# ตอนที่ 9
## คนแปลกหน้าที่หน้ารั้ว
เสียงเคาะที่ดังขึ้นหน้าบ้านใน่สายของวันถัดมา เบาพอจะสุภาพ แต่ชัดพอจะทำให้ทั้งบ้านนิ่งพร้อมกัน
ลูคัสเงยหน้าจากโต๊ะทันที
แอชที่กำลังนั่งอยู่บนผ้าพับข้างชามน้ำก็เงยหน้าพร้อมกันเช่นกัน ดวงตาสีเข้มเล็กๆ จับไปทางประตูหน้าบ้านราวกับรู้ได้ว่านี่ไม่ใช่เสียงไม้ลั่น ไม่ใช่เสียงลม และไม่ใช่เสียงอะไรที่เกิดจากคนในบ้าน
เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง
สามจังหวะ
เว้น่เท่าเดิม
คนที่หน้ารั้วอาจยืนรออยู่พักหนึ่ง ก่อนตัดสินใจเดินขึ้นมาถึงเฉลียง หรืออาจเป็คนเดียวกับเงาที่แวบผ่านแนวรั้วเมื่อวานก็ได้ ลูคัสไม่รู้ แต่แค่การมีใครมายืนถึงประตู ก็เพียงพอจะทำให้เส้นแบ่งระหว่าง ‘ข้างใน’ กับ ‘ข้างนอก’ แคบลงกว่าที่เขา้าทันที
แอชขยับลงจากผ้าพับอย่างเงียบเกินปกติ
ไม่ใช่เงียบแบบง่วง
แต่เงียบแบบตื่นระวัง
ลูคัสวางผ้าที่ถืออยู่ลงช้าๆ ใจยังสงบพอจะคิดเป็ลำดับ
แอชอยู่ตรงโต๊ะด้านใน
ประตูห้องโถงกับประตูครัวอยู่ไม่ไกล
ม่านผ้าด้านหน้าถูกจัดให้บังแสงพอควร
ถ้าเขาไม่ทำอะไรผิดจังหวะเกินไป บ้านนี้ก็ยังดูเป็บ้านธรรมดาที่มีคนกลับมาอยู่คนหนึ่งเท่านั้น
แต่คำว่า "ผิดจังหวะ" ก็เกิดขึ้นง่ายกว่าที่คิด
เสียงเคาะที่สามดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้สั้นกว่าเดิมนิดหนึ่ง เหมือนคนข้างนอกเริ่มไม่แน่ใจว่าจะมีใครตอบหรือไม่
ลูคัสยืนขึ้น
แอชขยับตามทันที
ลูกัยื่นหัวเข้าหาข้อนิ้วเขาแบบสั้นและเร็ว เหมือนถามคำถามที่ยังไม่มีภาษา
ลูคัสมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะย่อตัวลงให้ระดับสายตาใกล้กัน
"มีคนอยู่ข้างนอก"
เขาพูดช้าๆ เหมือนกำลังจัดโลกให้เป็ระเบียบทั้งสำหรับอีกฝ่ายและตัวเอง
"ฉันต้องไปคุย"
แอชกะพริบตา
แล้วขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม
ไม่ใช่แบบตื่นตระหนกเหมือนตอนเขาหายไปเงียบๆ ในวันก่อน แต่เป็ความใกล้ชิดแบบระแวงสิ่งที่อยู่หลังประตูบ้าน
