ลอลี่ทำสีหน้าเอือมระอาอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาไม่ได้เถียงพ่อของตนแม้แต่น้อย เพียงแค่พยักหน้าขอโทษเอกอนด้วยท่าทางที่ไม่จริงใจนัก
ภรรยาของลอลี่ ผู้มีเรือนผมสีทองเป็ประกาย สวมชุดหรูหราที่ตัดเย็บอย่างประณีต ใบหน้าของเธอดูอ่อนโยนและงดงามราวกับนางฟ้า นั่งอยู่ข้างลอลี่ เธอพยายามคลี่คลายบรรยากาศที่ตึงเครียดลง “เอาน่ะ ลอลี่ พวกเขาช่วยชีวิตลูกของเราไว้ ต้องขอบคุณพวกท่านมาก เชิญนั่งทานอาหารกับพวกเราเถอะค่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพและนุ่มนวล
ลอลี่หันไปดุลูกสาวด้วยน้ำเสียงดุดัน “ไอวอรี่ วันหลังห้ามไปเล่นนอกเมืองอีก! รู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน!”
ไอวอรี่สะดุ้งเล็กน้อยก่อนตอบเสียงสั่นๆ “ดะ...ได้ค่ะ”
จินมองหน้าลูกชายด้วยสายตาไม่พอใจเล็กน้อย แต่ยังคงสงบอารมณ์ไว้ ก่อนที่ลอลี่จะเอ่ยบ่น “ก็เพราะพ่อเอาแต่ตามใจหลานนั่นแหละ มันถึงได้เป็แบบนี้!”
เอกอนรีบพูดขึ้นเพื่อเปลี่ยนเื่ “ข้าขอขอบคุณพวกท่านจริงๆ ที่ให้พวกเราได้พักที่นี่ พวกเราเดินทางกันมานานและเหนื่อยกันมาก แต่ไม่ต้องห่วง พวกเราคงไม่รบกวนท่านนาน เราตั้งใจจะออกเดินทางต่อภายในวันพรุ่งนี้”
จินยิ้มอย่างมีนัยยะ “ไหนๆ ก็มาแล้ว เมืองนี้เป็เมืองแห่งเวทมนตร์นะ ทำไมไม่อยู่เที่ยวสัก 2-3 วันล่ะ?”
เอกอนรีบปฏิเสธด้วยท่าทีจริงจัง “พวกข้าจำเป็ต้องรีบเดินทางไปที่ชายแดน เราตามหาพ่อแม่ของพวกเราอยู่” เอกอนโกหกออกมาโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ
จินยิ้มเล็กน้อย “งั้นหรือ...หลังจากกินข้าวเสร็จ ข้าขอคุยกับเ้าหน่อยนะ มาร์คัส... ใช่ไหม?”
ลอลี่ที่ได้ยินก็ทำหน้าหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ
เมื่อมื้ออาหารเสร็จสิ้น เอกอนจึงตามจินเข้าไปในห้องส่วนตัวที่ปิดมิดชิด จินนั่งลงก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เอาล่ะ เอกอน เ้ามาทำอะไรที่นี่? และเ้าจะไปชายแดนทำไม? ตอบความจริงมาเถิด”
เอกอนที่ไม่ทันคาดคิดว่าจะถูกจับได้ ก็ใและพยายามร่ายเวทมนตร์ป้องกันตัว แต่จินกลับยกมือขึ้นเพื่อห้ามเขา “ไม่ต้องห่วง ข้ารู้ตั้งนานแล้วว่าเป็เ้า น้ำยาแปลงร่างนั่นหลอกข้าไม่ได้หรอกนะ”
เอกอนทำหน้าใและสงสัย พลางถามอย่างระแวง “ทะ...ท่าน ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ท่านลำบาก”
จินยิ้มบาง ๆ แต่แฝงด้วยความจริงจัง “ข้าไม่ลำบากหรอก เ้าคงไม่รู้ แต่ข้าเคยเป็อาจารย์ของไซคัสเอง ปัจจุบันเขาอาจมีพลังเหนือข้าไปไกล แต่ข้าก็ยังมีวิชาเก่าที่เ้าคงไม่รู้จัก ข้าเป็คนที่ปลุกเ้าจากการเป็ร่างพ่อมดดำบ้าคลั่งในอดีตนั่นเอง”
“ทะ..ท่าน ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ท่านลำบาก” เอกอนสงสัยทำหน้าเลิ่กลั่ก
จินยิ้มบาง ๆ แต่แฝงด้วยความจริงจัง “ข้าไม่ลำบากหรอก เ้าคงไม่รู้ แต่ข้าเคยเป็อาจารย์ของเกล็นพ่อเ้า ปัจจุบันเขาอาจมีพลังเหนือข้าไปไกล แต่ข้าก็ยังมีวิชาเก่าที่เ้าคงไม่รู้จัก ข้าเป็คนที่คืนสติเ้าจากการเป็พ่อมดดำที่คุกน่ะ พอจำได้ไหม”
เอกอนพอได้ยินก็เริ่มนึกออก จินคือนักเวทย์คนหนึ่งในขุนนางระดับสูงที่ร่วมต่อสู้เพื่อหยุดยั้งเขาในตอนที่เขาพยายามแหกคุกมอดอร์
“ทะ..ทำไมท่านไม่จับข้าส่งทางการล่ะ” เอกอนถามด้วยสีหน้าสงสัย
เอกอนหรี่ตาและถามด้วยความสงสัย “แล้วทำไมท่านไม่จับข้าส่งทางการล่ะ?”
