ศรัณย์หยุดหายใจ เมื่อเสียงประตูที่เปิดเข้ามาทำให้เขารู้ตัวว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียวในห้องนี้
เขาหันไปมองอย่างรวดเร็ว เพียงแค่ชั่วพริบตา
ภพ ยืนอยู่ที่ประตูห้อง ใบหน้าของเขาเรียบเฉย เหมือนทุกอย่างเป็เื่ปกติ แต่ศรัณย์รู้สึกได้ถึงความตึงเครียดในอากาศ
“คุณ… คุณรู้หรือยังครับว่าผมกำลังทำอะไร?” ศรัณย์ถามด้วยเสียงต่ำและสั่นเล็กน้อย
ภพไม่ตอบ เขาก้าวเข้าไปในห้องช้า ๆ แค่ก้าวหนึ่งก็ทำให้ศรัณย์รู้ว่าเขาถูกจับได้แล้ว
“ฉันต้องขอขอบคุณที่คุณหาความจริงให้ตัวเองได้” ภพพูดเสียงเรียบ
ศรัณย์รู้ว่าตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกแล้ว เขายืนอยู่ในจุดที่ไม่อาจถอยกลับไปได้
“คุณคิดว่า… คุณจะรู้ความจริงแล้วออกไปจากที่นี่ได้ง่าย ๆ หรือ?” ภพถามด้วยเสียงเยือกเย็น
“ผม… ผมแค่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนที่เคยอยู่ที่นี่” ศรัณย์พูดด้วยเสียงแ่เบา ความรู้สึกหวาดกลัวเริ่มแทรกเข้ามาในใจ
ภพยิ้มบาง ๆ “นั่นเป็คำถามที่ดี แต่คุณอาจจะได้คำตอบที่คุณไม่อยากรู้ก็ได้”
ศรัณย์ตาเบิกกว้าง เขารู้สึกเหมือนถูกผลักดันให้เดินไปยังขอบเหว
“หมายความว่าอย่างไรครับ?” เขาถามเสียงสั่น
ภพเดินเข้ามาใกล้มากขึ้น และยื่นมือไปหยิบเอกสารในมือของศรัณย์
“มันจะมีความจริงบางอย่างที่ทำให้คุณเข้าใจว่า… การจะอยู่ที่นี่นานเกินสามเดือนนั้นมันอันตรายแค่ไหน”
ศรัณย์ยืนนิ่ง หัวใจของเขาเต้นรัวเร็วขึ้น เขารู้ว่าผลลัพธ์ของเื่นี้มันอาจจะเปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล
“คุณคิดว่าเราเป็แค่ครอบครัวธรรมดาหรือเปล่า?” ภพถามต่อเสียงเ็า
ศรัณย์หันหน้าหนี เขากำลังพยายามควบคุมความกลัวในใจ
“ไม่ใช่ทุกอย่างที่คุณเห็นจะเป็จริง” ภพพูดสั้น ๆ ก่อนจะวางเอกสารลงบนโต๊ะ
“ผม… ผมแค่้าความจริง” ศรัณย์พูดเบา ๆ
ภพยิ้มมุมปากและถอนหายใจเบา ๆ “บางครั้ง ความจริงก็เป็สิ่งที่อันตรายที่สุดที่คุณไม่อยากรู้…” เขาหันหลังกลับไป และก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องไป เขาหยุดแล้วพูดอีกประโยคหนึ่ง
“คุณจะต้องทำการตัดสินใจครั้งสำคัญในไม่ช้า”
ศรัณย์ยืนนิ่งอยู่ในห้อง ตะลึงกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน ความรู้สึกหวาดกลัวท่วมท้นหัวใจ
‘ตัดสินใจครั้งสำคัญ? ตัดสินใจอะไร?’
คำถามนั้นวนเวียนในหัวของเขา ขณะเดียวกัน เขาก็รู้ว่าตัวเองกำลังอยู่ในเกมที่อันตรายเกินกว่าจะกลับหลังได้
ศรัณย์กลับมาที่ห้องของตัวเองและนั่งลงที่เตียง ความคิดหลายอย่างแล่นผ่านหัวไปมา เขาพยายามหาคำตอบว่าเขาควรทำอย่างไรดี
ในตอนนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงประตูห้องดังขึ้น
ศรัณย์ลุกขึ้นมองปรากฏว่า
ภาคิน ยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องของเขา
ดวงตาของเขาจับจ้องมาอย่างนิ่งเฉย และแสงไฟจากทางเดินทำให้ใบหน้าของเขาดูเยือกเย็น
“นายกำลังคิดอะไรอยู่?” ภาคินถามเสียงทุ้ม
ศรัณย์รู้สึกได้ถึงความกดดันจากคำถามนั้น เขาตอบไปแบบไม่ค่อยมั่นใจ “แค่… คิดเื่บางอย่าง”
ภาคินก้าวเข้ามาในห้องและเดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง
“บางอย่างที่ไม่ควรคิดใช่ไหม?” เขาพูดเสียงเบาและเ็า
ศรัณย์กัดริมฝีปาก เขารู้ว่าเขาต้องเลือกแล้ว
จะบอกความจริงหรือไม่? หรือจะหลบหนีจากความจริงและอยู่ในโลกที่ปลอดภัยนี้ไปเรื่อย ๆ
2K
