ตอนที่ 19 อ้านจิ่วละทิ้งหน้าที่ (1)
แม้ดวงจันทร์ในคืนวันที่สิบห้าไม่เต็มดวง ทว่ากลับงดงามยิ่งกว่า ยามนี้แขวนสูงอยู่กลางผืนฟ้าในห้วงราตรีกาล ส่องแสงเย็นเยียบและอ้างว้างเล็กน้อย
โคมไฟในอุทยานหลวงสว่างไสว ทั่วบริเวณคึกคักยิ่ง บรรยากาศเหล่านี้ขับความอ้างว้างของจันทราให้เจือจางลง
แม้ฮ่องเต้ยังไม่เสด็จ แต่เหล่าพระญาติพระวงศ์จากตำหนักและจวนต่างๆ กลับทยอยมาถึงงานนานแล้ว สตรีในวังหลังพากันวาดคิ้วดำงามประณีต สวมอาภรณ์เพริศพริ้ง ต่างอยากใช้โอกาสที่หาได้ยากนี้ดึงดูดความสนใจจากฝ่าา
รัชทายาทหย่งหยวนนั่งอยู่ตรงตำแหน่งแรกถัดลงมาทางซ้ายมือของฮ่องเต้ เขาจ้องเขม็งไปยังขวามือของเสด็จพ่อซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ตำแหน่งนั้นเป็ของซู่ชิงอ๋องจิ้งเยี่ยมาตลอด ทว่าคนผู้นั้นยังคงไม่มา ม่านตามืดลึกของหย่งหยวนหดแคบลงเล็กน้อย สีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
เมื่อเทียบกับความกระตือรือร้นของทุกคน ดูเหมือนจิ้งเยี่ยจะไม่สนใจสักเท่าใด เวลานี้เขายังยกถ้วยยาขึ้นดื่มอยู่ในจวนอ๋อง จากนั้นค่อยเปลี่ยนมาสวมชุดยาวลายัสี่เล็บสีม่วง ราศีที่แผ่กระจายนี้ไม่ธรรมดา
จิ้งเยี่ยย่างฝีเท้าช้าๆ ออกจากห้องบรรทม มองดูจันทราทอแสงเย็นเยียบบนนภา ก่อนยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วก้าวขึ้นเกี้ยว พอหลินถงะโให้ยกเกี้ยว คนทำหน้าที่แบกก็ยกเกี้ยวขึ้นอย่างมั่นคง มุ่งหน้าไปทางวังหลวง
หลังจากเกี้ยวเข้าเมืองได้ไม่นานก็หยุดลง หลินถงก้าวไปข้างหน้าตรวจสอบดูครู่หนึ่งจึงกลับมารายงานจิ้งเยี่ย “ท่านอ๋อง ด้านหน้ามีฮูหยินผู้หนึ่งหกล้มขาเจ็บขวางทางอยู่ขอรับ ท่านโปรดรอสักครู่”
จิ้งเยี่ยร้องอืมด้วยเสียงทุ้มเล็กน้อย มุมปากเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน
สตรีที่ล้มนั่งบนพื้นเงยหน้าขึ้นพลัน ก่อนขว้างอาวุธทรงกลมหลายชิ้นในแนวขวางไปทางเกี้ยวซู่ชิงอ๋อง คนหามเกี้ยวเกือบสิ้นชีพตรงที่นั้น
ไม่นานคนจำนวนมากก็เหาะออกมาจากทั่วทิศทางโจมตีเกี้ยวที่หยุดอยู่บนถนน องครักษ์เงาหลายนายของจิ้งเยี่ยพลันปรากฏตัวกลางอากาศปกป้องเ้านาย ต่อสู้กับมือสังหารที่ดาหน้าเข้ามา
หลินถงซ่อนตัวอยู่ข้างเกี้ยว แม้หวาดกลัวแต่ก็เคยผ่านประสบการณ์เช่นนี้มามาก พลันะโเสียงดัง “คุ้มกันท่านอ๋อง” ก่อนหาสถานที่ปลอดภัยเพื่อซ่อนตัว
หัวหน้าองครักษ์เงายืนคุ้มกันอยู่ข้างเกี้ยวจิ้งเยี่ย เขาเอ่ยเสียงต่ำกับคนด้านใน “ท่านอ๋อง คนผู้นั้นไม่อยู่ขอรับ”
หว่างคิ้วของจิ้งเยี่ยพลันขมวด พอเดาได้ว่าอ้านจิ่วไม่อยู่ หากอีกฝ่ายอยู่คงไม่ปล่อยให้เวลาล่วงเลยจนป่านนี้แล้วยังไม่ปรากฏกาย
มือสังหารที่สมทบเข้ามาภายหลังเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่อ้านอียังต้องออกมาต้านทานศัตรู จิ้งเยี่ยยังคงนั่งอย่างสงบภายในเกี้ยว จนกระทั่งหลังคาเกี้ยวถูกทำลาย มือสังหารผู้หนึ่งพุ่งเข้ามาจากด้านหน้าโดยตรง เห็นดังนั้นท่านอ๋องก็ค่อยๆ กำมือแน่น
ในอุทยานหลวง ทุกคนนั่งประจำที่เกือบหมดแล้ว ครั้นหัวหน้าขันทีกานเฉิงะโแจ้งว่าฝ่าาเสด็จ ต่างก็คุกเข่าคำนับอวี่เสียงฮ่องเต้แห่งเสาเล่อ
อวี่เสียงกวาดตามองทุกคนแล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่าลุกขึ้นได้ ถึงอย่างไรก็เป็งานเลี้ยงครอบครัว ท่าทีของเขาจึงอ่อนโยน ใบหน้าประดับรอยยิ้มน้อยๆ
หลังฮ่องเต้นั่งลง ทุกคนก็ทรุดกายลงนั่งประจำตำแหน่งตน อวี่เสียงชี้ไปทางที่นั่งของจิ้งเยี่ยแล้วถาม “ทำไมเ้าเก้ายังไม่มา ส่งคนไปสอบถามแล้วหรือไม่”
“ทูลเสด็จพ่อ เมื่อครู่ลูกส่งคนไปรับแล้วพ่ะย่ะค่ะ น่าจะยังอยู่ระหว่างทาง น้องเก้าร่างกายอ่อนแอ เสด็จพ่อโปรดอภัย” หย่งหยวนรีบคุกเข่ากราบทูล
อวี่เสียงพยักหน้ากล่าว “อืม ร่างกายของเ้าเก้า เรากังวลเป็อย่างมากมาตลอด นานขนาดนี้แล้วยังไม่ดีขึ้น หากใครมีความคิดดีๆ อันใดลองพูดมาดูได้ เผื่อจะช่วยคลายกังวลให้เรา”
พวกเขามองสบตาและปรึกษากันเบาๆ ทว่าไม่มีผู้ใดกล้าเสนอความเห็น สุดท้ายเป็ฮองเฮาที่คลี่คลายสถานการณ์ให้ทุกคน “ฝ่าา สุขภาพของอ๋องเก้ามีหมอหลวงในวังคอยดูแลเอาใจใส่ ร่างกายเขาน่าจะดีขึ้นในเร็ววัน พระองค์อย่าได้กังวลพระทัยไปเพคะ”
ขณะที่ทุกคนทยอยกล่าวคำอวยพรอีกหลายประโยค แม้ดวงหน้าหย่งหยวนเผยร่องรอยกังวล ทว่าส่วนลึกในดวงตากลับฉายแววยินดีอันยากจะสังเกตเห็น
ภายใต้การล้อมโจมตีของมือสังหาร จิ้งเยี่ยสะบัดมือขวาเล็กน้อย ในมือมีลูกกลมๆ สีดำสองลูกเพิ่มขึ้นมา เพียงรอให้มีคนมาใกล้ก็จะลงมือ ทว่าด้านหลังมีกลิ่นอายกระหายเืที่เย็นเยือกสายหนึ่งโผล่พรวดขึ้น ซู่ชิงอ๋องะโออกจากเกี้ยวขึ้นไปยืนบนหลังคาที่เสียหาย พลางมองคนคุ้นเคยผู้นั้นที่เหินกายมาทางเขา
อ้านจิ่วยื่นมือไปโอบเอวจิ้งเยี่ย อีกด้านก็ต้านทานมือสังหารที่โจมตีเข้ามา ไม่นานบนตัวเขาก็เต็มไปด้วยเื แน่นอนว่าเป็โลหิตศัตรู
จิ้งเยี่ยรู้สึกว่าวันนี้อ้านจิ่วแลดูผิดแผกไป เขาลงมือโเี้ ทุกกระบวนท่าล้วนโจมตีจุดตายคู่ต่อสู้โดยตรง เอาชีวิตอีกฝ่ายอย่างโหดร้าย ไม่เหลือทางถอยแม้แต่น้อย
เมื่อครู่อ้านจิ่วไม่อยู่ที่นี่ แต่จู่ๆ พอมาถึงกลับลงมืออย่างเหี้ยมโหดกระหายเืเช่นนี้ ย่อมต้องมีสาเหตุแน่นอน จิ้งเยี่ยให้ความร่วมมือในการเคลื่อนไหวของเขา โดยอยู่ในอ้อมแขนอ้านจิ่วไปเงียบๆ ไม่พูดจา
อ้านจิ่วอารักขาจิ้งเยี่ยมาตลอดทางจนถึงนอกประตูวัง แม้มือสังหารจะถูกโจมตีจนล่าถอยไปแล้ว เขายังคงไม่วางท่านอ๋องลง ะโขึ้นไปบนกำแพงวังสูงตระหง่านมุ่งตรงไปยังอุทยานหลวง
283
