หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 84 เจ้าไม่ชอบหรือ?

เมื่อรุ่นอรุณของเช้าวันใหม่มาถึง ชิงหมินตรวจสอบเจ้าสิงโตน้อยที่กำลังนอนหลับอย่างสบายใจ ดูเหมือนว่ามันจะมีร่างกายที่อ่อนแอมากจริงๆ ไม่อย่างนั้นคงจะไม่นอนตลอดทั้งคืนกระทั่งตอนเช้ามีเสียงดังก็ยังไม่ทำให้มันลืมตาตื่นขึ้นมาได้ ดังนั้นชิงหมินจึงปล่อยให้มันนอนหลับต่อไปที่เบาะนุ่ม ในขณะที่เขาเตรียมชาและข้าวของบางอย่างด้วยความตั้งใจ

ฝูเซ่ายังแปลกใจกับการเคลื่อนไหวของคุณชายอย่างมาก แม้เขาจะสงสัยเกี่ยวกับสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ของคุณชาย ทว่าก็ไม่ได้ถามอะไรให้มากความ แต่เรื่องที่คุณชายตื่นเช้าผิดปกติ อีกทั้งยังตระเตรียมชาโม่ลี่ฮวาด้วยตนเองเช่นนี้ มันทำให้ฝูเซ่าเริ่มคิดว่าคุณชายอาจจะมีปัญหาเกิดขึ้นก็ได้

“เอ่อ คุณชายขอรับ นี่....พวกเราจะไปที่ไหนกันตั้งแต่เช้าขอรับ โรงหมอตอนนี้ยังไม่ได้สมุนไพรมาแน่นอนเลย ต่อให้รีบไปก็ไม่มีอันใดทำนะขอรับ” ฝูเซ่าที่กลัวว่าคุณชายจะเข้าใจเวลาผิดรีบบอกกล่าว

“หืม? ข้าไม่ได้จะไปโรงหมอตอนนี้”

“ถ้าอย่างนั้น คุณชายจะไปที่ไหนขอรับ”

“ที่พักของเฉิงเซี่ยน่ะ”

“ขอรับ?”

“ข้าจะชงชาโม่ลี่ฮวาให้เขา วันนี้เขาควรจะได้พักผ่อนให้ดีอีกสักวัน แล้วก็....ช่วยข้าเตรียมผงหอมด้วย เลือกกล่องเล็กๆ ที่มีช่องให้ลมผ่านมาให้สัก 3 กล่องนะ เอาผงที่ใช้ทำถุงหอมดอกไม้ 4 ชนิดเทใส่ลงไปอย่างละครึ่งกล่อง” ชิงหมินออกคำสั่งโดยไม่สนใจว่าสีหน้าของฝูเซ่าจะดูประหลาดขนาดไหน

ถุงหอมของคุณชายนั้นมีราคาหลักหมื่นเหรียญโดยกลุ่มการค้าสกุลทง ซึ่งเป็นมูลค่าค่อนข้างมากในสายตาคุณชาย ยิ่งไปกว่านั้น...คุณชายของเขาบอกให้ใส่ผงหอมดอกไม้ทั้ง 4 ในกล่องถึงครึ่งกล่อง เท่ากับว่าจะต้องเสียผงหอมนี้รวมแล้วคิดเป็น 10 กว่าถึง ถ้าสามกล่องก็จะเป็น 30 กว่าถุงหอม

หากคุณชายเป็นคนขยันและชอบทำงานหนักก็ยังเข้าใจได้ แต่....ฝูเซ่ารู้ว่าเจ้านายของตนเองเป็นคนเช่นไร เสียถุงหอม 30 ถุงเพื่อหัวหน้าเฉิงเซี่ย...นี่ไม่เรียกว่าเป็นประวัติศาสตร์หน้าใหม่หรอกหรือ?

การกระทำที่ผิดไปจากปกติอย่างสิ้นเชิงของคุณชายทำให้ฝูเซ่าหน้าซีดเผือด เขากำลังคิดในแง่ร้ายเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น โดยอ้างอิงจากความโหดร้ายของหัวหน้ากองทัพอิสระผู้นั้น เกรงว่าครานี้...คุณชายของเขาจะถูกข่มขู่หรือไม่?

