Dont touch me สัมผัสร้อนซ่อนราคะ

    ตอนที่ 18 เงื่อนไขของไอดอลสาว

    ‘เดี๋ยวนะ...นี่พวกมึงตกลงกันได้ถามกูยังห๊ะ’ 

     

    พี่กัสนั่งไขว่ห้างมองกลุ่มเด็กน้อยที่กำลังหาวิธีแบ่งของเล่นกัน

     

    ‘ทำไมอ่ะพี่หรือพี่จะแจมด้วย’ ไอ้เกอร์ท้วง

     

    ‘ไอ้ห่านี่...กูไม่แย่งของพวกมึงหรอกวันนี้มันเป็๲วันของพวกมึง แต่ที่กูหมายถึงคือเ๱ื่๵๹ของมิกิที่ต้องคู่กับไอ้ฮันต่างหากล่ะโว้ย’ 

     

    ‘ได้ไงอ่ะพี่ผมก็ชอบมิกินะ’ ไอ้เกอร์ยังไม่ยอม

     

    ‘ให้คนชื่อมิกิไปกับไอ้เกอร์ก็ได้พี่ผมคนไหนก็ได้’

     

    ผมพูดออกไปเพราะไม่อยากมาผิดใจกับเพื่อนเ๱ื่๵๹ผู้หญิง อีกอย่างที่ผมมาอยู่ตรงนี้มันก็เพียงเพราะแค่ผมจะอยากพิสูจน์เ๱ื่๵๹อาถรรพ์คำสาปของตระกูลมากกว่าที่จะคิดเ๱ื่๵๹ความสัมพันธ์ระยะยาวกับพวกผู้หญิงหิวเงินพวกนี้ และที่สำคัญอีกอย่างผมเองก็ไม่ได้ชอบหรือรู้สึกพิเศษอะไรกับผู้หญิงที่ชื่อมิกินี้อยู่แล้วด้วย

     

    ‘เชร้ดดดด...นี่สิเพื่อนแท้กูยกหัวแม่โป้งตีนให้เลยเพื่อน’ 

     

    ไอ้เกอร์ระบายยิ้มกว้างด้วยความพึงพอใจแต่ก็ยังไม่วายกวนโอ๊ยตามสไตล์ของมัน

     

    ‘ทำงั้นได้ที่ไหนล่ะวะไอ้ฮันแบบนี้กูก็เสียหมดซิ’ 

     

    พี่กัสพูดขัดขึ้นมา และด้วยคำพูดของพี่เขาก็ทำเอาเราทุกคนที่อยู่ในที่นั้นได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ

     

    ‘คืองี้...น้องมิกิเนี่ยนะเขาขอมาร่วมงานนี้ ‘ฟรี’ โดยไม่คิดค่าตัว’ 

     

    ‘ห๊ะ...ฟรี...!!’

     

    ทุกคนที่หวังในตัวน้องมิกิต่างผสานเสียงขึ้นมาพร้อมกัน ไม่เว้นแม้กระทั่งกลุ่มพวกรุ่นพี่กับไอ้เปอร์ที่นั่งแยกออกไป

     

    ‘เออฟรีพวกมึงฟังไม่ผิดหรอก และข้อเสนอเดียวของน้องมิกิคือคู่ของเธอต้องเป็๲ ‘ไอ้ฮัน’ เท่านั้น…!! เพราะฉะนั้นมึงไอ้เกอร์ ไอ้โนอาร์ ไอ้เวย์ เลือกคนอื่นซะ’

     

    สิ้นเสียงของพี่กัสผมที่ทั้งงงทั้งอึ้งก็ได้แต่มองไปที่รุ่นพี่ด้วยความไม่เข้าใจ ส่วนไอ้เกอร์คนที่หมายตาหญิงสาวคนนี้เอาไว้ก็ได้แต่ตาละห้อยเต็มไปด้วยความผิดหวัง

     

    และด้วยท่าทางของมันนั้นก็ทำให้พี่กัสอดสงสารไม่ได้...

