พรานเอนตัวทิ้งรถไถลไปกระแทกไอ้มือปืนล้มกลิ้งลง ส่วนตัวเขาและปรางก็กลิ้งตามรถที่ไถลไป พรานรีบลุกขึ้นวิ่งไปเตะหน้ามือปืนขณะกำลังจะผงกหัวยันกายขึ้น ผัวะ มันสลบคาตีน พรานรีบตั้งขาตั้งรถแล้ววิ่งไปที่ปรางที่ยังนอนมึนสะลึมสะลืออยู่ "คุณปราง เป็อะไรมั้ย" เธอยังงงเพราะหัวกระแทกพื้น โชคดีที่มีหมวกกันน็อคไม่เช่นนั้นคงไปพบยมบาลแล้ว ไม่รอช้าพรานรีบอุ้มเธอไปขึ้นรถโดยให้คร่อมอยู่ข้างหน้า เข้าขึ้นซ้อนท้ายให้เธอเอนราบกับถังน้ำมันแล้วขับออกไปจากที่นั่น เลี้ยวเข้าซอยทะลุออกไปอีกทาง กางเกงขาดตรงเข้าเขาปวดขึ้นมาหนึบๆ เืก็ไหลออกมาชุ่มกางเกงบริเวณหัวเข่า ในใจก็คิดถึงปรางว่าอย่าเป็อะไรไปนะ พรานขับไปสักพักก็เลี้ยวเข้าซอยไปทะลุอีกซอยหนึ่งอีกครั้ง แล้วขับตรงไปเรื่อยๆเลี้ยวเซ้ายเข้าซอย เข้ามาจอดอยู่ที่หน้าบ้านหมอมีนพี่สาวของเขา เขาไขกุญแจประตูทางเข้าโรงจอดรถแล้วเอารถเข้าไปจอดข้างไน อุ้มปรางเข้าไปนอนบนโชว์ฟาร์ในบ้าน ถอดหมวกกันน็อคออกไม่มีเืออกเขาค่อยๆกดเบาๆตามหัวของเธอ ไม่พบว่ามีตรงไหนที่ปูดออกแล้วนิ่มเหมือนเืคั่งก็ทำให้เขาสบายใจขึ้นมาบ้าง เขาเดินกะเผลกไปเอาผาชุบน้ำเช็ดหน้าเธอก็ทำให้เธอลืมตาตื่นขึ้นมา "ที่นี่ที่ไหน หรือว่าปรางตายไปแล้วคะ" พรานโล่งอกเมื่อเธอฟื้นขึ้นมาได้ ปรางลุกขึ้นนั่งเห็นเืเต็มขากางเกงของเขา "ทำไมเืคุณออกเยอะจังคะ" เธอถามด้วยความใเขาก็ไม่พูดอะไร เดินกะเผลกเข้าไปในห้องน้ำจัดการเปิดน้ำล้างเืออก เธอก็เดินตามเข้าไปเห็นแผลตรงข้างหัวเข่าไม่ใหญ่นักแต่เืยังไหลอยู่ พรานจัดแจงเอาน้ำยาล้างแผล สำลี ผ้าก๊อซออกมา เธอก็จัดการล้างแผลให้เขาและเอาผ้าพันจนเสร็จสรรพ "ที่นี่บ้านใครคะ" เธอถาม "บ้านพี่สาวผมครับ แต่ตอนนี้เขาไปอยู่เมืองนอกกับพี่เขยผมแล้ว เขาเลยโอนบ้านให้ผมเพราะเขาคงไม่มีเวลากลับมาที่นี่อีก" พรานให้เธอรออยู่ที่โชว์ฟาร์ก่อน เขาเดินเข้าไปในห้องพี่สาว เห็นเสื้อผ้ายังอยู่อีกหลายชุดคงขนไปไม่หมด "คืนนี้คุณนอนห้องพี่สาวผมนะ มีเสื้อผ้าและชุดนอนด้วย คุณน่าจะใส่ได้เพราะตัวพอๆกัน" เธอยิ้มแล้วพยักหน้าตอบ "เอ่อ แล้วคุณโทรหาคุณอำนาจหรือยังครับ เขาว่ายังไงบ้าง" พรานนึกขึ้นได้จึงถาม "พ่อปรางบอกให้ปรางหาที่อยู่ข้างนอก แต่อย่าให้น้องชายเขารู้แล้วหาทางรับแม่ออกมาด้วย" พูดจบเธอก็มีสีหน้าหนักใจ เพราะลูกน้องนายอำนวยเยอะมากแถวนั้น แล้วจะไปพาแม่เธอออกมาได้ยังไง นายอำนวยคงคุมแจไม่ให้คลาดสายตาแน่นอน พรานก็ไม่รู้จะทำยังไงเพราะเดิมที่แล้วเขา้าสืบเื่พ่อแม่ว่าตายยังไง แต่ก็พอรู้เื่นายอำนวยมาบ้างว่าทำงานประเภทไหน มีทางเดียวตอนนี้คือช่วยนายอำนาจก่อนแล้วค่อยสืบเื่นายอำนวยจากนายอำนาจอีกที
