มหาเทพเซียนกลับมาเกิดใหม่ในมหานคร

บทที่26 น้ำหอมสูตรเฉินหนาน ขาวการท้าทายของเฉินหนานเกิดเป็นกระแสของโรงเรียน เนื่องจากว่าเขาเอ๋อมาถึงหนึ่งปีคะแนนสอบของเขาอยู่อันดับสุดท้ายของโรงเรียน ในเมื่ออันดับหนึ่งและอันดับสุดท้ายมาเจอกันแล้วใครเล่าจะไม่สนใจ ในการท้าครั้งนี้เหล่าครูในโรงเรียนต่างให้ความสนใจมาก เฉินหนานเองก็ไม่คิดว่ามันจะกลายเป็นอย่างนี้เหมือนกัน เมื่อถึงตอนเย็นเหยาหลันก็มารับเขาเธอแต่ตัวด้วยชุดสีขาวเสื้อลายจุดสีดำและกระโปรงยาวดูสดใสเฉินหนานมองเธอด้วยสายตาชื่นชม“เธอสวยตลอดเลยนะ”“แน่นอนสิ”เธอยืนกอดอก“เราไปซื้อของกันก่อนวันนี้ฉันจะทำกับข้าวให้บ้านเธอกิน”เธอยิ้มอย่างน่ารักเป็นการตอบรับ จากนั้นทั้งสองก็ไปซื้อของมาทำอาหารที่ห้างแถวโรงเรียน หลังจากนั้นทั้งสองก็ไปที่บ้านของเหยาหลันเฉินหนานเอาน้ำหอมสามแบบไปให้กับหลี่ชิงเหม่ย “นี่เป็นน้ำหอมที่ผมทำเองสามแบบคุณป้าของใช้ดูครับว่ามันดีหรือไหม”เธอยิ้มออกมา“ขอบใจเธอมาก”หลี่ชิงเหม่ยไม่ได้สนใจอะไรเพราะเธอทำธุรกิจน้ำหอมอยู่แล้วแต่ในเมื่อเป็นน้ำใจของเฉินหนานเธอจึงรับมาอย่างเต็มใจ “เดี๋ยววันนี้ผมทำอาหารให้กินนะครับผมเองพอมีฝีมืออยู่บ้าง”ทั้งสองมองหน้ากันเหยาหลางก็พยักหน้า จากนั้นเฉินหนานก็เขาครัวพร้อมเหยาหลัน“ชั่งเหมือนคู่สามีภรรยาเสียจริง”เหยาหลางหัวเราะเบาๆ“คุณก็รู้ว่ารอบข้างเขามีผู้หญิงอยู่เยอะแล้วคุณไม่กลัวลูกอกหักหรือไง”“ผู้ชายอย่างเขามันก็เป็นปกติอยู่แล้ว อยู่ที่ว่าลูกเราจะเอาอย่างไรต่างหาก เหยาหลันน่ะโตแล้ว”ไม่นานกลิ่นหอมของอาหารก็ลอยออกมาจากในครัว ความหอมนี้ทำให้ทั้งสองคนตกอยู่ในภวังค์เลยทีเดียว ในดินแดนเซียนเฉินหนานเดินทางไปทั่วยุทธภพเขาได้ลิ้มลองอาหารมากมายในโลกและได้เรียนรู้วิธีการทำจากอาจารย์นักปรุงอาหารมากมายอาหารที่เฉินหนานทำวันนี้มี ขาห่านเห็ดหอมอบแห้ง ปลาหิมะนึ่งซีอิ๊ว ผัดโหงก๊วย หมูหันฮ่องเต้ หูฉลามราชันย์ โดยเฉินหนานได้ใช้สมุนไพรเป็นส่วนประกอบในอาหารด้วยใครได้กินจะสุขภาพแข็งแรง เมื่ออาหารถูกยกออกมาวางบนโต๊ะทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะนำตะเกียบตรงเข้าไปคีบอย่างไม่รู้ตัว หลี่ชิงเหม่ยคีบหนังของหมูหันเข้าปากมันกรอบและรสชาติก็กระจายเต็มปากเธอรู้สึกว่าตัวเองกลับไปเป็นเด็กสาวอีกครั้ง“อร่อยมาก”เธอพูดออกมาอย่างไม่รู้ตัว คนต่อไปที่ได้กินคือเหยาหลางเขาตักปลาหิมะนึ่งซีอิ๊วเข้าปากอย่างรวดเร็วเนื้อมันนุ่มเสียจนละลายในปากรสชาติกระจายในปากทันที่เมื่อสัมผัสลิ้นของเหยาหลาง