ไอพาไรน์เดินมาอย่างเงียบๆ ปราศจากเสียงคุย หยอกล้อหรือไถ่ถาม ไรน์เองก็เหมือนจะรู้ว่าเื่ที่ไอกำลังจะพูดต้องเป็เื่ไม่ดีแน่ๆเพียงแต่ยังไม่รู้ว่ามันคือเื่อะไรเท่านั้น ไอเดินเรื่อยจนมาถึงม้านั่งที่ทั้งสองเคยนั่งคุยกันก่อนกลับบ้านทุกคืนถือว่าเป็อีกที่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความทรงจำดีๆระหว่างไอกับไรน์ ที่ไอเลือกที่นี่เพราะม้านั่งตัวนี้ ตอนกลางคืนจะเงียบสงบไม่มีใครรบกวน
“ไอ..ไอเป็อะไรรึเปล่า” ไรน์ถามน้ำเสียงอ่อนโยนแ่เบา
“ไรน์ คิดยังไงกับไอ”ไอถามจริงจัง พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้
“ผมรักไอนะ ไอมีอะไร ทำไมถามแบบนี้” ไรน์ถามเสียงงงๆ
“แล้วไรน์คิดยังไงกับเรโกะ”
คำถามนี้ทำให้ไรน์ต้องหยุดชะงัก ในใจหวิวๆนี่ไอรู้เื่เขากับเรโกะแล้วเหรอ เื่นี้เองเหรอที่ทำให้ไอต้องมาคุยเคร่งเครียดกับเขาในวันนี้
“ผม...ผม..”ไรน์อึกอัก
“ไม่เป็ไร ไอถามไรน์แค่คำถามเดียว ไรน์จะเอายังไงถ้าไรน์ยืนยันจะคบกับไอ ก็เลิกคบกับเรโกะซะ แต่ถ้าไรน์จะคบกับเรโกะ ก็บอกไอมาตรงๆไอไม่อยากให้มันคาราคาซังแบบนี้อีก “ไอพูด น้ำตาที่พยายามเก็บกักเอาไว้ไหลพรั่งพรูลงมาอีกครั้ง
“ผมเลือกไอนะ ผมไม่ได้คิดอะไรกับเรโกะแล้วผมเห็นเขาเป็เหมือนน้องสาวผมคนหนึ่งเท่านั้นเองนะ ไอเชื่อผมนะ” ไรน์รีบตอบ
“น้องสาวเหรอ น้องสาวที่ซ้อนมอเตอร์ไซด์กันไปเที่ยวกันสองต่อสอง น้องสาวที่ซื้อของขวัญให้น้องสาวที่มากันมากกที่บ้านกันสองต่อสองงั้นเหรอ” ไอเริ่มขึ้นเสียง
“ไอรู้เื่นี้ได้ยังไง” ไรน์เลิกลักเพราะไม่คิดว่าไอจะรู้เื่นี้ได้
“ไอรู้มาสักพักละ แต่ที่ไอไม่พูด ไอเชื่อใจไรน์ คิดว่าไรน์จะหยุดแต่ดูเหมือนว่า เรโกะ คงสำคัญกับไรน์มาก และมันก็คงมากพอที่จะจบความรักของเราได้”ไอร้องไห้อย่างหนักพูดเริ่มไม่เป็คำ เพราะร้องไห้สะอึกสะอื้นมาั้แ่แรก ร่างกายเหนื่อยล้าจิตใจยิ่งไม่ต้องพูดถึง ไออยากนอนหลับแล้วหายไปจากตรงนั้นั้แ่นี้เลยไม่อยากรับรู้ไม่อยากได้ยินอะไรอีกแล้ว
“ไอ ผมรักไอนะ ผมขอโทษที่ทำให้ไอเสียใจ ไออยากให้ผมทำยังไงไอบอกผมมาสิ แต่ขออย่างเดียว อย่าหายไปจากผมนะไอ ผมขอร้อง”ไรน์พูดเสียงสั่น
ไอไม่ตอบ แต่กลับร้องไห้โอออกมาอย่างหนัก ปวดหัวจนแทบจะะเิ
“นะไอนะ ผมขอร้อง ผมเลือกไอ ไอจะให้ผมทำอย่างไรผมยอมทำให้หมดเลยนะไอนะ”
“งั้นไรน์โทรไปหาเรโกะสิ บอกไปสิว่าอย่ามาพบเจออย่ามายุ่งเกี่ยวกันอีกไอบอกแล้วนะ ถ้าจะคบกับไอ ไรน์ต้องเลิกติดต่อกับเรโกะ โทรสิ” ไอเสียงดัง
“แต่นี่มันดึกแล้ว โทรไปคงไม่เหมาะ งั้นผมส่งข้อความไปละกันนะ”
จากนั้นไรน์ก็หยิบโทรศัพท์มือถือ พิมพ์ข้อความ
“อ่ะ ผมให้ไออ่านดูก่อน แบบนี้ได้ไหม”ไรน์ส่งข้อความที่พิมพ์เสร็จแต่ยังไม่ได้ส่งให้ไออ่านไอรับมาอ่านด้วยความโกรธพร้อมอัดอั้น
: ถึงเรโกะ ไอรู้เื่ระหว่างเราแล้วตอนนี้ไอเสียใจมากพี่ไม่อยากเห็นไอเสียใจเพราะพี่อีกแล้ว เราเลิกติดต่อกันนะเลิกคุยเลิกมาหา เลิกส่งข้อความ จากนี้ขอให้เรโกะลบเบอร์พี่ออกไปพี่เองก็จะทำอย่างนั้นเช่นกัน ลาก่อนนะน้องสาวคนสวย :
ข้อความที่ไรน์เขียนถึงจะไม่ถูกใจไอเท่าไร แต่ไอก็พยักหน้าแล้วให้ไรน์ส่งไปหาเรโกะ หลังจากที่ไรน์กดส่งข้อความสำเร็จไรน์ส่งมือถือให้ไอดูพร้อมลบเบอร์ของเรโกะด้วย จากนั้นไรน์ก็เอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้ไอพลางยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
“ไม่มีอะไรแล้วนะ ไม่ต้องร้องแล้ว ตาบวมหมดแล้ว เดี๋ยวไม่สวยนะ”ไรน์พูด
“จริงๆแล้ว ผมคิดกับเรโกะแค่พี่น้องจริงๆ ผมคิดั้แ่ก่อนจะมาจีบไอแล้วว่าผมจะไม่ยอมให้เื่ของเรโกะมาทำลายความรักของผมอีกแล้วยังไงผมและเขาก็ไม่มีทางคบกันได้ ผมกะว่าจะเลิกติดต่อเขานานแล้ว แต่ผมยังไม่รู้ว่าจะบอกเขายังไงดีมันเป็อย่างนี้ก็ดีเหมือนกัน” ไรน์พูดอย่างจริงจัง.................
647