ลูคัสนึกถึง่เวลาเล็กๆ หลายวันมานี้ที่เขาค่อยๆ สอนให้มันรับการขยับตัวของเขาได้ และรู้ดีว่าตอนนี้สิ่งสำคัญคืออย่าปล่อยให้ความตึงของตัวเองลุกลามเข้าไปในเ้าตัวเล็ก
เขาจึงยื่นมือแตะเหนือสันหัวมันเบาหนึ่งครั้ง
"ฉันยังอยู่ตรงนี้"
"แต่ช่วยฉันหน่อย"
คำสุดท้ายนั้นออกมาต่ำและสั้นกว่าประโยคอื่นนิดหนึ่ง
แอชนิ่งไป
ลูคัสวางนิ้วลงตรงขอบโต๊ะด้านใน ชี้ไปทางเงาม่านผ้าที่บังมุมห้องโถงส่วนหนึ่งไว้อยู่
"อยู่ตรงนี้"
"เงียบไว้"
"อย่าออกมา"
เขาไม่แน่ใจว่าแอชเข้าใจถ้อยคำมากน้อยแค่ไหน แต่ลูกัมองนิ้วเขา มองม่านผ้า แล้วหันกลับมาที่หน้าเขาอีกครั้งเหมือนกำลังต่อชิ้นส่วนทั้งหมดเข้าด้วยกันแบบของมันเอง
ลูคัสไม่เร่งมันอีก
เขาเพียงวางมือค้างให้แตะได้
สุดท้าย แอชจึงค่อยๆ เดินไปทางม่านจริง
ช้า
เงียบ
และยังหันกลับมามองเขาเป็ระยะเหมือนถามว่านี่ใช่จริงหรือไม่
ลูคัสพยักหน้าเพียงเล็กน้อย
"เก่งมาก"
ลูกัตัวจิ๋วหายเข้าไปหลังม่านผ้าครึ่งหนึ่ง เหลือเพียงเงาเล็กๆ ทับอยู่กับเงาของโต๊ะจากมุมที่คนยืนหน้าประตูแทบไม่มีทางเห็น หากไม่พุ่งเข้ามาข้างในตรงๆ
ลูคัสปล่อยลมหายใจออก
จากนั้นจึงเดินไปที่ประตู
เขาไม่ได้เปิดออกหมดทันที
เพียงแค่ปลดกลอน ยืนชิดขอบประตู แล้วเปิดออกกว้างพอให้เห็นคนตรงหน้า โดยยังเหลือบานไม้ไว้บังตัวตามสัญชาตญาณ
คนที่ยืนอยู่บนเฉลียงเป็ชายวัยกลางคนร่างล่ำจากงานกลางแจ้ง สวมเสื้อคลุมขนสัตว์เก่าๆ กับรองเท้าหนังที่มีโคลนแห้งติดตามขอบ ดูแล้วคงมาจากหมู่บ้านด้านเชิงเขาแน่ สีหน้าของเขาไม่ได้เป็ศัตรูอย่างเปิดเผย แต่ก็ไม่ได้เป็มิตรนัก
มันเป็สีหน้าของคนที่ตั้งใจมาดูให้เห็นกับตา เพราะไม่ไว้ใจข่าวลือพอจะปล่อยผ่าน
ชายคนนั้นมองลูคัสขึ้นลงหนึ่งครั้ง
สายตาหยุดที่เสื้อทำงานเก่า รอยฝุ่นตรงแขน แล้วเลยผ่านเข้าไปข้างในบ้านเพียงเสี้ยววินาทีก่อนกลับมาที่ใบหน้าเขาอีก
"เ้าของฟาร์มหรือ"
น้ำเสียงไม่ได้หยาบ
แต่มีความระวังแข็งๆ อยู่ในทุกคำ