มันเหมือนว่าตัวเขากำลังเล่นอยู่บนปุยหิมะในฤดูเหมันต์“อาหารนี่มันของเซียนหรืออย่างไร”พริบตาทั้งสองผัวเมียก็กินอย่างมูมมามแม้แต่เหยาหลันยังกินมากกว่าปกติเธอตกใจกับอาหารนี้มาก“นายทำได้ยังไงอาหารนี้มันแม้แต่โรงแรมดังยังไม่อาจทำได้”“ฉันเองก็ต้องมีดีบ้างสิไม่งั้นสาวๆคงผิดหวังในตัวฉัน”เธอหัวเราะ ส่วนเหยาหลานและหลี่ชิงเหม่ยหลังจากท่านอาหารเสร็จก็รู้สึกอายหน่อยๆ สาวใช้ที่ยืนคอยรับใช้ต่างน้ำลายไหลที่เห็นอาหารที่เฉินหนานทำวันนี้“สอนป้าทำบ้างได้ไหมเฉินหนานป้าชอบมันมาก”“แน่นอนครับป้า”เฉินหนานได้พูดคุยกับพวกเขาอยู่นานแล้วสอนหลี่ชิงเหม่ยทำอาหารแต่เข้าสอนพียงสองอย่างเท่านั้น ปลาหิมะนึ่งซีอิ๊วและหมูหันเนื่องจากมันทำง่าย หลังจากนั้นเฉินหนานก็ลากลับไป เช้าวันต่อมาหลี่ชิงเหม่ยแต่งตัวเข้าบริษัทของเธอแต่เห็นน้ำหอมที่เฉินหนานวางอยู่ที่โต๊ะของเธอ หลี่ชิงเหม่ยจึงลองหยิบออกมาดูแล้วลองเปิดมันเพื่อจะดมกลิ่น ทว่าเมื่อเปิดออกมาเธอก็ตกอยู่ในอีกโลกหนึ่งที่เต็มไปด้วยดอกกุหลาบเธอรู้สึกว่านี่มันเป็นความหอมของแดนสวรรค์ เธอคิดว่าเธอกำลังอยู่แดนสวรรค์แล้วแน่ๆความหอมที่อยากจะต้านทาน เธอพบว่าน้ำหอมทั้งหมดบนโลกไม่อาจนับเป็นอันใดเมื่อเทียบกับน้ำหอมขวดนี้ ไม่นานเธอก็หลุดออกมาได้เธอเปิดขวดที่สองและขวดที่สาม ผลของมันก็เหมือนเดิมเธอหลงเขาไปในโลกน้ำหอมทั้งสามแบบ แบบสดใสในขวดแรก แบบผู้ใหญ่ในขวดที่สอง และแบบชวนหลงใหลในแบบที่สาม“นี่มันอะไรกันน้ำหอมนี่”เธอพูดซ้ำไปซ้ำมาอยู่แบบนี้ เธอแทบอยากปิดบริษัทน้ำหอมของเธอลงเสียตอนนี้ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอคิดว่าน้ำหอมของเธอจัดอยู่ในแบรนด์ชั้นนำของโลกแต่ต้อนนี้มันต่างไปแล้ว“ไม่การที่เขาเอามันมาให้ฉันนั่นหมายความว่า”เธอกดโทรศัพท์ไปหาเฉินหนานทันที“สวัสดีครับคุณป้าโทรหาผมแต่เช้าสูตรอาหารมีปัญหาหรือเปล่าครับ”“ไม่สูตรอาหารของเธอดีมากๆแต่ที่ป้าโทรมาไม่ใช่เรื่องนั้น”“แล้วมีเรื่องอะไรหรือครับป้า”เฉินหนานแกล้งทำเป็นใสซื่อ“น้ำหอมของเธอป้าอยากคุยธุรกิจกับเธอ”เฉินหนานรอบยิ้มในใจ“หมายความว่าไงครับป้า”“ป้าอยากขอซื้อสูตรน้ำหอมจากเธอ”เฉินหนานยิ้มในใจทันที“ผมต้องขอโทษคุณป้าด้วยนะครับผมคงขายไม่ได้”เมื่อได้ยินเธอเสียใจมากและใช้ความคิด มีแต่คนบ้าเท่านั้นที่ขายสูตรน้ำหอมอันวิเศษนี้สู้ทำเองไม่ดีกว่าหรือ และเธอกำลังจะขอร้องเขาให้คิดดูอีกที ทว่าเฉินหนานก็พูดออกมาก่อนที่เธอจะพูดอะไร“แต่ถ้าเราเป็นหุ้นส่วนกันผมก็พอตกลงกันได้ครับ”หลี่ชิงเหม่ยตาเป็นประกาย“งั้นเย็นนี้ป้าจะให้อาหลันไปรับเธอแล้วไปคุยกันที่บริษัทป้าตกลงไหม”“ไม่มีปัญหาครับป้า”หลังจากวางสายจากหลี่ชิงเหม่ย เฉินหนานดูเวลาจากนั้นเขาก็ไปเรียนตามปกติ ฉางเย่และเจ้าอ้วนหำลังยืนทะเละกับกลุ่มคนอยู่หน้าโรงเรียนพวกเขาเป็นแฟนคลับของจินอู ทั้งสองไม่ยอมแพ้แม้จะสองคนแต่พวกเขาก็สู้สุดใจ เฉินหนานรู้สึกว่าเจ้าพวกนี้มันชั่งทำตัวเป็นเด็กจริงๆทั้งที่วันศุกร์นี้จะสอบอยู่แล้วยังจะมาทำอะไรแบบนี้อีก “พวกนายไปอานหนังสือดีกว่าศุกร์นี้จะสอบย่อยแล้วอย่ามั่งทำเรื่องไร้สาระพวกนี้เลย”เฉินหนานกล่าวเตือนสองคน“ลูกพี่นี่แค่วันพุธเองเดี๋ยวค่อยอ่านพรุ่งนี้ก็ได้”เฉินหนานรู้สึกหมดคำพูดกับเจ้าอ้วนทันที“ฉางเย่เธอก็เอากับเขาด้วยงั้นหรือไง”เธอมองมาที่เขาอย่างโกรธๆ“ให้ตายจะให้พวกเราทนได้ไงมันมาดูถูกนายนะ”ฉางเย่เอามือเท้าเอวพูด เฉินหนานรู้แล้วว่าตัวเองนั่นแหละที่ผิดที่พยายามห้ามพวกเขาเฉินหนานได้แต่ยิ้มแห้งๆ“งั้นเราไปทานข้าวกันไหม”เฉินหนานต้องการพาพวกเขาออกจากสถานการณ์ตรงนี้“ก็ดีเหมือนกันฉันหิวพอดีลูกพี่”“นายมันก็หิวตลอดนั้นแหละจินเปา”ฉางเย่พูดพร้อมหัวเราะใส่จินเปา มันทำหน้าไม่พอใจฉางเย่ หลังจากนั้นทั้งสามก็ไปทานข้าวกันระหว่างทางเขาพบกับครูเมิ่งพอดี“เฉินหนานฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”เฉินหนานรู้ดีว่าเธอจะคุยเรื่องอะไรจึงตอบรับไป“งั้นผมกินข้าวแล้วจะตามไปที่ห้องครูครับ”หลังจากที่ทั้งสามทานข้าวเรียบร้อยเขาก็พบกับหวังซีเธอเดินเข้ามาคุยกับเฉินหนาน“ฉันอยากคุยกับนาย”หวังซีทำหน้าน่าสงสารเธอรู้สึกว่าเธอได้สูญเสียสิ่งที่มีค่าไป เดิมทีเธอรักเขามากแต่ว่าเธอก็ไม่อาจทำใจอยู่กับคนที่เป็นแบบนั้นได้ เธอจึงทิ้งเขาไปและไม่รู้เพราะอะไรตอนนั้นหลังจากเลิกกับเขาไปเธอถึงแกล้งเขาอาจคงเป็นเพราะเขาอยู่กับฉางเย่เธอจึงไม่พอใจแล้วอยากทำให้เขาเสียใจ แต่ไม่ว่ายังไงเวลามันผ่านไปจนไม่อาจย้อนกลับไปแก้อะไรได้แล้ว มันก็เหมือนกับสายน้ำที่มันไม่เคยไหลย้อนกลับไป ตอนนี้เธอหวังเพียงได้ความเป็นเพื่อนจากเขา ทว่าใครเล่าจะให้อภัยกับคนที่ทิ้งเราไปตอนเราต้องการเขามากที่สุด“ต้องขอโทษด้วยฉันต้องรีบไปพบครูเมิ่ง”เฉินหนานเดินจากไปไม่หันมามองเธออีก