อีกไม่กี่วันก็จะเปิดเทอมแล้วปีหน้านพคุณจะขึ้น ม.5 หลังจากที่ ทะเลาะกับพ่อเื่โรงเรียน วันรุ่งขึ้น คุณนพรักษ์เข้ามาคุยกับเขาในห้องพ่อดูจะอารมณ์เย็นลงแล้ว...มันง่ายกว่าที่คิดไว้เยอะ เพราะก่อนจะนอน เมื่อคืนเขาวางแผนไว้หลายอย่าง ว่าจะพูดคุยกับพ่ออย่างไรมีทั้งแบบไม้แข็งและไม้นวม เขาคิดไว้หลายวิธีแต่เช้านี้เขาแทบจะไม่ต้องใช้แผนหรือวิธีไหนเลย และพ่อเป็คนเข้ามาคุยกับเขาเองถึงในห้อง
“ตกลงลูกคิดดีแล้วใช่ไหม?”คุณนพรักษ์ถามโดยไม่ต้องเอ่ยหรือเท้าความให้เสียเวลา
“ครับ!” นพคุณตอบหนักแน่นเขาคิดวนหลายรอบแล้ว คำตอบที่ได้ ทุกครั้งก็เหมือนเดิม
“งั้นก็แล้วแต่ลูก แต่ขอให้จบม.4 ก่อนแล้วลูกค่อยกลับมาตอน ม.5 เพราะจะทำอะไรตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว” นพคุณทำท่าจะค้านเขาไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้ แต่เขายั้งไว้ทันเมื่อคืนเขาทำเสียเื่ไปทีหนึ่งแล้ว ตอนนี้ก็ได้ทุกอย่างตามที่เขา้า เพียงแต่ว่าอาจต้องใช้เวลาสักหน่อยพบกันครึ่งทาง เขาจะไม่เซ้าซี้ ถือว่าแค่นี้ก็เกินคาดเพราะมันง่ายกว่าที่คิดไว้เยอะเขาแทบจะไม่ต้องเปลืองแรงยกเหตุผลข้ออ้างสารพัดมาใช้โน้มน้าวใจพ่อให้เหนื่อยเลยอีกแค่ 4 เดือนเขาจะอดทน
“ได้ครับ” เด็กหนุ่มยอมรับข้อเสนอ
“ถ้าลูกคิดดีแล้วพ่อก็ไม่อยากขัดที่พ่อค้านเมื่อคืนเพราะเห็นว่าลูกใฝ่ฝัน มาตลอดว่าอยากเรียนที่นั่น พ่อไม่อยากให้ลูกผิดหวัง เพียงเพราะเหตุมันเกิดจากพ่อ ความจริงพ่อก็อยากให้ลูกมาเรียนใกล้บ้านนะลูกเป็คนเก่ง พ่อเชื่อว่าเรียนที่ไหน คนเก่งก็เก่งอยู่วันยังค่ำรู้ไหมว่าพ่อคิดถึงลูกนะตาคุณ” นพคุณน้ำตาไหล เขาไม่อยากร้องไห้ให้พ่อเห็นแต่บางที การไม่แสดงออกอะไรเลยกลับเป็ผลเสีย คุณนพรักษ์เห็นลูกชายร้องไห้ เขาดึงนพคุณเข้ามากอด พวกเขากอดกันเสมอ และเขาไม่ได้กอดลูกชายมานานหลายเดือนแล้วนพคุณไม่ได้กลับบ้าน และเขาก็ไม่อยากเซ้าซี้ลูกชายแต่วันนี้พวกเขาได้คุยกัน มันก็ถือเป็เื่ดีเขาอยากบอกให้ลูกชายรู้ว่าพ่อคิดถึงเขาเหลือเกิน
“พ่ออยากให้ลูกรู้ไว้นะอะไรที่ดีกับลูกและมันเป็สิ่งที่ลูก้า ขอให้รู้ไว้พ่อไม่เคยขัดพ่อคนนี้หวังดีกับลูกเสมอ” นพคุณกอดพ่อแน่น ถึงเขาจะกลับมาบ้านเกือบสองอาทิตย์แล้วแต่ตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมา กลับเป็่เวลาที่พวกเขาทะเลาะกัน เพิ่งจะมีวันนี้ที่พวกเขาพูดกันดีๆ นพคุณจะไม่ทะเลาะกับพ่อเื่นี้อีกเขาคิดมาตลอดทั้งคืนแล้ว เื่ของยัยปากแดงนั่นมันผ่านมาแล้ว เขาจะไม่ขุดคุ้ยถึงประเด็นที่ผ่านมา(แต่เื่ในอนาคตค่อยว่ากัน)เื่เรียนก็ผ่านไปด้วยดี...เขาเชื่อว่าในไม่ช้า ปัญหาทุกอย่างจะต้องคลี่คลาย...รอเขากลับมาก่อนเขาจะหาทางจัดการกับปัญหาทุกอย่างเอง ถึงแม้จะเสียดายโรงเรียนมากแค่ไหนก็ตามแต่เขาเลือกพ่อทั้งที่ควรจะเลือกพ่อ มาั้แ่ต้น ตอนนี้เขาทำใจเื่โรงเรียนได้แล้ว อย่างที่พ่อบอก...คนเก่ง เรียนที่ไหนก็เก่งและเขาไม่ได้เข้าข้างตัวเอง...เขาเก่ง!!!
่สุดสัปดาห์สุดท้าย สองแม่ลูกไม่ได้ที่อยู่บ้านอาทิตย์สุดท้ายก่อนจะกลับไปโรงเรียน นพคุณกับพ่ออยู่บ้านกัน 2 คน พ่อบอกว่าภารดีกับพริมากลับไปบ้านเดิมของพวกหล่อน เหมือนจะมีปัญหาอะไรสักอย่างที่ แม่เลี้ยงเขาต้องไปสะสาง แน่นอนพริมาเอาไก่ปีศาจของหล่อนไปด้วย ่สุดสัปดาห์นี้จึงเป็สัปดาห์ที่นพคุณมีความสุขที่สุดก่อนหน้านี้เขาแทบจะไม่ได้หลับแบบเต็มตาเลยสักคืนกลางวันก็ต้องอยู่แต่ในห้องนพคุณมีความสุขที่บ้านกลับมาเป็บ้านของเขาอีกครั้ง วันสุดท้ายคือวันเสาร์ คุณนพรักษ์จะไปส่งนพคุณกลับโรงเรียนในตอนเที่ยงกรุงเทพฯ – ชลบุรี ไม่ไกลมากนัก จึงไม่ต้องรีบร้อนออกเดินทางั้แ่เช้า ภารดีกับพริมากลับมาถึงบ้านตอนสิบเอ็ดโมงแม่เลี้ยงของเขาซื้อของมามากมาย ของหลายอย่างในนั้นส่วนใหญ่เป็ ของเขา...ขนมและอาหารแห้งต่างๆที่เขาจะกินไปได้อีกหลายเดือนพ่อเขาจัดของทั้งหมดใส่รถโดยมีแม่เลี้ยงของเขาคอยช่วยจัดโน่นนี่ แม้จะไม่ชอบใจนัก แต่นพคุณเลือกที่จะเลี่ยงออกมาเขาต้องทำตามที่คิดไว้ว่าจะพยายามทำตัวให้มีปัญหาน้อยที่สุด เขาจะไม่ทะเลาะกับพ่ออีก เด็กหนุ่มเดินเข้ามานั่งในบ้านพ่อกับแม่เลี้ยงวุ่นวายกันอยู่ข้างนอก...แล้วอีกคนล่ะตัวปัญหารุ่นเล็กของเขาหายไปไหนนพคุณลองเดินไปดูหลังบ้านแต่ก็ไม่เห็นเงาของเด็กหญิงเห็นแต่ไก่ตัวน้อยของหล่อนเดินไปมาอยู่ในสวน เขาเห็นมันหันมามองเขาแวบหนึ่งแล้วไม่สนใจเขาอีกสายตามันทำเหมือนกับว่าเขาไม่คู่ควรกับการทำให้มันสนใจ คุ้ยหนอนเขี่ยดินซะยังจะดีกว่าชิ! ไอ้ไก่บ้า ฉันก็ไม่อยากจะมองแกเหมือนกันสรุปว่าตัวปัญหารุ่นเล็กไม่ได้อยู่ในครัว ไม่ได้อยู่หลังบ้าน ถ้าอย่างนั้น...หล่อนก็คงจะหลบอยู่ในห้อง ดี!!! เขาจะได้อยู่อย่างสงบ เจอเด็กนั่นทีไรมีแต่เื่ทุกที ได้เวลาออกจากบ้านคุณนพรักษ์ชะโงกหน้าเข้ามาเรียกลูกชาย ของทุกอย่างถูกจัดไว้ท้ายรถแล้วรวมถึงของส่วนตัวของเขาที่จัดไว้เสร็จแล้วก่อนแม่เลี้ยงเขาจะกลับมาถึง แต่ที่เสียเวลาต้องจัดกันอีกรอบเพราะของที่หล่อนซื้อมานั่นแหละ นพคุณเดินไปขึ้นรถเขาไม่ได้มองภารดีแต่เห็นด้วยหางตาว่าหล่อนยืนอยู่ฝั่งคนขับ หล่อนกับพ่อคุยอะไรกันสักอย่างพ่อเข้ามาในรถ...กำลังจะขับออกไปก็มีเสียงเคาะกระจกฝั่งที่นั่งข้างคนขับ นพคุณหันไปมอง ตัวปัญหารุ่นเล็กนั่นเอง! หล่อนมาเคาะกระจกฝั่งเขาทำไมนะ? นพคุณนั่งตัวแข็ง เขาทำอะไรไม่ถูก นั่งงงอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งกระจกถูกลดลง เพราะพ่อเขาเป็คนกดเปิดจากฝั่งคนขับ
“ว่าไงลูกแก้ว?” คุณนพรักษ์ถามเด็กหญิง ที่ตอนนี้ยื่นหน้าเข้ามาในรถมันใกล้ซะจนนพคุณต้องหลบจนตัวแทบจะจมอยู่ในเบาะ เขาขมวดคิ้วหันไปมองหน้าเด็กหญิง...แก้มหล่อนเป็สีชมพูดูขวยเขินเหมือนหล่อนเองก็ต้องรวบรวมความกล้าอยู่พอสมควร กว่าจะวิ่งมาเคาะกระจกได้แบบนี้นพคุณไม่เคยเห็นหน้าหล่อนใกล้ขนาดนี้มาก่อน...ปกติก็เห็นตอนที่อารมณ์ไม่ค่อยจะปกติแต่วันนี้...เห็นใกล้จนแก้มหล่อนจะชนเข้ากับจมูกของเขาอยู่แล้วและดูเหมือนเด็กนี่จะไม่รู้สึกหรือระวังตัวอะไรเลย หล่อนหันมา “ยิ้มอ่อน”ให้เขา มันเหมือนการยิ้มประจบที่ไม่รู้ว่าคนที่เราประจบจะชอบเราหรือเปล่าคุณนพรักษ์ยิ้มเอ็นดู ยิ่งนานวันเขายิ่งรักพริมาเหมือนลูกสาวแท้ๆหล่อนมีมุมให้เขาแปลกใจได้เสมอ เพราะเด็กหญิงไม่เคยเรียกร้องอะไรหล่อนเข้าใจสถานการณ์ดีมากกว่าผู้ใหญ่เสียอีก