ลูคัสพยักหน้า
"ถ้าหมายถึงคนที่กำลังซ่อมบ้านหลังนี้อยู่ตอนนี้ ก็ใช่"
ชายคนนั้นรับคำตอบด้วยเสียงหึสั้นในลำคอ
"ได้ยินว่ามีคนกลับมาอยู่"
"เห็นควันจากปล่องไฟมาสองวันแล้ว"
เขาพูดพลางเหลือบตาไปยังปล่อง้าของบ้านเหมือนยืนยันกับตัวเองอีกครั้งว่าข่าวที่ได้ยินไม่ใช่เื่แต่ง
ลูคัสพอจะเดาได้ว่าคนคนนี้ไม่ได้มาในฐานะตัวแทนทางการของหมู่บ้าน เขาอาจเป็แค่คนที่ถูกเพื่อนบ้านพูดใส่หูมากพอจนตัดสินใจขึ้นมาดู หรืออาจถูกใครฝากให้มาถามแทน แต่ไม่ว่าจะเป็แบบไหน เป้าหมายของเขาคงคล้ายกัน
มาดู
มาถาม
และชั่งน้ำหนักว่าควรกังวลแค่ไหน
"ใช่"
ลูคัสตอบเรียบๆ
"ฉันกลับมาอยู่ได้ไม่กี่วัน บ้านพอมีอะไรใช้ได้ก็ต้องจุดไฟบ้าง"
ชายคนนั้นยังไม่ลดท่าที
"คนแถวนี้คิดว่าฟาร์มนี้ไม่มีใครกลับมายุ่งแล้ว"
"ก็เคยคิดอย่างนั้นเหมือนกัน" ลูคัสตอบ
มุมปากอีกฝ่ายขยับเล็กน้อย แต่ไม่ถึงกับเรียกว่าขำ
"แล้วทำไมกลับมา"
คำถามนี้ไม่ใช่เพียงอยากรู้
มันคือการวัด
วัดว่าคนตรงหน้ามีเื่เล่าแบบไหน น่าเชื่อแค่ไหน และมีอะไรปิดบังมากเพียงใด
ลูคัสรู้ดีว่ายิ่งตอบยาว ก็ยิ่งเปิดช่องให้คนที่ไม่ไว้วางใจจับผิดได้ง่าย เขาจึงเลือกความจริงที่ปลอดภัยที่สุด
"รับมรดก"
"แล้วคิดว่าถ้าซ่อมได้ ก็คงอยู่ได้"
ชายคนนั้นพยักหน้าช้าๆ แต่สีหน้าไม่เปลี่ยน
"ซ่อมคนเดียว?"
"ตอนนี้ก็ใช่"
อีกฝ่ายเหลือบมองผ่านไหล่เขาเข้ามาในบ้านอีกรอบ คราวนี้นานขึ้นเพียงนิดเดียว ลูคัสขยับตำแหน่งตัวเองอย่างเป็ธรรมชาติจนบานประตูบังมุมมองด้านในเกือบหมด เขาไม่กระชากปิด ไม่ถอยหลบ และไม่ส่งสัญญาณว่าข้างในมีของต้องซ่อน
แค่ยืนอยู่ตรงนี้อย่างคนที่ไม่คิดว่าจำเป็ต้องเปิดบ้านทั้งหมดให้คนแปลกหน้าดู
"มีคนได้ยินเสียงบ้าง" ชายคนนั้นพูดในที่สุด "กลางคืนบ้าง ตอนเช้าบ้าง"
"เสียงไม้เก่าลั่นก็เยอะอยู่" ลูคัสตอบอย่างไม่เปลี่ยนน้ำเสียง
"บ้านพังมาหลายปี พอมีคนขยับของ มันก็ดัง"
ชายคนนั้นมองหน้าเขานิ่ง
"แล้วควัน?"