จินถอนหายใจเล็กน้อย พลางเอ่ยด้วยสีหน้าเศร้า “เ้าเป็ลูกของเกล็น ข้ายังไงก็ต้องช่วยเ้าอยู่แล้ว แต่ถึงอย่างนั้น อำนาจของข้าก็ไม่ได้มากพอจะขัดคำสั่งจากเบื้องบนได้”
เอกอนพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ข้าขอขอบคุณท่านที่ให้ข้าเข้ามาในเมืองนี้ ข้ารู้ว่าไซคัสกำลังตามล่าข้าอยู่ และข้าเชื่อว่าเขาจะตามมาที่นี่ในเร็ว ๆ นี้ ข้าจึงต้องรีบออกไปก่อนที่จะเป็อันตรายต่อท่าน”
จินมองหน้าเอกอนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็ห่วงและกังวล “เ้ารู้ไหม ว่าการจะเดินทางไปถึงชายแดนต้องผ่านรัฐอีกหลายรัฐ ขุนนางระดับสูงที่รัฐเ่าั้ได้รับคำสั่งให้ตามล่าเ้า หากเ้ามีพลังเท่าที่มีตอนนี้ เ้าจะไม่สามารถเอาชีวิตรอดไปได้แน่ และยังมีสาวๆ ที่เ้าพามาด้วยอีก เ้าคงไม่อยากให้พวกเธอต้องตกอยู่ในอันตรายใช่ไหม?”
คำพูดของจินทำให้เอกอนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขารู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่เื่ง่ายและอาจนำมาซึ่งอันตรายที่เขาไม่อาจป้องกันได้ทั้งหมด ความกังวลเริ่มกัดกร่อนในใจของเขา แต่เขาก็รู้ว่าต้องทำอย่างไรต่อไป
“ยังไงคืนนี้เ้ารีบเข้าไปในห้องก่อน ข้าคิดว่าพรุ่งนี้ไซคัสจะเดินทางมาที่นี่แน่นอน ข้าจะรับมือกับเขาเอง พวกเ้าห้ามออกมาจนกว่าข้าจะให้ทหารไปเรียก” จินพูดด้วยสีหน้าขึงขัง
“ข้าจะร่ายเวทย์พรางห้องนั้นไว้ให้ด้วย เพื่อป้องกันไว้ก่อน” จินกล่าวเสริม พลางยกมือขึ้นทำท่าร่ายเวทย์คาถา แสงอ่อนๆ เริ่มเปล่งประกายคทาของเขา
“ขอบคุณท่านมากท่านปู่จิน” เอกอนตอบด้วยความสุภาพ
เขาเดินออกไปพร้อมกับเรียกมีอาและโมอาที่รออยู่กลับเข้าห้อง
คืนนั้นระหว่างที่เอกอนนอนอยู่ก็มีร่างของมีอาที่ไม่ใส่อะไรเลยขึ้นคร่อมอยู่บนตัวเอกอน “มาต่อกันจากเมื่อกี้ไหมคะ ท่านเอกอน โมอาน่าจะหลับไปแล้ว” มีอากระซิบ
เอกอนหน้าแดง แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร มีอาจูบเอกอนด้วยการสอดใส่ลิ้นเข้าไป เธอดูเชี่ยวชาญ และเธอก็ไล่จูบเอกอนมาเรื่อยๆ จนมาถึงส่วนสำคัญของเอกอน เธอจูบตรงหัวของเอกอนและใช้ลินตวัดไปมา ควยของเอกอนเริ่มแข็งขึ้น เธออมทั้งหมดของเอกอนเข้าไป
