แสงแดดอ่อนๆยามเช้าทาบทับลงบนพื้นสนามหญ้าภายในโรงเรียนผู้กองเอกในชุดเครื่องแบบสนามพร้อมด้วยทีมงานทหารเดินทางมาถึงั้แ่เช้าตรู่เพื่อสานต่อภารกิจสำรวจอาคารและสถานที่ตามโครงการพัฒนาโรงเรียนที่ได้วางไว้ระหว่างที่เขากำลังก้าวเดินตรวจความเรียบร้อย สายตาก็เหลือบไปเห็นร่างบางของเอมที่กำลังถือแฟ้มเอกสารเดินตัดผ่านสนามหญ้าพอดี
รอยยิ้มบางๆผุดขึ้นบนมุมปากของนายทหารหนุ่มอย่างลืมตัว เขารีบก้าวเท้าเข้าไปใกล้พร้อมกับเอ่ยทักทายเธอด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้อ่อนโยนและนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้
"อรุณสวัสดิ์ครับคุณครูเอม...วันนี้ดูท่าทางงานยุ่งั้แ่เช้าเลยนะครับ มีอะไรให้ผมช่วยถือหรือเปล่า?"
แต่แทนที่เอมจะหยุดฟังเธอกลับชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย ปรายตามองด้วยหางตาเชิดหน้าขึ้นเชิ่ดใส่ด้วยความหมั่นไส้ปนความเคืองแล้วเอ่ยสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบตึงและเ็า
"ไม่จำเป็ต้องรบกวนทหารผู้ตรวจการที่ชอบสั่งสอนคนอื่นหรอกค่ะ"
เธอตอกกลับด้วยวาจาเชือดเฉือนก่อนจะทำเป็เมินสายตาคู่นั้นราวกับเขาเป็เพียงธาตุอากาศแล้วเดินเลี่ยงผ่านหน้าเขาไปทันทีโดยไม่รอฟังคำแก้ตัวใดๆ สักคำทิ้งให้ผู้กองเอกยืนค้างอยู่กลางทางด้วยความรู้สึกเก้อเขิน เขาได้แต่หัวเราะแห้งๆออกมาเบาๆ ให้กับความดื้อรั้นและฝีปากที่คมกริบของคนตัวเล็ก
ทันทีที่เดินมาถึงห้องพักครูด้วยความรู้สึกอึดอัดและเคืองใจเอมกระแทกตัวนั่งลงที่เก้าอี้ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาปลดล็อกหน้าจออย่างรวดเร็วแล้วกดเข้าแอปพลิเคชันแชทเพื่อระบายความอัดอั้นตันใจให้ Big Boss ฟังทันที
[ เอม ] : "มีใครอยู่ไหม ???”
ที่อีกฝั่งหนึ่งของหน้าจอผู้กองเอกที่กำลังยืนสั่งงานลูกน้องอยู่ใกล้กับสนามหญ้าสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงแรงสั่นเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อเครื่องแบบเขารีบหยิบขึ้นมาด้วยความแปลกใจและตื่นเต้นที่เห็นชื่อแชทในแอปหาคู่ ของ 'เอม' เด้งขึ้นมาก่อนเพราะปกติแล้วจะมีแต่เขาที่เป็ฝ่ายทักหาเธอก่อนเสมอ
เขารีบกดปลดล็อกหน้าจอเพื่อเปิดอ่านข้อความนั้นทันที
[ เอม ] : "น่าเบื่อจัง"
หลังจากได้อ่านแชทสั้นๆที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดนั้น เอกรู้สึกกังวลขึ้นมาทันทีหัวใจกระตุกวูบด้วยความกลัวว่าเธอจะเจอเื่แย่ๆ อะไรมาอีกหรือเขาจะเผลอทำอะไรให้เธอลำบากใจในชีวิตจริงหรือเปล่าเขารีบพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความเป็ห่วงและความร้อนรน
[ Big Boss] : "เป็อะไรหรือเปล่าครับ? ใครทำอะไรให้คนเก่งของผมไม่สบายใจอีกหรือเปล่า หื้ม?"
[ เอม ] : "วันนี้เจอคนไม่อยากเจอแต่เช้าเลยค่ะเห็นหน้าแล้วอยากจะถอนหายใจใส่แรงๆ สักร้อยรอบ"
ผู้กองเอกอ่านแล้วถึงกับมุมปากกระตุกรอยยิ้มเจื่อนๆ ผุดขึ้นมาบนใบหน้าทันทีเมื่อรู้ตัวดีว่า "คนไม่อยากเจอ"ที่เธอกำลังบ่นอยู่นั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือตัวเขานั่นเอง! เขาสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วแกล้งทำเป็พิมพ์ถามหยั่งเชิงกลับไปเพื่อความเนียน
[ Big Boss] : "ผู้กองคนนั้นเหรอครับ...?"