"ก็บอกจากปล่องไฟแล้ว"
"มีประกายด้วย"
คราวนี้ลูคัสหยุดไปเพียงเสี้ยวเดียว
สั้นมาก
ต่เขารู้ตัวว่ามันนานพอจะถูกสังเกตได้
คนตรงหน้าเห็นอะไรบางอย่างจริงอย่างน้อยหนึ่งครั้ง และไม่ได้กลับไปพร้อมภาพเลือนล้วนๆ
ลูคัสจึงเลือกไม่ปฏิเสธตรงๆ แบบรีบเกินไป
"บ้านเก่า"
"ไม้แห้ง"
"เตาผิงเก่าบางทีสะเก็ดไฟอาจกระเด็นบ้าง"
เขาตอบช้าและเรียบพอให้ฟังเป็ไปได้ แต่ไม่รีบยัดเยียดให้อีกฝ่ายเชื่อ
สีหน้าชายคนนั้นไม่บอกชัดว่ารับคำอธิบายหรือไม่
มีเพียงแววตาที่เหมือนชั่งใจอยู่ระหว่าง "อาจใช่" กับ "ฉันไม่คิดว่าแค่นั้น"
"คนในหมู่บ้านไม่ได้ชอบเื่ไม่ชัดเจน"
ประโยคนี้ฟังเหมือนคำเตือนมากกว่าบอกข้อมูล
ลูคัสพยักหน้าเบาๆ
"ฉันเองก็ไม่ได้ชอบ"
คำตอบนั้นทำให้อีกฝ่ายนิ่งไปหนึ่งจังหวะ เหมือนคาดไว้หลายแบบ แต่ไม่รวมความเรียบแบบนี้
ลมจากหุบเขาพัดผ่านระเบียงเบาๆ ขอบเสื้อคลุมของชายคนนั้นไหวเล็กน้อย ขณะที่ภายในบ้านยังเงียบเกินไปสำหรับบ้านที่มีลูกัขี้สงสัยอยู่ด้วย และนั่นทำให้ลูคัสรู้ว่าแอชยังทำในสิ่งที่เขาขอได้ดีเกินคาด
เขาเพิ่งรู้สึกขึ้นมาชัดๆ ว่าแอชกำลังช่วยเขาอยู่
ชายตรงหน้าเองก็คงรับรู้ความเงียบนี้เช่นกัน เพราะเขาเหลือบตามองเข้าไปในบ้านอีกครั้งอย่างระแวงน้อยๆ
"อยู่คนเดียวในบ้านนี่หรือ"
คำถามนี้เบา แต่ชัดว่าเป็อีกครั้งของการลองเปิดรอยรั่ว
ลูคัสไม่ตอบทันที เขาปล่อยให้ความเงียบนิดหนึ่งทำงาน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเดิม
"ตอนนี้ใช่"
มันไม่ใช่คำโกหกเต็มปาก อย่างน้อยก็ในนิยามที่เขายอมรับได้
แอชไม่ใช่ "คน"
และคนตรงหน้าเองก็ไม่ได้มีสิทธิ์กับทุกความจริงในบ้านหลังนี้
ชายคนนั้นจ้องเขาอยู่พักหนึ่ง
นานพอให้ลูคัสรู้ว่าประโยคนี้ไม่ได้คลายข้อสงสัย แค่ไม่เปิดช่องมากขึ้นเท่านั้น
"ถ้ามีอะไรผิดปกติ คนในหมู่บ้านย่อมต้องรู้"
ประโยคนี้แข็งขึ้นกว่าเดิมนิดหนึ่ง
ลูคัสพยักหน้าอีกครั้ง
"ถ้ามีเื่ที่กระทบถึงพวกคุณ ฉันจะไม่ปล่อยให้เดือดร้อนโดยไม่จำเป็"
ถ้อยคำนี้สุภาพ
และตั้งใจให้สุภาพ
แต่ในความสุภาพนั้นก็มีเส้นแบ่งชัดอยู่ด้วย ว่าเขาจะเป็คนตัดสินเองว่าอะไร "กระทบ" และเมื่อไร ไม่ใช่ยอมให้ความระแวงมาบุกตรวจบ้านของเขาั้แ่วันแรก
ชายคนนั้นคงได้ยินเส้นนั้นเหมือนกัน เพราะมุมปากเขาตึงขึ้นเพียงนิด
"หวังว่าจะจริง"
ลูคัสตอบเพียง "ฉันก็หวังอย่างนั้น"