“เอาไอ้นี่ไปค่ะอันนี้ของคุณลุง...อันนี้ของพี่” เด็กหญิงส่งกระเป๋าใบเล็กให้คุณนพรักษ์และกระเป๋าใบใหญ่เข้ามาทางหน้าต่างแต่ดูเหมือนมันจะเข้ามาลำบาก หล่อนจึงจัดแจงเปิดประตูฝั่งนพคุณและจัดการวางกระเป๋าไว้บนตักเขา นพคุณหันไปถลึงตาใส่...สายตานั้นบอกให้รู้ว่า เขาคิดว่าหล่อนจุ้นจ้าน แต่เด็กหญิงก็ยังหน้าด้าน หันมาส่งยิ้มและพยักหน้าให้เขาหล่อนปิดประตูแล้วโบกมือให้เขากับคุณนพรักษ์อย่างร่าเริง
“โชคดีนะคะพี่...ขับรถดีๆ ค่ะคุณลุง” พี่? หล่อนเรียกเขาว่าพี่อย่างนั้นเหรอ? เด็กนี่กวนประสาทเขาจนนาทีสุดท้าย... ถึงว่ามาถึงก็หายไปเลย พอเขาจะไปถึงโผล่มา เปิดตัวแรงเชียวนะ...ธรรมดาโลกไม่จำ!!! ขับรถออกจากบ้านไปแล้วแต่คุณนพรักษ์ยังหัวเราะอยู่ เขาขำทั้งท่าทางของลูกชายและท่าทางของลูกเลี้ยง
“ลูกแก้วน่ารักนะว่าไหม?”พ่อหันมามองเขาแวบหนึ่ง แต่ดูเหมือนคำถามของพ่อไม่ใช่คำถามที่ขอคำตอบมันเหมือนคำตอบซะมากกว่า เด็กนั่นในสายตาพ่อเขาน่ารักซะเหลือเกินแต่ในสายตาของเขาหล่อนประหลาด...ประหลาดทั้งพฤติกรรมและคำพูดเขายังนึกไม่ออกว่า คนประหลาดจะน่ารักตรงไหน ยัยปากแดงนั่น เลี้ยงลูกยังไงเขายังสงสัยนพคุณไม่ตอบ เขานั่งฟังพ่อพูดและคิดตามในใจจะดีกว่า
ภารดียืนยิ้ม หล่อนยืนมองลูกสาวโบกมือหยอยๆส่งสองพ่อลูก แม้จะแปลกใจที่อยู่ๆสูกสาวก็วิ่งกระหืดกระหอบไปเคาะกระจกฝั่งที่นั่งของนพคุณเอาขนมถุงโตที่หล่อนตั้งใจทำไปให้เขาภารดีเห็นลูกสาวทำขนมั้แ่อยู่ที่บ้าน ทั้งอาทิตย์พริมาทำขนมทุกวันส่วนใหญ่จะเป็ขนมที่เก็บไว้ได้นานหลายวัน และก่อนจะกลับมาถึงบ้านพ่อเลี้ยงหล่อนทำปุยฝ้ายและมันเพิ่งเสร็จก่อนจะกลับออกมากลับมารอบนี้ภารดีขนเครื่องมือทำขนมของลูกสาวกลับมาด้วยเต็มคันรถ แต่เตาอบหล่อนคิดว่าจะมาซื้อทิ้งไว้ที่นี่น่าจะดีกว่าส่วนอีกเตาก็ทิ้งไว้ที่บ้านเผื่อไว้ให้พริมาทั้ง 2 บ้าน
“เหลือไว้ให้แม่กินบ้างรึเปล่า?” ภารดีถามพริมาหันมายิ้มให้แม่ ตอนนี้รถเก๋งขับลับสายตาไปแล้ว
“แม่อยากกินอะไรคะ เดี๋ยวลูกแก้วทำให้ใหม่”
“อะไร? นี่แม่ตกกระป๋องแล้วเหรอเนี้ย ทำยังไงดีล่ะทีนี้สงสัยจะเชื้อไม่ทิ้งแถว สุดท้ายลูกก็เห็นผู้ชายดีกว่าแม่”ภารดีแกล้งทำท่าเสียใจ พริมาหัวเราะขำมารดาภารดีชอบเอาเื่ที่ชาวบ้านชอบนินทาหล่อนมาพูดเล่นเสมอตอนแรกพริมาก็โกรธอยู่เหมือนกัน เวลามีคนมาว่าแม่ของหล่อน แต่แม่เสียอีกที่ไม่เคยโกรธหรือโมโหเลยแม่บอกว่าจะโกรธไปทำไม เพราะบางเื่ที่พวกเขาพูดคือเื่จริงยอมรับไปซะเดี๋ยวพวกเขาก็หมดสนุกไปเอง ซึ่งภายหลังพริมาก็เห็นว่ามันจริงหล่อนจึงทำตามที่แม่สอน คือยอมรับมันซะ
