ขบวนรับเ้าสาวยาวเหยียดจนชาวบ้านต่างพากันออกมารอดูด้วยความตื่นเต้น วังจีที่กว้างขวางใหญ่โตและดูลึกลับกำลังจะมีงานมงคลครั้งที่สอง ชนชั้นสูงในเมืองหลวงต่างพากันถือโอกาสนี้เข้าร่วมงาน พวกเขาอยากเห็นว่าในวังจียามนี้เป็อย่างไรบ้าง?
ยามนี้ในสี่สกุลหลักของแคว้นิ มีเพียงสกุลจีที่ไม่ค่อยสุงสิงกับผู้อื่น ฝูกั๋วกงในฐานะเสาหลักไม่มีอนุภรรยาและยังให้น้องชายต่างมารดาที่เกิดจากอนุภรรยาแยกออกไปตั้งจวนของตนเอง วังจีจึงไม่ค่อยมีคนไปมาหาสู่ มีเพียงท่านหญิงจีลี่อิงที่พาลูกๆ มาเยี่ยมบิดามารดา
งานเลี้ยงสังสรรค์ในเมืองหลวง สกุลจีจะทำเพียงรับบัตรเชิญเอาไว้และส่งของขวัญตอบแทนน้ำใจแต่ไม่เคยเดินทางไปร่วมงาน
“ถึงบ้านเ้าสาวแล้ว!” เสียงะโของคนหน้าขบวนดังขึ้น
เรือนพักรับรองของราชทูตถูกกำหนดให้เป็บ้านเ้าสาว เกี้ยวแปดคนหาบและขบวนรับเ้าสาวของจีหลุนจึงต้องเดินทางมารับกัวเอินถงใกล้วังหลวง
จีหลุนในชุดแดงปักดิ้นสีทองทั้งตัว งามสง่าผึ่งผาย ร่างของเขาสูงไม่บางและไม่หนาจนเกินไป คิ้วกระบี่ จมูกโด่งได้รูป ั์ตาหงส์ ยามนั่งอยู่บนหลังม้าก็ดึงดูดสายตาทุกผู้คน พอลงจากหลังม้าก็ยิ่งดูองอาจ
สายตาของแม่ทัพหนุ่มเคร่งเครียดเมื่อมองเห็นร่างในชุดเ้าสาวงดงามเดินมาถึงหน้าประตูใหญ่ เขาไม่อยากเชื่อว่าตนเองต้องแต่งงานกับสตรีที่ไม่ได้พึงใจ ทั้งต่อไปยังต้องระวังทุกย่างก้าวที่อยู่ร่วมกับนาง
“รับตัวเ้าสาวขึ้นเกี้ยว!” ขันทีผู้หนึ่งร้องขาน
หลูกงกงยืนยิ้มอยู่ข้างๆ กัวเอินถง “ท่านชายจี ยินดีด้วยนะขอรับ”
จีหลุนเหลือบมองด้วยความเคือง ขันทีใหญ่หัวเราะหึๆ ในลำคอ
“เชิญรับตัวเ้าสาวขึ้นเกี้ยวเถิด ประเดี๋ยวจะเสียฤกษ์ ฝ่าาทรงกำชับให้ข้าดูแลงานสมรสของท่านชายจีให้ดีที่สุดขอรับ”
เ้าบ่าวยื่นมือออกไปใกล้ร่างของเ้าสาว กัวเอินถงวางมือเรียวขาวลงมือมือของแม่ทัพหนุ่ม พลันความร้อนก็วูบไปทั่วมือของจีหลุนแล่นพล่านไปทั่วร่างกาย ชายหนุ่มรู้สึกถึงความวาบหวามที่เกิดขึ้น
‘ความรู้สึกนี้ เหมือนกับที่เกิดขึ้นในตอนข้าบีบคอกัวเยี่ยนสือไม่มีผิด’
จีหลุนรู้สึกถึงร่างกายส่วนลับที่ตอบสนอง เขารีบดึงมือนางให้เดินไปข้างหน้าก่อนที่จะเกิดความผิดปกติยิ่งไปกว่านี้
“ท่านชาย ช้าๆ หน่อยเ้าค่ะ” นางส่งเสียงเบาๆ ลอดออกมาจากผ้าคลุมหน้าเ้าสาว เท้ารีบเคลื่อนไปยังเกี้ยว
“เข้าไปสิ เร็วเข้า” ชายหนุ่มกัดฟันกรอด พยายามข่มใจ
กัวเอินถงเองก็รู้สึกวูบวาบเช่นเดียวกับจีหลุน นางจึงเร่งก้าวเท้าและเข้าไปในเกี้ยวให้เร็วที่สุด พอเขาปล่อยมือ อาการนั้นก็หายไป
ครั้นเ้าสาวเข้าเกี้ยวแล้ว เ้าบ่าวก็หันไปหาหลูกงกง “ขอบคุณท่านกงกงที่เป็ธุระ ข้าเองก็หวังว่านางจะไม่สร้างปัญหาให้ข้า”
ในใจของจีหลุนนึกเสียดาย หากวันนี้เ้าสาวเป็สตรีที่เขาพึงใจ เขาคงจะมีความสุขไม่น้อย งานสมรสพระราชทานที่ยิ่งใหญ่ สินเ้าสาวเป็สิ่งที่ทาง วังหลวงจัดมาให้ไม่น้อยหน้ากับที่วังจีเตรียมสินสอด
