เมื่อถึงร้านอาหารสองหนุ่มสองสาวก็พากันเข้าไปในร้าน และนั่งลงที่โต๊ะที่ติดผนังห้อง ซึ่งเป็มุมที่เป็ส่วนตัว
“คุณอีธาน้าอะไรคะ?” อรษา เอ่ยถาม อีธาน เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มน่าจะเลือกรายการอาหารจากเมนูตรงหน้าได้แล้ว
“ผมขอเป็สเต็กเนื้อริบอาย* แบบมีเดียมครับ” อีธาน เงยหน้าขึ้นกล่าว
“แล้วคุณทอมสันละคะ?” อรษา กล่าวถามบอดี้การ์ดหนุ่ม
“ผมขอเป็สเต็กเนื้อเซอร์ลอยด์** แบบมีเดียม****เหมือนกันครับ” ทอมสัน กล่าวแจ้งความ้าให้คนถามรับทราบยิ้มๆ
“แล้วเธอล่ะเอาอะไร?” อรษา กล่าวถามเพื่อนสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ
“ฉันเอาพอร์คชอพแมกซิกัน*** ” วทัญญา ตอบ
“โอเคส่วนฉันเอาสเต็กหมูบอสตั้นค่ะ” อรษา กล่าวกับพนักงานเสิร์ฟ ที่มายืนรอรับออเดอร์อยู่
“พวกคุณดื่มไวน์ได้ใช่ไหม?” อีธาน กล่าวถามสองสาวขึ้น
“ได้ค่ะ” อรษา ตอบยิ้มๆ จึงทำให้ วทัญญา หันไปเขม้นมองเพื่อนอย่างปรามๆ
“เอาน่าดื่มนิดหน่อยเอง ไม่เห็นเป็ไรเลย” อรษา เมื่อเห็นสายตาเพื่อนที่มองมายังตนจึงเอ่ยบอกไป
“อื่อ!” วทัญญา ถอนหายใจออกมาเบาๆ ซึ่ง อีธาน ก็พยักหน้าให้ ทอมสัน สั่งไวน์มาเพิ่ม
“คุณญา นี้ไม่ค่อยชอบพูดเลยนะครับ” อีธาน มองมายังหญิงสาวตรงหน้าแล้วเอ่ยถามขึ้น
“ก็ไม่มีอะไรจะพูดนี้คะ” วทัญญา พูดขึ้นพร้อมมองหน้าอีธาน แต่ต้องหลบสายตามที่คมเข้มนั้นเพราะสู้แรงดึงดูดในสายตาเขาไม่ได้
“วันศุกร์นี้มีงานเลี้ยงปาร์ตี้ปีใหม่ พวกคุณได้ชุดใส่กันหรือยังครับ” ทอมสัน เอ่ยถามสองสาวขึ้น เมื่อได้จัดการสั่งไวน์ให้เ้านายของตนเรียบร้อยแล้ว
“ยังเลยค่ะ ว่ากำลังจะไปหาซื้ออยู่เหมือนกัน” อรษา เอ่ยพลางหันมายิ้มหวานให้ ทอมสัน
“งั้นวันนี้เราไปหาซื้อเลยก็แล้วกันนะ” อีธาน กล่าวขึ้น
“เอ่อ! คงไม่เป็ไรมั้งคะ เดี๋ยวดิฉันกับอร ไปหาซื้อเองดีกว่า ไม่อยากรบกวนน่ะค่ะ” วทัญญา ซึ่งเงียบอยู่นานเอ่ยปฏิเสธขึ้นมาทันที
“ไม่เป็ไร ไม่ได้รบกวนอะไรกันมากมายหรอกครับ ่นี้ผมว่างอยู่ และผมก็อยากจะพาไป” อีธาน มองมาที่ วทัญญา ด้วยสายตากรุ่มกริ่ม ก่อนจะเอ่ยบอกออกไป
“เอ่อ!..” วทัญญา เมื่อเจอกับคำพูดนี้ก็ไม่รู้จะหาคำมาปฏิเสธยังไงอีก จึงหันไปหา อรษา เพื่อให้สาวเ้าหาคำพูดมาปฏิเสธช่วยอีกแรง
“ถ้าคุณอีธาน ว่างอยู่ก็ไปก็ได้ค่ะ” อรษา กล่าวตอบรับชายหนุ่มซะงั้น จึงทำให้ วทัญญา หันมามองตาเขียวปัดเข้าให้ นั้นปะไรล่ะ ไอ้เพื่อนคนนี้แทนที่จะหาทางปฏิเสธช่วย ก็ดันไปตอบรับเขาซะนี้ มันน่าโมโหนักเชียว
“โอเค! งั้นก็ตามนี้นะครับ พอเสร็จจากนี้แล้ว เดี๋ยวเราไปหาซื้อกันเลย” อีธาน กล่าวสรุปตัดตอน พลางมองมายังคนที่ทำหน้าตูม แต่ชายหนุ่มหาได้สนใจไม่ กลับยิ้มส่งให้อีกต่างหาก
เมื่อเสร็จจากการทานอาหารแล้ว ทั้งสี่คนก็แวะเข้าไปในร้านเสื้อผ้า ซึ่งดูจากหน้าร้านแล้วราคาคงไม่ใช่ถูกๆ อย่างแน่นอน
“เอ่อ! ร้านนี้คงไม่ไหวมั้งคะ มันแพงเกินไป” วทัญญา เอ่ยขึ้น เมื่อมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าร้าน
“ใช่ค่ะ มันแพงไปพวกเราคงจ่ายไม่ไหวหรอก ไปร้านอื่นดีกว่านะคะ” อรษา เอ่ยเสริมขึ้นมาอีกคนทันที