เอกอนทำหน้ามีความสุข “อึก ถ้าเธอทำแบบนั้นต่อ ฉันจะเสร็จอีกแล้ว”
มีอายังคงอมควยของเอกอนต่อไป แต่เธอก็ค่อยๆผ่อนลง และเอาปากออกมา ควยของเอกอนเปียกเต็มไปด้วยน้ำลายของมีอา
“เอาล่ะ เราเป็ของกันและกันเถอะ” มีอาพูดพรางแหกหีของเธอที่แฉะได้ที่เพียงเพราะแค่ใช้ปากทำให้เอกอนเท่านั้น
เธอโน้มตัวลงมาเพื่อให้ควยของเอกอนยัดเข้าในหีของเธอแบบง่ายๆ “อ้าาา ใหญ่จัง” มีอายังคงไม่ชินกับขนาดของเอกอน
เอกอนทำหน้าเสียวสุดๆ มีอาเริ่มโยกตัวขึ้นลงช้าๆ “ชู่ อย่าเสียงดังเดี๋ยวโมอาตื่น” มีอากระซิบพรางโยกตัวไปเรื่อยๆ
เอกอนทนไม่ไหว “อึก..อ่า ข้าจะเสร็จแล้ว”
“ปล่อยเข้ามาเลย วันปลอดภัยน่ะ” มีอาพูดพรางร้องคราง
น้ำรักของเอกอนพุ่งออกมาเต็มรูหีของมีอาทั้งสองหอบเหนื่อยและนอนแก้ผ้ากอดกันอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายมีอาก็แต่งตัวและไปนอนที่ของมีอาตามปกติ
เช้าวันถัดมา ที่ประตูเมืองเมฆา ไซคัสและกองกำลังทหารของเขาเดินทางมาถึง สายตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความเร่งรีบ เขาเอ่ยคำสั่งเสียงดังใส่ทหารที่ยืนเฝ้าประตูด้วยท่าทีหงุดหงิด “ข้ามาที่นี่เพราะมีอาชญากรผ่านเข้ามา ให้ข้าเข้าไปเดี๋ยวนี้”
หัวหน้าทหารประตูเมืองเหลือบมองไซคัสอย่างกังวล ก่อนจะตอบด้วยเสียงสั่น ๆ “เอ่อ...ท่านคือไซคัสแห่งรัฐไลบา ใช่หรือไม่?”
“ก็ใช่น่ะสิ! ปล่อยข้าเข้าไป ไม่มีเวลาแล้ว ป่านนี้มันอาจจะหนีออกไปแล้วก็ได้!” ไซคัสตอบอย่างไม่สบอารมณ์ ความหงุดหงิดฉายชัดในน้ำเสียง
เมื่อไซคัสและทหารของเขาได้รับอนุญาต เขาก็ไม่รอช้า มุ่งตรงไปยังราชวังที่จินพำนักอยู่ ทันทีที่มาถึงพระราชวัง เขาะโเสียงดัง “ข้ามาพบผู้ว่ารัฐเมฆา!”
จินปรากฏตัวออกมาต้อนรับเขาด้วยรอยยิ้มเย็น ๆ “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ไซคัส เข้ามาก่อนสิ”
ไซคัสไม่เสียเวลาในเื่สุภาพ เขาหยิบภาพวาดใบหน้าของเอกอนในร่างปลอมออกมา ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงโมโห “ท่านเห็นเด็กที่มีหน้าตาแบบนี้บ้างไหม? ท่านปล่อยให้มันเข้ามาในเมืองใช่ไหม?”
