หลังจากที่กำจัดมอนสเตอร์ในป่าไผ่เป็เวลาร่วมชั่วโมง แสงสีทองก็ส่องปกคลุมร่างกาย และ lv. เย่ฮวาก็เพิ่มอีก 1 ระดับ ตอนนี้เขามี lv.8 และได้ใช้แต้มเพิ่มค่าสเตตัสให้กับความแข็งแกร่ง ส่งผลให้พลังโจมตีเพิ่มขึ้นอีกครั้ง
สิ่งที่น่าเสียดายเพียงจุดเดียวคือหลังจากที่ฆ่ามอนสเตอร์เป็เวลานานยังไม่มีอุปกรณ์ดรอปเลยสักชิ้น มีแค่เหรียญทองแดงและท่อนไม้ไผ่มรกตที่ได้รับมามากมาย
โพชั่นแดงระดับสามยังเหลืออยู่ แต่โพชั่นแดงระดับสองได้ใช้หมดไปแล้ว จึงจำเป็ต้องกลับไปยังหมู่บ้านเพื่อเติมเต็มเสบียง แล้วค่อยล่ามอนสเตอร์อีกครั้ง
ทันทีที่เย่ฮวาก้าวออกมาจากหมู่บ้าน ก็ได้ยินเสียงร้องดังขึ้น เขาไม่พูดพล่ามทำเพลง รีบวิ่งตรงไปยังทิศทางต้นเสียงร้องไห้ ท่ามกลางพุ่มหญ้า และในที่สุดก็ได้พบต้นตอของเสียงร้องไห้ ที่มาจากสาวน้อยลักษณะคล้ายตุ๊กตา!
เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆสวมชุดยาวสีน้ำตาลสว่าง ดวงตาเธอเต็มไปด้วยความใสซื่อบริสุทธิ์ที่ทอประกายราวกับอัญมณีสีนิล แก้มของเธออาบไปด้วยน้ำตา ส่งผลให้สัญชาตญาณที่้าจะปกป้องของเย่ฮวาตื่นขึ้น
เขาย่อตัวลงแล้วพูดว่า " น้องสาว เธอมาทำอะไรที่นี่เหรอ ? "
เด็กสาวตัวน้อยจ้องมองมาที่เขาด้วยความตื่นตระหนก พร้อมกับรีบก้มหน้าลง ไม่รู้ว่าเธอกำลังอายหรือว่ากำลังหวาดกลัวกันแน่ และเมื่อเย่ฮวาถามเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอีกครั้ง เธอก็กระซิบตอบเบาๆ " หนูหลงทางหาทางกลับบ้านไม่เจอ "
ได้ยินแบบนั้นเขาก็รู้สึกตื่นเต้นดีใจ ลัคกี้ วันนี้โชคดีจริงๆดูเหมือนจะมีภารกิจมาให้ทำอีกแล้ว!
เขาใช้มือเอื้อมไปยังเด็กสาวตัวน้อย แล้วพูดว่า " พี่ชายจะพาเธอกลับบ้านเอง~ "
เด็กสาวตัวน้อยมองมาที่เขาด้วยความตะลึงก่อนจะค่อยๆยื่นมือน้อยๆมาจับ ทำให้เย่ฮวาต้องตะลึงในความสมจริงของเกม ราวกับว่าเธอไม่ใช่แค่ NPC แต่เป็เด็กสาวตัวน้อยที่มีชีวิต และััที่ถูกกระทบก็เหมือนกับคนจริงๆ
" ติ๊ง~! "
" ระบบแจ้ง : ขอแสดงความยินดี คุณได้รับภารกิจ [ ส่งกลับบ้าน ] ( ระดับ : E ) "
เมื่อมองไปยังเด็กสาวตัวน้อยที่ดูไม่มีพิษมีภัย เย่ฮวาก็อดที่จะตรวจสอบค่าคุณสมบัติของเธอไม่ได้
[ สาวน้อยผู้บริสุทธิ์——จิ้งหยา]
Lv : 1
โจมตี: 0-0
ป้องกัน: 1
พลังชีวิต: 100
ข้อมูล : จิ้งหยาเป็หลานสาวของหัวหน้าหมู่บ้านผู้เล่นมือใหม่ เธอมีจิติญญาที่บริสุทธิ์ที่สุดในโลกและสามารถปัดเป่าขับไล่ความมืดสิ่งชั่วร้ายได้ทั้งปวง
...