หางตาของหวังซีเปียกชื้นเล็กน้อยจากนั้นเธอก็หันหลังกลับ“เธอไม่คิดหรือว่ามันสายไปที่จะมาขอโทษเขาแฟนใหม่ของเธอทำอะไรเข้าไว้บ้างเธอก็น่าจะรู้”หวังซีไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรแล้วเดินจากไป“ผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจจริงๆ”จินเปาพูด“นายทำอย่างกับว่ารู้เรื่องผู้หญิงเยอะงั้นล่ะจินเปา”มันเอามือเกาหัวด้วยความอายเล็กน้อย เฉินหนานเขามาในของครูเมิ่งเธอมองไปที่เฉินหนานอย่างค้นหา เธอรู้ข้าวแล้วว่าเฉินหนานได้ทำเรื่องใหญ่โดยการท้าทายจินอูด้วยคะแนนสอบ“เธอแน่ใจหรือว่าจะทำแบบนี้”“ครูหมายถึงเรื่องอะไรหรอครับ”“ไม่ต้องมาเล่นลิ้นฉันรู้นะว่าเธอรู้ว่าฉันหมายถึงอะไร”เฉินหนานหัวเราะ“ผมมั่นใจว่าผมจะได้คะแนนมากกว่าจินอูแน่นอนครับ ไม่เชื่อครูลองทดสอบผมก็ไดนะครับ แต่ถ้าผมชนะครูต้องไปเดทกับผม”เฉินหนานพูดติดตลก เมิ่งชิงอู๋หน้าแดงเล็กน้อยแต่ก็ถลึงตาใส่เขา“เอาเป็นว่าฉันเชื่อใจนาย”เฉินหนานแปลกใจเล็กน้อยกับท่าทีของเธอ ความจริงเธอตั้งใจจะห้ามเขา แต่เมิ่งชิงอู๋มองไปในแววตาของเฉินหนานเธอรู้สึกบางอย่างที่แปลกไปในตัวเขาทำให้เธอล้มเลิกความคิดนั้น“เอาล่ะเธอไปที่ห้องได้แล้ว”เฉินหนานกลับไปที่ห้องเรียน เฉินหนานอ่านข่าวจากมือถือเขาเห็นข่าวที่ธิเบตมีการปะทะกันกันขององค์ใต้ดินในเทือกเขาหิมาลัย เขาพยายามหาผู้บาดเจ็บว่ามีใครบ้างแต่ก็มีมีรายชื่อสามคนนั่นเขาจึงโลงใจไปบ้าง“มันมีอะไรอยู่ที่นั่นกันแน่นะถึงมีคนขององค์กรใต้ดินไปร่วมด้วย”เฉินหนานล้มเลิกความคิดแย่ๆแล้วอ่านข่าวต่อไปเฉินหนานเห็นข่าวสำนักกิเลนขาวว่ามีอัจฉริยะคนใหม่ในสำนักเกิดขึ้นมา เขาสำเร็จวิชากิเลนทองคำด้วยวัยเพียงสามสิบปีจึงเป็นข่าวโด่งดังไปทั่วจงซาน มีตัวแทนจากบริษัทเกมส์ขอนำคาแรคเตอร์เขาไปเป็นตัวเอกในเกมส์ รวมไปถึงเป็นนายแบบอุปกรณ์กีฬาด้วย“ดูเหมือนจะรวยเลยนะเนี่ย หวังว่าเสาร์นี้คงไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะ”เฉินหนานยิ้ม เมื่อถึงเวลาเลิกเรียนเหยาหลันก็มารอเราที่หน้าโรงเรียน… #ถ้ามีคำไหนพิมพ์ผิดบอกได้นะครับอย่าด่าเลยขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยครับ#

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่26 น้ำหอมสูตรเฉินหนาน

นิยายแนะนำ

มหาเทพเซียนกลับมาเกิดใหม่ในมหานคร

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่26 น้ำหอมสูตรเฉินหนาน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้