"กูจะเลี้ยงมึงไว้ทำไมวะไอ้ชาติ แค่ผู้หญิงคนเดียวมึงก็ไม่มีปัญญาดูแลให้กู" นายอำนวยโมโหเป็ฟืนเป็ไฟเมื่อไอ้ชาติมารายงาน ว่ามีคนพาตัวปรางไปต่อหน้าต่อตาถึงสองครั้งในคืนเดียวกัน "ระดมคนตามหาทุกซอกทุกซอย ไอ้ล้มมึงบอกกูหน่อยซิว่าไอ้เพลิงมันหายหัวไปไหนหลายวันแล้ว" ไอ้ลมส่ายหน้า "ไม่รู้ครับนาย มันหายไปั้แ่รถนายอำนาจะเิ" ไอ้ลมมันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้เพลิงหายไปไหน "ไป พวกมึงออกไปให้พ้นๆหน้ากู ไอ้พวกไร้น้ำยา" พวกลิ่วล้อทั้งหลายก็ออกไปจากห้องทำงายของนายอำนาจ ไอ้ลมเดินไปที่ไอ้ชาติที่กำลังนั่งเครียดเื่ปราง "ถ้าไม่ไหวก็บอกกูได้นะโว้ย แต่เื่เล็กๆอย่างนี้ไม่น่าจะถึงมือกูหรอกว่ะ ฮ่าๆๆ" ไอ้ชาติกัดกรามกรอดมองตามไอ้ลมไปด้วยสายตาเคียดแค้น ไอ้ลมเดินกลับมาอีกรอบยิ้มให้ไอ้ชาติ แล้วมันก็เดินเลยไปยังห้องทำงานของนายอำนวย "นายครับ สารวัตร์ไชยยันต์มาหา" ... "เออ มึงไปพาสารวัตรให้รอกูที่สระน้ำก่อน เดี๋ยวกูลงไป" ๆอ้ลมกำลังจะเดินออกไป "เดี๋ยว มึงจัดอีหนูตัวดีๆไปคอยรับใช้สารวัตรด้วย สักสองคน" ... "ครับนาย" ไอ้ลมจัดการตามที่นายของมันสั่งทุกอย่าง สารวัตรไชยยันต์ผู้ชอบเื่แบบนี้อยู่แล้ว ก็คลอเคลียผู้หญิงที่ไอ้ลมจัดมาให้อย่างไม่เกรงสายตาใคร "สวัสดีครับสารวัตร" นายอำนวยทักทายก่อนเดินมาถึงโต๊ะ ที่สารวัตรกำลังนัวเนียสองสาวอย่างเพลิดเพลิน "สวัสดีครับ คุณอำนวย" ทั้งคู่คุยกันถึงเื่จ่าสินหายเข้ากลีบเมฆ สารวัตรหันไปบอกสองสาว "เธอสองคนไปนอนรอชั้นที่ห้องก่อน เสร็จธุระแล้วจะเข้าไปคุยด้วย" เธอทั้งสองไม่พูดอะไรเดินออกไปทันที "เด็กสองคนนี้มาหรือหรือครับ ดูท่าทางยังเก้ๆกังๆไม่ค่อยรู้งานเท่าไหร่" สารวัตรถาม "ใช่ครับ เพิ่งไปหลอกมาได้ไม่กี่วันนี่เอง รอยช้ำบนหน้ายังไม่หายดีเลย พูดไม่รู้เื่ก็เลยต้องซักซ้อมกันหน่อย ฮ่า ๆ ๆ" ทั้งสองหัวเราะชอบใจกับเื่เด็กสาว ที่หลอกมาบ้างฉุดมาบ้าง เอามาบำเรอกามจนเบื่อแล้ว ก็ส่งขายให้พวกกามวิตรถารอีกที "คุณอำนาจตายแล้ว คุณอำนวยก็ต้องเดินเกมต่อนะครับ" สารวัตรเปิดประเด็นก่อน "เื่นั้นมันของแน่อยู่แล้วสารวัตร" นายอำนวยตอบรับอย่างยิ้มแย้ม "ส่วนเื่งานตัวใหม่ไม่ใช่ยา แต่เป็แบงก์ปลอม