นึกไม่ถึงเลยว่านี่จะเป็หลานสาวของหัวหน้าหมู่บ้านผู้เล่นมือใหม่ หากเย่ฮวาช่วยเหลือเธอไม่รู้ว่าจะได้รับอะไรตอบแทนจากหมู่บ้านผู้เล่นมือใหม่บ้าง
พอจูง จิงหยา ลุกขึ้น ทันใดนั้นเขาก็เห็นเงาสีแดงที่หางตาฝั่งขวาจากบริเวณป่าไผ่มรกต
เมื่อเย่ฮวาหันศีรษะมองตามก็ได้พบสิ่งที่น่า เหลือเชื่อ! เพราะจริงๆแล้วมันคือ ไผ่สีแดงเืลำตัวหนาดูน่ากลัว อยู่ห่างออกไปราวๆ 30 เมตร เขาจึงพูดกับจิงหยาว่า " เธอรอฉันอยู่ที่นี่นะ ฉันจะลองไปดูที่นั่น "
จิงหยา พยักหน้ารับอย่างเชื่อฟัง จากนั้นเขาก็ค่อยๆ ก้มตัวลงก้าวไปข้างหน้าด้วยความระมัดระวัง เมื่อเข้าไปใกล้โดยอยู่ห่างไปจากไผ่สีแดงราวๆ 10 เมตร จนกระทั่งสามารถดูค่าคุณสมบัติของมัน
[าาไผ่โลหิต] ( Bossระดับโลหะดำ )
Lv : ? ? ?
โจมตี : ? ? ?
ป้องกัน : ? ? ?
พลังชีวิต : ? ? ?
ข้อมูล : ไผ่ที่ได้รับพลังอันไร้ขีดจำกัดเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมาทำให้มันกลายเป็าาไผ่โลหิต มันใช้เืเป็สารอาหารและสั่งสมเืของมนุษย์จากในอดีต จนมันสามารถควบคุมไผ่มรกตเป็บริวาร เพื่อหลีกเลี่ยงจากมันป่าไผ่แห่งนี้จึงกลายเป็สถานที่ต้องห้ามของหมู่บ้านผู้เล่นมือใหม่
...
ที่แท้มันก็เป็ Boss! เห็นแบบนั้น เย่ฮวา แทบจะทรุดลงกับพื้น ไม่น่าเชื่อว่าจะเจอ BOSS ได้!
เขาไม่เคยคาดหวังว่าตนจะได้พบกับ BOSS ที่นี่ และที่เขาใเป็เพราะว่า ปกติ BOSS มันย่อมต้องมีค่าคุณสมบัติน่ากลัวกว่ามอนสเตอร์ทั่วๆ ไปอย่างมาก และโอกาสที่จะถูก BOSS ฆ่าก็แทบจะ 100% เมื่อฟื้นขึ้น ค่าความเสียหายของอุปกรณ์จะลดเหลือ 80% หายไป 20% และเมื่อถูกฆ่าอีกครั้งจาก 80% ก็จะลดลงไปอีกเรื่อยๆ
ตอนนี้เขารู้ดีว่าไม่มีโอกาสเลยที่จะฆ่าบอสตัวนี้ได้ เพราะสเตตัสมันยังห่างกันเกินไป กระทั่งค่าคุณสมบัติของ BOSS ก็ยังไม่สามารถมองออก
เนื่องจากตอนนี้ผู้เล่นส่วนใหญ่มีระดับที่ต่ำเกินไปนั่นเอง
แต่ก็คงมีผู้เล่นจำนวนมากที่มี Lv.8 พอๆกับเขา หากตัดใจยอมแพ้ก็อาจจะมีผู้เล่นคนอื่นที่มาฆ่ามัน
หลังจากที่ทบทวน เย่ฮวาก็ตัดสินใจที่จะลองสู้กับมัน เพราะเขายังมีโพชั่นแดงระดับสาม บางทีอาจจะพอล้มมันได้
แต่ก่อนหน้านั้นเย่ฮวาก็ได้กลับมายังพุ่มหญ้าที่ จิ้งหยา ซ่อนตัว การที่ปล่อยให้จิ้งหยาซ่อนตัวอยู่ในพุ่มหญ้าก็เพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะไม่ได้รับาเ็จาก BOSS จากนั้นเขาก็ตรงไปยัง าาไผ่โลหิต ด้วยความเด็ดเดี่ยว
ในที่สุดการต่อสู้ก็กำลังจะเริ่มขึ้น...
