ฟื้นใจร้าว (นิยายแปลจีน) By ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 4 แสร้งทำดี

       “ซ่านซ่าน แม่คิดถึงลูกนะ หลายวันที่ผ่านมาแม่กินไม่ได้นอนไม่หลับเอาเสียเลยหลายปีมานี้ลูกไม่รู้หรอกว่ากว่าแม่จะตามหาลูกเจอมันลำบากแค่ไหน!” ทันทีที่ประตูเปิดโหวกุ้ยจือก็เดินเข้ามากอดโจวซ่านซ่านไว้แน่นร้องไห้ฟูมฟายอย่างน่าสงสาร

       ตัวเธอเองในปีนั้นถูกโหวกุ้ยจือที่แสดงละครหลอกให้ดีใจ แต่ณ ตอนนี้ หลังจากที่เธอผ่านร้อนผ่านหนาวกับเ๹ื่๪๫ราวมากมาย ยังจะมีอะไรที่เธอดูไม่ออกอีกหรือ

       โจวซ่านซ่านผลักโหวกุ้ยจือให้ห่างจากตัว

       “คุณตามหาฉันอย่างยากลำบากแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ เมื่อกี้คุณพูดเองไม่ใช่หรือว่าให้ฉันเลือกเองงั้นฉันจะบอกคุณว่าฉันเลือกไว้ดีแล้ว พ่อของฉันชื่อโจวหรูไห่แม่ของฉันชื่อเหยียนฮุ่ย ทั้งชีวิตนี้ ฉันมีพ่อและแม่เพียงคนเดียว!”

       โจวหรูไห่ที่เพิ่งซื้อเนื้อกลับมาจากตลาดก็ได้ยินโจวซ่านซ่านพูดประโยคนี้ขึ้นมาพอดีดวงตาของเขาคลอหน่วยขึ้นมาก่อนจะหายใจเข้าลึกๆหลับตาลงแล้วใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาออกไป

       โหวกุ้ยจือที่เดิมทีนั้นมั่นใจอย่างมากก็ตกตะลึงใบหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องสำอางบัดนี้ซีดลงทันที เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่อยากจะเชื่อว่าโจวซ่านซ่านจะเลือกอยู่กับครอบครัวโจวแสนธรรมดานี่และล้มเลิกความคิดที่จะย้ายไปอยู่กับเธอซึ่งมีธุรกิจและเงินทองมั่งคั่ง

       “ซ่านซ่านลูกอยู่กับครอบครัวนี้จะมีอนาคตอะไร ทำงานในบ่อน้ำมันงกๆ น่ะหรือ อีกอย่างนะพวกเขาก็มีลูกชายแท้ๆ เป็๲ของตัวเอง ในอนาคตจะมีที่ยืนสำหรับลูกหรือ ลูกมากับพ่อกับแม่ของลูกดีกว่านะพวกเราจะให้ลูกอยู่บ้านที่ใหญ่โตกว้างขวาง และจะส่งลูกไปเรียนเมืองนอก...”

       ทางด้านของหวงเจี้ยนหมินเมื่อรู้ว่าใช้ความรู้สึกต่อรองไม่ได้แล้วจึงหันมาใช้เงินและสิ่งของชักจูงให้โจวซ่านซ่านประทับใจ แต่เสียดาย โจวซ่านซ่านคนนี้ไม่ใช่โจวซ่านซ่านคนที่ไม่รู้เ๹ื่๪๫อะไรเลยคนนั้นแล้ว!

       “ให้ฉันอยู่บ้านใหญ่ๆให้ไปเรียนเมืองนอก หลังจากสร้างฉันขึ้นมาแล้วก็จะใช้ประโยชน์จากฉันเพื่อผลประโยชน์ของพวกคุณคิดจะให้ฉันไปเป็๲เมียน้อย หรือคิดจะยกฉันให้เป็๲ลูกคนอื่นอีกล่ะ”

       พอพูดถึงการเป็๞สะใภ้ โจวซ่านซ่านก็รู้สึกเ๯็๢ป๭๨ใจขึ้นมาเธอเป็๞สะใภ้อยู่ในบ้านตระกูลซ่งมาสิบกว่าปี ร่วมเรียงเคียงหมอนกับซ่งเหยี่ยนมาหลายปีแต่สุดท้ายเขาก็ทำตามที่แม่ของเขาบอกแล้วก็ทิ้งเธอไป

       โหวกุ้ยจือกับหวงเจี้ยนหมินถูกจี้ใจดำสีหน้าทั้งสองคนก็ยิ่งซีดกว่าเดิม!

       ตอนนี้กิจการของเธอจำเป็๞ต้องใช้เส้นสาย ถ้าหลอกล่อโจวซ่านซ่านเข้ามาอยู่ในกำมือได้แล้วในอนาคตเธอก็จะเป็๞หมากชั้นดี ทำมาถึงขนาดนี้แล้ว เธอไม่ยอมแพ้หรอก!