“แหม! ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ ลูกแก้วก็แค่อยากช่วยให้ทุกอย่างมันดีขึ้น แต่ก็ช่วยได้ในแบบที่ลูกแก้วถนัดนะคะแต่สงสัยจะหนักมือไปหน่อย ขนมเอาใส่กระเป๋าใบใหญ่ไปหมดแล้วค่ะและดูเหมือนของกินที่แม่ซื้อมาก็จะหนักมือเหมือนกันนะคะไม่เหลือให้ลูกแก้วกินเหมือนกัน” ภารดีหัวเราะชอบใจ หล่อนภูมิใจที่ลูกสาวคิดถึงคนรอบข้างเสมอแค่คิดว่าพริมาอยากช่วยแค่นั้นหล่อนก็พอใจแล้ว พริมาเล่าให้หล่อนฟังในคืนที่นพคุณทะเลาะกับพ่อ แล้วหล่อนลงมาเจอเขานั่งร้องไห้อยู่ข้างล่างภารดีส่งสารต่อถึงคุณนพรักษ์เช่นกัน เดิมทีตอนหัวค่ำพวกเขาตกลงกันแล้วว่าจะตามใจนพคุณถ้าเขาจะย้ายโรงเรียนแต่เป็ภารดีที่เร่งให้ คุณนพรักษ์ไปคุยกับลูกชายให้เข้าใจโดยเร็วที่สุด ไม่ควรปล่อยไว้ข้ามวัน
“ผมไม่อยากให้แกทำแบบนี้โรงเรียนนี้แกหวังไว้มาก” คนเป็พ่อ กุมขมับไม่รู้จะจัดการอย่างไรต่อดี
“บางทีคุณก็คิดมากเกินไป คุณบอกเองไม่ใช่เหรอคะว่านพคุณ เป็คนฉลาดพิมพ์ว่าเขาคิดไตร่ตรองหลายรอบแล้วล่ะ ถึงได้ทำแบบนี้” ภารดีเสนอความเห็น
“ความจริงผมก็ดีใจนะถ้าตาคุณจะกลับมาอยู่บ้านผมคิดถึงลูกทุกวันเพียงแต่ไม่อยากขัดถ้าเขาจะไปอยู่โรงเรียนประจำ เพราะมันเป็ความหวังของเขาเป็อนาคตของเขา แต่อยู่ๆ เขาก็กลับเปลี่ยนความคิด เพราะผม...เื่ของผม ทำให้ลูกต้องตัดสินใจทำอะไรแบบนี้ผมไม่อยากให้เขาใช้อารมณ์หรือประชดประชันในการตัดสินใจสุดท้ายแล้วคนที่ได้รับผลของมันมากที่สุดก็คือเขาเอง”
“พิมพ์เข้าใจค่ะ แต่เชื่อพิมพ์เถอะค่ะพิมพ์ว่าเขาคิดดีแล้ว ดีซะอีกมาอยู่ด้วยกันจะได้สนิทกันเร็วๆ ฮิฮิ“ภารดีก็ยังคงเห็นปัญหาทุกอย่างเป็เื่ง่ายๆ บางครั้งเขาก็ไม่ค่อยเข้าใจหล่อนมากนักหญิงสาวมักจะยิ้มและยอมรับกับปัญหาเสมอแต่เขาเห็นแล้วว่าสัญชาติญาณของหล่อนบางครั้งก็แม่นยำเหลือเกิน เมื่อตกลงกันได้แล้วพอเช้าหล่อนจึงเซ้าซี้ให้เขาไปคุยกับนพคุณให้รู้เื่
“และ่นี้พิมพ์มีธุระที่ต้องรีบไปจัดการพิมพ์กับลูกแก้วจะไปจัดการเื่ที่บ้านโน้นนะคะ น่าจะไปสักอาทิตย์หนึ่งไปกลับมันลำบาก กว่าจะเสร็จเื่ก็ดึกดื่น ระหว่างนี้ที่พิมพ์ไม่อยู่คุณก็ปรับความเข้าใจกับลูกชายซะนะคะถือซะว่าแม่เลี้ยงคนสวยเปิดทางให้ลูกเลี้ยงได้มีโอกาสอยู่กับพ่อของเขาตามลำพังสองคนแม่เลี้ยงคนนี้ใจกว้างขนาดนี้ คราวนี้แหละ! น่าจะได้คะแนนจากลูกชายคุณบ้างไม่มากก็น้อย”คุณนพรักษ์ส่ายหัวภารดีทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นได้เสมอแม้จะเจอกับปัญหา หล่อนมีมุมมองที่เขาคาดไม่ถึง และมีวิธีทำเื่ใหญ่ให้เป็เื่เล็ก
ระหว่างทางที่คุณนพรักษ์ขับรถไปส่งลูกชายเขาแกะกระเป๋าใบเล็ก ของพริมาข้างในมีขนมปุยฝ้ายที่บรรจุอยู่ในกล่องพลาสติกใส 4 ช่องแบบที่ร้านขนมใช้กัน แต่มันไม่ธรรมดาตรงที่ขนมปุยฝ้ายของหล่อนไม่ใช่ปุยฝ้ายสีพื้นๆ ธรรมดาแต่ลูกเลี้ยงของเขาทำขนมออกมาเป็ลวดลายน่ารัก น่ากินเหมือนขนมจีบนกไทยไม่มีผิดนพคุณแอบเหล่มอง เพราะพ่อให้เขาช่วยแกะออกจากกระเป๋าขนมปุยฝ้ายของเด็กหญิงทำเป็ลายแตงโมและแก้วั มันเป็การเล่นสีตอนหยอดขนมเพื่อให้เวลานึ่งขนมออกมาแล้วมันจะแยกสีแยกชั้นจนออกมาเป็ลวดลายได้อย่างใจ้านพคุณเดาเอาว่าหล่อนคงจะทดลองทำตามแบบในอินเทอร์เน็ตเหมือนที่หล่อนชอบทำนั่นแหละแต่เด็กหญิงมีพร์ หล่อนทำตามแค่ครั้งเดียว...ครั้งแรกก็สามารถทำออกมาได้ดีและเหมือนต้นฉบับไม่มีผิดนพคุณแกะขนมแล้วยื่นส่งให้พ่อ คุณนพรักษ์คะยั้นคะยอให้ลูกชายกินด้วยกันเด็กหนุ่มจึงต้องจำยอมรับมาชิ้นหนึ่ง...ไม่ผิดหวังขนมของพริมาทั้งดูดีและอร่อย
