แกร๊ก ...
เสียงเปิดประตูห้องนอนถูกเปิดออก ทำเอาฉันออกจากภวังค์ฉันยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ท่าเดิม มีเพียงใบหน้าของฉันที่หันไปทางต้นเสียง
ใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็คนเปิดประตูออกมา เมื่อเจอฉัน ผู้หญิงคนนั้นอึ้งไปไม่ได้พูดอะไร นางเดินออกมาตามมาด้วยแฟนฉันเอง
นี่เป็ครั้งแรกที่ฉันนั่งรอคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็แฟนในการทำอะไรอย่างนี้ จนพวกเขาทำกันเสร็จ
ปกติแล้ว ถ้าฉันมาหาพี่เขา แล้วเจอสถานการณ์แบบนี้ ฉันจะกลับทันทีฮึฮึฮึ! จะมีใครอยู่ได้ล่ะ ถึงแม้จะรู้ และพอจะยอมรับได้แต่ใครจะนั่งดูการแสดงแบบสดๆ หรือฟังเสียงกิจกรรมเข้าจังหวะแบบสดๆเหมือนที่ฉันทำอยู่ตอนนี้
และจากการที่ฉันไม่เคยที่จะอยู่รอ และไม่เคยที่จะโวยวายอะไรออกมาสักครั้งฉันคิดว่าพี่เขาก็คงไม่รู้ว่าฉันรู้ทุกอย่างที่เขาทำลงไป เหตุที่ฉันยอมปิดหูปิดตาทุกอย่างนั้นเพราะเหตุผลข้างต้นที่อธิบายไปแล้ว
แต่หากจะบอกว่าเพราะฉันไม่ยอมเขาเพียงอย่างเดียวคงเป็เหตุผลที่ดูไม่สมเหตุสมผลสักเท่าไหร่แต่หากว่าฉันรักเขาก็คงใช่ มันถึงได้กลายเป็อย่างนี้
ฉันยังคงนั่งอยู่ท่าเดิมมองไปยังชายหญิงทั้งคู่ที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนจากนั้นผู้หญิงคนนั้นก็เดินไปทางประตูทางออก
“มานานยัง” พี่วินถามฉันออกมาด้วยหน้าตาที่นิ่งเฉย และไม่รู้สึกอะไรทั้งๆ ที่ผู้หญิงแปลกหน้าเพิ่งผ่านตาฉันไป
“คืออะไร” ฉันถามพี่เขาแล้วมองหน้าผู้หญิงที่กำลังจะออกจากห้องไปฉันยังไม่ได้เปิดโอกาสให้พี่เขาได้ตอบโต้อะไรกลับมาฉันหันไปมองผู้หญิงคนนั้นที่กำลังจะออกจากห้อง
“เสียงครางเธอนี่ ดังได้ใจเชียวนะ!” ฉันเลิกคิ้วถามเขา พร้อมกับหยิบโจ๊กและยาที่ว่างอยู่ที่ชุดโซฟาแล้วเดินเอาไปวางไว้ที่โต๊ะกินข้าว
“ไม่มีไรจริงๆ นะริน เชื่อพี่นะครับ” พี่วินเดินมาสวมกอดฉันทางด้านหลังพร้อมเสียงที่ฉันฟังแล้วอยากจะอ้วกออกมาให้ได้ แต่ก่อนไม่เคยรู้สึกแต่วันนี้กลับเหมือนคนแพ้ของแสลงซะอย่างงั้น
ฉันแกะอ้อมกอดของเขาออก จากนั้นหันกลับไปมองหน้าเขาชัดๆ อีกครั้งก่อนที่น้ำตามันจะเอ่อออกมาอย่างไม่รู้ตัว ทำให้ฉันมองไม่เห็นอะไร ฉันพยายามแล้ว
ตอนที่ฉันนั่งรอ บอกตัวเองว่าจะไม่ร้องไห้ ตอนนั้นฉันทำได้แต่มาตอนนี้สิ ฮึ!น่าสมเพชตัวเองสิ้นดี!