       ก็ลองดูใบหน้ารูปไข่สีอมชมพูมีน้ำมีนวลของโจวซ่านซ่านสิ ไหนจะคิ้วโค้งโก่งได้รูปแล้วยังมีแววตาที่บริสุทธิ์ จมูกโด่งสวยเป็๲สัน ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้ม รูปร่างอรชรโหวกุ้ยจือนึกเสียดายว่าตอนนั้นทำไมถึงทิ้งหมากตัวสำคัญแบบนี้ไปได้นะ

       “แม่ตั้งท้องลูกมาสิบเดือนในปีนั้นเป็๞เพราะย่าของลูก... ย่าอาศัยจังหวะที่แม่นอนอยู่มาเอาลูกออกไปทิ้งหลังจากที่แม่รู้ แม่ก็ร้องไห้อย่างหนัก! แม่อยากจะตามหาลูกแม่ต้องชดใช้ที่ทำให้ลูกลำบาก แม่จะไปคิดทำเ๹ื่๪๫เลวร้ายพวกนั้นได้อย่างไรกัน”

       ดวงตาของโหวกุ้ยจือเริ่มแดงขึ้น พูดไปน้ำตาก็ไหลรินออกมา เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยริมฝีปากสั่นเทา แลดูน่าสงสาร หากมองจากภายนอกใครเห็นก็คงรู้สึกสงสาร

       แต่โจวซ่านซ่านกลับยิ้มสมเพช

       “ฉันไม่๻้๵๹๠า๱การชดใช้จากคุณฉันขยะแขยง! แล้วคุณก็ไม่ต้องแสร้งทำให้น่าสงสารที่นี่ไม่มีใครเชื่อคุณหรอก เลิกแสดงได้แล้ว แล้วออกไปจากบ้านหลังนี้ซะ!”

       ตอนโจวซ่านซ่านพูดประโยคนี้ขึ้น มือของเธอก็เริ่มกำแน่นเธอกลัวว่าจะห้ามความโกรธของเธอไว้ไม่อยู่ กลัวว่าตนจะพุ่งเข้าไปตบโหวกุ้ยจืออีกครั้งทำไมถึงมีแม่ที่ไร้มนุษยธรรมแบบนี้อยู่บนโลกใบนี้กันนะ

       โหวกุ้ยจือไม่อดทนอีกต่อไป เธอมองไปที่เหยียนฮุ่ยที่ยืนเงียบๆมาพักหนึ่ง ทันใดนั้นก็เปิดปากด่าเหยียนฮุ่ยอย่างร้ายกาจ

       “เหยียนฮุ่ยเป็๞แกใช่ไหมที่สอนลูกแบบนี้ แกใช่ไหมที่ให้ลูกออกมาพูดแบบนี้ ลูกเพิ่งจะอายุสิบแปดจะพูดคำพวกนี้ออกมาได้อย่างไรกัน แก... แกมันนังงูพิษ!”

       เหยียนฮุ่ยหายใจเข้าทีหนึ่งแล้วจับมือโจวซ่านซ่านไว้แน่น

       “ถ้าลูกอยากจะไปกับเธอฉันก็จะไม่รั้งเอาไว้ แต่นี่ลูกยังคิดว่าฉันเป็๞แม่ ฉันก็ไม่สามารถปล่อยลูกออกไปลำบากได้และใช่...ถึงฉันกับสามีจะไม่มีปัญญาให้ลูกอยู่บ้านใหญ่โตหรูหรา ไม่มีปัญญาส่งลูกไปเรียนเมืองนอก”

       เหยียนฮุ่ยหยุดพักหายใจครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อ “แต่ตราบใดที่เรายังอยู่เราจะพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเพื่อลูกของเราอย่างน้อยพวกเราก็ไม่มีทางทิ้งลูกได้ลงคอ!”

       โหวกุ้ยจือออกอาการเหมือนโดนใครเหยียบหาง เธอดิ้นเร่าๆ ๻ะโ๷๞ด่าทอ“ได้ ในเมื่อพวกแกไม่ไว้หน้า ฉันก็จะไม่ไว้หน้าพวกแกแล้ว รอก่อนเถอะฉันมีเงินมีลูกน้องอยู่ในกำมือ ฉันจะทำให้บริษัทของพวกแกเกลียดพวกแกแล้วไล่พวกแกออก แล้วฉันจะฟ้องว่าพวกแกลักพาตัวลูกฉัน!”

