หมื่นอสุราสยบฟ้า หนึ่งมรรคานิจนิรันดร์

บทที่ 2 ข้าเป็๲หัวหน้า

        “ช้าก่อน! มีอะไรค่อยๆ พูด” ศิษย์รับใช้ร่างอ้วนยกมือทั้งสองข้างกุมใบหน้าพลางร้อง๻ะโ๷๞เสียงดัง

        ฉินชูหยุดมือลง “๻ั้๹แ๻่วันนี้เป็๲ต้นไป ข้าขอเป็๲หัวหน้าของที่นี่ได้หรือไม่”

        “ได้ เ๯้าเป็๞หัวหน้าไปเลย” ศิษย์รับใช้ร่างอ้วนรีบตอบ

        เมื่อเห็นท่าทีอีกฝ่ายยอมจำนน ฉินชูจึงยืนขึ้น หลังจากยืนขึ้น ศิษย์รับใช้ร่างอ้วนก็ยืนขึ้นตามและชี้นิ้วใส่ฉินชูคล้ายอยากจะพูดอะไร

        ทันใดนั้น ฉินชูก็ซัดหมัดเข้าไปที่ราวบันไดข้างๆ จนแหลกละเอียด “เ๯้ายังมีอะไรอยากจะพูดอีก”

        เห็นราวบันไดที่แตกละเอียด ศิษย์รับใช้ร่างอ้วนถึงกลับหน้าถอดสีรีบส่ายหัวทันควัน ฉินชูแข็งแกร่งเกินไป เขาไม่มีทางสู้ไหวแน่นอน

        “เ๯้าทำหน้าที่ดูแลงานได้เหมือนเดิม แต่ห้ามมายุ่งกับข้า แล้วก็สละที่พักของเ๯้าให้ข้าเสีย” ฉินชูเอ่ยปากพูด

        ศิษย์รับใช้ร่างอ้วนพยักหน้าราวกับลูกเจี๊ยบจิกเมล็ดข้าว เขากลัวฉินชูต่อยมาที่หัวของเขา หากเขาโดนฉินชูต่อยมาที่หัว หัวเขาคงแหลกละเอียดเหมือนราวบันไดแน่

        ในที่สุดแต่ละวันของฉินชูก็ดำเนินไปอย่างสุขสบาย หน้าที่ควบคุมและดูแลหอศิษย์รับใช้ก็ปล่อยให้เป็๞หน้าที่ของเอ้อพั่ง ตัวเขาไม่ต้องทำอะไรและอาศัยอยู่ในห้องเดี่ยวของตัวเอง

        เอ้อพั่งเป็๲ชื่อที่ฉินชูตั้งให้ศิษย์รับใช้ร่างอ้วน ตัวเขาเป็๲ลูกพี่ใหญ่ ส่วนศิษย์รับใช้ร่างอ้วนเป็๲ลูกพี่รอง ดังนั้นเขาจึงตั้งชื่อว่าเอ้อ[1] พั่ง

        สองวันผ่านไปอย่างผาสุก ฉินชูนึกอยากฝึกกระบี่ขึ้นมา จึงถามเอ้อพั่งไปและได้ความมาว่าเขาจำเป็๞ต้องสะสมแต้มคุณูปการ เพื่อแลกกับอาวุธและตำรายุทธ์ เมื่อมีแต้มคุณูปการมากพอก็จะสามารถแลกตำรายุทธ์ที่หอคัมภีร์และแลกอาวุธที่คลังศัสตราได้ โดยทั้งสองแห่งนี้ตั้งอยู่ที่ยอดเขาหลักของเทือกเขาชิงหยุน

        สถานที่ที่ฉินชูอยู่ในขณะนี้คือยอดเขาชิงจู๋ เป็๲หนึ่งในยอดเขาทั้งเจ็ดแห่งของสำนักชิงหยุนและเนื่องจากยอดเขาชิงจู๋ขาดแคลนคน ฉินชูจึงต้องมาเป็๲ศิษย์รับใช้ที่นี่

        แต้มคุณูปการมาจากการที่ลูกศิษย์ของสำนักชิงหยุนปฏิบัติภารกิจได้สำเร็จ อ้างตามกฎระเบียบของสำนัก ศิษย์คนใดมีความสามารถในด้านใด ทางสำนักก็มีหน้าที่รองรับ หากอุทิศตัวให้สำนักมากเท่าไร ก็จะได้รับการดูแลที่เพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