“คุณชายขอรับ หัวหน้าเฉิงเซี่ยผู้นั้นรังแกคุณชายหรือไม่ขอรับ! แม้ว่าพวกเขาจะแข็งแกร่งมาก แต่ถ้ากล้ารังแกคุณชาย...ข้าจะช่วยปกป้องคุณชายเองขอรับ”

ฝูเซ่าแตะไปที่ดาบข้างเอวของตนเอง เมื่อเห็นผู้ติดตามแสดงท่าทางเช่นนั้น เขาก็เลิกคิ้วขึ้น....แม้ว่านี่จะเป็นการแสดงความจงรักภักดีที่สมควร แต่....ชิงหมินก็ไม่สามารถคิดภาพฝูเซ่าต่อสู้กับซีเฉิงได้เลย หากทั้งสองคนต้องปะทะกันจริงๆ ฝูเซ่าของเขาอาจจะยังไม่ทันหยิบอาบออกมาด้วยซ้ำ

“คิดเหลวไหลอะไรอยู่ รีบทำที่สั่งแล้วตามมาได้แล้ว” ชิงหมินโบกมือ ฝูเซ่าลังเลชั่วขณะ แต่สุดท้ายก็ยังรีบไปทำงานที่คุณชายของตนเองสั่ง

สองคนนายบ่าวใช้เวลาเตรียมพร้อมไม่นานนัก เขาก็พากันออกจากบ้านหลังเล็กในตอนที่ฟ้าเริ่มสว่าง

ในขณะนี้ พวกทหารจำนวนมากได้ออกมาเตรียมฝึกร่างกายยามเช้าแล้ว พวกเขากระตือรือร้นกันอย่างมาก ยามเช้านี้เป็นแค่การออกกำลังกายเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับฝึกฝนตลอดทั้งวัน เสียงวิ่งของพวกเขาเป็นจังหวะเหมือนกลองรบ ทำให้รู้สึกหึกเหิมอยู่บ้าง

ที่พักของซีเฉิงอยู่ทางขวาสุดของค่าย ที่นั่นจะมองเห็นการฝึกซ้อมของทหารทุกคนได้เป็นอย่างดี อีกทั้งยังเป็นตำแหน่งที่ตรวจสอบได้ง่าย ด้านหลังมีหนาผาสูง ไม่มีทางที่จะมีคนมาแอบฟังได้ หากต้องระวังจริงๆ พวกเขาก็ระวังแค่ทางด้านหน้าเท่านั้น ถึงแม้ว่าตำแหน่งบนเขาเช่นนี้จะไม่น่ามีคนเข้ามาสืบข่าวได้ก็เถอะ ทว่า...ซีเฉิงเป็นพวกขี้ระแวงมากเกินไป

นอกจากนี้ ตำแหน่งที่พักของซีเฉิงนั้นมีพลังหยินเยอะมาก เนื่องจากแสงแดดไม่ค่อยส่องเข้ามาถึงจากเงาของผา ดังนั้นจึงเป็นแหล่งรวมพลังงานเพื่อซีเฉิงไปในตัว

หลังจากที่เห็นว่าชิงหมินเดินเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของหัวหน้า ทหารสองนายก็ขวางเขาไว้ด้วยท่าทางที่สุภาพมากที่สุด เดิมทีพวกเขาต้องการให้ชิงหมินรอจนกว่าจะขออนุญาตจากหัวหน้าแล้วเสร็จ แต่ไม่คิดว่าจะมีเสียงเยือกเย็นหนึ่งดังผ่านเข้าหูของพวกเขามา

“ให้เข้ามา” เพียงคำสั้นๆ ทหารทั้งสองก็รีบกระเด้งตัวออกไป เขาทำราวกับกลัวว่าหากช้าไปแค่ก้าวเดียว เขาจะต้องตายเพราะความพิโรธของปีศาจตัวใหญ่

ชิงหมินไม่ได้ยินเสียงเหล่านั้น เขาเห็นแค่ท่าทางประหลาดของทั้งสองคนที่ทำเหมือนเจอผีแล้วรีบปล่อยให้เขาเข้าไป ชิงหมินรู้ทันทีว่าซีเฉิงน่าจะรู้แล้วว่าเขามาที่นี่

“เอ่อ คุณชายหลี่เข้าไปได้คนเดียวขอรับ”