เย่ฮวา ก้าวเข้าหา BOSS ด้วยความระมัดระวัง จากนั้นก็กระชับดาบยาวในมือฟาดฟันใส่ร่างของ าาไผ่โลหิต จนเกิดรอยบนลำตัวของมัน
" 7 "
บ้าฉิบ!
ด้วยความตกตะลึงทำให้ เย่ฮวา รีบก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าพลังป้องกันของ BOSS ระดับโลหะดำ ไม่ใช่สิ่งที่สามารถดูถูกได้!
เพียงแค่ไม่กี่ก้าว าาไผ่โลหิตก็หันหลังกลับมา พร้อมกับใช้ก้านจู่โจมเข้าใส่ จนปรากฏรอยเืบนร่างกายเย่ฮวา ขณะที่พลังชีวิตจำนวนมากลดฮวบฮาบ
" 94 "
ความแตกต่างของพลังที่ไม่สามารถต่อกรได้ ทำให้เขาตระหนักได้ว่า ตัวตนระดับ BOSS ยังไม่ใช่สิ่งที่ตัวเองจะสามารถเผชิญหน้าด้วยได้
ในเมื่อไม่สามารถสู้ได้ก็มีแต่ต้องหนี!
เย่ฮวารีบใช้โพชั่นแดงระดับสามหนึ่งขวดแล้วรีบวิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว แต่นี่ก็ยังไม่ได้ทำให้เขาวางใจเพราะมันเหมือนจะไม่ยอมให้หนีได้ง่ายๆ มันรีบไล่ตามด้วยการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว
าาไผ่โลหิตทำการโจมตีเย่ฮวาอีกครั้ง ทำให้ภายในหูเขาได้ยินเสียงกิ่งตัดผ่านสายลม ทันใดนั้นเงากิ่งก้านที่ไล่ตามหลังก็หายไป
เมื่อหันหลังกลับไปมอง ก็ได้พบว่า าาไผ่โลหิตไม่ได้ไล่ตามเขาอีก!
" ปัก! ~"
วินาทีต่อมาเขาก็กระแทกเข้ากับก้านไผ่หนาซึ่งเป็จุดสิ้นสุดของเส้นทางหลบหนีอย่างจัง เนื่องจากตาไม่ได้มองถนนหนทาง
อย่างไรก็ตามเขาไม่มีกระจิตกระใจจะมาห่วงความเ็ปที่บริเวณศีรษะ เนื่องจากความสนใจของเย่ฮวามันได้ถูกาาไผ่โลหิตดึงดูดไป เมื่อาาไผ่โลหิตที่พยายามโจมตีเลิกไล่ตาม เขาก็มองกลับไปยังตำแหน่งก่อนหน้า ที่อยู่ห่างออกไป
อาจเป็ไปได้ว่าขอบเขตระยะทางในการเคลื่อนที่ของ BOSS จะมีขีดจำกัด ทำให้ไม่สามารถไล่ตามเป้าหมายเกินขอบเขตที่กำหนด แน่นอนว่าเมื่อเป้าหมายอยู่ห่างเกินขีดจำกัด มันก็สูญเสียสถานะถูกยั่วยุ
เพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐาน เย่ฮวาจึงกระชับดาบตรงเข้าไป ทันทีที่ก้าวเข้าไปในรัศมีอาณาเขต โจมตีใส่าาไผ่โลหิต และาาไผ่โลหิตก็หันหลังตรงเข้าหาเขา จนเขาต้องรีบถอยอย่างรวดเร็ว
หลังจากที่พิสูจน์ผลลัพธ์จนได้ข้อสรุป เขาก็ต้องดีใจอย่างมาก เพราะพบโอกาสในการที่จะฆ่า BOSS แต่มันคงต้องใช้เวลานานหน่อย
แต่เมื่อมีวิธีในการกำจัด BOSS ด้วยลำพังตัวคนเดียว ใครมันจะไปสนใจว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหน ?