     

    ‘เฮ้ออออ...กูเข้าใจมึงนะไอ้เกอร์แต่มึงก็ต้องทำใจด้วยนะเพราะผู้หญิงเขาน่ะบุ๊กไว้ก่อนแล้ว’

     

    ‘โห...พี่ก็นั่นมันยอดดวงใจของผมเลยนะ’ ไทเกอร์ตัดพ้อ

     

    ‘มั่นใจหรอว่ามิกิเขาคือยอดดวงใจของมึงอ่ะไม่ใช่ยูริหรอกหรอที่มึงเพ้อไม่หยุดนะ’

     

    ไอ้โนอาร์พูดถึงยอดดวงใจของไอ้ไทเกอร์อีกคนหลังจากอดหมั่นไส้อาการอาลัยอาวรณ์ที่เพื่อนไม่ได้

     

    ‘ไอ้เวรมึงก็พูดง่ายเนอะ...ยูริเขาเป็๲เหมือนความผุดผ่องในชีวิตกูมันเอามาเทียบกับมิกิไม่ได้หรอก’ 

     

    ไอ้เกอร์ที่ตอนแรกยังมีสีหน้าเศร้าหันไปถลึงตาใส่เพื่อนรักที่พูดถึงยอดเขาเอเวอเรสต์ในหัวใจของมัน

     

    ‘เอ้านี่มึงชอบยูริหรอกหรอ...??’ พี่กัสถามด้วยความสงสัย

     

    ‘ครับพี่ที่หนึ่งในหัวใจเลยครับ’ ไอ้ไทเกอร์ตอบ

     

    ‘แม่งเล่นตัวท็อปที่โคตรท็อปเลยนะ...อืมมมมม...เอางี้ถ้ากูดีลได้มึงจะเลิกทำหน้าเหมือนจะตายได้ล่ะ...เสียบรรยากาศหมด’ 

     

    พี่กัสถามไอ้คนที่กลับมาทำหน้าซังกะตาย และทันทีที่สิ้นประโยคคำถามจากพี่กัสไอ้เกอร์ที่ตอนแรกนึกว่ามันจะตรอมใจตายอยู่ตรงนี้ก็กลายร่างเป็๲เหมือนปลากระดี่ได้น้ำทันที

     

    ‘โอเคครับพี่ผมมันเสียสละให้เพื่อนได้อยู่แล้ว’

     

    ‘ไอ้ห่าเปลี่ยนอารมณ์ไว้ชะมัด’

     

    พี่กัสสบถเบา ๆ ก่อนจะหันไปกระดิกนิ้วเรียกลูกน้องที่อยู่ในห้องแล้วสั่งการทันที

     

    จากนั้นไม่นาน...ข่าวดีของไอ้ไทเกอร์ก็มาถึงและไม่ใช่มาแค่ลมปาก แต่ว่ามาเป็๲ตัวเป็๲ ๆ เดินเข้าห้องมาเลย

     

    ‘เชร้ดดดด...พี่กัสพี่แม่งสุดยอดเลยครับผ้มมมม...เอาไว้เดี๋ยวผมจะขอถ่ายรูปพี่แล้วเอามาห้อยไว้เป็๲วัตถุมงคลเพื่อบูชาหน่อยนะคร้าบบบบ...’

     

    ไอ้เกอร์กระดี๊กระด๊าพูดประจบสอพลอจนน่าหมั่นไส้

     

    ‘ไม่ต้องอวยยศให้กูขนาดนั้น เพราะงานนี้มึงต้องจ่ายส่วนต่างให้เขาสิบล้านเอง...’

     

    ‘โอเช...ได้เลยคร้าบผม...เงินแค่นี้ไม่มีปัญหาเดี๋ยวผมจัดการเอง’

     

    ไอ้เกอร์มองไปยังร่างของผู้หญิงที่มันปรารถนาด้วยแววตาวาววาบเหมือนเสือหิวที่กำลังจะได้กินเนื้อละมั่ง

     

    ‘คนเราแม่งเปลี่ยนใจง่ายจังว่ะ’ ไอ้โนอาร์เกาหัวแกรก ๆ ไม่เข้าใจ

     

    และหลังจากที่ทุกอย่างลงตัวหมดแล้วก็ถึงเวลาที่ทุกคนรอคอยเสียที เวลาที่พวกเราจะต้องแยกคู่ไปยังห้องใครห้องมัน โดยที่ฝั่งผู้ชายอย่างพวกผมนั้นจะได้เข้าไปเปลี่ยนเป็๲ชุดคลุมรอที่ห้องพักก่อน จากนั้น...

     

    ติ๊ด...แกร๊ก ~~

     

    เสียงใส่รหัสประตูพร้อมกับลูกบิดที่ดังขึ้นทำให้ผมรู้ดีว่าเธอคนที่ปรารถนาในตัวผมได้เดินเข้ามาในห้องแล้ว...

     

    ตึกตัก...ตึกตัก...

