ณ เมืองแห่งหนึ่ง ภายในตระกูลใหญ่ ตระกูลหนึ่ง มีผู้คนวิ่งวุ่นกันตลอดวัน ผู้คนทั้งดีใจ และ กังวล มีชายหนุ่มคนหนึ่ง อายุประมาณ 25 ปี เดินไปเดินมาหน้าห้อง ในขณะที่ภายในห้องมีเสียงร้องโอดครวญด้วยความเ็ป ของหญิงสาว ใช่หญิงสาวคนนี้ กำลังจะคลอดลูกของเขา
" ฮูหยิน เบ่งอีกหน่อย เ้าค่ะ / อีกนิดเ้าค่ะ " ขณะที่ข้างๆมีหมอตำแย คอยช่วยเหลือทำคลอดอยู่ ด้วยความกังวล
ขณะที่หญิงสาว อายุ ประมาณ 22 ร้องด้วยความเ็ปมาั้แ่เช้า จนถึงขณะนี้เป็เวลาค่ำแล้ว แต่เด็กในครรห์ก็ยังไม่ออก
"หวังจ๋าย นางเป็งัยบ้าง ลูกข้าเป็งัย ใกล้คลอดยัง " ขณะที่ชายหนุ่มกังวลเป็อย่างมาก จึงะโถามออกไป " นายท่านฮูหยินยังไม่คลอดเลยเ้าค่ะ อย่างนี้เราจะทำงัยดี นี่ก็นานมากแล้ว" ขณะที่สาวใช้ที่อยู่ภายในห้องก็พูดออกมา
ชายหนุ่มยิ่งกังวลเป็อย่างมาก เนื่องจากยิ่งนานก็ยิ่งอันตราย ทั้งกับเด็กและก็แม่
เวลายังคงดำเนิน ต่อไป พร้อมกับเสียงร้องเริ่มจะเบาลงๆ เพราะหญิงสาวเจ็บท้องจนแทบจนไม่ไหวกำลังจะหมดแรง " หงเอ๋อร์ แข็งใจไว้นะ เ้าต้องแข็งใจเอาไว้ "
ชายหนุ่มพยายามพูดให้กำลังใจแก่ภรรยาของตน หญิงสาวพูด ด้วยเสียงเบาบาง ว่า " ท่านพี่ ข้าจะไม่ไหวแล้ว เจ็บเหลือเกิน " ขณะนั้นใบหน้าของหญิงสาวซีดขาวเผือก จนไม่มีสี แต่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อเม็ดโต เต็มตัว ชายหนุ่มกังวลเป็อย่างมากไม่รู้จักทำอย่างไรดี ได้แต่ เดินไปเดินมา คิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบจะชนกัน
ทันใดนั้น ท้องฟ้าก็เกิดการเปลี่ยนแปลง ขึ้น จู่ๆ ก็มีแสงสีทองเหลืองอร่าม เต็มท้องฟ้าเหนือตระกูลหยาง ราวกับพระพุทธองค์จะลงมาบนพื้นโลก มวลแสงวนเข้าหากัน ราวพายุ ขนาดใหญ่ ยิ่งมา ยิ่งรุนแรง ขณะนั้น คนทั้งตระกูลใเป็อย่างมาก
" นั่นคืออะไร แสงอะไร น่ากลัวมาก " " แย่แล้ว แย่แล้ว ตระกูลหยางเราแย่ แน่คราว " ขณะที่คนใช้ในบ้างต่างแตกตื่น ใด้วยความกลัว บางคนถึงกับยืนค้าง ก้าวเท้าไม่ออก
เหล่าผู้นำและ ผู้าุโของตระกูลต่างก็วิ่งออกมาดู แสงอันน่ากลัว และรุนแรง ด้วยใบหน้าที่กังวล " ท่านผู้นำเราจะทำอย่างไรดี " ผู้าุโคนหนึ่งพูดขึ้น
"สั่งการลงไปให้ คนในตระกูลออกจากบริเวณ ตระกูลทันที". ผู้นำตระกูลพูดขึ้นมา
ขณะนั้น " ท่านพ่อแล้วหงเอ๋อร์ละทำงัยดี นางยังไม่คลอดเลย " หยางหลางเทียน พูดขึ้นมา " หลางเทียนแล้วเ้าจะให้ทำอย่างไรละเมื่อตอนนี้ ทำได้แค่ให้คนอพยพออกไปเท่านั้น เพื่อหลีกเลี่ยงภัยในครั้งนี้ "
" ทำไม ทำไม ทำไม ต้องเป็ตอนนี้ ทำไมต้องเป็ตอนนี้ด้วย แล้วลูกข้า ภรรยาข้าละ " หยางหลางเทียนบ่น กับตนเอง ซ้ำๆ
แล้วเขาก็ตัดสินใจได้ในวินาทีนั้น ว่าจะต้องพาหญิงสาวนั้นไปด้วย จะต้องพาออกไป ขณะเขาตัดสินใจได้แล้วก็วิ่งด้วย่ความเร็วตรงไปยังห้องนั้นทันที
ในระหว่างนั้น ทันใด แสงสีทองบนท้องฟ้าเริ่มปั่นป่วนอย่างรุนแรง ขึ้นมากทันที พร้อมกับยิงแสงสีทองตรงในห้องทันที
ด้วยความรุนแรงของแสงนั้น ภายในบริเวณ ร้อยเมตร จากห้องที่หญิงสาวนั้นกำลังคลอดลูก พลันพังพินาศ ราว์พิโรธ ผู้คนกระเด็นออกไปเกินร้อยเมตร บางคนาเ็สาหัส บางคนถึงกับตายทันที
และตอนนั้นเอง เสีียงร้องของเด็กก็ดังขึ้น ก้องกังวาลทั่วบริเวณนั้น ขนาดคนที่ถูกลำแสงนั้นทำให้หลบยังตื่นขึ้นทันที ในตอนนั้นเอง ชายหนุ่มวิ่งเข้าไปด้วยความกังวลสุดหัวใจ พอถึง ก็เห็นแสงสีทองห้อมล้อม เด็กไว้ ด้วยแสงที่อบอุ่น เบาราวปุยนุ่น ขณะเดียวกันหญิงสาวก็นอนอยู่ข้างๆ
แปลก แปลกมาก ทั้งสองแม่ลูกไม่ได้รับาเ็เลย แถมหญิงสาวยังสดชื่นราวกับ ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ชายหนุ่มวิ่งตรงเข้าไป มองดู เด็ก สลับกับหญิงสาวผู้เป็ภรรยา แล้วค่อยๆ ก้มลงอุ้มเด็กทารกขึ้นมาก พริบตา ชายหนุ่มก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข " 55555555 หงเอ๋อร์ ดูสิ ลูกเราเป็ลูกชาย เราได้ลูกชาย 5555"
เขาหัวเราะออกมาจนลืมไปว่าเมื่อครู่เพิ่งเกิดอะไรขึ้น ตระกูลหยางนั้นพังไปครึ่งนึงเลยนะ " ท่านพี่ ขอข้าดูหน้าลูกหน่อย " " ได้สิ " ทั้งสองนั่งมองลุกของทั้งคู่ด้วยความสุข
ฝากติดตามด้วยครับ