ภพใหม่ใต้ดวงดาว

หลังจากที่หลินหยูและหานหลินผ่านการทดสอบต่างๆ ไปด้วยกัน พวกเขาก็เริ่มรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่สะสมในร่างกายทั้งคู่ การเดินทางที่ยาวนาน และอุปสรรคที่พวกเขาต้องเผชิญทำให้พวกเขารู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงทั้งในทางร่างกายและจิตใจ แต่ถึงแม้จะมีอุปสรรคมากมาย พวกเขาก็ยังคงเดินหน้าไม่หยุด

“เรากำลังใกล้จะถึงจุดหมายแล้วใช่ไหม?” หานหลินถามหลินหยูในขณะที่ทั้งสองเดินผ่านป่าใหญ่ที่มีต้นไม้สูงใหญ่ปกคลุมเต็มไปหมด แสงจันทร์ที่ส่องผ่านพฤกษ์ทำให้แสงสีเงินสะท้อนลงบนพื้นดินที่มืดครึ้ม

หลินหยูมองไปข้างหน้า รู้สึกถึงความกดดันที่เข้ามาหาเธอมากขึ้น ทุกย่างก้าวที่พวกเขาก้าวไป เธอรู้สึกเหมือนกำลังเข้ามาใกล้ความจริงที่เธอไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

"ข้าไม่แน่ใจ..." หลินหยูตอบเสียงต่ำ “แต่สิ่งที่เรากำลังจะเผชิญอาจจะไม่เหมือนกับสิ่งที่เราเคยเจอในอดีต”

หานหลินมองไปยังหลินหยูด้วยสายตาที่มีความเข้าใจ "ไม่ว่าจะเป็๲อะไร ข้าจะอยู่เคียงข้างเ๽้าเสมอ"

หลินหยูเงยหน้าขึ้นมองหานหลินด้วยความรู้สึกซับซ้อนในใจ ความรักที่เธอมีต่อหานหลินยิ่งเพิ่มขึ้นทุกวัน แต่ในขณะเดียวกันเธอก็รู้ดีว่าอนาคตของพวกเขาจะเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน การที่เทพธิดาจะรักกับมนุษย์นั้นถือเป็๞สิ่งที่ไม่สามารถยอมรับได้ในโลกเทพ

เมื่อพวกเขามาถึงชายแดนของอาณาจักรที่ซ่อนอยู่ในป่าใหญ่ หลินหยูรู้สึกถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ พื้นดินเริ่มสั่นไหวและลมเริ่มพัดแรงขึ้น ทันใดนั้น เสียงดังจากมิติอื่นๆ ก็ได้สะท้อนเข้ามาในหูของพวกเขา

“หานหลิน...” หลินหยูพูดเสียงเบา ขณะที่เธอยืนนิ่งอยู่กลางป่า “ข้าได้ยินเสียง... มันเหมือนมีบางสิ่งที่กำลังตามหาเรา”

หานหลินมองไปยังหลินหยูด้วยความวิตกกังวล แต่ก็ยังคงจับมือของหลินหยูแน่น “เราไม่สามารถยืนอยู่ที่นี่นานเกินไป มันอาจจะเป็๲กับดัก”

หลินหยูพยักหน้าและเริ่มเดินต่อไปจนกระทั่งทั้งสองมาหยุดที่ประตูหินขนาดใหญ่ที่ซ่อนอยู่ในเงามืด ๨้า๞๢๞ของประตูมีสัญลักษณ์ที่เหมือนกับสัญลักษณ์ที่พวกเขาเห็นเมื่อหลายวันที่ผ่านมา

ทันใดนั้น เสียงเบาๆ จากด้านในประตูดังขึ้น

"หลินหยู... เ๯้าไม่สามารถหลีกหนีความจริงได้"

เสียงนั้นดังชัดเจนและทำให้หลินหยูรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่ไหลผ่านร่างกาย ร่างของเธอสั่นสะท้านเล็กน้อย ขณะเดียวกันหานหลินก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้น

"เ๯้า... รู้จักข้า?" หลินหยูถามเสียงเบา ขณะที่เธอหันไปมองหานหลิน

หานหลินมองหลินหยูด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ "ใคร? ใครที่พูดถึงเ๽้า?"

ทันใดนั้น ประตูหินก็เริ่มเปิดออกเอง ร่างของชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด เขามีรูปร่างที่สง่างามและเต็มไปด้วยพลังลึกลับ ดวงตาของเขาส่องแสงอ่อนๆ ที่ดูเหมือนจะสามารถมองทะลุจิตใจของหลินหยูได้

"ข้าเป็๲ผู้ที่รู้จักเ๽้ามากที่สุด หลินหยู" ชายคนนั้นพูดด้วยเสียงที่ทรงพลัง

หลินหยูรู้สึกถึงบางสิ่งที่สะท้อนในจิตใจ เธอไม่เคยเห็นชายคนนี้มาก่อน แต่บางอย่างในตัวเขากลับทำให้เธอรู้สึกถึงความคุ้นเคย ราวกับว่าเขาคือบางสิ่งที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของเธอในอดีต

“เ๽้าเป็๲ใคร?” หลินหยูถามเสียงแหบเบา

ชายคนนั้นยิ้มบางๆ และเผยให้เห็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความลึกลับ “ข้าเป็๞ความจริงที่ซ่อนอยู่ในความมืด ความจริงที่เ๯้าหลีกหนีไม่พ้น เ๯้าไม่เคยรู้จักตัวตนที่แท้จริงของตัวเองใช่ไหม?”

หลินหยูรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนไปพร้อมกับคำพูดของชายคนนั้น ความรู้สึกของการสูญเสีย ความกลัวและความสับสนเริ่มถาโถมเข้ามาในหัวใจของเธอ

หานหลินจับมือหลินหยูแน่น “อย่าฟังเขา! เขากำลังพยายามที่จะทำให้เ๯้าหลงผิด!”

หลินหยูหันไปมองหานหลิน และรู้สึกถึงความมั่นคงในสายตาของเขา “หานหลิน... ข้ารู้สึกบางอย่างจากเขา เขารู้บางสิ่งที่ข้ายังไม่เข้าใจ”

ชายคนนั้นยิ้มและหันไปมองที่หลินหยูด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง “ข้าไม่อยากให้เ๯้าหลงทาง แต่ความจริงที่เ๯้าต้องเผชิญนั้นเป็๞สิ่งที่เ๯้าจะต้องยอมรับ ทุกการเดินทางต้องมีการเสียสละ ถ้าเ๯้าพร้อมที่จะยอมรับข้า ข้าจะให้คำตอบแก่เ๯้า”

หลินหยูรู้ว่าเวลานี้มาถึงแล้ว การเลือกของเธอจะต้องเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเธอ ความรักที่เธอมีต่อหานหลินและความพยายามที่จะพิสูจน์ความจริงในโลกมนุษย์ทำให้เธอต้องตัดสินใจอย่างยากลำบาก

“ข้าพร้อมที่จะรับความจริง” หลินหยูพูดออกไปด้วยเสียงที่หนักแน่น แม้ในใจของเธอจะเต็มไปด้วยความกลัว

ชายคนนั้นพยักหน้าและเผยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะหายไปในเงามืด ปล่อยให้หลินหยูและหานหลินยืนอยู่ต่อหน้าประตูที่เปิดออกไปยังทางเดินที่ไม่สามารถย้อนกลับ