คุณอำนาจคงไม่เคยบอกคุณสินะ" สารวัตรพูดถึงเื่งานลับที่เคยประชุมร่วมกับนายอำนาจ ก่อนที่นายอำนาจจะโดนสังหารด้วยะเิ นายอำนวยกัดกรากรอดที่พี่ชายตัวเองไม่เคยบอกเื่นี้เลย "แบงก์ปลอม มันจะคุ้มกันเหรอสารวัตร เครื่องตรวจแบงก์ราคาถูกก็ยังตรวจได้เลย หรือว่าจะเอาแบงก์ปลอมซื้อยาพวกนั้น" นายอำนวยสงสัยว่าทำไมถึงต้องทำแบงก์ปลอมด้วย "ไม่หรอกคุณอำนวย แบงก์ที่จะทำต่อไปนี้ตรวจยังไงก็ไม่รู้ว่าจริงหรือปลอม กระดาษพิมพ์ก็ชนิดเดียวกัน หมึกพิมพ์ก็แทบจะไม่แตกต่างกันเลย แม่พิมพ์ก็เป็ของโรงกษาปณ์ นายอำนาจสั่งให้นายบรรจงเก็บซ่อนไว้ คุณต้องสั่งให้ลูกน้องของคุณตามหาให้เจอ ทางผมจะส่งสืบหาด้วยเหมือกัน" สารวัตรสาธยายให้ฟัง "พิมพ์แล้วเราจะทำยังไงต่อ ผมไม่เคยรู้เื่นี้มาก่อนเลยจริงๆ" นายอำนวยถาม "ซื้อทอง แล้วก็ขายทองแลกเป็ดอลล่าร์ เมื่อสำเร็จแล้งแบ่งกันคงไม่น้อยกว่าคนละพันล้านเลยนะ จากนั้นก็บินไปใช้เงินอยู่เมืองนอกกันสบายแฮร์เลยครับ คุณอำนวย" สารวัตรยิ้มแล้วกระดกเหล้าเข้าปาก "แม่พิมพ์แบงก์ ผมก็เพิ่งรู้ว่ามีของจริงอยู่กับบรรจง แต่มันตายไปแล้วถ้าจะตามหาก็ต้องตามเมียน้อยมันให้เจอ" นายอำนวยพูดออกมากึ่งขอความเห็น "นั่นก็แล้วแต่วิธีการของคุณ ส่วนผมขอไปกินแซนวิชกับสองสาวเมื่อกี้ก่อนครับ" ... "ตามสบายเลยสารวัตร" นายอำนวยนั่งคิดด่านายอำนาจในใจ ที่ไม่เคยบอกเื่นี้สักนิดเดียว คงหวังจะรวยแล้วเผ่นไปคนเดียวเลยสินะไอ้พี่ระยำ
ขุนกับชัยขับบิ๊กไบค์กลับมาจากเชียงรายทั้งสองแยกกันตรงรังสิต ชัยมุ่งไปทางสวนทุเรียนแม่เขาที่เมืองนนท์ ส่วนขุนมุ่งไปออเงินที่บ้านริมคลอง "ยังอยู่หรือคะ นึกว่าลืมที่นี่เสียแล้ว" จุ๋มทักเมื่อเห็นเขาจอดรถ "อ้าวคุณจุ๋ม ผมนึกว่าคุณอยู่บ้านเพื่อนคุณเสียอีก" ขุนพยายามกลบเกลื่อนเื่ที่หายไปหลายวัน "กระแตออกไปทำข่าวค่ะ ไม่รู้จะกลับตอนไหนเหมือนกันค่ะ" ขุนไม่พูดอะไรต่อก็ขอตัวไปอาบน้ำ พอแต่งตัวเสร็จเดินออกมาเห็นจุ๋มนั่งมองน้ำท่าทางซึมๆ เขานั่งมองเธออยู่นานกระทั่งเธอหันมา "คุณขุนเป็อะไรคะ นั่งเหม่อเชียว" ขุนได้สติก็ตอบเธอ ""กำลังคิดเื่ของคุณอยู่น่ะครับ ถ้าอยู่แบบนี้คงไม่ปลอดภัยแน่ รวมถึงเพื่อนนักข่าวของคุณด้วย เพราะผมเองก็ออกไปธุระบ่อยๆ พวกนั้นมันจะตามคุณเจอเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ได้" ขุนบอกไปตามที่คิด เพระถ้ามัวคอยเฝ้าคุ้มกันเธออยู่อย่างนี้ งานที่ได้รับมอบหมายมาคงไม่มีวันลุล่วงไปได้ ทางที่ดีควรให้เธอไปอยู่ในที่ๆปลอดภัยไร้กังวล เขาจึงจะเดินหน้าปฏิบัติภารกิจได้อย่างเต็มที่ "ไม่เป็ไรค่ะ จุ๋มอยู่กับกระแตได้ คงจะไม่มีอะไรหรอกค่ะ" คำที่เธอบอกยิ่งทำให้ขุนรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะนักข่าวสาวนั่นชอบชวนออกไปนั่งกินข้าวข้างนอกบ้าง ชอบชวนไปช็อปปิ้งบ้างถ้าเจอเหตุร้ายจริงคงจะไม่รอดมือพวกนั้น "เพื่อนคุณไม่เคยระวังตัว เพราะเขาไม่ได้เจอปัญหาแบบคุณ พอเขาชวนคุณออกไปข้างนอกผมไม่เคยเห็นคุณขัดเขาสักครั้งเดียว ตอนนี้นายอำนาจตายไปแล้วนายอำนวยคงคิดจัดการกับคุณได้สบาย เพราะไม่มีนายอำนาจมาคอยขัดขวางอีก" จุ๋มถอนหายใจยาว เพราะใจหนึ่งก็กลัวอยู่เหมือนกัน แต่อีกใจหนึ่งก็เบื่อที่จะหนีหลบๆซ่อนๆอีกต่อไป "แล้วคุณคิดว่าจะให้จุ๋มทำยังไงล่ะคะ" เธอถาม "ผมขอเวลาคิดก่อนครับ ผมรับรองว่าจะหาที่ๆให้คุณอยู่อย่างปลอดภัยที่สุด" เขาบอกเธอด้วยความเป็ห่วงจริงๆ แต่เป็การเป็ห่วงแบบเพื่อนคนหนึ่งไม่ได้คิดอะไรเกินไปกว่านั้น ในใจเขายังคงคิดถึงกนกพรอยู่ไม่เสื่อมคลาย
พรานซื้อข้าวของเครื่องใช้มาให้ปรางอย่างครบถ้วนตามที่ปรางจดให้ "อาหารสำเร็จรูปอยู่ในตู้เย็นหากคุณหิวก็เวฟเอา ส่วนผมต้องออกไปธุระอาจจะวันสองวันถึงกลับมา" เขาบอกเธอเพราะจะต้องไปหานายอำนาจที่ยังคอยอยู่ในบ้านเช่าหลังหนึ่ง "ปรางอยากไปหาพ่อค่ะ" เธอขอให้เขาไปส่งหาพ่อบุญธรรมของเธอ "ตอนนี้ยังไม่ได้ครับ เกิดผิดพลาดอะไรไปจะแย่กันหมด คุณคอยอยู่ที่นี่ก่อนและอย่าเปิดม่าน ใครมากดกริ่งหรือเรียกยังไงก็ห้ามส่งเสียงเด็ดขาด เพื่อความปลอดภัยของคุณเองเข้าใจหรือเปล่าครับ" เธอพยักหน้ารับ "แต่ปรางอยากขอให้คุณหาทางช่วยแม่ออกมาจากบ้านอีกคนได้หรือเปล่าคะ นายอำนวยคงขู่บังคับหรืออาจทำร้ายแม่ก็ได้ ปรางเป็ห่วงค่ะ" เธอบอกเขาด้วยเสียงเว้าวอน "ผมจะลองหาทางช่วยนะครับ แต่ตอนนี้ผมต้องไปหาคุณอำนาจก่อน ป่านนี้ไม่รู้เป็ยังไงบ้าง" เมื่อคุยกันเข้าใจดีแล้ว พรานก็ขับบิ๊กไปออกไปคลีนิกของพี่สาวที่ปิดไปแล้ว เขาเข้าทางหลังคลีนิกเปลี่ยนเอารถเก๋งคันที่พี่สาวใช้ประจำออกมา เขาขับมุ่งหน้าไปบ้านเช่าที่ให้นายอำนาจพักอยู่ ภายในบ้านเงียบสนิทนายอำนาจไม่ได้นอนอยู่บนเตียง กุญแจมือที่เคยใส่ข้อมือนายอำนาจ ล็อคติดอยู่กับหัวเตียงกองอยู่บนเตียง พรานดึงปืนสั้นออกจากเอวค่อยๆเดินเข้าไปในห้องนั้น เห็นประตูหลังเปิดแง้มอยู่นายอำนาจคงหนีไปแล้ว หรือไม่ก็คงมีใครมาเอาตัวไป