ทั้งคู่เงียบไปครู่หนึ่ง
เสียงเดียวที่มีอยู่ระหว่างนั้นคือลมพัดผ่านรั้วผุและไม้เฉลียงลั่นเบาๆ ใต้รองเท้าของคนยืนอยู่หน้าประตู
แล้วชายคนนั้นก็พยักหน้าสั้นๆ
"ข้าชื่อโธม"
"ถ้าจะลงหมู่บ้านเมื่อไร ร้านชำมีอยู่ตรงลานกลาง เข้าไปถามทางเอา"
คำบอกข้อมูลนี้มาอย่างไม่คาดคิดพอๆ กับท่าทีแข็งก่อนหน้า มันไม่ใช่การผ่อนมิตรเต็มตัว แต่ก็ไม่ใช่การตัดขาดเช่นกัน เหมือนอีกฝ่ายยอมรับเพียงขั้นต่ำว่าคนตรงหน้าอาจจะอยู่ต่อจริง และถ้าอยู่ ก็ย่อมต้องไปซื้อของที่หมู่บ้านในสักวัน
"ลูคัส" เขาตอบกลับ
"ขอบคุณ"
โธมพยักหน้ารับอีกครั้ง ทว่าแววตายังไม่เชื่อเต็มที่
"คนแถวนี้ได้ยินอะไรง่าย"
"เห็นอะไรก็เร็ว"
"ถ้ามีอะไรที่ไม่อยากให้ลือ ก็ระวังให้ดี"
ประโยคนี้ฟังได้ทั้งเป็คำเตือนและการขู่บางๆ ในเวลาเดียวกัน ลูคัสเลือกไม่ตีความให้รุนแรงกว่าจำเป็
"ฉันจะจำไว้"
โธมหันหลังกลับลงจากเฉลียงในที่สุด
ลูคัสไม่ได้ปิดประตูใส่ทันที เขายืนมองจนร่างอีกฝ่ายเดินผ่านลานหน้าบ้าน เลี่ยงกองหญ้าแห้ง ลงไปถึงแนวรั้ว แล้วหายไปกับหมอกที่ยังหลงเหลืออยู่เป็่ๆ ด้านล่าง
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครเหลืออยู่แถวนั้นแล้ว เขาจึงปิดประตูช้าๆ
เสียงกลอนเบากว่าที่คิด แต่ในความเงียบหลังจากนั้น มันกลับดังชัดเป็พิเศษ
ลูคัสยังยืนพิงบานประตูอยู่ชั่วอึดใจ
เหมือนเพิ่งปล่อยให้ตัวเองยอมรับว่ากล้ามเนื้อทั่วไหล่ตึงมาตลอดการสนทนา
เขาไม่ได้กลัวโธมในแบบกลัวอันตรายทันที
แต่ความระแวงที่ห่อไว้ด้วยความสุภาพต่างหากที่เหนื่อย
มันไม่เปิดหน้าเป็ศัตรู
ไม่พุ่งชน
ไม่ขู่ชัด
แต่ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนมีตาชั่งในมือ คอยชั่งทุกคำตอบว่าพอจะเชื่อหรือควรกลายเป็เื่เล่าต่อในหมู่บ้าน
ลูคัสหลับตาแค่เสี้ยววินาที ก่อนจะได้ยินเสียงเบามากจากด้านใน
ไม่ใช่ครางเรียก เป็เพียงเสียงข่วนผ้าเบาๆ หนหนึ่ง
เขาหันกลับทันที
แอชอยู่หลังบานประตูห้องโถงด้านในนั่นเอง
ลูกัตัวจิ๋วไม่ได้หลบหลังม่านผ้าอีกแล้ว คงค่อยๆ ขยับมาหยุดตรงนี้ระหว่างที่เขาคุยอยู่ข้างนอก มันซ่อนตัวไม่ค่อยดีนักหรอก เพราะปลายหางยังโผล่พ้นเงาประตูออกมานิดหน่อย แต่ที่สำคัญกว่าคือ มันเงียบจริงๆ ตลอด่ที่ผ่านมา
เมื่อเห็นเขาหันมา ดวงตาสีเข้มเล็กก็จับอยู่ที่หน้าเขาทันที
ไม่มีความตื่นตระหนกเหมือนวันก่อน
