คหบดีเหวินที่เดินมาที่ห้องทำงาน เขานั่งลงที่เก้าอี้อย่างเหนื่อยใจ
“เฮ้อ เหตุใดจึงได้มีแต่เื่วุ่นวายใจนัก”เขาพูดออกมาเบาๆ
ด้านเหวินเฟิงเหอที่ทั้งน้อยใจให้กับผู้เป็สามีและหงุดหงิดให้กับผู้เป็แม่สามีนางค่อยๆนั่งลงที่ศาลาริมน้ำพร้อมกับถอนหายใจออกมาเสียงดัง
“เฮ้อ ทำไมนะได้กลับมาเกิดใหม่ทั้งทีแทนที่จะมีความสุข มีรักดีๆแต่กลับต้องมาเจอแม่ผัวจอมบงการ อีผัวตัวดีนี่ก็เนอะถ้าไม่ติดว่าหล่อแม่จะบ้องหูให้รู้ทั้งรู้ว่าต้องเป็แผนการของมนุษย์ป้า เอ๊ยมนุษย์แม่ตัวร้ายกับยัยสาวใช้มหาภัยแต่ก็ไม่คิดจะช่วยเมียเลยคอยดูเถอะถ้าเอายัยสาวใช้นั่นมาเป็เมียน้อยจริงแม่จะเล่นให้หนักเลยคอยดู รู้จักเหวินเฟิงเหอน้อยไปซะแล้ว”นางพูดออกมาเบาๆด้วยความหงุดหงิดก่อนจะลุกเดินออกจากศาลาริมน้ำในทันที
“อุ๊ย ข้าน้อยขออภัยที่ไม่ทันระวังทำให้เดินชนเหวินฮูหยินเข้าเ้าค่ะ”เสียงหลี่หยางเหมยเอ่ยขึ้นเมื่อชนเข้ากับเหวินเฟิงเหอขณะยกน้ำชาพร้อมกับขนม
เหวินเฟิงเหอมองนางที่กำลังหลุบตาต่ำอย่างเจียมตัว
“เหอะ ยัยสาวใช้มหาภัยหล่อนจะมาไม้ไหนกับฉันย๊ะหนอยแน่ทำมาเป็เจียมเนื้อเจียมตัวฉันไม่หลงกลหล่อนหรอกย๊ะ”เหวินเฟิงเหอพูดขึ้นเบาๆในใจก่อนจะแสร้งยิ้มให้กับนาง
“อื้มข้าไม่เป็อะไร แล้วนี่เ้าจะรีบร้อนยกขนมกับน้ำชาไปที่ไหนกัน”
“เอ่อ คือว่าข้าน้อยจะนำขนมกับน้ำชาไปให้นายท่านที่ห้องทำงานเ้าค่ะ”
เหวินเฟิงเหอเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับกำหมัดไว้แน่นแต่ก็ต้องแสร้งฝืนยิ้มออกมา
“งั้นเอามาให้ข้าเถอะข้าจะไปหาท่านพี่อยู่พอดี เดี๋ยวข้ายกเข้าไปเอง”
“ตะแต่ว่า”
“ทำไมกัน อ่อหรือเ้าอยากไปพบท่านพี่ใช่หรือไม่”
“ปะป่าวเ้าค่ะ ข้าน้อยไม่ได้คิดเช่นนั้น”
“งั้นหรือ ถ้าเช่นนั้นก็เอามาเถอะเดี๋ยวข้ายกไปให้ท่านพี่เอง”นางพูดก่อนจะหยิบถาดมาจากมือของหลี่หยางเหมย
“เ้ากลับไปดูแลท่านแม่ต่อเถอะเดี๋ยวขนมกับน้ำชาของท่านพี่ข้าจะดูแลเอง”นางพูดขึ้นก่อนจะรีบยกถาดน้ำชาจากไป
หลี่หยางเหมยรู้สึกหงุดหงิดเป็อย่างมากที่เหวินเฟิงเหอมาชิงตัดหน้ายกน้ำชาไปให้คหบดีเหวิน
“คอยดูเถอะข้าจะแย่งนายท่านมาเป็ของข้าให้ได้”นางพูดขึ้นเบาๆด้วยความโมโห
ด้านเหวินเฟิงเหอที่แย่งถาดน้ำชามาจากมือของหลี่หยางเหมย นางแสยะยิ้มออกมาอย่างพอใจ