“ทำไม...” ฝูเซ่ากลับเป็นคนเดียวที่ถูกหยุดเอาไว้ สีหน้าของเขาดูไม่ดีนัก รู้สึกอยากจะโต้แย้งเกี่ยวกับคำอนุญาตนี้ อย่างไรก็ตาม...ชิงหมินไม่อยากสร้างปัญหาเกินไป เขายังไม่ลืมว่าตนเองมาที่นี่เพื่อขอบคุณเจ้าบุรุษปีศาจผู้นั้น

“รออยู่ที่นี่ก็แล้วกัน ข้าไม่ได้เข้าไปนานนัก”

ชิงหมินโบกมือ เขาคว้ากล่องผงหอมดอกไม้ 4 กลิ่นมาถือไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็ถือตระกร้าที่ใส่กาและแก้วน้ำชาโม่ลี่ฮวาเอาไว้ คนดูพะรุงพะรังอยู่บ้าง ดีที่ซีเฉิงไม่ได้สร้างที่พักใหญ่โตหรือซับซ้อนเกินไป เมื่อก้าวผ่านประตู ก็เห็นคนนั่งอยู่บนเตียงด้วยสายตาสงบนิ่งแล้ว

บุรุษตรงหน้าของเขานั้นมีออร่าเย็นยะเยือกและออร่าความตายอยู่ล้อมรอบตั้งแต่พบกันครั้งแรก ทว่า...ชิงหมินรู้สึกว่าวันนี้ ออร่าของซีเฉิงอ่อนแอลงไม่น้อย ใบหน้าของเขายังมีร่องรอยของความซีดเผือดอยู่ในนั้นด้วย แสดงให้เห็นว่าเขาได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรงขนาดไหน

ผ่านมาหนึ่งคืน ตอนนี้ร่างกายของเขาคงจะระบมไปด้วยความเจ็บปวดทั้งหมด ซึ่งเวลานี้คนควรจะนอนพักอยู่ด้วยซ้ำ กลับลุกขึ้นมาแต่งองค์ทรงเครื่องและรอเขาเข้ามาแทน

คนตัวเล็กที่เพิ่งเข้ามาเม้มริมฝีปากอย่างไม่พอใจ เขาอยากจะตำหนิออกไปตรงๆ ว่าไม่ต้องทำเป็นเก่งตลอดเวลาก็ได้ สุดท้ายแล้วนี่ไม่ใช่การทำร้ายตนเองหรอกหรือ? แต่แน่นอนว่าชิงหมินไม่พูด

นิสัยของซีเฉิงเป็นอย่างไร พระเอกผู้ชั่วร้ายคนนี้ไม่ชอบให้ผู้คนได้เห็นความอ่อนแอของตน หากชิงหมินเปิดเผยความจริงออกไป มันคงจะทำให้พวกเขาอึดอัดใจกันเสียเปล่าๆ

“ข้าแค่แวะนำชาโม่ลี่ฮวามาให้เจ้า สิงโตตัวนั้นได้ติดตามข้าแล้ว ขอบใจเจ้าที่ช่วยเหลือจริงๆ”

ชิงหมินจัดเรียงชาอย่างชำนาญ เขารินน้ำชาอุ่นๆ ใส่ถ้วยส่งให้ซีเฉิง ให้เขาไม่ต้องลุกออกมาจากเตียงเพื่อดื่มชา ทั้งยังใส่ใจด้วยการนำกาน้ำชาไปวางไว้ใกล้ๆ โต๊ะหัวนอนของเขา เมื่อเขาต้องการ....แค่ขยับเพียงเล็กน้อยก็รินน้ำชาดื่มได้แล้ว

หลังจากที่ซีเฉิงรับเอาถ้วยชาไปถือไว้ ชิงหมินก็ยกกล่องผงหอมไปวางรรอบๆ มุมห้อง ด้วยกลิ่นที่ผ่อนคลายเหล่านี้ มันจะช่วยให้ซีเฉิงได้นอนพักผ่อนดียิ่งขึ้น เขาเชื่อว่าไม่มีอะไรดีไปกว่าการได้นอนพักเยอะๆ แต่ให้ร่างกายแข็งแรงขนาดไหน ก็ยังต้องการเวลาฟื้นตัวอยู่ดี

“เจ้าชอบสิงโตตัวนั้นหรือ?”

