"เคนโตะ! เคนโตะ! เคนโตะ!!!" เสียงดังขึ้นเรื่อยๆ ตามจำนวนครั้งและอารมณ์ของคนเรียก
"ครับๆ ท่านประธานครับ มาแล้วครับ"
คนขับรถกิตติมศักดิ์ ทั้งควบตำแหน่งการ์ดลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่นขานรับ ด้วยรู้ตัวว่าหากช้ากว่านี้ ได้โดนทีนแน่
"ถ้าฉันถูกลอบฆ่านะ ป่านนี้ฉันตายไปร้อยรอบแล้ว ยัยป้านั่นอยู่ไหน ยังมาไม่ถึงบริษัทอีกหรือ นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว" ยัยป้านั่น ถ้าเธอมาได้ยินเข้า คงอยากแหกหน้าหล่อๆของเขาเป็แน่ ประธานก็ประธานเถอะ
"ครับๆ จะตามให้เดี๋ยวนี้ครับ"
"เฮ้ยยย ไปกินรังแตนที่ไหนมานะเ้านาย วันนี้ถึงได้พูดยาวนัก"
เคนโตะรับคำ แล้วก็บ่นอุบอิบอยู่คนเดียว
" แกว่าอะไรฉัน ได้ยินนะ"
ด้านยัยป้านั่น
"เอ้ยยย ... อะไรกันเนี่ย ขับรถยังไงฮ้ะ...เปียกหมดเลย ลุ๊งงงง กลับมารับผิดชอบฉันเดี๋ยวนี้นะ ???????? โธ่เอ้ย ทำไงดีเนี่ย... สภาพฉัน"
" อีก30 นาทีมีประชุม ฉันเปียกหมดแล้ว จะกลับไปเปลี่ยนก็ไม่ทัน เอาวะ.. หาร้านแถวนี้แหละ.... ซวยชิบ"
อิลุงคันนั้นขับรถไม่ระวังเหยียบน้ำขังกระเด็นใส่ จนชุดป้าเปียกหมด แถมไม่หันมามองสักนิด เฮ่ยยยย
กริ๊งงงง
" ใครโทรมาตอนนี้เนี้ยยย กำลังรีบๆอยู่... อ๊ะ เคนโตะ ซวยล่ะสิ"
งานเข้าป้าแล้วมั้ย
" สวัสดีค่ะ คุณเคนโตะ มีอะไรคะ" ทำเสียงปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ครับคุณชลกานต์ ประธานเรียกหาครับ คุณอยู่ที่ไหน"
"รบกวนคุณแจ้งท่านฯ อีกสิบนาทีถึงค่ะ"
อีกสิบนาที โห้... เธอยังลองชุดอยู่เลย
" เอาวะ.. อิฮันนี่ ชุดนี้แหละ ไม่มีเวลาแล้ว ใส่ๆไปก่อน... โอ้ยยย อยากจะฆ่าอิลุงนั่นจริง อย่าให้เจอนะ ถ้าประธานกินหัวฉันละก็ จะตามถึงบ้านเลยคอยดู"
บ่นจองเวรไปตามประสา ถึงยังไงก็โดนกินหัวอยู่ดี สายขนาดนี้ ไม่น่ารอด
**********
3K