“เลิกโกหกเถอะค่ะ รินเหนื่อยแทนพี่เลย” เสียงฉันสั่น คำพูดมันออกมาทั้งน้ำตา
ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันคอยประคับประคองมามันได้ะเิออกมาวันนี้แล้ว
“สิ่งที่พี่ทำ รินรู้มาตลอด! พี่มีอะไรกับใครบ้าง รินรู้หมด! ที่รินยอม เพราะรินรักพี่ ... ตอนนี้รินรู้แล้ว รินเข้าใจแล้ว!” เสียงฉันดังแทบอยากจะโกนออกมา แต่มันก็กลับสั่นเครือแทน
“พี่ขอโทษ ... ยกโทษให้พี่ได้มั้ยครับ” พี่วินส่งเสียงอ้อนอย่างสุดกำลังและพยายามจะเข้ามากอดฉันอีกครั้ง
แต่ ... ฉันดันเขาออกห่าง ฉันรู้สึกสมเพชตัวเองขยะแขยงกับผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าคนนี้จริงๆ
“รินทนอยู่กับพี่ไม่ไหวแล้วจริงๆ รินเหนื่อย รินเจ็บอะพี่ รินเจ็บ!!! ... ได้ยินไหมว่ามันเจ็บ!!! ... ฮึก!!!” ฉันสะอึกสะอื้นต่อหน้าเขา
“รินผิดเอง” เสียงของฉันสะอื้นออกมา “รินผิดที่รินไม่ยอมพี่! … พี่วิน เราเลิกเถอะ!!!” ถึงเสียงของฉันจะสะอื้น แต่แววตาฉันแนวแน่มาก
ตอนนี้พี่วินหน้าเสีย ต่างจากเมื่อครู่ไปเลยเข้าคงไม่คิดว่าฉันจะกล้าเลิกกับเขา แต่เมื่อเขาเห็นแววตาฉัน เขาคงรู้ว่านี้คือฉันเอาจริง!
“พี่ไม่เลิก ไม่เอาแบบนี้ดิ … นะริน นะคราบ” เสียงของความสำนึกผิดของพี่วินส่งมาอีกครั้งพร้อมก้าวยาวเพื่อดึงฉันไว้ ในขณะที่ฉันกำลังจะออกจากห้องของเขาไป
“รินเหนื่อยอะพี่ ... พี่ก็ไปมีคนอื่นได้อย่างสบายใจเถอะ ต่อไปพี่จะได้ไม่ต้องเกรงใจรินอีก... โชคดีนะคะ” ตอนนี้ฉันกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้นิดหน่อยเสียงฉันไม่สั่นเท่าเมื่อกี้นี้
แต่หลังจากที่ฉันพูดเสร็จ น้ำตาฉันก็ร่วงลงมาอีกแล้วฉันหันกลับไปมองหน้าเขา พร้อมยิ้มให้เขาทั้งน้ำตา แล้วเดินออกมาจากห้องของเขาไปห้องที่ฉันจะไม่กลับมาเหยียบอีก
ในที่สุดฉันก็ได้ปลดปล่อยความอัดอั้นของฉันที่มีมาตลอดสักที
นี่มันแปดเดือนเต็ม ที่ฉันต้องแอบร้องไห้ตลอดเวลาที่ฉันคบกับเขา ถึงแม้ว่ามันจะเจ็บแต่ฉันก็รู้สึกสบายใจขึ้นเป็กอง
ฉันพร้อมจะเดินออกมา เพื่อเข้าสู่เช้าของวันใหม่ที่แสนจะสดใส่กว่าเดิมเผื่อชีวิตของฉันจะเจอกับคนที่ดีกว่านี้!
13K
![พลิกฟ้าคืนชีวาชายาอนุ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673880780_61221625.webp)