“ลูกแก้วชอบทำขนม แต่่นี้ทำขนมไทยซะส่วนใหญ่ปกติแกถนัดทำขนมฝรั่งมากกว่านะ ถ้ากลับไปบ้านโน้นทีไรก็จะหิ้วขนมเค้กกลับมาบ้านนี้ทุกที เพราะอุปกรณ์แกอยู่ที่นั่นนี่ถ้าที่บ้านมีอุปกรณ์ก็คงจะทำได้ทุกวันนั่นแหละ ขนมไทยไม่ต้องใช้อุปกรณ์มาก และที่บ้านเราก็มีของครบทุกอย่าง่นี้พ่อเลยไม่ได้กินขนมจากร้าน ”ลูกแก้วเบเกอรี่” แต่ได้จากร้าน “ลูกแก้วลายไทย”ซะมากกว่า” นพคุณนั่งฟังที่พ่อเล่า เขาต้องเก็บข้อมูลไว้บ้าง อย่างที่เขาว่ากัน...รู้เขารู้เรารบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง พ่อกับเด็กนั่นต้องสนิทกันมากพอสมควรเพราะดูพ่อจะรู้ความชอบความถนัดของหล่อนแถมยังตั้งชื่อร้านขนมฝรั่งและขนมไทยให้หล่อนอีกด้วย
“นั่นสิครับเมื่อก่อนแม่ก็ชอบทำขนมบ่อยๆ อุปกรณ์ที่บ้านเราเลยมีครบ” นพคุณพูดถึงมารดาเขาไม่ได้จะประชดบิดาแต่อย่างใด
“เดี๋ยวเราเข้าไปที่โรงเรียนเอาของไปเก็บแล้วไปนอนริมทะเลกันดีกว่าวันจันทร์พ่อลางาน จะได้เข้าไปพบ ผ.อ. พร้อมกันเลย” นัดแนะกันเสร็จเรียบร้อย เขาให้ลูกชายหาที่พักที่น่าสนใจจากในโทรศัพท์มือถือนานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้ออกมาเที่ยวกันแบบนี้
ถึงโรงเรียนก็เกือบบ่ายสามโมงเพราะออกจากบ้านเลยเวลาเล็กน้อย เด็กหนุ่มขนของกลับเข้าหอพักระหว่างนั้นคุณนพรักษ์ก็ไปคุยกับอาจารย์ เวรประจำวันเื่ขั้นตอนการย้ายโรงเรียนว่าต้องติดต่อใครอย่างไรบ้างเพื่อนๆ หลายคนกลับถึงโรงเรียนกันแล้ว เมื่อเห็นนพคุณ หลายคนเข้ามาทักทายนพคุณขนของอยู่หลายรอบ เพื่อนๆ จึงไปช่วยเขาขนของจากรถขึ้นมาบนหอ
“โห...ไอ้คุณนี่แกจะเอาของมาขายแข่งกับร้านค้าสวัสดิการนักเรียน หรือไงวะ?”ขจรรัฐเพื่อนสนิทนพคุณเย้าขณะช่วยขนของเข้ามาในหอ
“แกเลือกเอาไปเลยอยากกินอะไร เอาไปหมดเลยก็ได้”นพคุณพูดอย่างไม่แยแส ตอนนี้พวกเขานั่งกันอยู่บนเตียงของนพคุณเด็กหนุ่มกำลังง่วนกับการจัดกระเป๋าและของต่างๆ ให้เข้าที่รวมถึงยังต้องจัดกระเป๋าไปนอนกับบิดาคืนนี้อีกด้วย
“โอ้โหกระเป๋านี้น่าสนแฮะ...มีโน้ตด้วยนะ” ขจรรัฐนั่งช่วยเพื่อนแกะของ ออกจากถุง มาจนถึงกระเป๋าใบใหญ่ดูเหมือนใบนี้จะทำให้เด็กหนุ่มเพื่อนของ นพคุณสนใจอยู่ไม่น้อย นพคุณหันไปมองเขาเห็นเพื่อนกำลังจะแกะโน้ตออกอ่านเด็กหนุ่มรีบฉวยกระดาษโน้ตมาจากมือเพื่อนอย่างรวดเร็ว
“เฮ้ย! ไอ้แทนอันนี้ไม่ได้โว้ยแกน่าจะมีมารยาทหน่อยนะ บางอย่างมันก็เป็เื่ส่วนตัว”ขจรรัฐเลิกคิ้ว...ถ้าเขาได้ยินไม่ผิดเมื่อกี้เพื่อนเขาบอกเองว่า “อยากได้อะไรก็เอาไปเลย”แถมยังดูเหมือนไม่สนใจอีกด้วย พอมาตอนนี้บอกว่าเขาไม่มีมารยาทงงโว้ย!!!