“ผมว่ามันก็ไม่แพงนะครับ และที่นี่เสื้อผ้าก็สวยๆ ทั้งนั้น” อีธาน กล่าวขึ้นอย่างที่คิด
“มันไม่แพงสำหรับพวกคุณ แต่มันแพงมากสำหรับดิฉันค่ะ” วทัญญา ว่าขึ้นอย่างมีอารมณ์หงุดหงิดเล็กน้อย เพราะถ้าเธอซื้อเสื้อผ้าจากร้านนี้ไป มีหวังเดือนนี้ทั้งเดือนต้องกินแกบอย่างแน่นอน และทำท่าว่าจะเดินออกไปจากหน้าร้าน
“เข้าไปดูกันก่อน ถ้าถูกใจเดี๋ยวผมจ่ายให้” อีธาน กล่าวขึ้นพร้อมกับดึงมือบางรั้งไว้
“ไม่ดีกว่าค่ะ ไปหาร้านอื่นดีกว่าค่ะ คุณจะได้ไม่ต้องมาเสียเงินซื้อให้โดยใช่เหตุ” วทัญญา หันกลับมามองชายหนุ่มที่ดึงรั้งมือเรียวเล็กของเธอไว้ไม่ยอมปล่อย แล้วเอ่ยปฏิเสธออกไป
“จ่ายให้พวกคุณแค่นี้จะเป็ไรไป ผมจ่ายได้” ว่าแล้ว อีธาน ก็จูงพา วทัญญา เดินเข้าไปในร้านโดยไม่สนใจหญิงสาว ที่ทำท่าจะคัดค้านอีก
‘อะไรของเขานะ อีตานี่ ท่าจะประสาท อยากเสียเงินมากนักหรือไงนะ’ วทัญญา คิดในใจ และก็ต้องเดินตามแรงลากจูงเข้าไปในร้าน อย่างเสียไม่ได้
“ในเมื่อเขาอยากเสียเงินซื้อให้ เราก็ยอมๆ ไปเถอะ อย่าขัดศรัทธาเขาเลยญา” อรษา กล่าวขึ้นอย่างไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน เพราะก็พึ่งเคยเจอคนประเภทที่อยากจะซื้อของให้ ทั้งที่คนซื้อก็ไม่้าจะให้ซื้อให้เสียด้วยซ้ำ
เมื่อซื้อเสื้อผ้าเสร็จ ซึ่งอีธาน เป็ผู้จ่ายค่าเสื้อผ้าให้กับสองสาว โดยที่ทั้งสองสาวไม่ต้องเสียเงินเลยสักบาทเดียว
“ดิฉันต้องขอตัวกลับก่อนแล้วกันนะคะ” วทัญญา เอ่ยขึ้น
“เดี๋ยวผมไปส่ง” อีธาน กล่าวไม่เชิงเป็การแจ้ง แต่เหมือนเป็การสั่งกลายๆ มากกว่า
“ไม่เป็ไรค่ะ พวกเรากลับเองได้” วทัญญาปฏิเสธโดยพลัน
“ผมจะไปส่ง ผู้หญิงกลับบ้านกันเองมันอันตรายนะรู้ไหม!” อีธาน กล่าวอย่างให้เหตุผลที่จะไปส่ง
‘อย่างกับกลับกับคุณมันไม่อันตรายอย่างนั้นแหละ’ วทัญญา มองหน้าคนสั่งพลางคิดอยู่ในใจ
“พวกเราเอาตัวรอดได้ค่ะ ไม่ต้องห่วง” วทัญญา กล่าวปฏิเสธอีกครั้ง
“ผมจะไปส่ง อย่าดื้อนักเลยน่ะ” อีธาน เอ่ยขึ้นด้วยเสียงเข้มๆ อย่างหงุดหงิดใจที่ วทัญญา ทำท่าทางขัดขืนไม่คิดจะทำตามที่เขา้า
“ญาให้คุณอีธานไปส่งพวกเราเถอะ” อรษา เห็นว่าทั้งสองคนต่างไม่มีใครยอมใครเลย เธอจึงเอ่ยขึ้นบ้าง ไม่อยากให้เื่มันบานปลาย
“เอางั้นก็ได้” วทัญญา มองหน้าเพื่อนชั่วใจอยู่ชั่วครู่ จำต้องให้ อีธาน ไปส่งอย่างเสียไม่ได้ ซึ่งการต่อล้อต่อเถียงกันของชายหนุ่มหญิงสาวคู่นี้ สร้างความขบขันให้กับ ทอมสัน เป็อย่างยิ่ง แต่ก็ต้องเก็กสีหน้าไว้ให้นิ่งที่สุด เพราะไม่เคยมีใครจะกล้าทำอย่างนี้กับเ้านายเขามาก่อนเลย ผู้หญิงคนนี้เป็คนแรกนะเนี้ย
๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕
หมายเหตุ: - *สเต็กเนื้อริบอาย คือ เนื้อซีกโครงติดมันเยอะพอสมควร จึงมีความชุ่มฉ่ำและได้รสชาติเนื้อแบบเต็มแมกซ์
- **สเต็กเนื้อเซอร์ลอยด์ คือ เป็เนื้อสันนอกหรือเนื้อสะโพก้า ที่เต็มไปด้วยเนื้อนุ่มๆ ปนมันแถมลายเนื้อพอให้เคี้ยวกรุบๆ
- ***พอร์คชอพแมกซิกัน คือ เนื้อหมูสันติดกระดูกรูปตัวที เรียกอีกอย่างหนึ่งว่าทีโบนหมู
- ****มีเดียม คือเนื้อกึ่งสุกกึ่งดิบ ด้านในยังเป็เนื้อแดงประมาณ 50%
1K