มีเพียงความตึงตัวของเด็กที่รู้ว่าบรรยากาศข้างนอกไม่ดี และยังไม่แน่ใจว่าควรออกไปหาหรือควรรอ
ลูคัสนั่งย่อลงกับพื้นทันที โดยไม่รอให้ตัวเองคิดนานว่าจะเผลอยอมตามใจมันเกินไปหรือไม่
"มานี่"
แอชชะงักเพียงเสี้ยวหนึ่ง
จากนั้นก็เดินโงนเงนออกมาหา
มันไม่ได้รีบพุ่งใส่เหมือนตอนตื่นมาไม่เจอเขาในวันก่อน แต่พอมาถึงระยะมือก็ขยับเร็วขึ้นทันที ปีนขึ้นมาบนแขนเขาแล้วซุกหัวเข้า่อกเสื้อเหมือนเพิ่งกล้าปล่อยแรงที่เก็บไว้ตลอด่ที่ต้องอยู่นิ่ง
ลูคัสปล่อยลมหายใจออกช้าๆ
อย่างน้อยคำว่า "ช่วยฉันหน่อย" เมื่อครู่ก็ไม่ใช่แค่สิ่งที่เขาพูดลอยๆ
แอชช่วยจริง
เขายกมือขึ้นลูบเหนือสันหัวมันช้าๆ
"เก่งมาก"
"ช่วยฉันได้มากจริงๆ"
แอชครางเบาๆ ในลำคอ
แล้วซุกลึกขึ้นอีกนิด
ลูคัสนั่งอยู่ตรงพื้นหน้าโถง ไม่ได้รีบลุกไปจัดเก้าอี้หรือเช็กหน้าต่างอีก เขาปล่อยให้บรรยากาศหลังการสนทนาค่อยๆ สงบลงทีละน้อยพร้อมกับน้ำหนักอุ่นเล็กๆ ในอ้อมแขน
หลังจากนั้นไม่นาน แอชก็ยอมขยับออกจากอกเขามาอยู่บนตักแทน ดวงตายังหันไปทางประตูเป็ระยะเหมือนกำลังทบทวนเสียงมนุษย์ที่เพิ่งได้ยินผ่านบานไม้และน้ำเสียงของลูคัส
ลูกัยังไม่เข้าใจคำพูดพวกนั้นหรอก แต่ดูเหมือนมันจะเข้าใจตึงเครียดของเขา
เข้าใจจังหวะนิ่งบางอย่างในบ้าน
และเข้าใจว่ามี่หนึ่งที่มันไม่ควรขยับออกไปให้ใครเห็น
นั่นมากพอจะเรียกว่าเป็ "การร่วมมือ" แล้ว
ลูคัสยื่นนิ้วไปแตะหน้าผากมันเบาๆ
"ขอบใจนะ"
แอชกะพริบตา
จากนั้นก็ยื่นหัวมาชนปลายนิ้วเขาตอบกลับเหมือนเคย
ภาพนั้นเรียบง่ายและเล็กน้อยมาก
แต่ทำให้ความหนักในใจเขาเมื่อครู่เบาลงได้จริง
เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าแอชไม่ได้เป็เพียงสิ่งมีชีวิตที่เขาปกป้องฝ่ายเดียว มันยังเริ่มพยายามยืนข้างเขาในแบบเล็กที่สุดของมันอยู่ด้วย
ลูคัสอุ้มมันกลับไปที่โต๊ะในห้องโถง หยิบผ้าพับใหม่มาวางใกล้มือ แล้วนั่งลงช้าๆ แอชนั่งอยู่ข้างสมุดบันทึก มองเขาจัดของด้วยสายตาที่ยังระวังเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ คลายลงเมื่อเห็นว่าบ้านกลับสู่จังหวะเดิมแล้ว
ลูคัสดึงสมุดมาเปิด
เขาจดเพียงไม่กี่บรรทัด
มีคนจากหมู่บ้านมาถามถึงควันและเสียง
ชื่อโธม
ยังไม่เชื่อทั้งหมด
แอชอยู่นิ่งได้เมื่อขอ
เขาหยุดปลายดินสอ แล้วเขียนต่ออีกบรรทัดช้ากว่าเดิม