“แน่นอน มันจะเป็นคู่หูที่ยอดเยี่ยมเลย”

“อย่างนั้นสินะ แล้วทำไม...เจ้าจึงนำสมุนไพรให้มันเพียงแค่ 1 ใน 3 เดิมทีข้าคิดว่าเจ้าไม่ชอบเจ้าสัตว์ตัวนั้นเสียอีก” ซีเฉิงเอ่ยถามอย่างไม่มั่นใจนัก

หากความพยายามของเขาไม่เป็นที่ชื่นชอบของชิงหมิน เขาอาจจะต้องไปหาสัตว์อสูรตนอื่นมาแทน

“หืม จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร เจ้าสิงโตน้อยน่ารักมาก แต่เพราะมันเพิ่งเกิด...ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องใช้สมุนไพรระดับ 10 มากเกินไป ความผูกพันและประสบการณ์ของมันน้อยมาก ข้าจึงให้สมุนไพรเพียง 1 ใน 3 เท่าที่มันต้องใช้ และตอนนี้ข้าสามารถกลายเป็นผู้ปกครองที่แท้จริงของมันแล้ว”

“โอ้ เช่นนั้น...หากมีสัตว์อสูรทารกอีก เจ้าก็สามารถใช้สมุนไพรอีก 2 ส่วนเพื่อเปลี่ยนให้พวกมันกลายเป็นผู้ปกป้องได้อีกหรือไม่?”

ซีเฉิงเหมือนจะคิดถึงความเป็นไปได้อื่นๆ เขาไม่รังเกียจเลยถ้าจะต้องทำงานหนักอีกสักสองครั้งเพื่อให้ชิงหมินมีความสุขได้

“นั่นไม่จำเป็น ข้าไม่ได้ต้องการสัตว์อสูรธาตุน้ำมากมายขนาดนั้น แค่เจ้าสิงโตน้อยก็เพียงพอแล้ว สำหรับสมุนไพรสองส่วนที่เหลือ ข้ามีแผนที่จะใช้งานมันอยู่ในใจ”

“อ่อ....” ซีเฉิงดับไฟที่กระตือรือร้นของตนเองลง เขาไม่รู้ว่าชิงหมินจะเอาสมุนไพรอีกสองส่วนไปทำอะไร ซึ่งเขาก็ไม่ได้สนใจด้วยเช่นกัน ต่อให้ชิงหมินจะเอาไปโยนทิ้งเล่นที่หน้าผา ซีเฉิงคิดว่าเป็นสิทธิในการตัดสนใจของอีกฝ่ายอยู่แล้ว

“ว่าแต่เจ้าเถอะ วันนี้ทั้งวันก็นอนพักผ่อนเสีย ได้ยินว่าเพิ่งกลับจากการเจรจากับสกุลทงไม่ใช่หรือ? ทั้งเดินทางไกลแล้วก็ใช้ความคิดไปมากมาย ให้ชาโม่ลี่ฮวานี่ช่วยให้เจ้าได้ผ่อนคลายหัวเสียหน่อย”

“เจ้า....เป็นห่วงข้าหรือ?” ได้ยินชิงหมินกล่าวเช่นนี้ ดวงตาของซีเฉิงก็เป็นประกาย

“นั่นเพราะเจ้าคือคนที่จะปกป้องชีวิตข้าในช่วงสงครามนี้ได้อย่างไรล่ะ”

“หึ หึ ข้าจะไม่ปกป้องเจ้าแค่ช่วงสงคราม แต่ข้าสามารถปกป้องเจ้าได้ทั้งชีวิต...” คนตัวใหญ่กล่าวเสียงเข้ม ปกติเขาเป็นคนไม่พูดมากอยู่แล้ว แต่ทุกคำพูดเป็นสิ่งที่เขาคิดจริงๆ

“ข้ารู้ ข้ามีของดีๆ มากมายที่เจ้าไม่สามารถปล่อยให้ข้าตายได้ จำเอาไว้ว่าถ้าอยากจะมีชาดีๆ ดื่มเช่นนี้ต่อไป ชีวิตของข้าก็สำคัญมาก” ชิงหมินเชิดคอของเขาขึ้น ท่าทางเหมือนกับสิงโตตัวน้อยเมื่อคืนไม่มีผิด

ซีเฉิงถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ ถึงเขาจะสนใจชิงหมินเพราะชาโม่ลี่ฮวาในตอนแรกก็เถอะ แต่ตอนนี้...เขารู้ว่าต่อให้ชิงหมินไม่สามารถทำผงชาดีๆ ออกมาได้แล้ว ซีเฉิงก็ยังต้องการปกป้องเขาอยู่ดี

เขาเพียงต้องการมองใบหน้าของชิงหมินที่น่ารักเช่นนี้ตลอดไป ทั้งยังรู้สึกว่าตนเองโลภมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเขาเคยสัมผัสร่างกายนุ่มนิ่มนั่น หัวใจของเขาก็ยิ่งปรารถนา...

“เอาตามนี้ก็แล้วกัน พักผ่อนจนพอใจแล้วค่อยออกไปทำงานเล่า” ชิงหมินพูดทิ้งท้าย คนตัวเล็กไม่ได้อยู่ก่อกวนซีเฉิงมากเกินไป เขาหันหลังกลับหลังจากที่จัดข้าวของที่ตนเองนำมาเสร็จ

เดิมทีซีเฉิงอยากจะรั้งเด็กหนุ่มไว้พูดคุยกันอีกสักหน่อย แต่เขาก็รู้ดีว่าตอนนี้กำลังฝืนร่างกายมากแค่ไหน หากหมอเทวดามาเห็นเขาตอนนี้และพบว่ามีเลือดซึมออกมาจากบาดแผลเพราะเขาฝืนนั่งขึ้นมา เขาคงจะถูกตำหนิไม่น้อยเลย

“เข้าใจแล้ว” คำตอบของซีเฉิงแผ่วเบา

ร่างเล็กๆ ของชิงหมินเดินออกไปอย่างรวดเร็ว เดิมทีฝูเซ่าคิดว่าคุณชายของเขาคงจะไปกินอาหารเช้าแล้วมาช่วยงานที่โรงหมอ คิดไม่ถึงเลยว่าคุณชายจะออกคำสั่งให้เขาไปแจ้งต่อหมอเทวดาว่าวันนี้ไม่สะดวกเข้ามาช่วยงาน แล้วยังขอให้เขาขอหม้อสำหรับการปรุงยามา 2 หม้อด้วย

ฝูเซ่าเดิมทีเข้าใจว่าคุณชายคงจะอยากเริ่มปรุงยาพิษขึ้นมาแล้ว ไม่ใช่ว่าสองสามวันก่อนได้จัดสมุนไพรพิษเข้าที่เรียบร้อยแล้วหรอกหรือ? แต่น่าเสียดายที่ครั้งนี้เป็นอีกครั้งที่ฝูเซ่าเข้าใจผิด

ชิงหมินเก็บตัวตลอดทั้ง 3 วันอยู่กับการปรุงยาของเขา หมอเทวดาก็คร้านที่จะสนใจ ต่อให้พวกเขาไม่มีชิงหมินมาตรวจสอบความถูกต้อง โอกาสที่จะเกิดเรื่องขึ้นกับสมุนไพรที่กองกลางส่งมาก็มีน้อยอยู่ดี พวกเขาแค่กลับไปมีสถานการณ์เหมือนก่อนที่ชิงหมินจะมาเท่านั้น

“ฮู่...” เสียงเล็กๆ ดังขึ้นมาจากด้านข้างของชิงหมิน เจ้าตัวน้อยน้ำลายไหลเมื่อได้กลิ่นสมุนไพรอันล้ำค่า

หากไม่ใช่เพราะชิงหมิน เจ้านายของมันอยู่ที่นี่ มันคงจะกระโจนเข้าใส่หม้อต้มยาเดือดๆ ตรงหน้าเพราะความตะกละไปแล้ว...

……………………………………….

เนื่องจากไรท์ได้เข้าร่วมแคมเปญโปรโหมดนิยายของเด็กดี ดังนั้นในเว็บอื่นๆไรจะขออนุญาตลงวันละ 1 ตอนนะคะ รีดสามารถอ่าตอนล่วงหน้าได้ก่อนใครที่เว็บเด็กดีค่ะ 

ฝากสนับสนุนกันเยอะๆนะคะ ช่วยกันดันนิยายให้ขึ้นท๊อป 10 ไปเล้ยยยยย