“โอเค...งั้นโน้ตฉันจะไม่ยุ่งแล้วกระเป๋าใบนี้ล่ะ?” เด็กหนุ่มชูกระเป๋าใบใหญ่ที่ใส่โน้ตนั่นไว้แต่ของข้างในก็ยังมีอีกหลายอย่าง
“กระเป๋านี้แกไม่ต้องรื้อ”เขาพูดพร้อมดึงกระเป๋าออกจากมือเพื่อน
“อู้วววว!!! น่าสงสัยใครให้มาวะ”ขจรรัฐทำหน้าล้อเลียน กลับบ้านไปไม่ถึงเดือน เพื่อนเขาไปมีแฟนหรือเปล่า? งานนี้ต้องสอบสวนซะหน่อยแล้ว นพคุณมองหน้าเพื่อนดูท่าว่าจะเล่นใหญ่ไปหน่อยเพื่อนจึงสงสัยแบบนี้
“ก็...ลูกเลี้ยงพ่อให้มา”คราวนี้เขาปรับเสียงให้ดูเรียบๆ เรื่อยๆ แต่คนฟังกลับทำตาโตแปลกใจกับคำตอบของเพื่อนผิดคาดไปอย่างมากจากแฟนกลายมาเป็ลูกเลี้ยงพ่อ...เป็คำตอบที่เขาคิดไม่ถึงจริงๆถ้าจำไม่ผิด นพคุณเคยเล่าว่าแม่เขาเพิ่งจะเสียไปไม่ถึงปีพ่อเขาอยู่บ้านคนเดียว แล้วมารอบนี้ ข่าวล่าสุดคือพ่อของนพคุณมีลูกเลี้ยง ซึ่งก็หมายความว่านพคุณมีแม่ใหม่...และแม่ใหม่มีลูกติดช่างซับซ้อนยิ่งนัก!ขจรรัฐเหมือนกำลังประมวลผลคำพูดของเขาจากข้อความไม่กี่คำ...ลูกเลี้ยงพ่อแค่นี้หลายคนอาจจะถามเซ้าซี้ว่ามันหมายความว่าอย่างไร แต่เพื่อนเขาคนนี้เป็คนฉลาดพูดกันไม่กี่คำหรือให้ข้อมูลไม่ต้องมากมาย เขาก็สามารถตีความ หรือแปลความหมายได้อย่างไม่น่าเชื่อนพคุณถึงชอบอยู่กับขจรรัฐมากกว่าใคร เพราะเขาเข้าใจอะไรได้เร็ว และไม่ต้องพูดมากให้เปลืองเวลา
“ในถุงทั้งหมดนั่นแกเอาไปรื้อ แล้วก็เอาของที่อยากกินไปได้เลยตามสบาย”นพคุณเลี่ยงไม่พูดต่อเื่กระเป๋าในมือและขจรรัฐเองก็ไม่ถามให้มากความ เขายกถุงไปเต็มสองกำมือถือกลับไปที่เตียงของตัวเองซึ่งอยู่อีกฝั่งหนึ่ง
“งั้นเอาพวกนี้ไปเลือกก่อนเดี๋ยวที่เหลือจะเอามาคืน” มีเพื่อนอีกสองสามคน เดินตามเขาไป นพคุณพยักหน้าให้เพื่อนคนอื่นๆประมาณว่าเชิญเอาไปแบ่งกันตามสบาย เมื่อพวกเพื่อนๆ ไปหมดแล้ว ตอนนี้เขาอยู่ลำพัง และมีเื่ที่สนใจ...โน้ตในมือ หรือจะเรียกว่าจดหมายน่าจะเหมาะกว่า เพราะมันดูยาวกว่าโน้ตที่เตือนความจำทั่วๆไป นพคุณแกะจดหมายออกอ่าน ลายมือในจดหมายยังขยุกขยิกเหมือนเดิมเขายิ้มด้วยความลืมตัว...ลายมือนี้เขาจำได้
เรียน พี่นพคุณ
ลูกแก้วทำขนมมาให้ค่ะ่ที่กลับบ้านไปนี้มีเวลาว่างทุกวัน และที่บ้านก็มีอุปกรณ์เบเกอรี่ ลูกแก้วเลยทำขนมที่ถนัดได้ซะทีแต่ไม่ใช่ว่าขนมไทยไม่ถนัดหรอกนะคะ แต่ลูกแก้วชอบทำเบเกอรี่มากกว่า คราวก่อนที่ลูกแก้วทำขนมจีบนกไทย ดูเหมือนพี่จะไม่ได้กินเลยลูกแก้วเลยเดาเอาว่าพี่น่าจะไม่ชอบขนมไทย คราวนี้ลูกแก้วเลยทำเบเกอรี่มาให้ค่ะลูกแก้วเลือกทำขนมที่จะเก็บได้นานหน่อย ไม่ต้องรีบกินจนเกินไปคุกกี้พวกนี้เก็บได้เป็อาทิตย์เลยนะคะ ไม่ต้องใส่ตู้เย็น แต่ปุยฝ้ายพี่ต้องกินให้หมดนะคะ เก็บข้ามวันมันจะไม่อร่อยส่วนบราวนี่กับบัตเตอร์เค้กก็เก็บได้หลายวัน แต่ไม่นานเท่าคุกกี้ลูกแก้วไม่รู้ว่าพี่ชอบกินขนมอะไร ก็เลยทำมาให้หลายๆ อย่าง หวังว่าพี่จะชอบนะคะ