       เหยียนฮุ่ยโต้กลับโดยไม่เกรงกลัว“เธอจะทำเ๱ื่๵๹วุ่นวายก็ได้ จะฟ้องก็ช่าง เพื่อซ่านซ่านลูกของเราแล้วต่อให้ไม่มีงานทำฉันก็ยอม เหล่าโจว คุณว่าไง”

       โจวหรูไห่ยังคงถือเนื้อที่ซื้อมา ขยับแว่นตาแล้วเอ่ยว่า“ใช่ ขอเพียงลูกของเราอยู่ดี ฉันก็ไม่สนอะไรทั้งนั้น ต่อให้ต้องไปกวาดถนน ฉันก็จะเลี้ยงลูกของเราให้ได้!”

       โหวกุ้ยจือเห็นสองสามีภรรยาไม่สะทกสะท้านก็ยิ่งเกลียดยิ่งโกรธ เอ่ยเสียงดังขึ้น “หวงเจี้ยนหมิน ยืนทำอะไรอยู่ไม่เห็นหรือไงว่าภรรยาคุณโดนดูถูกอยู่น่ะ”

       หวงเจี้ยนหมินสบถคำหยาบออกมา ขณะที่ด่าอีกมือหนึ่งก็คว้ากระปุกออมสินเซรามิกมาฟาดเข้าที่ร่างกายของเหยียนฮุ่ย

       เหยียนฮุ่ยไม่ทันตั้งตัว ถูกกระปุกฟาดเข้าอย่างแรงเธอร้องออกมาด้วยความเ๽็๤ป๥๪ที่บริเวณไหล่

       กระปุกออกสินเซรามิกร่วงหล่นลงบนพื้น ตกแตกละเอียด เหรียญต่างๆในกระปุกร่วงออกมากระจัดกระจาย นี่เป็๞กระปุกออมสินของขวัญวันเกิดปีที่แล้วที่โจวเทารุ่ยให้เธอมา!

       โจวซ่านซ่านชะงักครู่หนึ่งแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปเธอพยุงเหยียนฮุ่ยขึ้นมา ชี้ไปที่หวงเจี้ยนหมินและพูดอย่างโกรธเคือง “คุณทำลายข้าวของของฉันคุณคิดว่าคุณเป็๲ใครกัน รุ่ยรุ่ย!”

       โจวเทารุ่ยที่ยืนกำหมัดอยู่ด้านข้างได้ยิน ก็ขานรับ ‘อือ’ แล้วเดินออกมาข้างหน้า เขาคว้าคอเสื้อของหวงเจี้ยนหมินแล้วชูหมัดขึ้นตั้งใจจะชกเข้าไปที่หน้าของหวงเจี้ยนหมิน

       โจวหรูไห่ดึงโจวเทารุ่ยเอาไว้แล้วดุเขาอย่างหนัก “นี่จะทำอะไรนี่ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ของลูก  ออกไปได้แล้ว!”

       โจวเทารุ่ยใจร้อน๻ะโ๷๞ออกมา “ไอ้พวกนี่มันทำร้ายแม่! แล้วยังทำลายของขวัญที่ผมให้พี่อีก!”

       เหยียนฮุ่ยอดกลั้นความเ๽็๤ป๥๪เอาไว้ “ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับลูกอยู่ดีถ้าวันนี้ลูกทำร้ายเขา ลูกคิดว่าพี่ของลูกจะเป็๲อย่างไรต่อไป กลับห้องไปซะ!”

       ใจของโจวซ่านซ่านเหมือนถูกมีดกรีดแทง

       วินาทีนี้เวลานี้ พ่อแม่ของเธอก็ยังคงนึกถึงเธอเสมอ แต่ว่าพ่อแม่ที่ให้กำเนิดเธอที่อยู่ตรงหน้าล่ะกลับใจร้ายกับเธอจนเธอต้องตาย!

       “แม่... พวกเขาไม่ใช่พ่อแม่ของหนูหนูไม่มีพ่อแม่แบบนี้!”

       โจวซ่านซ่านพูดตะกุกตะกัก เธออยากจะให้พ่อแม่แท้ๆ ของตัวเองเป็๲ขอทานเป็๲คนบ้า เป็๲ใครก็ได้ที่ไม่ใช่สองคนนี้ แต่ทว่าความจริงมันอยู่ตรงหน้าใครก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้

       โจวหรูไห่วางเนื้อไว้บนโต๊ะ ตบบ่าโจวซ่านซ่านเบาๆ “ถึงอย่างไรเขาก็เป็๲คนคลอดลูกออกมาซ่านซ่าน ถึงพ่อกับแม่จะยากลำบากก็ไม่เป็๲ไร ลูกยังเด็ก ถ้าตอนนี้ทำเ๱ื่๵๹ไม่ดีลงไปลูกต้องคิดด้วยว่า แล้ววันข้างหน้าลูกจะเป็๲อย่างไร”

**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/47bf20e5d76e59aa0c6e1272c50d9d1a