จินมองภาพแล้วแสร้งทำท่าทีเป็ธรรมชาติ พลางตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “อ่อ เด็กนี่ชื่อมาร์คัส เขาช่วยเหลือหลานข้าจากหมีน่ะ เขาออกไปจากเมืองนี้แล้วล่ะ” จินโกหกพลางทำหน้าไม่รู้เื่
สายตาของไซคัสแข็งกร้าวขึ้น “แกจะบ้าหรือ? มันออกไปแล้วหรือ? ไอเด็กห่านี่มันกินยาแปลงร่างเป็คนอื่น! มันคือเอกอนโว้ย!” เสียงของไซคัสดังขึ้นอย่างโกรธจัด เขาตะคอกใส่จินอย่างไม่เกรงใจ
จินแสร้งทำสีหน้าใอย่างสมจริง “ฮ้ะ!! นี่ข้าเผลอปล่อยอาชญากรไปหรือเนี่ย ซวยแล้วสิ ข้าคงต้องแจ้งท่านมีคซะแล้ว”
ไซคัสมองจินอย่างไม่ไว้ใจ รู้สึกถึงบางสิ่งที่ไม่ชอบมาพากล เขารู้ว่าจินเป็นักเวทย์ระดับสูง ไม่ใช่คนที่ถูกหลอกได้ง่าย ๆ คำพูดและท่าทางของจินยิ่งทำให้เขาสงสัยว่าอีกฝ่ายกำลังปิดบังบางอย่างอยู่
“แกรู้ไหม ว่าต่อให้เ้าเป็ผู้ว่ารัฐ ท่านมีคก็ปลดเ้าได้ง่าย ๆ นะ” ไซคัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงข่มขู่ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
จินยิ้มบาง ๆ ด้วยสีหน้ากวนประสาท “ข้าฟังคำสั่งท่านมีคทุกอย่าง และถ้าไม่มีข้า พวกเ้าคงโดนไอเด็กนั่นฆ่ากันหมดแล้วเมื่อครั้งนั้น” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
ไซคัสโมโหจนกัดฟันแน่น เขาดูดซิกก้าในมืออย่างแรง แล้วหันหลังเดินออกไปจากวังด้วยความโกรธ
ในมุมหนึ่งของวัง ลอลี่ซึ่งแอบฟังบทสนทนาทั้งหมดอยู่ ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้ายเมื่อเห็นท่าทีของไซคัส เขาเริ่มวางแผนบางอย่างในใจ
“ครีด สั่งทหารให้ออกเดินทางพรุ่งนี้ รัฐต่อไปที่พวกมันต้องผ่านคือรัฐกัลปาด้า พวกเราจะไปดักรอพวกมันที่ทางเข้ารัฐนั่น” ไซคัสสั่งการด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด และใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมุ่งร้าย
“ข้าจะล่วงหน้าไปก่อนพวกเ้ารีบตามมา” ไคซัสพูดเสร็จก็ใช้เวทย์ทรายบินออกไป
่บ่ายวันนั้น ในห้องรับแขกของเอกอน เสียงเคาะประตูดังขึ้น “ก๊อก ก๊อก” เอกอนเงยหน้าขึ้นจากความคิดของตนเอง พลางรู้สึกสงสัย เพราะปกติแล้วจินน่าจะส่งทหารมารับพวกเขามากกว่า แต่ครั้งนี้กลับเป็จินที่มาด้วยตนเอง
เมื่อประตูถูกเปิดออก จินยืนอยู่ตรงหน้า สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด เอกอนทำสีหน้าประหลาดใจ “ท่านปู่จิน? มีเื่ด่วนหรือครับ?”
จินมองหน้าเอกอนอย่างจริงจัง “ไซคัสเข้ามาในเมืองแล้ว แต่เขาได้ออกไปดักรอที่รัฐกัลปาด้า ซึ่งเป็รัฐที่พวกเ้าต้องเดินทางผ่าน ยังไงพวกเ้าก็ต้องปะทะกับเขาอีกแน่ เ้าจำเป็ต้องเก่งขึ้นเดี๋ยวนี้ หากไซคัสไปถึงรัฐนั้นแล้วไม่เจอร่องรอยพวกเ้า เขาจะกลับมาที่นี่อย่างแน่นอน!”
จินกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด สายตาของเขาแสดงถึงความห่วงใยอย่างชัดเจน “ไซคัสเป็นักแกะรอยที่เก่งที่สุดในอาณาจักรดรัมเวทย์ทราย เขาไม่เคยพลาดในการตามล่าใคร”
เอกอนฟังแล้วรู้สึกถึงแรงกดดันที่หนักอึ้ง เขามองจินด้วยสีหน้ามุ่งมั่น “ข้าพร้อมแล้ว ท่านปู่ นำทางข้าไปฝึกเลยเถอะ ข้าจะไม่ยอมให้ไซคัสจับตัวข้าได้แน่”
โมอาที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ ได้ยินเช่นนั้นก็ตัดสินใจพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ “ท่านปู่จิน ข้าพอจะรู้เื่ราวทั้งหมดแล้ว ข้าขอไปฝึกด้วยได้ไหม? ข้าอยากเป็ประโยชน์กับท่านเอกอนมากกว่านี้”
“ข้าก็อยากฝึกด้วย ข้าอยากปกป้องตัวเองได้ค่ะ” มีอาพูดขึ้นตาม
จินพยักหน้า ก่อนจะมองเอกอน โมอา และมีอา “งั้นเราจะเริ่มฝึกกันเดี๋ยวนี้เลย ไม่มีเวลาให้เสียอีกแล้ว”
จินหยุดนิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “อืม…ยิ่งพวกเ้าแกร่งขึ้นก็ยิ่งเป็ผลดี ข้าอาจจะสอนอะไรเ้าได้ไม่มาก แต่ข้าจะส่งพวกเ้าไปยัง ‘ห้องแห่งนักเวทย์ภาคี’ สถานที่พิเศษที่ถูกสร้างขึ้นโดยเผ่านางฟ้า”
จินอธิบายต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “ที่นั่น กาลเวลาจะบิดเบี้ยวไปจากโลกนี้ 1 วันของโลกนี้จะเท่ากับ 1 เดือนในห้องแห่งนักเวทย์ภาคี เ้าและเพื่อน ๆ จะมีเวลาเพียงพอในการฝึกฝนและเรียนรู้ทุกสิ่งที่จำเป็ในการต่อสู้กับไซคัส”
เอกอนฟังแล้วทำสีหน้าตื่นเต้น ความหวังและความมุ่งมั่นผุดขึ้นในใจ “ดีเลย ข้าจะรีบเรียนรู้คาถาต่างๆ และฝึกมีอากับโมอาในการต่อสู้ด้วยครับ”
จินยิ้มบาง ๆ ก่อนจะกล่าวเสริม “ในห้องแห่งนั้น มีหนังสือเวทย์จำนวนมหาศาล เ้าสามารถเลือกเรียนรู้เวทย์มนตร์จากที่นั่นได้ตามใจเ้า้า ไม่มีข้อจำกัดใด ๆ จงใช้เวลาให้คุ้มค่า”
เมื่อจินพูดจบ เขาก็เริ่มร่ายเวทย์คาถาวาร์ปขนาดใหญ่ขึ้น พลังเวทย์มนตร์ล้นหลามถูกปล่อยออกมาจากฝ่ามือของเขา สร้างเป็วงแหวนแสงที่ลอยขึ้นมาจากพื้นดินใต้เท้าของเอกอน มีอา และโมอา “เมื่อครบ 3 วันในโลกนี้ พวกเ้าจะถูกส่งกลับมาที่นี่ เตรียมตัวให้พร้อม”
แสงสว่างวูบวาบล้อมรอบพวกเขาทั้งสาม ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะเลือนหายไป…
เมื่อเอกอนลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภาพรอบตัวเขาก็เปลี่ยนไป เขายืนอยู่ในห้องแห่งนักเวทย์ภาคี สถานที่อันเงียบสงบและแฝงไปด้วยพลังเวทย์มนตร์อันลึกลับ หนังสือเวทย์มนตร์จำนวนมากถูกจัดเรียงอย่างเป็ระเบียบในชั้นหนังสือสูงที่ดูเหมือนไร้ที่สิ้นสุด ห้องนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศของความรู้และพลังที่ซ่อนอยู่
เอกอนยิ้มออกมาอย่างเคียดแค้น ความโกรธและความมุ่งมั่นที่ถูกกดไว้ในใจปะทุขึ้นอีกครั้ง “คราวนี้แหละ...ข้าจะเข้าใกล้อาวุธวิเศษไปอีกขั้น และข้าจะฆ่าเ้าให้ได้ ไอมีค!” เขาคิดในใจด้วยความเคียดแค้น
3K
