Dealers Life System - ระบบชีวิตพ่อค้า - ตอนที่ 4 ชักจูงลูกค้า

“แบบนี้ไม่ตลกนะลุง!” ชายหนุ่มคนนั้นกล่าวหลังจากได้อ่านชื่อป้ายของร้าน เคลถึงกับคิ้วกระตุก “เฮ้ฉันยังไม่แก่สักหน่อยและฉันก็ไม่ตลกด้วยหรอกนะ” ชายหนุ่มได้ยินก็ถึงกับหัวเราะ “ฮ่าโอเคพี่ชาย..ป้ายชื่อร้านบอกสุดยอดไอเทมแน่ใจนะว่ามีไอเทมระดับสุดยอดน่ะผมกำลังแย่อยู่เลยหลอกลวงปะนิ?” “แน่ใจสิ” เคลกล่าวยืนยัน ชายหนุ่มได้ฟังก็ถึงกับครุ่นคิด เจ้าของร้านคนนี้เป็นคนบ้าหรือพวกหลอกลวงกันแน่เขากำลังรู้สึกไม่ดีและอารมณ์เสียอยู่ ดูจากหน้าตาของเจ้าของร้านแล้วที่หน้าตาโหดเหี้ยมและไม่เป็นมิตรกับลูกค้าสุดสุด ใครก็ตามที่ผ่านมาเห็นคงได้แต่บอกว่าเป็นพวกนักเลงข้างถนน สภาพร้านดูแล้วก็ไม่ได้ดีและไม่ได้แย่สักเท่าไหร่ ยิ่งเป็นเขตสลัมทางใต้ด้วยแล้ว ก็ยิ่งไม่น่าไว้ใจเสียด้วยแต่ว่าขณะที่กำลังเดินผ่านก็ได้ยินเสียงร้องของเจ้าของร้านคนนี้ดึงดูดมันให้ความรู้สึกที่เป็นมิตรและมันดึงดูดที่ทำให้เขาเดินมา เขากำลังคิดว่าวันนี้โชคดีสุดสุดกับการหาสมุนไพรรักษาได้แต่ว่าคุณภาพของมันย่ำแย่เกินไป ที่จริงแล้วเขาเป็นข้ารับใช้ของนายน้อยที่ถูกขับไล่ออกมาจากตระกูลใหญ่และด้วยที่นายน้อยเป็นผู้มีพระคุณที่เคยรับเลี้ยงเขามาจากสลัมทำให้เขาตัดสินใจออกมารับใช้ด้วยก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่ง จากอัจฉริยะยอดเยี่ยมกลายเป็นคนตกกระป๋องอย่างนายน้อย จากฐานะร่ำรวยกลายเป็นยาจกนี้ก็เป็นเหตุผลที่ทำให้เขาไม่สามารถใช้เงินซื้อยารักษาได้อีกเพราะเงินเหลือจำกัด ‘เจ้าพวกสารเลว’ ชายหนุ่มคิดถึงความหลังและโกรธแค้นกับพวกคนในตระกูลที่กล้าวางยานายน้อยและใส่ร้ายนายน้อยให้กลายเป็นตัวตลกของตระกูลแบบนี้ อย่างไรก็ตามหลังจากพิจารณาดูเจ้าของร้านและสภาพร้านแล้วเขาควรจะไปดีกว่าไม่ควรเสียเวลากับพวกหลอกลวง อาการของนายน้อยก็กำลังย่ำแย่เขาไม่ควรโอ้เอ้เสียเวลา ขณะชายหนุ่มกำลังจะเดินจากไปแต่เคลก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน “เดี๋ยวสิน้องชายจะรีบไปไหนละ” ชายหนุ่มได้ยินก็หันกลับมามองแบบคิ้วกระตุก “อะไรกันอีกละมีอะไรก็กล่าวอย่าให้ผมอารมณ์เสีย” หลังจากได้ยินเคลก็ยกยิ้ม “น้องชายกำลังแย่อยู่สินะจากที่บอกน่ะ” “ใช่ผมได้พูดว่ากำลังแย่” “ที่แย่เพราะวันนี้เก็บสมุนไพรได้คุณภาพแย่ใช่ไหมถ้าให้ดูน่าจะเป็นสมุนไพร “หญ้าสีเงิน” ใช่หรือเปล่าละ?” เคลกล่าวขึ้น 10 ปีที่อยู่มาความรู้รอบตัวเขาเองก็มีพออยู่บ้าง บางครั้งเขาเองก็เคยรับงานเก็บสมุนไพรด้วยเหมือนกัน เขาเคยบอกหรือเปล่าว่าตัวเขาเองก็เป็นนักผจญภัยเหมือนกันถึงแม้จะไม่ใช่ผู้ใช้เวทก็ตามแต่ถ้าเป็นนักผจญภัยแรงค์ D แล้วละก็ที่สมาคมนักผจญภัยสามารถรับรองได้เพราะจำนวนงานทั่วไปแรงค์ D มีจำนวนมากและส่วนใหญ่จะเป็นงานในเมือง เช่น ล้างท่อระบายน้ำ สร้างรั้วหรืองานเสริม กำจัดหนู เป็นกรณีพิเศษสำหรับเมืองใหญ่ที่สมาคมนักผจญภัยจะเปิดรับให้คนทั่วไปที่ไม่ใช่ผู้ใช้เวทสามารถเป็นได้ เพราะปกติแล้วการจะเป็นนักผจญภัยแรงค์ D อย่างน้อยต้องเป็นผู้ใช้เวท เมื่อก่อนหญ้าสีเงินเองสามารถพบได้ที่บริเวณนอกเมืองหลวงและด้วยความที่เป็นสมุนไพรประเภทรักษาชั้นดีจึงถูกเก็บเกี่ยวไปเป็นจำนวนมากทำให้มันเป็นของหายากที่มีราคาไม่น้อยถึงแม้จะมีราคาไม่น้อยแต่ก็สมกับสรรพคุณของมันที่ช่วยรักษาบรรเทาอาการประเภทโดนยาพิษหรือโรคไข้ป่วยต่าง ๆ ได้ดีทำให้อาการของผู้ป่วยสามารถมีแรงฟื้นคืนกลับมาได้ในช่วงระยะสั้น ๆ การเพาะปลูกหญ้าสีเงินไม่สามารถทำได้เพราะงั้นจึงต้องตามหาในธรรมชาติล้วน ๆ นั่นเอง และการซื้อตามตลาดเองก็ไม่ใช่เรื่องง่าย มีเงินก็ไม่สามารถจะซื้อมันได้เพราะบางทีก็จะถูกนักปรุงยาหลายคนจองสิทธิ์กับคนขายไปก่อนเสียแล้ว โพชั่นที่ผสมกับหญ้าสีเงินจะทำให้สามารถเพิ่มมูลค่าได้ถึงหลายหมื่นเหรียญทองจนถึงแสนเหรียญทองถ้าผสมกับวัตถุดิบชั้นสูงชนิดอื่น ๆ“มีใครป่วยงั้นเหรอ..ถึงต้องใช้หญ้าสีเงินน่ะ”เคลกล่าวถามหลังคาดเดาเสร็จสิ้นนี้มันไม่ตรงกับสินค้าของเขาอย่างงั้นเหรอ โพชั่นเพิ่มชีวิต – รักษาอาการบาดเจ็บไม่ถึงตายให้หายเป็นปลิดทิ้ง! “นะ..นี่ถูกต้องหมดเลย” ชายหนุ่มตื่นตะลึง เคลยกยิ้ม “พี่ชายชื่อเคล” “อะ..เอ่อผมชื่อทอม” “ทอมงั้นเหรอ..โอเคตามพี่ชายมา”เคลกล่าวก่อนเปิดประตูเข้าไปในร้านและตรงไปที่เคาน์เตอร์ก่อนทำการเปิดลิ้นชักและใช้ช่องเก็บของเพื่อดึงเอาโพชั่นเพิ่มชีวิตขึ้นมาแกล้งหยิบขึ้นมาจากลิ้นชัก มาวางไว้ที่บนเคาน์เตอร์ ทอมที่เห็นเคลเดินนำเข้าไปในก็เดินตามไปสภาพในร้านดูธรรมดาและโล่งโจ้งไม่มีสินค้าอะไรวางไว้เลย ทอมถึงกับคิ้วกระตุก ไหนว่าชื่อร้านสุดยอดไอเทม ไม่มีแม้กระทั่งสินค้าอะไรวางไว้เลย? ไอเทมสักชิ้นก็ไม่มี! ‘หลอกลวงแหงแซะ’ ก่อนที่ทอมจะได้ถามอะไรเคลก็กล่าวขึ้นมาเสียก่อน “เอาละนี่คือโพชั่น” ทอมได้ยินก็ถึงกับขมวดคิ้ว “พี่ชายเป็นนักปรุงยางั้นเหรอทำไมมีสินค้าอย่างโพชั่นขายด้วยกัน” “จะถามอะไรให้มากความกันพี่จะเป็นนักปรุงยาหรือไม่ได้เป็นนายจะสนใจไปทำไมกัน” เคลรีบพูดเบนเบี่ยง เขารู้ดีว่าการขายโพชั่นในร้านแบบนี้อย่างน้อยก็ต้องเป็นนักปรุงยาหรือไม่ก็ต้องใบการค้าอนุญาตขายสินค้าประเภทโพชั่นต่าง ๆ โดยเฉพาะที่มาของโพชั่น “เอาละนี่คือโพชั่นที่ช่วยในการรักษานายเองก็รู้ดีนะว่าราคามันเท่าไหร่?”