ลูกแก้ว
นพคุณอ่านจดหมายวนไปอีกหลายรอบเขาไม่เคยได้รับจดหมายจากใครมาก่อนเพื่อนๆ เขาส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยจะได้ติดต่อกันมากนักยกเว้นเื่เรียนความสัมพันธ์กับเพื่อนที่ผ่านมาก็แค่ผลประโยชน์ เพราะเขาชอบเรียนหนังสือ และเห็นว่าการคบเพื่อนมากมายก็ไม่เห็นจะมีประโยชน์อะไรแล้วเพื่อนของเขา ก็ไม่ใช่คนประเภทจะชอบทำอะไรแบบนี้ การที่พริมาทำขนมแล้วยังมีจดหมายแนบมาให้เขามันจึงเป็สิ่งที่เขาไม่เคยเห็นหรือเคยได้รับจากเพื่อนคนไหนมาก่อน
การที่เขามาเรียนโรงเรียนประจำมันทำให้ความคิดของเขาเปลี่ยนไป แต่ถึงอย่างนั้นนพคุณก็ยังมีเพื่อนน้อยเพื่อนสนิทของเขามีแค่ขจรรัฐเพียงคนเดียว แต่กับเพื่อนคนอื่นๆเขาก็ยังให้ความสนใจมากกว่าที่ผ่านๆ มา การที่มาอยู่ในสถานที่ที่ไม่ใช่บ้านทำให้ลำบากพอสมควรแต่มันทำให้เขาได้เรียนรู้ว่าบางครั้งเขาก็ไม่สามารถทำทุกอย่างเองคนเดียวได้ถึงจะเก่งมากแค่ไหน แต่คนเราก็ต้องพึ่งพาคนอื่นด้วยเหมือนกันนพคุณเก็บของทุกอย่างเสร็จหมดแล้ว เขาเก็บคุ๊กกี้ไว้กินเอง แต่ขนมปุยฝ้ายเขาถือติดมือไปด้วย(เพราะมันต้องกินวันนี้) เขาเอาขนมไปนั่งกินกับเพื่อนๆที่ตอนนี้อยู่ที่เตียงของขจรรัฐ
“พวกแกเลือกของที่ชอบได้รึยัง?”เขาเดินไปนั่งรวมอยู่กับเพื่อนๆ ที่ตอนนี้ นั่งล้อมวงกินขนมกันอยู่
“แกแน่ใจนะว่าถุงนี้แกไม่สน...เพราะพวกฉันแบ่งกันได้ลงตัวพอดีเลย”อธิบหันไปถาม เขาได้ยินจากขจรรัฐ ว่านพคุณอนุญาตให้พวกเขาเลือกขนมได้ตามใจชอบ ”จะเอาไปหมดเลยก็ได้”ขจรรัฐบอกเพื่อนเมื่อเห็น ทุกคนแย่งกันรื้อขนมในถุง
“แน่ใจสิพวกแกเอาไปกินกันเถอะ ฉันกินคนเดียวไม่หมดหรอก กลัวมันจะเสีย หรือหมดอายุซะก่อนส่วนอันนี้เรามากินกันวันนี้ให้หมดนะ” นพคุณเปิดกล่องขนมข้างในเป็ปุยฝ้ายที่บรรจุในกล่องใสใส่ขนม 4 ชิ้น จำนวน 3 กล่อง แน่นอนว่า เมื่อเพื่อนทุกคนเห็นขนมในกล่องต่างเรียกความสนใจได้ตามคาด ความจริงพริมาให้ขนมปุยฝ้ายเขามา 4 กล่อง แต่เขาเก็บกล่องหนึ่งไว้ให้อาจารย์และอีก 3 กล่องเอามากินกับเพื่อนๆ ถ้าไม่ติดว่าจะต้องออกไปนอนกับพ่อเขาคงเก็บไว้กินเอง...แต่ถ้าเขาเอาขนมนี่ขึ้นรถไปด้วย พ่อก็ต้องเห็นอีกงั้นกินให้หมดนี่แหละ