หญิงสาวทั่วเมืองหลวงล้วนแล้วแต่มาเมียงมองอยู่ข้างทาง ชื่อเสียงของท่านชายจีมีมานาน เขาติดอันดับหนึ่งในห้าสิบบุรุษโสดในฝันที่ดูเหมือนจะครองโสดยาวนานกว่าผู้อื่น
ใน่ที่จีลี่อิงผู้เป็น้องสาวคนกลางได้รับสมรสพระราชทานกับ ฟ่านหลี่เจี๋ย จีหลุนก็ผ่านพิธีสวมกวานไปแล้ว หลายตระกูลพยายามมาเลียบๆ เคียงๆ อยากจะดองญาติ ทว่าฝูกั๋วกงกลับไม่ต้อนรับโดยอ้างว่าบุตรชายยังทำศึกติดพันที่ชายแดน ยังไม่เหมาะจะแต่งงาน
ความสง่างามของเ้าบ่าวทำเอาสตรีทั้งหลายต่างพากันยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปากเพื่อแอบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ลี่เทียนเป่าที่ขี่ม้าอยู่ด้านหลังพยายามยิ้มและเชิดหน้าเพราะมีแม่นางหลายคนมองมาที่เขา
“เหล่าจี เ้าดูแม่นางพวกนี้สิ ดูเหมือนนางจะเล็งข้านะ”
จีหลุนไม่หันกลับไปมอง เขาส่ายหน้าเบาๆ แล้วหัวเราะออกมาด้วยความขำกับความคิดของสหาย ดูเหมือนลี่เทียนเป่าจะทนไม่ได้ที่สตรีเ่าั้จ้องเขาตาเป็มัน
เสียงหัวเราะของเ้าบ่าวดังขึ้น ใบหน้าที่เคร่งเครียดของเขาผ่อนคลาย ทำให้หญิงสาวที่ยืนมองอยู่รายรอบถึงกับต้องยกมือขึ้นกุมหัวใจไม่ให้มันเต้นกระดอนออกมา พลันก็มีเสียงหญิงสาวผู้หนึ่งะโขึ้น
“ท่านชายจีหล่อจริง! ข้าจะหัวใจวายตายไหมนี่?”
กัวเอินถงที่นั่งอยู่ในเกี้ยวได้ยินประโยคนั้น นางนึกถึงใบหน้าของจีหลุนที่ได้พบครั้งแรก เขารูปร่างสูงกว่าพี่ชายของนางครึ่งฝ่ามือ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายจนไม่อาจละสายตา หญิงสาวเผลอยิ้มออกมา
...หากว่านางกับเขามิใช่ศัตรูกันก็คงดี...
เสียงหญิงสาวที่ร้องเรียกชื่อเขาไปตลอดทางทำให้ธิดาของผู้นำห้าเผ่าหุบยิ้มยากเย็น ดีที่มีผ้าคลุมหน้าเ้าสาวอยู่ ทำให้นางซ่อนหน้าได้ไม่ยาก
“น้ำกับของกินซ่อนอยู่ใต้ที่นั่งนะเ้าคะ” เสียงของเหย้าหลีดังขึ้นข้างเกี้ยว
กัวเอินถงค่อยๆ เลื่อนก้นไปอีกทาง ข้างที่นั่งในเกี้ยวมีช่องเปิดเข้าไปได้ ในนั้นมีกล่องไม้ใส่ซาลาเปากับถุงหนังใส่น้ำซ่อนอยู่ กว่าจะถึงวังจีคงอีกพักใหญ่ นางรีบดึงผ้าคลุมหน้าเ้าสาวออกแล้วลงมือกินซาลาเปาสามลูกแล้วดื่มน้ำ ขณะพยายามฟังเสียงข้างนอก
“ถึงแล้วเ้าค่ะ” เสียงหยวนจู้ดังขึ้น “วังจีใหญ่มากๆ เลยนะนี่”
ประโยคหลังของสาวใช้กัวเอินถงคล้ายจะรำพึงกับตนเองมากกว่าจะบอกให้คุณหนูของนางได้รับรู้
มือเรียวใหญ่ของชายหนุ่มเปิดผ้าม่านหน้าประตูเกี้ยวออก น้ำเสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยของเขาดังขึ้น “ลงมาเถอะ ถึงวังจีแล้ว”
เ้าสาวจำเป็ยื่นมือออกไปวางบนเขาอีกคราหนึ่ง เข้าอุ้มนางเข้าไปข้างในเพื่อทำพิธี ชายหนุ่มวางนางลงบนรถเข็นอีกคราหนึ่งในห้องโถงพิธี เพื่อทำการกราบไหว้ฟ้าดิน
ชั่วขณะนั้นทั้งเ้าบ่าวและเ้าสาวต่างพากันชะงักเล็กน้อย กัวเอินถงนึกเสียใจที่นางใช้วิธีการแต่งงานเพื่อเข้ามาในวังจี แต่วิธีการอื่นก็ไม่มีแล้ว หลังจากแต่งงานในครั้งนี้แล้ว นางไม่มีวันจะแต่งงานกับบุรุษใดได้อีก
...เผ่าเหลียนซายึดมั่นเื่การแต่งงานเพียงครั้งเดียวในชีวิต...