ถ้าพวกนั้นจมูกไวขนาดนี้บ้านที่ให้ปรางพักอยู่ก็คงไม่พ้นสายตาพวกนั้นแน่นอน เมื่อคิดได้แบบนั้นพรานก็รีบเดินออกไปทางประตูด้านหลัง "ว่ายังไงพ่อหนุ่ม นายคงคิดว่าชั้นหนีไปแล้วล่ะสิ" นายอำนาจนั่งพิงผนังหลังบ้านหันหน้าไปทางป่ากล้วย ที่ปลูกเรียงเป็แถวอยู่ในสวนเ้าของบ้านเช่า "ใช่ ผมคิดว่าถ้าคุณไม่ได้หนีไปเอง ก็คงมีคนพาตัวไปแล้ว" พรานบอกตามที่คิด "ที่นี่เหมาะที่จะหลบภัยมากใครจะรู้ว่าชั้นอยู่ที่นี่ แล้วจะมีใครรู้ว่าชั้นยังไม่ตาย ส่วนกุญแจมือแค่นั้นเอาชั้นไม่อยู่หรอก ก่อนที่ชั้นจะก้าวมาถึงทุกวันนี้ผ่านอะไรมามากมาย" นายอำนาจพูดแล้วยิ้มให้เขา พรานเองก็ลืมคิดข้อนี้ไปขนาดเขาเองยังสะเดาะกุญแจได้ทุกรูปแบบ แล้วนายอำนาจประสบการณ์ขนาดนี้ทำไมจะทำไม่ได้ "ผมช่วยคุณปรางออกมาแล้ว พักอยู่ในที่ปลอดภัยและเธอยังขอร้องให้ช่วยแม่เธออีกคนด้วย เพราะกลัวนายอำนวยจะบังคับขู่เข็น คุณบอกปมได้หรือไม่ว่านายอำนวจจะบังคับอะไรเมียคุณ" นายอำนาจเงยหน้ามองก้อนเมฆที่มืดดำเหมือนฝนกำลังจะตก "คุณวรรณเขาจดทะเบียนสมรสกับชั้นเขาย่อมได้มรดกทุกอย่างของชั้นตามกฏหมาย แต่ชั้นก็เผื่อไว้แล้วอยู่ในบทความของพินัยกรรม คุณวรรณจะมีสิทธิ์ในกองมรดกต่อเมื่อชั้นตายไปแล้วหนึ่งปี และในพินัยกรรมนั้นไม่มีผู้จัดการกองมรดก มีเพียงทนายเท่านั้นที่จะต้องเปิดอ่านทันทีเมื่อเบิกจากธนาคาร" นายอำนาจบอก "หมายความว่ายังไง เปิดอ่านทันที" พรานสงสัยในประโยคสุดท้าย "ก่อนเข้าไปเปิดเซฟที่เก็บพินัยกรรมในธนาคาร ชั้นได้ระบุไว้ว่าก่อนเปิดเซฟเอาพินัยกรรม ทุกคนต้องมาโดยพร้อมหน้าและทนายอีกสามคน เข้าไปเปิดเซฟออกแล้วเปิดอ่านตรงนั้นให้รู้พร้อมกันทั้งหมดยังไงล่ะ" มันเป็การวางแผนป้องกันการเปลี่ยนพินัยกรรมอย่างรอบคอบที่สุด แสดงว่านายอำนาจเองก็ไม่เคยไว้ใจนายอำนวยมานานแล้วเช่นกัน "มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะครับ ถ้านายอำนวยจัดการกับเมียคุณให้ตามคุณไป นายอำนวยก็ได้ทั้งหมดอยู่ดี" พรานถามเพราะอยากรู้ชั้นเชิงของนายอำนาจ "มีสิ พอเปิดซองที่หนึ่งจะระบุไว้อย่างชัดเจนว่า เมื่อครบหนึ่งปีแล้วคุณวรรณยังอยู่รอดปลอดภัย จึงจะมีสิทธิ์เซ็นรับมรดกทั้งหมดได้ในทันที หากแต่ว่าคุณวรรณเป็อะไรหรือตายไปไม่ว่ากรณีใดๆ ทรัพย์สินทั้งหมดของชั้นก็จะกลายเป็สินบริจาคให้สถานที่ต่างๆที่ระบุอยู่ในใบแนนทซองที่สอง" นายอำนาจยิ้มออกมาอย่างไม่กังวลเื่เมียของตัวเอง ว่าจะเกิดอะไรร้ายแรงขึ้นกับเธอ เพราะเขาเองได้ทำการป้องกันภัยทั้งหมดไว้แล้ว แต่ที่เป็ห่วงก็คือปรางลูกสาวบุญธรรมคนเดียวเท่านั้น พรานเองก็ทึ่งในแผนการของนายอำนาจ หากว่าเขาตายไปแล้วจริงๆ ก็ยังสามารถปกป้องเมียเขาให้พ้นภัยได้ ช่างเป็นักวางแผนที่ดีไม่แพ้ใครเลยทีเดียว "คุณคิดจะทำยังไงต่อไป เพราะผมเองก็คงไม่มีทุนรอนถึงขนาดที่ จะเลี้ยงดูคุณสองคนพ่อลูกไปได้นานสักเท่าไหร่ ่แรกๆนี้ก็ยังพอได้อยู่" พรานบอกตรงๆเพราะจริงๆแล้ว เขาก็ไม่ได้มีหน้าที่เลี้ยงดูใคร "นายสะเดาะกุญแจเป็มั้ย ชั้นมีบ้านอยู่หลังหนึ่งซื้อไว้โดยที่ไม่มีใครรู้แม้แต่เมียชั้นเองก็ไม่รู้ กุญแจบ้านหลังนั้นมันติดอยู่ในรถที่โดนะเิ ในบ้านมีตู้เซฟที่ชั้นเก็บเงินและทองแท่งไว้จำนวนหนึ่ง มากพอที่จะให้นายใช้สบายไปทั้งชีวิต" นายอำนาจหยุดพูดมองหน้าพรานนิ่ง "คุณจะให้ผมพาคุณไปอยู่ที่นั่นถูกต้องหรือไม่" พรานถาม "เปล่า ที่นั่นมีบ้านคนอื่นอีกหลายหลัง มันไม่ปลอดภัยถ้าชั้นจะไปอยู่ที่นั่น อยู่ที่นี่ปลอดภัยกว่าเป็ไหนๆ แต่ที่จะให้นายไปที่บ้านหลังนั้นเพื่อเอาเงินมาใช้จ่าย และทำงานให้ชั้นอย่างหนึ่งหากทำได้ชั้นจะยกเงินครึ่งหนึ่งในนั้นให้นาย และถ้าทำงานชิ้นที่สองให้ชั้นสำเร็จ ทองคำแท่งในนั้นครึ่งหนึ่งก็จะเป็ของนายเช่นกัน" นายอำนาจบอกเชิงแลกเปลี่ยนระหว่างเงินกับงาน "ถ้าคุณบอกให้ผมไปที่บ้านหลังนั้น แล้วเกิดผมเชิดทั้งเงินและทองทั้งหมดไปล่ะ คุณได้คิดข้อนี้บ้างหรือเปล่า" พรานถามตามความเป็จริงที่ควรจะเป็ เพราะใครก็ชองเงินทองที่เป็สิ่งบาดใจของทุกคน แต่นายอำนาจกลับส่ายหน้า "ชั้นเชื่อว่านายไม่ใช่คนแบบนั้น หลายวันมานี้นายไม่เคยคุยกับชั้น เื่ผลประโยขน์ในการช่วยชั้นเลย ชั้นจึงคิดว่าจะลองเชื่อใจนายไปคนสุดท้าย หากชั้นมองคนผิดก็ไม่เป็ไรเพราะยังไงชั้นก็รอดยากอยู่แล้ว" นายอำนาจบอกเหตุผลง่ายๆ พรานก็พยักหน้าตาก็จ้องมองนายอำนาจ พยายามจะอ่านใจตามหลักจิตวิทยา แต่นายอำนาจเป็คนที่อ่านใจยากจริงๆ "โอเค ผมจะลองไปที่บ้านหลังนั้นตามที่คุณบอก" นายอำนาจจึงจดรหัสเซฟและเขียนแผนที่พร้อมบ้านเลขที่ให้