“ขนมอะไรเนี้ยสวยจังเค้กเหรอ?”พิชญ์ หนึ่งในเพื่อนเขาถามขึ้นด้วยความสนใจ
“นี่มันปุยฝ้ายเว้ยไอ้พิชญ์แกไม่เคยเกินดิ นึ่ง ๆ คล้ายซาลาเปา นั่นแหละ” อธิบหันไปบอกเพื่อนเขาล้อพิชญ์เพราะที่บ้านของเด็กหนุ่มเป็ร้านติ่มซำ
“ฉันรู้จักนะปุยฝ้ายน่ะแต่ถ้ามีลายแบบนี้ไม่เคยเห็น” พิชญ์ขยับแว่น เขาเป็เด็กที่เรียนดีที่สุดในชั้นม.4 แต่อยู่คนละห้องกับนพคุณ นพคุณเรียนได้ที่ 1 ของห้อง แต่เขาได้ที่ 3 ของชั้นปีถึงเด็กที่นั่งล้อมวงกันตอนนี้จะอยู่คนละห้อง แต่พวกเขาก็สนิทและรู้จักกันดีเพราะกินอยู่หลับนอนด้วยกันตลอด 24 ชั่วโมง
“อันนี้เป็ของในกระเป๋าต้องห้ามสินะถึงว่าหวงนักหวงหนา เพราะของในกระเป๋ามันแตกต่างจากขนมตลาดๆ ในถุงนี้เป็ไหนๆ“ขจรรัฐ พูดไปก็แกะขนม ในกล่องกินไปก่อนกินเขาถือดูและดมๆ อยู่พักใหญ่ คงสงสัยว่าขนมหน้าตาน่ารักแบบนี้จะกินได้จริงหรือเปล่า
“อะไรวะไอ้แทนเล่ามาเลย” อธิบหันไปถาม เขาจะตกข่าวอะไรไป
“แกก็อย่าไปบ้าจี้ตามไอ้แทนมันมันก็พูดจามั่วเรื่อยเปื่อยตามเื่ตามราวของมันประจำอยู่แล้ว” นพคุณแก้ให้ตอนนี้เขากินขนมไป 2 ชิ้นแล้ว แน่นอนว่า ขจรรัฐนั่งมองอยู่
“มีแค่นี้เองเหรอของในถุงน่ะหรือเพราะไอ้ขนมนี่มันจะเสียก่อน เก็บไม่ได้นานพวกฉันก็เลยลาภปากได้กินไปด้วย...เอ้! ถ้าไม่ได้ซื้อมา แล้วมีคนตั้งใจทำให้คนที่ให้มาคงจะตั้งใจทำมากเลยนะเนี้ย” ขจรรัฐยังชงไม่หยุด ตอนนี้เขากินไป 3 ชิ้น เพราะเห็นว่าเ้าของกินไป 2ชิ้นแล้ว เดี๋ยวจะน้อยหน้าเอาได้ คนอื่นที่เหลือก็สังเกตอยู่ จึงรีบหยิบกันอีกคนละชิ้นตามด้วยเหมือนกัน มือถือของนพคุณดังขึ้นหน้าจอบอกให้รู้ว่าพ่อเขาโทรมา
“ครับพ่อ...เรียบร้อยแล้วครับครับๆ เดี๋ยวผมลงไป”
“ฉันต้องไปก่อนนะวันนี้จะออกไปนอนข้างนอกกับพ่อน่ะ กลับเข้ามาตอนเปิดเรียนเลย”นพคุณหันไปบอกเพื่อน เขายังไม่ได้บอกเพื่อนเลยว่าเทอมนี้ จะเป็เทอมสุดท้ายที่เขาจะเรียนที่นี่นึกแล้วก็เสียดายอยู่เหมือนกัน แต่เขาตัดสินใจแล้ว และก็จะไม่เปลี่ยนใจด้วยลากันแล้วก็หยิบกระเป๋าที่จัดไว้ลงไปหาพ่อข้างล่าง คุณนพรักษ์รอเขาอยู่ในรถแล้วเมื่อเด็กหนุ่มถือกระเป๋าวิ่งลงไปคิดแล้วก็เสียดายปุยฝ้ายตั้งหลายกล่อง เขาต้องทำเป็ใจดีแบ่งทุกคน เพราะถ้าเอาขึ้นรถไปด้วยพ่อคงเห็นเข้าและเขาจะต้องเสียหน้าแน่ๆที่ไม่ชอบคนทำ แต่กลับกินขนมของเ้าหล่อนเสียจนหมดกล่อง ไม่ได้ๆถ้ารู้เข้าถึงหูยัยเด็กนั่น เดี๋ยวจะได้ใจกันไปใหญ่
1K
