แต่ก็ดูเหมือนจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ไม่ใช่บัณฑิตที่อ่อนแอไม่มีเรี่ยวแรง

        เมื่อมองดูเช่นนี้เขาก็พึงพอใจอยู่บ้าง

        เพียงแต่ก่อนหน้านี้แม้จะเคยคิดถึงการใช้วิธีส่งของเพื่อสร้างเครือข่ายข่าวกรองแต่คนที่ทำเรื่องนี้จำเป็นต้องเป็นคนปากหนัก ไม่นำเรื่องไปพูดต่อเติมให้เสียหาย

        ซูอี้โจวไม่แน่ใจว่าคนทั้งสองตรงหน้าจะสามารถทำได้

        "พี่ชาย ถึงเราอยากได้คนช่วยงาน ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นพวกนั้นสักหน่อย!"

        ซูอี้หว่านจำหลี่ชิงได้แล้วรู้ว่าเขาเป็นคนของเซียวจวิ้นอัน อดไม่ได้ที่จะจ้องเขาด้วยความเย็นชา

        ผลลัพธ์นี้มาจากการหารือกันเมื่อวานเพราะเซียวจวิ้นอันหวั่นเกรงว่าจะจัดการเรื่องหลี่ชิงให้เข้ามาอย่างราบรื่นไม่ได้เดิมทีเขาหมายมั่นให้จูเก่ออวิ๋นมาเพียงลำพัง แต่หลี่ชิงกลับไม่เชื่อฟังดึงดันที่จะติดตามมาด้วย

        การปรากฏตัวของเขาเป็นการเปิดเผยแผนการจนหมดเปลือกเซียวจวิ้นอันจึงรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง ลูบจมูกอย่างเสียไม่ได้

        เดิมทีซูอี้โจวอยากจะทดสอบชายทั้งสองก่อนประเมินว่าคนทั้งสองตรงหน้าสามารถใช้ประโยชน์ได้หรือไม่แต่ไม่คิดว่าซูอี้หว่านจะมีท่าทีเช่นนี้ ในทันทีก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นอดไม่ได้ที่จะหัวเราะพลางส่ายหน้า

        "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ วันนี้พวกเจ้าก็เข้ามาเริ่มงานเลยเถิด!"

        "จริงหรือ!"

        พอได้ยินคำตอบของซูอี้โจวทั้งสองก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

        "แน่นอน บุรุษอกสามศอกพูดคำไหนคำนั้น ในเมื่อข้าพูดออกไปแล้วก็จะไม่กลับคำ"

        ซูอี้โจวพูดพลางเรียกชายทั้งสองให้ช่วยกันขายอาหารเช้าจัดให้หลี่ชิงและเซียวจวิ้นอันดูแลแถว แล้วให้จูเก่ออวิ๋นช่วยเก็บเงินส่วนตนเองก็ยังคงส่งเสียงตะโกนต่อไป

        ซูอี้โจวยังคงอธิบายเรื่องกิจกรรมส่งเสริมการขายโดยการลดราคาสำหรับสามวันนี้ให้ทุกคนฟังแต่ครั้งนี้เพิ่มเงื่อนไขพิเศษเข้าไป โดยบอกว่าอาหารเช้ารับจองล่วงหน้าและมีบริการส่งถึงที่

        เขาพูดเช่นนี้ในทันทีก็กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของคนรอบข้าง

        "น้องชาย คำว่าจองล่วงหน้าคืออะไรหรือ?"

        "บริการส่งถึงที่คืออะไรกัน?"

        ชาวเมืองอวิ๋นเฉิงคิดว่าตนเองก็ถือว่ามีความรู้กว้างขวางเมื่อเทียบกับผู้ลี้ภัยนอกเมือง พวกเขายังคงสามารถใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้ในวันนี้ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะเจ้าเมืองปกครองอย่างมีประสิทธิภาพอีกทั้งตำแหน่งที่ตั้งของเมืองอวิ๋นเฉิงก็เป็นเขตแม่น้ำทางใต้ เศรษฐกิจจึงเจริญรุ่งเรือง

        แต่สิ่งที่ซูอี้โจวพูดถึงนั้นพวกเขาเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก จึงเกิดความสนใจ

        "สหายทั้งหลายถามได้ดี!"