เอกแกล้งถามออกไปแบบนั้นทั้งที่ในใจแอบลุ้นตัวโก่งว่าเธอจะเผาเขาให้ฟังต่อว่าอะไรอีก
[เอม] : ใช่ค่ะเขาพยายามจะเข้ามาคุย แต่นี่ไม่อยากคุยด้วย เมื่อวานทำร้ายจิตใจกันขนาดนั้นวันนี้จะมาคุยด้วย เขาลืมง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ แต่ทางนี้ไม่ลืมเลยแม้แต่คำพูดเดียวยิ่งพูดถึงยิ่งหงุดหงิด”
เอกยืนพิงผนังตึกพิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยความเ้าเล่ห์นิดๆเพื่อหาทางแก้ต่างและกู้ภาพลักษณ์ตัวเองผ่านร่างอวตารในแชท
[ Big Boss] : "555 โห... ใจร้ายกับเขาเกินไปหรือเปล่าครับเนี่ย? บางที...เขาอาจจะแค่อยากเริ่มต้นวันใหม่ด้วยดี หรืออยากขอโทษเื่เมื่อวานก็ได้นะครับทำไมถึงไม่ยอมเปิดใจให้โอกาสเขาแก้ตัวหน่อยล่ะครับ?"
[ เอม ] : "ไม่มีทางหรอก คนแบบนั้นไม่มีคำว่าสำนึกหรอกมีแต่จะหาเื่กวนประสาทไปวันๆ มากกว่า... อย่ามาพูดเข้าข้างคนแบบนั้นนะคุณต้องเข้าข้างนี่สิ ถ้ายังเข้าข้างเขาอีก นี่จะไม่คุยด้วยแล้วนะ"
ฉันพิมพ์ไปพร้อมกับเบะปากใส่หน้าจอด้วยความหมั่นเขี้ยว
[ Big Boss] : "เปล่าสักหน่อยครับ... ผมก็แค่มองในมุมกลางๆ เท่านั้นเองแต่ถ้าเขาทำให้คนเก่งของผมต้องอารมณ์เสียขนาดนี้งั้นเดี๋ยวผมช่วยด่าเขาให้เอาไหมครับ? ถือว่าไถ่โทษแทนเขาก็ได้นะ"
[ เอม ] : "ไม่เป็ไรหรอกค่ะ ปล่อยคนแบบนั้นไปเถอะ...."
รอยยิ้มเ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของนายทหารหนุ่มทันทีเมื่ออ่านข้อความที่เธอเพิ่งส่งมาตัดพ้อั์ตาคมกริบเป็ประกายขึ้นมาด้วยความคิดสนุกเขานึกแผนการบางอย่างออกเพื่อเป็การง้อและเอาใจคนตัวเล็กทางอ้อมโดยไม่ต้องเปิดเผยตัวตนในโลกความเป็จริงให้เธอรู้ตัว
เอกละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์หันไปกวักมือเรียกหมู่เก่งลูกน้องคนสนิทที่ยืนคุมงานสำรวจอยู่ไม่ไกลให้เดินเข้ามาหา
"หมู่เก่ง...เดินไปร้านกาแฟหน้าโรงเรียนให้หน่อยสิไปเหมาเครื่องดื่มมาแจกคณะครูที่ห้องพักครูให้หมดเลย"เอกสั่งการด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แววตาระยิบระยับ
หมู่เก่งทำหน้าแปลกใจเล็กน้อยแต่ก็รับคำอย่างแข็งขัน
"รับทราบครับผู้กอง...จะให้สั่งอะไรเป็พิเศษไหมครับ หรือเอาเมนูรวมๆ เหมือนเดิม?"
รอยยิ้มเ้าเล่ห์ระบายกว้างขึ้นอีกนิดผู้กองเอกเอ่ยเน้นเสียงทีละคำอย่างตั้งใจ
"สั่งเมนูกาแฟกับชาทั่วไปนั่นแหละ...แต่มีแก้วหนึ่งที่ต้องสั่งเป็พิเศษ"
"เมนูอะไรเหรอครับผู้กอง?" หมู่เก่งเลิกคิ้วถามด้วยความงง
"มัทฉะน้ำส้ม...หวาน 50%”
หมู่เก่งพยักหน้ารับทันทีด้วยความเข้าใจ
" ได้เลยครับผู้กองเดี๋ยวผมจัดให้พิเศษไม่ให้ผิดเพี้ยนเลยครับ!"