อย่าลืมพูดว่า "ช่วยฉันหน่อย"
ประโยคนั้นดูประหลาดเมื่อลงอยู่บนหน้ากระดาษ แต่พออ่านแล้ว ลูคัสกลับรู้ว่ามันจริง
ไม่ใช่แค่กับแอช
แต่อาจจริงกับตัวเขาเองด้วย
บางทีบ้านหลังนี้คงไม่รอดเพราะเขาแบกทุกอย่างไว้คนเดียวอีกแล้ว
บางทีั้แ่วันที่ัตัวเล็กตัวนี้ฟักออกมา มันก็เริ่มกลายเป็บ้านที่ต้องช่วยกันประคอง แม้การช่วยนั้นจะมาในรูปของการคาบผ้าขี้ริ้วมาทั้งงุ่มง่าม หรือการยอมอยู่นิ่งหลังประตูก็ตาม
่บ่ายคล้อยเข้ามาช้าๆ พร้อมแสงหม่นที่เปลี่ยนมุมบนพื้นไม้ ลูคัสปิดสมุดลง แล้วหันไปมองแอชอีกครั้ง
ลูกัตัวจิ๋วยังคงอยู่ข้างเขา
เงียบ
ตื่นระวังอยู่บ้าง
แต่สงบแล้ว
ข้างนอก หมู่บ้านอาจเริ่มได้ยินคำว่า "ั" พร้อมน้ำเสียงที่ไม่น่าไว้ใจขึ้นกว่าเดิม
ข้างใน บ้านไม้เก่าหลังนี้ยังมีเพียงชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะกับลูกัตัวเล็ก ที่เพิ่งช่วยกันผ่านการเผชิญหน้ากับโลกภายนอกครั้งแรกไปได้
ลูคัสวางมือแตะขอบผ้าพับตรงหน้าแอช
"เราค่อยๆ ไปทีละอย่างก็แล้วกัน"
เขาพูดเบาๆ
"ข้างนอกจะคิดอะไรก็เื่ของเขา"
"แต่ข้างในนี้ ฉันขอคุมเอง"
แอชครางตอบหนึ่งครั้ง ก่อนจะค่อยๆ ซุกหัวลงข้างมือเขาเหมือนรับข้อตกลงนั้นไว้เรียบร้อยแล้ว
และในบ้านที่เพิ่งเริ่มมีเสียงไม่นานมานี้ ความร่วมมือเล็กๆ เงียบๆ ของสองชีวิตที่เพิ่งรู้จักกัน ก็ขยับลึกขึ้นไปอีกขั้นโดยไม่มีใครข้างนอกได้เห็นเลย
หลังจากนั้นลูคัสไม่ได้รีบลุกไปทำอะไรต่อ
เขาปล่อยให้บ่ายคล้อยผ่านบ้านไปช้าๆ พร้อมกับเสียงไฟแตกและเสียงหายใจของแอชที่ค่อยๆ กลับมาเป็จังหวะสม่ำเสมอหลังความตึงของเช้าวันนี้
เขารู้ว่าคนข้างนอกที่มาถึงรั้วครั้งแรกจะไม่หายไปเพียงเพราะเขาพูดสุภาพ
ข่าวลือก็มักไม่เบาลงเองเพียงเพราะความจริงยังไม่ได้ถูกะโออกไป
แต่ก็ใช่ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นวันนี้มีแต่ด้านน่ากังวล
ลูคัสเหลือบมองแอชอีกครั้ง
เ้าตัวเล็กยอมอยู่นิ่งตามคำขอ
ยอมข่มสัญชาตญาณอยากออกมาปรากฏตัว
ยอมช่วยเขาผ่านสถานการณ์ที่แม้แต่มนุษย์หลายคนยังไม่แน่ว่าจะนิ่งได้ดีเท่านี้หรือเปล่า
นั่นอาจเป็เพียงก้าวเล็ก
แต่มันก็เป็ก้าวเล็กๆ ที่สำคัญพอให้เขาอยากจำไว้
เขาจึงดึงสมุดเล่มบางใกล้ตัวเข้ามาเปิด
เขียนอยู่ไม่กี่คำ
นิ่งเมื่อมีคนแปลกหน้า
ยอมอยู่หลังผ้า
มองคำสามบรรทัดนั้นครู่หนึ่ง แล้วปิดสมุดลง
8K