        ซูอี้โจวเห็นว่าทุกคนรู้สึกอยากรู้อยากเห็นจึงรู้ว่าการค้าขายครั้งนี้กำลังเป็นไปได้ด้วยดี

        เขาเอ่ยปากชมเชยทุกคนอย่างจริงจังเสียดายไปหน่อยที่ในมือไม่มีกลองให้เคาะประกอบการแสดง

        ซูอี้โจวอธิบายบริการจองล่วงหน้าและบริการส่งถึงที่อย่างรวดเร็ว"ทุกคนล้วนต้องกินอาหารเช้าทุกวันมิฉะนั้นทั้งวันก็จะไม่มีเรี่ยวแรง ทำงานทำการก็รู้สึกไม่สบายตัวแต่ก็มีบางวันที่ที่บ้านทำไม่ทันหรือมีเรื่องต้องไปจัดการกะทันหันจนไม่อาจทำอาหารเช้าได้หรือมีคนที่ชินกับการออกไปกินข้างนอก เพียงแต่แผงของพวกเรามีพื้นที่แค่นี้ ทุกคนก็เห็นกันแล้ว"

        "วันนี้มีผู้คนหลั่งไหลกันมาแน่นขนัด จนแทบไม่มีที่ยืนแถมยังส่งผลกระทบต่อกิจการของเพื่อนบ้านรอบข้างข้าจึงคิดวิธีแก้ปัญหาขึ้นมานั่นคือท่านทั้งหลายสามารถวางเงินมัดจำพร้อมแจ้งที่อยู่ไว้ที่แผงล่วงหน้าแล้วสั่งอาหารเช้าสำหรับวันพรุ่งนี้ พวกเรารับประกันว่า ในเช้าวันพรุ่งนี้จะจัดส่งอาหารให้ถึงหน้าประตูบ้านของท่านอย่างตรงเวลา!"

        "จะแพงมากหรือไม่?"

        ในกลุ่มคนมีคนตั้งคำถามสำคัญออกมาในทันทีกระตุ้นความสนใจของทุกคน

        จริงอยู่ว่าหากจัดการอาหารเช้าได้ที่บ้านพวกเขาก็จะได้งีบต่ออีกหน่อย หากราคาสมเหตุสมผล พวกเขาก็ยังรู้สึกสนใจอยู่บ้าง

        "มีแต่อาหารเช้า เวลานอกเหนือจากนี้ไม่ได้หรือ?"

        เมื่อได้ยินคำถามของคนผู้นี้กระตุ้นให้คนอื่นๆเห็นด้วย ก็มีคนถามขึ้นมาอีก

        "แน่นอนว่าเรื่องเหล่านี้ข้าได้พิจารณาไว้หมดแล้วนักวิ่งขายาวของพวกเราจะเก็บค่าวิ่งทุกครั้งที่ส่งอาหารถึงบ้านหนึ่งอีแปะหนึ่งอีแปะซื้อความสบายใจและประหยัดเวลา ไม่ดีหรอกหรือ?"

        ซูอี้โจวเห็นว่าความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนถูกเขาดึงดูดขึ้นมาแล้วเริ่มใช้คารมคมคาย วาดอนาคตที่สวยงามให้ทุกคน

        "ส่วนอาหารที่จะส่งถึงบ้าน พวกเราจะไม่เก็บค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมราคาจะเหมือนกับที่แผงทุกอย่าง"

        ทุกคนได้ยินว่ามีเรื่องดีๆเช่นนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะเริ่มปรึกษาหารือกันบางคนก็เริ่มตัดสินใจแล้วว่าจะลองดูสักครั้ง อยากจะดูว่าบริการเช่นนี้จะดีหรือไม่