เคลกล่าวโพชั่นรักษานั้นมีราคาแพงอย่างมาก ต้องแยกกันระหว่างโพชั่นรักษาบาดแผลกับโพชั่นรักษาเจ็บไข้ได้ป่วย โพชั่นรักษาบาดแผลจะมีราคาที่ถูกอย่างมากเพราะนักผจญภัยนิยมซื้อกันเนื่องจากต้องออกไปตลุยทำภารกิจฆ่าสัตว์อสูรเพราะงั้นนักปรุงยาหรือร้านขายโพชั่นถ้ามีโพชั่นรักษาบาดแผลก็ไม่มีวันเลยที่จะขายไม่ออก “ใช่จากที่รู้มันมีราคามากกว่าหนึ่งหมื่นเหรียญทอง” ทอมกล่าวเนื่องจากเขาเองก็เคยซื้อมันมาก่อน นายน้อยเป็นทายาทตระกูลใหญ่ถึงแม้จะถูกขับไล่แต่ก็ยังมีเงินมากพอที่จะซื้ออะไรพวกนี้ได้แต่ว่าก็ยื้อมาได้ไม่เท่าไหร่จนตอนนี้การเงินเองก็เริ่มร่อยหรอ “แต่ว่าผมเคยซื้อมันมาใช้แล้วไม่ได้ผลไม่ใช่แค่หนึ่งหรือสองขวดแต่ทุกขวดเองก็เคยลอง ที่จริงแล้วที่ผมตามหาสมุนไพรรักษาอย่างหญ้าสีเงินก็เพื่อบรรเทารักษานายน้อยของผม...” ทอมกล่าวและเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดออกมา “หืม..อย่างงั้นโพชั่นนี้ก็เหมาะกับนายน้อยของน้องชายนะเพราะมันรักษาได้อย่างดีเยี่ยมเลยละ” เคลพยักหน้ากล่าว และยิ้มแย้มในใจแค่วันแรกเขาก็สามารถโพชั่นที่มีราคามากกว่า 1 หมื่นเหรียญทอง ใช่ 1 หมื่นเหรียญทองเลยนะ 10 ปีเขามีรายได้รวม 1 หมื่นเหรียญทอง นี่เพียงแค่ขายโพชั่นก็ได้มันมาแล้วเลยนะ ทอมรู้สึกสงสัยโพชั่นอะไรกันที่การันตีบอกรักษาได้ดีเยี่ยมแม้กระทั่งนักปรุงยาหรือร้านขายยายังไม่กล้าการันตีแบบนี้ ยิ่งเป็นร้านที่ดูธรรมดาและอยู่เขตสลัมทางใต้ ไม่น่าเชื่อถืออย่างยิ่ง! “สรรพคุณล่ะ?” ทอมยิงคำถามทันที เขาไม่ใช่คนโง่ต้องรู้ไว้ว่าแม้กระทั่งโพชั่นรักษาระดับสูงยังไม่สามารถรักษานายน้อยได้เลยได้แค่บรรเทาอาการ “รักษาบาดแผลหรืออาการผิดปกติจนหายเป็นปลิดทิ้ง” ทอมได้ฟังก็ถึงกับตาโตแต่ก็คืนสติได้อย่างรวดเร็ว “ไม่มีทาง..เป็นไปไม่ได้” ทอมพูดพลางกวาดตามองไปทั่วร้าน “ร้านไม่มีอะไรเลยแต่กับบอกว่ามีโพชั่นที่สามารถรักษาได้ทุกอย่างงั้นเหรอ? เป็นไปไม่ได้หรอก!” เมื่อเคลได้ฟังก็ไม่ได้กังวลอันใด เหตุใดเขาจะต้องตื่นตระหนกทำตัวราวกับกำลังขายของปลอมอยู่กัน ต้องทำให้เป็นเหมือนผู้เชี่ยวชาญ! มืออาชีพเข้าไว้! “งั้นนายจะตามฉันเข้าร้านมาทำไมกันล่ะ?” เคลพูดอย่างเยือกเย็น ทอมได้ฟังก็ถึงกลับไปไม่เป็น ‘ก็เอ็งชวนให้เข้าร้านไม่ใช่หรือไงกัน?’ “กะ..ก็เพราะพี่ชายบอกให้ตามยังไงล่ะ” ทอมตอบกลับอย่างมั่นใจ “ฟังไม่ขึ้นถ้าฉันเป็นนาย..ฉันจะไม่เข้าร้านที่ดูธรรมดาแบบนี้และเจ้าของร้านที่โง่เง่าและหน้าตาโหดเหี้ยมไม่น่าไว้ใจ” เคลตอบ “หา?” ทอมถึงกับอ้าปากหลังจากได้ยิน !ติ้ง[การพูด ระดับ 1 กำลังทำงาน] เคลลอบยิ้มในใจ ที่จริงแล้วมันกำลังทำงานตั้งแต่เขาร้องเพลงเรียกชายหนุ่มด้วยซ้ำ! ****

Dealers Life System - ระบบชีวิตพ่อค้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 4 ชักจูงลูกค้า

นิยายแนะนำ

Dealers Life System - ระบบชีวิตพ่อค้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 4 ชักจูงลูกค้า

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้