นายอำนวยกำลังนั่งอยู่กับเมียของนายอำนาจ "พี่วรรณครับ ผมรู้ว่าพี่เหนื่อยและเศร้าใจมากในตอนนี้ เื่ทรัพย์สินต่างๆของพี่นาจพี่ก็เซ็นมอบให้ผมจัดการแทนเถอะ ผมไม่อยากเห็นพี่ต้องเหนื่อยมากไปกว่านี้เลยจริงๆ" นายอำนวยพยายามพูดตะล่อมพี่สะใภ้ "นายครับ ตำรวจพบศพคนขับรถของคุณอำนาจแล้วครับ ทั้งรูปร่างเสื้อผ้าและก็บัตรประชาชนตรงกันทุกอย่าง" ไอ้ลมเดินเข้ามาบอกโดยไม่ได้ขออนุญาติก่อน "ไม่เห็นหรือว่ากูกำลังคุยกับพี่สะใภ้อยู่ มึงนี่ไร้มารยาทจริงๆ" นายอำนวยบ่นไอ้ลมแล้วมองมันอย่างตาขวางๆ คุณวรรณถอนหายใจพรืดออกมา "อำนวย เธอไปจัดการเื่ศพให้เรียบร้อยก่อนเถอะ พี่อยากพักผ่อนปวดหัวมาก" นายอำนวยหรี่ตามองพี่สะใภ้สีหน้าบ่งบอกไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ แต่ก็ต้องลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องรับแขกตรงนั้น พวกลูกน้องก็พากันเดินตามนายอำนวยไปด้วยทั้งหมด "นายครับคุณวรรณยังสาวยังสวยน่าฟัดแม้อายุร่วมๆสี่สิบ ผมว่านายนะจะจัดการให้อยู่หมัดนะครับ ขี้คร้านจะรีบเซ็นมอบอำนาจให้อย่างเต็มใจ" ไอ้ลมแนะนำแต่นายอำนวยชอบแบบเด็กๆ "กูชอบผู้หญิงอายุน้อยๆ แต่ถ้ามึงจะจัดการให้กูก็ไม่ว่าหรอกนะ ถ้าทำไม่สำเร็จมึงก็เตรียมตัวแดกลูกปืนได้เลย มึงกล้าเล่นเกมนี้หรือเปล่าไอ้ลม" นายอำนวยพูดเปิดทางให้มัน "กล้าสิครับนาย ผมจะทำให้หลงผมจนโงหัวไม่ขึ้นเลยทีเดียว พอเธอเซ็นโอนให้เ้านายแล้ว ผมก็จะแบ่งปันให้น้องๆมันลิ้มรสกระดังงาลนไฟ เสร็จแล้วก็ฆ่าเปลือยทิ้งไว้ตรงไหนสักแห่ง พอนักข่าวมาเห็นก็จะเข้าใจว่าถูกข่มขืนแล้วฆ่าไงครับนาย" นายอำนวยยิ้ม "รอให้กูคุยดีๆก่อน ถ้าไม่ได้แล้วกูจะบอกให้พวกมึงจัดการ" ไอ้ลมยิ้มรับด้วยความพึงพอใจในคำพูดของเ้านายมัน
ขุนขับบิ๊กไบค์พาจุ๋มออกจากบ้านริมคลองตอนตีสี่ เขาพาเธอไปบ้านนานครนายก เพื่อจะให้เธอไปพักอยู่กับป้าแก้วและอิ๋วที่นั่น อิ๋วได้ยินเสียงรถก็เดินออกมาเห็นขุนเธอดีใจยิ้มออกมา แต่ก็ต้องหุบยิ้มอย่างไวเมื่อเห็นสาวสวยนั่งซ้อนท้ายเขามาด้วย "อิ๋ว นี่คุณจุ๋มเพื่อนผม เขาก็ถูกพวกนั้นตามล่าเหมือนคุณนั่นแหละ" เธอพยักหน้ารับอย่างไม่อยากเชื่อนัก จุ๋มมองออกว่าเธอชอบขุนก็เลยบอกเธอไปว่า "คุณอย่าเข้าใจผิดนะคะ จุ๋มกับคุณขุนเป็เพื่อนกันจริงๆ ไม่เคยมีอะไรเกินเลยหรือคิดเป็อย่างอื่น" อิ๋วยิ้มให้แต่ใจเธอก็ไม่เชื่ออยู่ดี จะให้แสดงตัวเป็เ้าของก็ใช่ที่เพราะเธอเองก็คิดว่า คงเป็ได้แค่เพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ทอดกายให้เขาเองั้แ่แรก ป้าแก้วเดินออกมาจุ๋มก็ยกมือไหว้ "แหม ไอ้ขุนมึงนี่เนาะ เอาเมียมาทิ้งไว้ให้กูอีกแล้ว เดี๋ยวมันตีกับขึ้นมากูจะห้ามไหวรึ" ป้าแก้วบ่น "ป้าแก้ว นี่คุณจุ๋มเพื่อนผมไม่ใช่มงใช่เมียอะไรทั้งนั้น" ขุนรีบแก้ตัว "หนอยๆ อีหนูอิ๋วมึงก็บอกกูว่าเป็เพื่อน แต่เสือกนอนด้วยกันทั้งคืน เดี๋ยวนี้หัดกะล่อนใส่กูเรอะ เดี๋ยวแม่เขกกะบาลแยก" จุ๋มเห็นท่าไม่รีบห้ามศึก "คุณป้าคะ จุ๋มกับคุณขุนอยู่บ้านเดียวกันมาเป็เดือนแล้วค่ะ แต่ไม่เคยนอนด้วยกันนะคะ เราเป็เพื่อนกันจริงๆค่ะ" ป้าแก้วสังเกตุเห็นว่าจุ๋มไม่มีอาการหึงหวงแต่อย่างใด ก็เบาใจในเื่ผัวน้อยเมียน้อย "เอา ๆ เพื่อนก็เพื่อน ป้าเชื่อนังหนูคนสวยนี่ก็ได้" อิ๋วยิ้มเพราะเธอก็มองเห็นเหมือนป้าแก้วเช่นกัน เมื่อทุกอย่างลงตัวดีแล้วขุนก็ลาทุกคนวิ่งกลับเข้าไปที่บ้านริมคลองออเงิน
ชัยนั่งคุยกับแม่ของเขาเื่สวนทุเรียนและที่พักแห่งใหม่ "ผมคุยกับคุณอาแล้วครับคุณแม่ ว่าจะให้คุณแม่ไปพักบ้านคุณอาที่นครปฐม เพราะที่นั่นไม่มีใครอยู่และปลอดภัยดีกว่าที่นี่" แม่ของชัยรู้ดีว่าชัยให้ที่หลบภัยครอบครั้วหนึ่ง ซึ่งถูกตาล่าจากพวกแก๊งค์ค้ายาเสพติด สักวันอาจจะต้องเกิดเื่ที่นี่ไม่ช้าก็เร็ว "งั้นต้องเรียกคนสวนทั้งหมดมา แม่จะให้ทุนพวกเขาไปตั้งตัวเพราะอยู่ด้วยกันมานานทุกคน ดีเหมือนกันแม่ก็จะได้พักผ่อนเสียที" เธอเข้าใจลูกชายคนเดียวเป็อย่างดีว่าลูก้าอะไร เพื่อลูกเธอให้ได้ทุกอย่างหากลูก้า ถ้าเธอไปอยู่นครปฐมลูกก็จะได้ไม่ต้องพะวงหน้าพะวงหลัง หลังจากเรียกคนสวนและจัดแจงให้ทุนไปหมดทุกคนแล้ว เหลือแต่คนขับรถกับเมียสองคนไม่ยอมรับทุนนั้น "ผมสองไม่เอาครับคุณนาย พวกเราไม่มีลูกไม่มีญาติที่ไหน ผมขับรถให้คุณท่านมาั้แ่หนุ่มๆจนท่านจากไปแล้ว ผมก็ยังขับรถให้คุณนายจนถึงทุกวันนี้ คุณนายก็ดูแลผมกับเมียเหมือนญาติ ผมขอตามไปขับรถรับใช้คุณนายต่อ ให้ผมสองคนผัวเมียตามไปเถอะครับ" นายเหงี่ยมเป็คนขับรถพ่อของชัยั้แ่วัยหนุ่ม จนถึงปัจจุบันก็ยี่สิบกว่าปีก่อนที่ชัยจะเกิดเสียอีก และนายเหงี่ยมก็สนิททั้งแม่และตัวชัยเอง "ก็ดีเหมือนกันนะครับคุณแม่ ให้น้าเหงี่ยมกับน้าพรอยู่เป็เพื่อนแม่ก็ดีเหมือนกัน" ชัยพูดสนับสนุนข้าเก่าของพ่อผู้ล่วงลับไปแล้ว "ไปอยู่ด้วยกันก็ได้ แต่ก็ต้องรับเงินก้อนนี้ไปก่อนเถอะนะชั้นถึงจะให้ไปได้" นายเหงี่ยมและนางพรก็จำต้องรับเงินทุนนั้นแต่โดยดี ทั้งหมดก็นั่งคุยกันไปถึงเื่ต่างๆนานา และทั้งหมดก็ต้องหยุดคุยโดยฉับพลัน เมื่อได้ยินเสียงที่ดังมาจากบ้านที่ครอบครัวคาร์แคร์พักอยู่ ปัง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ เปรี้ยง ๆ ๆ ..!??
โปรดติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 14
.
14K