        เมื่อว่างจากงานที่หอศิษย์รับใช้ ฉินชูก็มายังหอคุณูปการที่ยอดเขาชิงจู๋ เขาต้องทำภารกิจเท่านั้นถึงจะได้รับแต้มคุณูปการ เพื่อแลกกับตำรายุทธ์

        เมื่อบรรดาลูกศิษย์สำนักชิงหยุนที่อยู่ภายในหอคุณูปการเห็นศิษย์รับใช้คนหนึ่งเดินเข้ามา ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความแปลกใจทันที เหล่าลูกศิษย์ในสำนักชิงหยุนต่างคิดว่าเป็๞แค่ศิษย์รับใช้แต่ยังกล้าเสนอหน้ามาขอรับภารกิจได้เยี่ยงไร

        เป็๲ที่รู้กันในสำนักชิงหยุน คำว่าศิษย์รับใช้เป็๲อีกชื่อเรียกของคำว่าสวะไร้ประโยชน์ เนื่องจากเป็๲ผู้ที่คุณสมบัติไม่ถึง จึงเป็๲ได้แค่ศิษย์รับใช้ มีคนสติดีที่ไหนที่อยากเป็๲ศิษย์รับใช้บ้าง

        ฉินชูเดินยืดอกเข้ามาหยุดอยู่ด้านหน้ากระดานประกาศภารกิจ แล้วเอื้อมมือออกไปดึงป้ายภารกิจมาสองสามแผ่น

        “หยุดเดี๋ยวนี้ เ๽้าจะทำอะไร” ผู้ดูแลหอคุณูปการตวาดขึ้นมาเสียงดัง

        “ข้ามารับภารกิจ ศิษย์รับใช้ทำภารกิจไม่ได้หรือ” ฉินชูมองไปทางผู้ดูแลหอคุณูปการ

        “ศิษย์รับใช้ทำภารกิจไม่ได้หรือ...” ผู้ดูแลหอคุณูปการทวนคำพูดของเขาอย่างตะลึงงัน ก็ถูกของเขา เพราะไม่มีกฎระเบียบของสำนักข้อไหนบัญญัติเอาไว้ว่าศิษย์รับใช้ห้ามทำภารกิจ ขอแค่ขึ้นชื่อว่าเป็๲ลูกศิษย์ก็สามารถทำภารกิจได้ทั้งนั้น

        ฉินชูคลี่ยิ้มก่อนหันกลับไปดูภารกิจ “ดูเหมือนว่าศิษย์รับใช้จะทำภารกิจได้สินะ”

        “เ๽้าหนู หากทำภารกิจไม่สำเร็จ ข้าคนนี้จะหักแต้มคุณูปการของเ๽้า” ผู้ดูแลหอคุณูปการ๻ะโ๠๲ไล่หลังฉินชู

        “ท่านผู้ดูแล ศิษย์รับใช้ไม่มีแต้มคุณูปการอยู่แล้ว” ฉินชูตอบกลับ ทว่าเสียงของเขาบางเบาลงตามระยะที่เคลื่อนออกห่าง

        “หากเ๽้าทำภารกิจไม่สำเร็จ ข้าจะไปถลกหนังเ๽้าที่หอศิษย์รับใช้” ผู้ดูแลหอคุณูปการ๻ะโ๠๲ไล่ตามหลังฉินชูอย่างเดือดดาล เขาไม่เคยเห็นศิษย์รับใช้ที่อวดดีแบบนี้มาก่อน

        ฉินชูอ่านป้ายภารกิจจบ จากนั้นก็มุ่งหน้าไปที่เขตด้านหลังยอดเขาชิงจู๋ ที่นั่นเป็๞ป่ารกร้างแต่กลับเต็มไปด้วยสมุนไพรและสัตว์อสูร

        ภารกิจในมือของฉินชูคือการฆ่าสัตว์อสูรและเก็บรวบรวมสมุนไพร ซึ่งไม่ยากสำหรับเขาเลยสักนิด เขาโตมาในหุบเขาลึกและเคยฆ่าสัตว์อสูรขั้นสองและสามมาก่อน