“หึ อยากจะไปยั่วยวนผู้ชายของฉันสินะ เหอะมันไม่ง่ายอย่างที่หล่อนคิดหรอกย๊ะ”นางพูดขึ้นเบาๆก่อนจะยกถาดน้ำชาไปที่ห้องทำงานของคหบดีเหวิน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก....เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“เข้ามา”เสียคหบดีเหวินเตอบกลับมา
เหวินเฟิงเหอมองดูคหบดีเหวินที่กำลังนั่งทำบัญชีอยู่นางเดินยกถาดมาวางลงบนโต๊ะเขาอย่างเบามือ
คหบดีเหวินมองดูมือเล็กๆที่ดูคุ้นตาก่อนจะละสายตาจากบัญชีพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองเ้าของมือนั่น ใบหน้าอันหล่อเหลาค่อยๆเผยรอยยิ้มออกมาในทันทีเมื่อเห็นคนตรงหน้า
“เฟิงเหอเ้าหายโกรธข้าแล้วเช่นนั้นหรือ”
ใบหน้านิ่งเฉยมองหน้าผู้เป็สามีก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ไม้สักไม่ไกลนัก
“ใครบอกท่านพี่กันล่ะว่าข้าหายโกรธ ข้ายังคงโกรธอยู่และจะโกรธมากกว่านี้หากท่านเข้าหอกับหลี่หยางเหมย”
คหบดีเหวินยิ้มพร้อมกับเดินมาหานางร่างใหญ่ค่อยๆโน้มเข้าไปกอดนางไว้ราวกับจะง้องอน
“ข้าไม่มีทางร่วมหอกับใครเป็แน่ อีกอย่างสำหรับข้าแล้วฮูหยินของข้ามีเพียงเ้าผู้เดียวเท่านั้น”
นางชายตามองเขาก่อนจะเบือนหน้าหนี
“ให้มันจริงอย่างที่ท่านพี่พูดเถอะบุรุษร้อยทั้งร้อยไม่อาจทานทนกับเล่ห์มารยาหญิงได้ ยิ่งเป็หลี่หยางเหมยสาวใช้สุดรักของท่านแม่แล้วละก็ท่านพี่อาจจะเผลอใจก็เป็ได้”
คหบดีเหวินขมวดคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย
“เหตุใดเ้าจึงคิดเช่นนั้น”
“เหอะ ก็ยัยนั่นภายนอกดูอ่อนแอ น่าทะนุถนอมแต่ภายในกลับระริกระรี้อยากได้สามีจนตัวสั่นละสิ คหบดีผู้อ่อนโยนแบบคุณคงจะไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมผู้หญิงคนนั้นหรอกแต่ไม่เป็ไรฉันในฐานะเมียจะเป็คนจัดการเอง”นางพูดคนเดียวในใจก่อนจะหันมายิ้มให้กับคหบดีเหวิน
“ไม่มีอะไรหรอกเ้าค่ะ อื้มข้าว่าเดี๋ยวข้าแวะไปดูร้านขายผ้าซักหน่อยดีกว่า”นางพูดพร้อมกับรีบลุกจากเก้าอี้ มือใหญ่รีบคว้ามือของนางเอาไว้ก่อนจะดึงร่างเล็กเข้ามากอด
“เดี๋ยวสิ แล้วตกลงตอนนี้เ้าหายงอนให้ข้าแล้วใช่หรือไม่”น้ำเสียงออดอ้อนเอ่ยถามนาง
นางจ้องมองหน้าเขาก่อนจะยิ้มอย่างเขิลอาย
“จะให้ข้าหายโกรธดีหรือไม่ล่ะเ้าคะ”
“ข้าไม่อยากให้เ้าโกรธข้าเลยซักนิด เวลาที่ข้าเห็นเ้าแสดงสีหน้าไม่พอใจข้ารู้สึกเ็ปที่ดูแลหัวใจเ้าไม่ดีพอ”
นางรีบโผลเข้าไปหอมแก้มเขาอย่างแ่เบา
“ถ้าข้าทำเช่นท่านคงจะเข้าใจแล้วใช่หรือไม่เ้าคะ”
เขายิ้มให้นางอย่างพอใจ ก่อนจะจูบที่แก้มของนางอย่างอ่อนโยน
“ข้าเข้าใจแล้วฮูหยินที่รักของข้า
674