     

    ภายใต้ใบหน้าที่นิ่งขรึมทีท่านั่งไขว่ห้างองอาจเสมือนกับเ๱ื่๵๹ตรงหน้าเป็๲เ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นเป็๲ธรรมชาติในชีวิตประจำวัน แต่ในใจของผมนั้นกลับมีเสียงรัวกลองดังสนั่น

     

    ‘...ฮันโดรค่ะ...’ 

     

    เสียงเล็กใสเรียกชื่อผมเบา ๆ

     

    ‘มิกิใช่ไหม’ 

     

    ผมทักเธอกลับไปจนรอยยิ้มหวานระบายขึ้นบนใบหน้าจิ้มลิ้ม และด้วยภาพตรงหน้าที่ผมได้เห็นนี้ก็ไม่ได้ทำให้ผมแปลกใจเลยสักนิดว่าทำไมไอ้ไทเกอร์ถึงต้องทำหน้าเป็๲หมาหงอยขนาดนั้น

     

    มันเป็๲ภาพของมิกิ...ไอดอลสาวที่มีชื่อเสียงลำดับต้น ๆ ของประเทศบุคคลที่ไม่ว่าผู้ชายคนไหนถ้าได้มาเห็นตัวเป็๲ ๆ ของเธอก็คงต้องตาค้างกันทุกราย โดยเฉพาะภาพตรงหน้าที่แสดงให้เห็นถึงภาพผู้หญิงตัวเล็กผิวขาวสว่างใสในชุดมินิเดรสฟูฟองสีชมพูอ่อน ผมหยักศกสีน้ำตาลทองที่ส่งให้ใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นดูน่าเอ็นดู แต่สิ่งที่ผมไม่เข้าใจคือทำไมเธอถึงเลือกมารับงานนี้แถมยังฟรีอีกด้วย

     

    ‘เริ่มกันเลยไหมครับ’

     

    ผมพูดตัดบทเพราะคิดถึงเหตุผลไปมันก็ไม่เกี่ยวกับผมอยู่ดี

     

    ‘จะ...ใจร้อนจังเลยนะคะ’

     

    หญิงสาวตรงหน้าเอียงคอไปด้านข้างด้วยความเขินอาย แต่ทว่า...ปฏิกิริยาของร่างกายกลับจัดแจงถอดชุดเดรสของตัวเองจนร่วงลงสู่พื้น

     

    พรึ่บ...!!

     

    และด้วยภาพตรงหน้าก็ไม่ได้ทำให้ผมผิดหวังเลยสักนิด ทั้งความขาวที่กระแทกตา ทั้งความเนียนที่ถ้าลองเอาน้ำมาหยดลงบนผิวคงกลิ้งเล่นไปมาแน่ ๆ โดยเฉพาะไฟคู่หน้าอวบอิ่มเกินตัวที่มีเพียงแผ่นซิลิโคนเล็กปิดตรงปลายยอดเท่านั้น และตอนนี้ภาพตรงหน้านั้นมันเริ่มทำให้ไอ้สมุนคู่ใจที่อยู่ตรงกลางระหว่างขาของผมตื่นตัวไปตามกลไกธรรมชาติของร่างกายแม้ว่าใจจะไม่ได้ปฏิพัทธ์ก็ตามที...

     

    กระทั่งเมื่อ...ปราการด่านสุดท้ายของคนตรงหน้าได้หลุดออกไป...ความอะร้าอร่ามที่มักจะเห็นในภาพหรือคลิปยามไอ้พวกทโมนมันเปิดในห้องชมรมก็ได้เผยให้เห็นด้วยตาเนื้อจนเรียกให้น้ำลายเหนียวหนืดขึ้นมาที่คอ

     

    เฮือก ~~

     

    ‘คิกคิก...ให้มิกิช่วยนะคะ ^-^’

     

    หญิงสาวหัวเราะเล็กน้อยไม่เหลือท่าทางเหนียมอายในหะแรกหลังจากได้เห็นท่าทางไม่ประสีประสาของผู้ชายที่ตนเองปรารถนามานับ๻ั้๹แ๻่ได้เห็นเขาขึ้นปกนิตยสารเมื่อครึ่งปีก่อน

     

    และในจังหวะที่ไอดอลสาวได้มานั่งหย่อนกายคุกเข่าอยู่ตรงกลางระหว่างขาของผมที่แหวกทางให้กับเธอแล้ว ความรู้สึกร้อนและคับแน่นตรงกลางเป้าอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนก็เริ่มทวีความรุนแรงมากขึ้น...และยิ่งมากขึ้นทุกที...จนกระทั่ง...