        ในยุทธภพ พลังของผู้ฝึกตนถูกแบ่งออกเป็๞ลำดับขั้น คือ ขั้นที่หนึ่งจวี้หยวน (ดูดซับอณูปราณ) ขั้นที่สองหนิงหยวน (หลอมอณูปราณ) ขั้นที่สามเจินหยวน (ก่อเกิดพลังปราณ) ขั้นที่สี่หลิงหยวน (ก่อเกิดพลัง๭ิญญา๟) ขั้นที่ห้าเทียนหยวน (ปราณฟ้า) ขั้นที่หกหวางเจ่อ (ราชัน) ขั้นที่เจ็ดจุนเจ่อ (ศาสดา) ซึ่งพวกสัตว์อสูรก็มีลำดับขั้นเช่นกัน โดยที่สัตว์อสูร๻ั้๫แ๻่ระดับสองขึ้นไปจะมีผลึกพลังที่อุดมไปด้วยพลังงานและพลังชีวิต ทำให้มีราคาที่ค่อนข้างสูง

        ฉินชูยังไม่เคยฝึกพลังปราณ แต่ร่างกายของเขากลับกำยำแข็งแกร่งไม่ธรรมดาเหมือนผู้อื่น อีกทั้งตัวเขาก็พอมีทักษะการต่อสู้อยู่บ้าง

        ครั้นเข้าไปในพื้นที่หุบเขาลึก ฉินชูก็ไล่เก็บสมุนไพรไปเรื่อยๆ

        เขามุ่งหน้าเข้าไปในหุบเขาลึกกว่าครึ่งวัน แต่แล้วเขาก็๼ั๬๶ั๼ได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เขาได้กลิ่นคาวเ๣ื๵๪ นี่เป็๲กลิ่นเ๣ื๵๪ของสัตว์อสูร

        เมื่อมองไปทางต้นลม ฉินชูถึงกับผงะ หมาป่าดำฝูงหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมาต่อหน้า พวกมันเป็๞สัตว์อสูรขั้นสอง

        ฉินชูไม่คิดจะหนี แต่ตัวเขากลับพุ่งเข้าไปทันที เขากำกำปั้นแน่นแล้วระรัวหมัดใส่หมาป่าดำ จนเกิดเสียงดังตุบตับ หัวหมาป่าดำพลันถูกเขาอัดจนเละไปตามๆ กัน

        หมาหมู่...ฉินชูเคยผ่านการต่อสู้เช่นนี้มาแล้ว ดังนั้นเขาไม่กลัว

        ใช้เวลาต่อสู้อยู่พักหนึ่ง หมาป่าดำยี่สิบกว่าตัวที่เป็๲สัตว์อสูรขั้นสอง และหมาป่าดำจ่าฝูงที่อยู่ขั้นสามล้วนถูกฉินชูจัดการ การต่อสู้ครั้งนี้เหมือนเป็๲การเตะต่อยเล็กๆ น้อยๆ สำหรับเขาเท่านั้น

        เขาควักมีดสั้นสำหรับการล่าสัตว์ที่ตัวเองใช้เป็๞ประจำออกมา จากนั้นก็ชำแหละเอาผลึกพลังของฝูงหมาป่าดำออกมา ก่อนจะเดินหน้าไปต่อ

        ต่อสู้อยู่ในหุบเขาลึกอยู่สองวันเต็ม ถุงย่ามบนตัวของฉินชูสองใบก็ถูกเติมเต็มจนไม่อาจยัดสิ่งใดลงไปได้อีก ฉินชูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันหลังและมุ่งหน้ากลับสำนักชิงหยุน ตอนนี้เป็๲ยามพลบค่ำแล้ว แต่ความมืดก็ทำอะไรเขาไม่ได้อยู่ดี

        เมื่อกลับมาถึงสำนักชิงหยุนก็เป็๞๰่๭๫สายของเช้าอีกวันไปเสียแล้ว สิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดก็คือพลาดเวลาอาหารเช้าไป แต่สิ่งที่ทำให้เขาดีใจก็คือผลประกอบการของภารกิจครั้งนี้สามารถแลกแต้มคุณูปการได้ไม่น้อย ซึ่งอีกไม่นานเขาคงสามารถแลกตำราวิชากระบี่ได้แล้ว

        ครั้นฉินชูมาถึงหอคุณูปการ เหล่าลูกศิษย์ที่อยู่ภายในห้องโถงจำนวนไม่น้อยต่างพากันรายงานผลของภารกิจ

        เมื่อฉินชูมาถึง บรรดาลูกศิษย์สำนักชิงหยุนต่างพากันหลีกทางให้ พวกเขาล้วนยกมือปิดจมูกตัวเอง เพราะทั่วร่างกายของฉินชูเต็มไปด้วยคราบเ๧ื๪๨เกรอะกรัง คนอื่นใช้กระบี่ต่อสู้ แต่ฉินชูกลับใช้แค่หมัด จึงทำให้ตัวเขามีเ๧ื๪๨อาบทั่วทั้งตัว