เย่ฮวา ก้าวไปด้านหน้าอีกครั้ง และยืนอยู่ใน " เส้นอาณาเขต" าาไผ่โลหิตที่เพิ่งเดินกลับไปได้ไม่กี่ก้าวมันก็ถูกยั่วยุทำให้ติดสถานะ ก่อนมันจะรีบตรงเข้ามาหาเขา
แต่ก่อนที่าาไผ่โลหิตจะเข้ามาประชิดถึงตัว เย่ฮวาก็ถอยออกจากระยะอาณาเขตอย่างรวดเร็ว ทำให้าาไผ่โลหิตสูญเสียสถานะยั่วยุ และเดินหันหลังกลับไป
ในเวลานี้เย่ฮวารีบก้าวตรงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้ดาบยาวในมือฟาดฟันใส่าาไผ่โลหิต เมื่อาาไผ่โลหิตหันกลับมาเพื่อโจมตี เขาก็ก้าวขาออกไปนอกเส้นเขตแดน
าาไผ่โลหิตสูญเสียสถานะยั่วยุอีกครั้ง และเย่ฮวาก็อาศัยจังหวะนั้นก้าวตรงไปข้างหน้าทำการโจมตี
ด้วยวิธีนี้ จะช่วยให้ผู้เล่นมือใหม่สามารถฆ่า BOSS ได้อย่างเพลิดเพลิน
หลังจากที่ต่อสู้กับ BOSS ด้วยวิธีนี้นานกว่าหนึ่งชั่วโมง เขาก็แทบจะอดใจรอที่ฆ่ามันไม่ไหว แม้ว่าพลังชีวิตของ BOSS จะลดลงไป แต่เย่ฮวาก็ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไหร่
ในที่สุดพลังชีวิตบนแถบเืของ BOSS เหลืออยู่ไม่มาก คิดว่าคงสามารถจบการต่อสู้ด้วยการโจมตีอีกไม่กี่ที
เขายังมีโพชั่นแดงระดับ 3 เหลืออยู่ เนื่องจากเขาเป็ผู้เล่นมือใหม่ แม้ว่ากลยุทธ รุก-ถอย จะมีประสิทธิภาพ แต่มันก็ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมข้อกำหนดของเกม แต่ด้วยพลังชีวิต 165 มันก็พอที่จะต้านทานการโจมตีของ BOSS ได้
ในขณะที่เวลายังคงดำเนินต่อ สิ่งที่เย่ฮวากังวลที่สุดก็ได้เกิดขึ้น
ห่างไปไม่ไกล เย่ฮวาก็ได้ยินเสียงผู้เล่นดังแว่วขึ้นมา เขาจึงเร่งความเร็วในการโจมตี BOSS ในเวลาเดียวกันก็กังวลว่าผู้เล่นพวกนั้นจะพบตนเองหรือไม่
" ได้ยินว่า BOSS มอนสเตอร์ได้ค่าประสบการณ์สูงมาก! " ผู้ชายท่าทางเหมือนผู้นำพูดขึ้น
" ไม่เลวเลยทีเดียว เรามาเก็บเลเวลที่นี่ต่อกันเถอะ " เสียงของผู้ชายอีกคนดังขึ้น ฟังจากเสียงก็สามารถรับรู้ได้ว่ามากันเป็กลุ่ม
" เฮ้อ~ ที่นี่มีมอนสเตอร์ไม่ค่อยมาก ถ้าเข้าไปข้างในคงจะพบมอนสเตอร์มากกว่านี้ " เสียงของผู้หญิงที่ดูมีเสน่ห์พูดขึ้น
" ได้เลย! เอาตามที่ที่รักว่า "
...
จากนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของพวกเขาตรงเข้ามายังทิศทางของเขา
เวลานี้ BOSS ที่กำลังจะถูกเย่ฮวาฆ่าก็เริ่มโซเซ!
ท่ามกลางผลลัพธ์ของความพยายามอย่างหนักของเย่ฮวา ด้านหลังก็มีเสียงประหลาดใจดังขึ้น " ฉันว่าแล้ว! ที่นั่นมี BOSS! รีบไปเร็วเข้า! "
"ฉั๊วะ"
ในที่สุดพลังชีวิตของ BOSS หยดสุดท้ายก็ถูกเย่ฮวาพรากไป ร่างของมันถูกฟันตามแนวขวางผ่านลำต้น พร้อมๆ กับที่แสงสีทองปกคลุมร่างกายเขา หลังจากที่เอาชนะมันได้ lv. ของเย่ฮวาก็เพิ่มขึ้นรวดเดียว 3 เลเวล!
จากนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งมาทางด้านหลังด้วยความเร็ว ก่อนที่พวกเขาจะพบตัว เย่ฮวาจำเป็ต้องรีบปลีกตัวออก!
เขาไม่สนว่า BOSS จะดรอปไอเท็มอะไรบ้าง เขารีบยัดมันลงในกระเป๋าเก็บอุปกรณ์ที่สะพายอยู่ด้านหลัง พร้อมกับโกยเหรียญเงินจำนวนมากบนพื้นที่ได้จาก BOSS ใส่เข้าไปในกระเป๋าสัมภาระ
ขณะที่เย่ฮวากำลังจะจากไป เขาก็ได้ยินเสียงะโไล่ตามหลัง " หยุด! "
เย่ฮวา ได้แต่ร่ำร้องอยู่ภายในใจ จบแล้วเมื่อกี้พวกเขาคงเห็นฉัน~
เย่ฮวา หันหลังกลับไป ก็ได้พบกับสองสามคนที่ยืนจ้องอยู่ด้านหลัง ในบรรดานั้นเป็ผู้หญิงหนึ่งคน เย่ฮวา ไม่ชักช้ารีบทำการตรวจสอบข้อมูลพื้นฐานของพวกเขาทันที
【จื้อลี่ชาวฉุน】(นักเวทย์ฝึกหัด)Lv:8
【เจียวเยี่ยนยวี่ตี้】 ( นักฆ่าฝึกหัด ) Lv : 8
【หว๋อเปิ่นซานเหลียง】( อัศวินฝึกหัด ) Lv : 7
...
หลังจากที่เห็นข้อมูล ID ของทั้งสามคน เย่ฮวาก็รู้สึกโล่งอก เพราะผู้เล่นที่สร้างสร้าง ID ดังกล่าวยังนับว่าเลเวลไม่ต่างจากตนเองมากนัก
ผู้เล่นนักเวทย์ที่ใช้ชื่อว่า จื้อลี่ชาวฉุน กระซิบที่ข้างหูของอัศวิน ทำให้อัศวินมองมาที่ตนเองและชี้ไปยังร่างของ าาไผ่โลหิต ที่เพิ่งจะถูกเขาฆ่าและยังไม่ได้รีเฟรชเกิดใหม่ พร้อมกับพูดว่า " นายเป็คนฆ่ามันเหรอ ? "
จบตอน