“ไหว้บิดามารดา” รองหัวหน้าขันทีประจำวังหลวงรับหน้าที่ขานลำดับพิธี
กว่าจีหลุนจะหลุดออกจากภวังค์อีกที ตัวเขาก็ทำตามขั้นตอนพิธีแต่งงานในห้องโถงจนเสร็จสิ้นแล้ว
หลูกงกงยังคงตามมาถึงที่นี่เพื่อดูแลทุกสิ่งให้เรียบร้อย ในงานครั้งนี้มีทั้งครอบครัวของชินอ๋อง ท่านอ๋องเก้า และท่านอ๋องสิบสอง ดังนั้นการรักษาความปลอดภัยจึงเป็ไปอย่างเข้มงวด
ขุนนางผู้ใหญ่ในราชสำนักทั้งหกกรมเข้าร่วมแสดงความยินดีกันอย่างพร้อมเพรียง รองเสนาบดีฟ่านเป็น้องเขยของแม่ทัพจี และชินอ๋องเป็น้องเขยของเสนาบดีฟ่าน นับไปนับว่าก็เท่ากับจีหลุนเป็ญาติของชินอ๋อง
ความเกี่ยวพันแน่นแฟ้นระหว่างสกุลจี สกุลฟ่าน และสกุลิ ยิ่งทำให้ฐานอำนาจของิฮ่องเต้หนักแน่นขึ้น พวกขุนนางคนสำคัญๆ จึงไม่กล้าละเลยการเข้าร่วมงานแต่งงานครั้งนี้
แขกทั้งหลายเดินตามกันไปยังเรือนหอเพื่อรอให้เ้าบ่าวเปิด ผ้าคลุมหน้า คันชั่งถูกยื่นไปดันให้ชายผ้าคลุมหน้าเปิดขึ้น ทันทีที่ผ้าแดงนั้นเปิดเผยใบหน้าจริงของนางให้จีหลุนได้เห็นเป็ครั้งแรก
ชายหนุ่มรู้สึกราวลมหายใจของตนเองขาดห้วงไปชั่วขณะ
“งดงามมาก! เ้าสาวงดงามเหลือเกิน” เสียงชมดังจากมาจากข้างหลัง ตามด้วยฮือฮาที่ดังกระหึ่ม
จีหลุนถูกกลุ่มสหายที่ได้มาร่วมงานลากออกไปดื่มสุราข้างนอก สหายเก่าของเขาส่วนใหญ่แต่งงานไปแล้วและเป็ขุนนางขั้นต้นในหลายกรมด้วยกัน พวกเขาเพิ่งมีโอกาสได้สังสรรค์กันเต็มที่ก็ครั้งนี้
“เสี่ยวหลุน เ้าไปเป็แม่ทัพเสียนาน กลับมาอีกทีก็มาแต่งงานแล้ว”
“เ้าสาวของเ้างดงามมากจริงๆ”
สหายทั้งหลายกลัวว่าเขาจะเสียใจที่ได้ภรรยาพิการ ทุกคนจึงหันไปชมเื่ความงามของนางแทน
แม้ว่าลีเทียนเป่าเพิ่งจะพบเจอกับสหายทั้งหลายของจีหลุนครั้งแรกแต่กลับปรับตัวเขากับคนทั้งหมดได้ไม่ยาก เขาพยายามพูดคุยกับสหายของจีหลุนเพื่อหาข่าวเกี่ยวกับสถานการณ์ในแต่ละกรม รวมทั้งเล่าเหตุการณ์ที่ชายแดนให้กับขุนนางเล็กๆ เ่าั้ได้ฟัง
การดื่มสุราแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเป็ไปอย่างออกรส เ้าบ่าวถูกดื่มแสดงความยินดีจนยืนแทบไม่ไหว
“ข้าไปส่งพวกเขาเอง พวกเ้าดื่มกันต่อตามสบาย ตอนที่อยู่ในค่ายก็เป็เช่นนี้ล่ะ เขาเมาก่อนทุกคนและข้าก็ต้องไปส่งเขาอยู่บ่อยๆ สบายใจได้ ครั้งนี้ข้าจะส่งเขาเข้าหออย่างปลอดภัยเอง” กุนซือหนุ่มยืนยันขันแข็ง
ไม่มีผู้ใดคิดจะไปแอบดูเ้าบ่าวกับเ้าสาวร่วมห้องกัน พวกเขารู้ดีว่าร่างกายของเ้าสาว่ล่างไร้ความรู้สึก จะว่าไปจีหลุนนับว่าเป็เ้าบ่าวที่เคราะห์ร้ายที่สุดแล้ว...แม้แต่จะร้องเย้าแหย่พวกเขาก็ยังไม่กล้า
****************
10K