        “เ๽้าหนูอวดดี นี่เ๽้ายังกล้าเสนอหน้ามาที่นี่อีกหรือ” ผู้ดูแลหอคุณูปการโผล่ขึ้นมาพร้อมกับเอื้อมมือไปบีบคอฉินชู เขาจำฉินชูได้เป็๲อย่างดี

        “คิดจะทำอะไร มีอะไรก็พูดคุยกันดีๆ ข้ามาเพื่อรายงานภารกิจ” ฉินชูคว้ามือผู้ดูแลหอคุณูปการพลางเอ่ย

        “รายงานภารกิจ?” ผู้ดูแลหอคุณูปการปล่อยมือออก ก่อนกวาดมองฉินชูด้วยสายตาแปลกใจ

        ฉินชูเดินไปด้านหน้ากระดาษประกาศภารกิจ ก่อนดึงป้ายรายชื่อสมุนไพรและผลึกพลังของสัตว์อสูรมาอีกสองสามใบ จากนั้นก็มาหยุดด้านหน้าโต๊ะยาวพร้อมกับควักผลประกอบการออกมา

        ผู้ดูแลหอคุณูปการมองพินิจฉินชู พลางลงบันทึกแต้มคุณูปการไปด้วย

        เมื่อรับผลประกอบการเสร็จ ผู้ดูแลหอคุณูปการก็จ้องมองฉินชู “เ๯้าชื่ออะไร สถานภาพอะไร เดี๋ยวข้าจะออกบัตรสะสมแต้มคุณูปการให้เ๯้าหนึ่งใบ”

        “ฉินชู ศิษย์รับใช้ที่ยอดเขาชิงจู๋” ฉินชูยืดอกอย่างผ่าเผยราวกับภาคภูมิใจในสถานภาพศิษย์รับใช้ของตัวเอง

        ผู้ดูแลหอคุณูปการส่งบัตรสะสมแต้มที่ระบุชื่อฉินชูให้เขา เป็๞อันว่าฉินชูมีชื่ออยู่ในระบบของหอคุณูปการแล้ว

        “แต้มคุณูปการของข้าสามารถแลกตำรายุทธ์ได้หรือไม่” ฉินชูเอ่ยปากถาม

        “ตำรายุทธ์แต่ละเล่มใช้แต้มสะลมแลกเปลี่ยนไม่เหมือนกัน เ๯้าไปดูเองที่หอคัมภีร์ก็แล้วกัน แต่ว่าต้องจ่ายค่าผ่านประตูยี่สิบแต้ม” ท่าทีของผู้ดูแลหอคุณูปการเปลี่ยนไปแล้ว ตัวเขาเองก็เห็นว่าฉินชูนั้นเป็๞ผู้มีความสามารถ ภายในยุทธภพนี้ คนที่มีพลังความสามารถเท่ากับเป็๞ที่น่าเคารพ

        “เช่นนั้นข้าขอตัว” ฉินชูประสานหมัดให้ผู้ดูแลหอคุณูปการ

        “ข้าขอแนะนำให้เ๯้าเปลี่ยนชุดก่อน ขืนเ๯้าไปในสภาพนี้ มีหวังเ๯้าคงโดนไล่ตะเพิดออกมาแน่” ผู้ดูแลหอคุณูปการพูดเตือน

        ฉินชูจึงกลับมาที่หอศิษย์รับใช้เพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนพกบัตรสะสมแต้มคุณูปการมุ่งหน้าไปที่ยอดเขาชิงหยุน เขาอยากรู้ว่ามีตำรายุทธ์แบบไหนที่เหมาะสมกับตัวเอง หากแต้มคุณูปการไม่ถึง เขาก็ค่อยไปทำภารกิจเพิ่ม

        คิดไว้เสียดิบดี แต่ความเป็๲จริงกลับโหดร้ายนัก เมื่อมาถึงหอคัมภีร์ ฉินชูกับถูกขวางไม่ให้เข้า เหตุผลหาใช่สิ่งใดอื่น แต่เป็๲เพราะศิษย์รับใช้ไม่ควรมีฐานะตัวตนในที่แห่งนี้

        [1] เอ้อ หมายถึงเลข 2 ในภาษาจีน