หลังจากลูกน้องรับคำและรีบวิ่งไปทำหน้าที่ผู้กองเอกก็ยืนกอดอกมองตามด้วยความรู้สึกอารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูกงานนี้ต่อให้เธอจะปากแข็งใส่เขาแค่ไหน หรือบ่นว่าเกลียดเขาในแชทมากแค่ไหนแต่อย่างน้อย... เขาก็หวังว่าเครื่องดื่มแก้วโปรดที่ส่งไปถึงมือจะช่วยบรรเทาความโกรธในใจของครูสาวคนเก่งลงได้บ้าง ไม่มากก็น้อย
่สายของวันเดียวกันบรรยากาศในห้องพักครูเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้น เมื่อจู่ ๆ ก็มีทหารหิ้วถุงเครื่องดื่มแก้วใหญ่เข้ามาแจกจ่ายให้คณะครูในโรงเรียนเป็การเอาใจและผูกมิตรท่ามกลางเสียงฮือฮาและรอยยิ้มของบรรดาคุณครูรุ่นพี่
แต่ทว่า...เมื่อแก้วสุดท้ายถูกวางลงบนโต๊ะทำงานของเอม เธอก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจเมื่อพบว่ามันคือ "มัทฉะน้ำส้ม"เมนูโปรดที่เธอชอบดื่มเพื่อเติมความสดชื่นระหว่างวันแวบแรกเธอแอบคิดว่าคงเป็ความบังเอิญ แต่พอลองนึกดูดีๆ มันช่างเป๊ะเสียจนน่าใความดีใจและความตื่นเต้นที่ได้กินของอร่อยพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันทีจนเผลอลืมความหงุดหงิดที่มีต่อผู้กองหนุ่มไปชั่วขณะ
ด้วยความตื่นเต้นและอยากอวดที่ปรึกษาคนสนิทเอมรีบหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปแก้วมัทฉะน้ำส้มบนโต๊ะอย่างรวดเร็วแล้วกดส่งเข้าไปในแชทส่วนตัวของ BigBoss ทันที พร้อมกับพิมพ์ข้อความอวดด้วยความดีใจ
[ เอม ] : "กรี๊ดดด! วันนี้มีทหารใจดี(ที่ไม่ใช่ผู้กองหน้าคนนั้นนะ) เอาเครื่องดื่มมาแจก บังเอิญนี่ได้มัทฉะน้ำส้มเมนูโปรดพอดีเลย!ดีใจจัง อย่างน้อยวันนี้ก็มีเื่ดีๆ ให้ชื่นใจบ้างแล้ว อิอิ"
ที่อีกฝั่งหนึ่งของหน้าจอผู้กองเอกที่ยืนถือโทรศัพท์คอยลุ้นผลงานอยู่ไม่ไกลเห็นรูปถ่ายแก้วน้ำและข้อความอวดความดีใจของเธอเด้งขึ้นมาเต็มตารอยยิ้มกว้างก็ระบายออกมาบนใบหน้าคมสันอย่างปิดไม่มิดเขากลั้นขำแทบไม่อยู่กับท่าทีดีใจออกนอกหน้าของคนตัวเล็ก ทั้งเอ็นดูทั้งมันเขี้ยวจนต้องสั่นหัวเบาๆ
เขากดพิมพ์ข้อความตอบกลับเธอไปอย่างรวดเร็วเพื่อร่วมผสมโรงไปกับความสุขเล็กๆ ที่เขาเป็คนเสกขึ้นมาเองกับมือ
[ Big Boss] : "โอ้โห... ดูท่าทางจะถูกใจมากเลยสินะครับเนี่ยถึงกับถ่ายรูปมาอวดกันเลยทีเดียวดีใจด้วยนะครับที่วันนี้มีของอร่อยเติมพลังให้หายเหนื่อย"
[ เอม ] : “แน่นอนค่ะ ขออนุญาตไปสอนก่อนนะคะ แล้วจะทักไปใหม่นะ”
ฉันพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความอารมณ์ดีขั้นสุดก่อนจะหยิบแก้วน้ำ ไปสอนในคาบถัดไป
2K
